Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
! Waarschuwing: De onderwerpen waar in dit topic over geschreven wordt, kunnen voor sommige lezers een trigger vormen.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
! Waarschuwing: De onderwerpen waar in dit topic over geschreven wordt, kunnen voor sommige lezers een trigger vormen.
ollegrieze wijzigde dit bericht op 11-07-2026 14:19
11.24% gewijzigd
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
zaterdag 6 juni 2026 om 22:36
Lief dat je dat zegt Lucy, ik denk ook dat ik het best goed doe gezien wat er op m’n bordje ligt. Man vond het moeilijk om te horen, vond het heel naar voor mij dat ik me zo voelde en was ook wel bang dat ik mezelf toch pijn zou doen. Maar nadat we het erover gehad hadden begreep hij ook wel dat het op zich een goed teken was dat ik het had gedeeld. Ik vind het zelf wel ingewikkeld, want er zit ook best veel schaamte op dus het liefst houd ik het verborgen. Het erover hebben luchtte niet perse op, maar ik geloof wel dat het voor de lange termijn beter is.
Hoe gaat het nu Avo, is het weer wat rustiger?
In mijn proces zijn we veel bezig met grenzen, hechting, eigenwaarde en met lichaamsbeleving. Die is nogal verstoord bij mij. Ik heb veel moeite te ervaren dat er een lichaam is en kan erg in paniek raken op het moment dat ik besef dat het bij mij hoort. Het veranderd ook als ik ervaar dat het er is, het wordt heel groot en vies, ik herken het niet als iets van mij. Ik wil het stukmaken en het maakt me bang. Ik begrijp niet dat een ander iets heel anders ziet dan ik ervaar en dat is eng. Ik voel me gestoord. Ik ben bang om in de spiegel te kijken omdat ik geen idee heb wie of wat ik daar zie. En er zijn momenten dat ik het anders ervaar, dat ik wel iets kan voelen, dat ik voel dat ik het zachter wil ervaren. Dat ik weet dat ik het anders wil. Die momenten duren nog heel kort (maar ze zijn er wel) en daarna volgt vaak paniek en wil ik weg. Er zijn zulke smerige dingen mee gedaan. Dus dan vertrek ik.
Ik vind het heel ingewikkeld en het maakt me verdrietig. Ik weet dat het niet klopt hoe ik het ervaar en toch kan ik niet accepteren dat het lijf bij mij hoort. Ik weet de theorie, van vernieuwing van huidcellen, dat het niet deze huid is waar de viezigheid op heeft gezeten, maar dat lijkt totaal niet binnen te komen. Het maakt me boos dat ik die theorie niet gewoon voor waar kan aannemen. Alsof het iets is wat ik mezelf aandoe. Ik zou gewoon kunnen kiezen om dit te geloven toch?
Hoe gaat het nu Avo, is het weer wat rustiger?
In mijn proces zijn we veel bezig met grenzen, hechting, eigenwaarde en met lichaamsbeleving. Die is nogal verstoord bij mij. Ik heb veel moeite te ervaren dat er een lichaam is en kan erg in paniek raken op het moment dat ik besef dat het bij mij hoort. Het veranderd ook als ik ervaar dat het er is, het wordt heel groot en vies, ik herken het niet als iets van mij. Ik wil het stukmaken en het maakt me bang. Ik begrijp niet dat een ander iets heel anders ziet dan ik ervaar en dat is eng. Ik voel me gestoord. Ik ben bang om in de spiegel te kijken omdat ik geen idee heb wie of wat ik daar zie. En er zijn momenten dat ik het anders ervaar, dat ik wel iets kan voelen, dat ik voel dat ik het zachter wil ervaren. Dat ik weet dat ik het anders wil. Die momenten duren nog heel kort (maar ze zijn er wel) en daarna volgt vaak paniek en wil ik weg. Er zijn zulke smerige dingen mee gedaan. Dus dan vertrek ik.
Ik vind het heel ingewikkeld en het maakt me verdrietig. Ik weet dat het niet klopt hoe ik het ervaar en toch kan ik niet accepteren dat het lijf bij mij hoort. Ik weet de theorie, van vernieuwing van huidcellen, dat het niet deze huid is waar de viezigheid op heeft gezeten, maar dat lijkt totaal niet binnen te komen. Het maakt me boos dat ik die theorie niet gewoon voor waar kan aannemen. Alsof het iets is wat ik mezelf aandoe. Ik zou gewoon kunnen kiezen om dit te geloven toch?
zaterdag 6 juni 2026 om 23:40
Dat is ook belangrijk, doorgaan tot het weer dragelijk is, zodat je de therapie kunt volhouden en die z’n werk kan doen.
Het delen was inderdaad ook een extra drempel om te handelen. Maar ik weet niet of ik dat fijn vond. Stom vind ik dat. Het destructieve werkt zo goed tegen het voelen, maar voor de lange termijn schijnt verdragen beter te zijn.
Gelukkig kan dat hier samen
Het delen was inderdaad ook een extra drempel om te handelen. Maar ik weet niet of ik dat fijn vond. Stom vind ik dat. Het destructieve werkt zo goed tegen het voelen, maar voor de lange termijn schijnt verdragen beter te zijn.
Gelukkig kan dat hier samen
zondag 7 juni 2026 om 17:55
Therapeut weet dat het speelt, maar het speelt geen grote rol in onze gesprekken. Ze ziet het als een coping die ik soms nog nodig heb, ze oordeelt er volgens mij niet over, maar ze gunt me wel dat het niet nodig is. Ze heeft ook nooit gezegd dat ik moet stoppen omdat ze anders de behandeling stopt, maar ziet het wel als signaal dat het niet zo goed gaat en we misschien te snel gaan. Ik vind het fijn dat ze niet oordeelt en het bij mij laat, dan blijf ik ook zelf verantwoordelijk. Het is geen taboe onderwerp, ik hoef het niet te laten zien maar ik hoef het ook niet te verbergen. Heel anders gelukkig dan ik heb ervaren bij de crisisdienst, daar werd er wel veel over geoordeeld.
Ik had ook een moeilijke nacht, veel seks met onbekende mannen. Ook niet uitgerust wakker. Schaamte ook naar man, maar goed, ik heb ook niet gevraagd om deze dromen. Heb jij een beetje bij kunnen komen vandaag?
Ik had ook een moeilijke nacht, veel seks met onbekende mannen. Ook niet uitgerust wakker. Schaamte ook naar man, maar goed, ik heb ook niet gevraagd om deze dromen. Heb jij een beetje bij kunnen komen vandaag?
woensdag 10 juni 2026 om 17:07
Spannend, Lucy!
Misschien kun je beginnen met opschrijven wat er door je hoofd ging toen je besloot dat er een evaluatie moest komen. En hoe je je voelde toen daar een 'akkoord' op kwam.
Want volgens mij schrok je nogal, en zette dat je aan het denken over je eigen motieven. En over wat er eerder tegen je gezegd was over de duur van het traject, en welk gevoel jij daarbij kreeg.
Ik denk dat je daarmee het gesprek zou moeten beginnen, en dat het misschien wel vooral of zelfs alleen maar daarover zou hoeven gaan. Maar wat vind jij zelf?
Misschien kun je beginnen met opschrijven wat er door je hoofd ging toen je besloot dat er een evaluatie moest komen. En hoe je je voelde toen daar een 'akkoord' op kwam.
Want volgens mij schrok je nogal, en zette dat je aan het denken over je eigen motieven. En over wat er eerder tegen je gezegd was over de duur van het traject, en welk gevoel jij daarbij kreeg.
Ik denk dat je daarmee het gesprek zou moeten beginnen, en dat het misschien wel vooral of zelfs alleen maar daarover zou hoeven gaan. Maar wat vind jij zelf?
woensdag 10 juni 2026 om 20:35
Een tussentijdse evaluatie om het behandelplan bij te stellen en evt de HA op de hoogte te brengen van het verloop vd behandeling is op zich prima en gangbaar.
Wat het jou doet en wat je erbij haalt in gedachten in termen van reservetijd, schopstoel etc is zeker vermeldenswaard. In kader van gehechtheid en vertrouwen.
Evaluatie kan ook een moment zijn om te metacommuniceren: zijn we aan het doen wat we bij aanvang afspraken dat nodig was, hoe ver zijn we daarmee, wat werkt wel en niet in onze samenwerking, hoe vind je het gaan, wat is nog nodig? Het kan een waardevol gesprek zijn.
Kan zelfs zijn dat je èn complimenten krijgt, èn niet meteen weggestuurd wordt....
Edit, ik lees je nu wat zorgvuldiger. Er zit ook dik vet trauma op he.
Er is bij vorige peuten nogal wat fout gegaan in zelf moeten kunnen, jou de schuld geven en met drogredenen komen. Die gaan nu aan.
Ik heb zelf ervaren dat bij een echt deskundige hulpverlener, het veel natuurlijker voelt, wanneer afronding van de therapie nadert. Dan komt er een vertrouwen en ook zin in de tijd erna. Ipv ' nu moet ik het kunnen en nu moet ik dus weg'.
Het kan zelfs zijn dat na langere behandeling van jou, de verwachtte einddatum is bijgesteld bij haar, maar dat jij dat nog niet weet...
Wat het jou doet en wat je erbij haalt in gedachten in termen van reservetijd, schopstoel etc is zeker vermeldenswaard. In kader van gehechtheid en vertrouwen.
Evaluatie kan ook een moment zijn om te metacommuniceren: zijn we aan het doen wat we bij aanvang afspraken dat nodig was, hoe ver zijn we daarmee, wat werkt wel en niet in onze samenwerking, hoe vind je het gaan, wat is nog nodig? Het kan een waardevol gesprek zijn.
Kan zelfs zijn dat je èn complimenten krijgt, èn niet meteen weggestuurd wordt....
Edit, ik lees je nu wat zorgvuldiger. Er zit ook dik vet trauma op he.
Er is bij vorige peuten nogal wat fout gegaan in zelf moeten kunnen, jou de schuld geven en met drogredenen komen. Die gaan nu aan.
Ik heb zelf ervaren dat bij een echt deskundige hulpverlener, het veel natuurlijker voelt, wanneer afronding van de therapie nadert. Dan komt er een vertrouwen en ook zin in de tijd erna. Ipv ' nu moet ik het kunnen en nu moet ik dus weg'.
Het kan zelfs zijn dat na langere behandeling van jou, de verwachtte einddatum is bijgesteld bij haar, maar dat jij dat nog niet weet...
woensdag 10 juni 2026 om 22:12
@Griebus (dacht ik?) Je schreef zoveel pijn te hebben in de schaamstreek bij het fietsen. Ik had door de overgang plots hele droge pijnlijke huid bij de labia en in de liezen. Een BE gyn attendeerde me op de intimate oil spray – comfort van Shinncare (https://www.shinncare.com/collections/menopauze) gebruikt en de klachten zijn helemaal verdwenen. Misschien dat deze lijn jou ook wat kan helpen?
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
woensdag 10 juni 2026 om 22:38
Dank je Cadeautje: ik heb nu beeld van je man die ingestopt wordt en kinderen die om het hoekje staan te giechelen 
Door de 'kanker- en hart/longmolen' gedraaid worden heeft er voor gezorgd dat ik op sommige dagen mijn bewustzijn blijkbaar 'uit' zet en alles maar zowat laat gebeuren, mechanisch naar waarheid antwoord en alles op moet nemen of ik heb geen idee wat er gezegd of afgesproken is. Voordeel is dat dit soort dingen dus ook naar boven komen en soms ' opgelost' worden. Het held-gehalte is nihil in deze.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
woensdag 10 juni 2026 om 22:47
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in