Psyche
alle pijlers
Ik weet het niet zo goed
donderdag 18 december 2025 om 17:51
Ik zit momenteel in een lastige situatie.
Mijn vader is 2 weken geleden overleden. Vanwege een compexle, toxische situatie heb ik al heel lang geen contact meer gahd met mijn ouders.
Wat er nu voor heeft gezorgd dat ik niet gebeld ben dat hij op sterven lag en moest komen, dat ik niet bij de uitvaart aanwezig mocht zijn. Ik geen rouwkaart heb ontvangen, ook niet vermeld word op de kaart.
Ik ben van het proces op de hoogte gehouden door mijn zus, vandaar dat ik dit allemaal weet.
Ik had nooit verwacht dat het mij zo zou raken, maar ik ben er kapot van. Van het overlijden bedoel ik.
En ik moet het ook alleen verwerken.
Ik zit in een rollecoaster van gedachtes en gevoelens: ik ben boos, verdrietig ectra. Ik voel me schuldig omdat ik die dingen voel.
Mag ik rouwen om iemand die ik jaren niet meer gezien heb en gesproken? Mijn omgeving zegt van wel. maar het voelt erg hypocriet aan. ( dat is de strengheid van mij).
Ik heb nog in het proces een hand toegestoken naar de familie, maar die is geweigerd.
Het is duidelijk dat ik er echt niet meer bij hoor. Voor mijn gezondheid is dat ook het beste. Maar het doet pijn.
Helaas los ik het op, op de enige manier die ik ken. Ik ben niet gestopt met eten. Maar ik eet zo minimaal. Ik functioneer nog op mijn werk.
Ik eet nu op werkdagen, tijdens de lunch een halve bruine boterham en in de avond wat soep en de andere helft van de boterham.
Het lieft wil ik alleen in bed liggen en niets meer voelen. Het lukt me ook niet goed meer om te onstapnnen. ik hou erg van lezen en schrijven. Maar dat lukt niet.
Werk geeft mij afleiding, maar goed ik weer geen 24 uur per dag.
Ik vind het lastig om na te denken over hoe ga ik het de volgende dag/week/ weekend doen. Ik vind het per dag bekijken al een opgave.
Ik heb over een week vakantie, waar ik aan toe ben, maar ook erg tegenop zie. Omdat ik niet nu kan overzien wat ik wil gaan doen. Wat mij ook weer het gevoel geeft van falen.
Wat wil ik met dit rommelige verhaal.
Van me afschrijven denk ik. En zorgen dat ik lief blijf nvoor mezelf.
Mijn vader is 2 weken geleden overleden. Vanwege een compexle, toxische situatie heb ik al heel lang geen contact meer gahd met mijn ouders.
Wat er nu voor heeft gezorgd dat ik niet gebeld ben dat hij op sterven lag en moest komen, dat ik niet bij de uitvaart aanwezig mocht zijn. Ik geen rouwkaart heb ontvangen, ook niet vermeld word op de kaart.
Ik ben van het proces op de hoogte gehouden door mijn zus, vandaar dat ik dit allemaal weet.
Ik had nooit verwacht dat het mij zo zou raken, maar ik ben er kapot van. Van het overlijden bedoel ik.
En ik moet het ook alleen verwerken.
Ik zit in een rollecoaster van gedachtes en gevoelens: ik ben boos, verdrietig ectra. Ik voel me schuldig omdat ik die dingen voel.
Mag ik rouwen om iemand die ik jaren niet meer gezien heb en gesproken? Mijn omgeving zegt van wel. maar het voelt erg hypocriet aan. ( dat is de strengheid van mij).
Ik heb nog in het proces een hand toegestoken naar de familie, maar die is geweigerd.
Het is duidelijk dat ik er echt niet meer bij hoor. Voor mijn gezondheid is dat ook het beste. Maar het doet pijn.
Helaas los ik het op, op de enige manier die ik ken. Ik ben niet gestopt met eten. Maar ik eet zo minimaal. Ik functioneer nog op mijn werk.
Ik eet nu op werkdagen, tijdens de lunch een halve bruine boterham en in de avond wat soep en de andere helft van de boterham.
Het lieft wil ik alleen in bed liggen en niets meer voelen. Het lukt me ook niet goed meer om te onstapnnen. ik hou erg van lezen en schrijven. Maar dat lukt niet.
Werk geeft mij afleiding, maar goed ik weer geen 24 uur per dag.
Ik vind het lastig om na te denken over hoe ga ik het de volgende dag/week/ weekend doen. Ik vind het per dag bekijken al een opgave.
Ik heb over een week vakantie, waar ik aan toe ben, maar ook erg tegenop zie. Omdat ik niet nu kan overzien wat ik wil gaan doen. Wat mij ook weer het gevoel geeft van falen.
Wat wil ik met dit rommelige verhaal.
Van me afschrijven denk ik. En zorgen dat ik lief blijf nvoor mezelf.
donderdag 2 april 2026 om 23:01
Dag Dropveter. Uit hetgeen je vertelt, maak ik op dat je meer hulp nodig hebt dan poh. Zou het mogelijk zijn om via de huisarts een verwijzing te vragen voor de ggz? Dat is al door meerderen voorgesteld. Je situatie is heel verdrietig en kwetsbaar. Hier kun je niet alleen doorheen, en dat hoeft ook niet. Je hebt het hier zo goed uitgelegd. Dat moet tegenover een hulpverlener ook mogelijk zijn. Desnoods laat je lezen wat je hier schreef. Hulp is mogelijk maar je moet het wel zelf zoeken. Heel veel sterkte!
donderdag 2 april 2026 om 23:14
Verdrietig om te lezen TO 
Bespreek je bij de POH hoe het echt met je gaat? Vaak is dat de persoon op de praktijk die de doorverwijzing maakt. Eerst kijken ze of een paar gesprekken met de POH voldoende zijn, zo niet dan wordt je doorverwezen.
Alleen wel erg belangrijk dan dat je daar aangeeft hoe je je écht voelt….. lukt dat denk je?
Bespreek je bij de POH hoe het echt met je gaat? Vaak is dat de persoon op de praktijk die de doorverwijzing maakt. Eerst kijken ze of een paar gesprekken met de POH voldoende zijn, zo niet dan wordt je doorverwezen.
Alleen wel erg belangrijk dan dat je daar aangeeft hoe je je écht voelt….. lukt dat denk je?
maandag 22 juni 2026 om 13:47
Mijn vader is in december overleden, en mijn moeder gisteravond.
Ik ben er zo verdrietig over.
Ik bij deze uitvaart mag ik niet aanwezig zijn. Ik heb vanochtend een app gekregen waarin stond dat ze is overleden. Ik weet nu niet zo goed wat ik met mezelf aan moet.
Een collega heeft mij thuis gebracht. Ik ben morgen vrij.
Moet ik nu de rest van de week wel gaan werken?
Of moet ik juist even deze overlijdens zo kort op elkaar, echt even goed en plek laten nemen?
Het ging eindelijk iets beter met mij na het overlijden van mijn vader en nu denk ik alleen, waarvoor heb ik dat gedaan?
Ik ben er zo verdrietig over.
Ik bij deze uitvaart mag ik niet aanwezig zijn. Ik heb vanochtend een app gekregen waarin stond dat ze is overleden. Ik weet nu niet zo goed wat ik met mezelf aan moet.
Een collega heeft mij thuis gebracht. Ik ben morgen vrij.
Moet ik nu de rest van de week wel gaan werken?
Of moet ik juist even deze overlijdens zo kort op elkaar, echt even goed en plek laten nemen?
Het ging eindelijk iets beter met mij na het overlijden van mijn vader en nu denk ik alleen, waarvoor heb ik dat gedaan?
maandag 22 juni 2026 om 15:14
Dropveter1986 schreef: ↑22-06-2026 13:47Mijn vader is in december overleden, en mijn moeder gisteravond.
Ik ben er zo verdrietig over.
Ik bij deze uitvaart mag ik niet aanwezig zijn. Ik heb vanochtend een app gekregen waarin stond dat ze is overleden. Ik weet nu niet zo goed wat ik met mezelf aan moet.
Een collega heeft mij thuis gebracht. Ik ben morgen vrij.
Moet ik nu de rest van de week wel gaan werken?
Of moet ik juist even deze overlijdens zo kort op elkaar, echt even goed en plek laten nemen?
Het ging eindelijk iets beter met mij na het overlijden van mijn vader en nu denk ik alleen, waarvoor heb ik dat gedaan?
Ach Dropveter, wat een ellende, gecondoleerd
. Wat een geschiedenis waar jij het mee te doen hebt en wat wordt het allemaal getriggerd door de overlijdens van je ouders. Ja, jij mag zeker tijd en ruimte nemen om met je verwerking aan de slag te gaan. Heel veel tijd zelfs want het gaat niet alleen om hun overlijdens maar ook alles wat ervoor zit en aan vasthangt. Je vindt het moeilijk om hulp te vragen, des te sterker dat je hier nu een bericht geplaatst hebt! Ik hoop dat je dat vaker gaat lukken. En ik hoop dat je vooral meer hulp voor jezelf wil gaan vragen via de huisarts. En ik hoop ook dat je iemand in je omgeving hebt waar je wat meer open durft te zijn en om steun durft te vragen.
Blijf je alsjeblieft uiten. Sterkte
maandag 22 juni 2026 om 15:40
Wat verdrietig, Dropveter. En wat lastig dat je net het gevoel had weer iets van een klein beetje stabiliteit gevonden te hebben, om dan weer opnieuw uit het lood geslagen te worden.
Ruimte voor jezelf en de rouw innemen mag sowieso. Wat je daarnaast graag wil doen, werken of niet werken, de deur uit of thuis blijven, dat mag je allemaal zelf kiezen, daar heeft niemand iets van te vinden.
Als je merkt dat het overlijden van je moeder je heel donkere gevoelens geeft, weet je dan waar je terecht kunt? Heb je bijvoorbeeld in de gesprekken met de POH gesproken over welke 'noodlijnen' er zijn? Voor mij hielp het veel, in mijn donkerste momenten, om te weten welk telefoonnummer ik nog kon bellen als ik het echt niet meer uithield met mezelf, en wat er dan grofweg zou gebeuren. Misschien helpt zoiets als achtervanger jou ook. Je kunt sowieso proberen een spoedafspraak bij je huisarts te krijgen, zodat zij weten wat er speelt nu in je leven.
Ruimte voor jezelf en de rouw innemen mag sowieso. Wat je daarnaast graag wil doen, werken of niet werken, de deur uit of thuis blijven, dat mag je allemaal zelf kiezen, daar heeft niemand iets van te vinden.
Als je merkt dat het overlijden van je moeder je heel donkere gevoelens geeft, weet je dan waar je terecht kunt? Heb je bijvoorbeeld in de gesprekken met de POH gesproken over welke 'noodlijnen' er zijn? Voor mij hielp het veel, in mijn donkerste momenten, om te weten welk telefoonnummer ik nog kon bellen als ik het echt niet meer uithield met mezelf, en wat er dan grofweg zou gebeuren. Misschien helpt zoiets als achtervanger jou ook. Je kunt sowieso proberen een spoedafspraak bij je huisarts te krijgen, zodat zij weten wat er speelt nu in je leven.
maandag 22 juni 2026 om 17:10
Gecondoleerd Dropveter. Het allerlaatste beetje hoop dat je ouders op een dag alsnog hun rol als liefdevolle ouder zullen pakken is samen met je ouders gestorven. Nooit erkenning, nooit een sorry. Allemaal dingen waar je naar het verlies van je ouders ook stevig om zult moeten rouwen. Heel erg veel sterkte met al deze complexe verliezen zo kort op elkaar.
Werk je onder een CAO? In dat geval staat daarin beschreven hoeveel verlof je toekomt naar het overlijden van een ouder. Als je het je lukt de situatie bespreekbaar te maken dan kan je het misschien verlengen met het verlof dat je niet hebt opgenomen na het overlijden van je vader. Ook zonder CAO heb je recht op kortdurend calamiteitenverlof. Genoeg om een uitvaart te regelen en die bij te wonen. Het feit dat mensen er actief aan meewerken om je bij de uitvaart weg te houden doet daar niets aan af.
Dat is de hele zakelijke benadering. Maar ik kan me zo voorstellen dat je je voelt alsof er een volle cementwagen over je heen is gedenderd. En als dat nodig en verstandig is dan kun je je ook ziek melden. Voor je werkgever maakt het op de korte termijn waarschijnlijk weinig uit of je thuis werkt aan je herstel of op locatie alleen maar in de verte staart. En op de lange termijn voorkom je er waarschijnlijk langduriger uitval mee.
Zorg lief voor jezelf.
Werk je onder een CAO? In dat geval staat daarin beschreven hoeveel verlof je toekomt naar het overlijden van een ouder. Als je het je lukt de situatie bespreekbaar te maken dan kan je het misschien verlengen met het verlof dat je niet hebt opgenomen na het overlijden van je vader. Ook zonder CAO heb je recht op kortdurend calamiteitenverlof. Genoeg om een uitvaart te regelen en die bij te wonen. Het feit dat mensen er actief aan meewerken om je bij de uitvaart weg te houden doet daar niets aan af.
Dat is de hele zakelijke benadering. Maar ik kan me zo voorstellen dat je je voelt alsof er een volle cementwagen over je heen is gedenderd. En als dat nodig en verstandig is dan kun je je ook ziek melden. Voor je werkgever maakt het op de korte termijn waarschijnlijk weinig uit of je thuis werkt aan je herstel of op locatie alleen maar in de verte staart. En op de lange termijn voorkom je er waarschijnlijk langduriger uitval mee.
Zorg lief voor jezelf.
dinsdag 23 juni 2026 om 10:38
Bedankt iedereen voor het reageren.
Ik heb mijn zus gisteren nog even gesproken. Het is allemaal vrij onverwachts gegaan.
De uitvaart is donderdag, waar ik ook niet bij mag zijn.
Ook deze keer moet ik er alleen door heen. Hier bedoel ik niet mijn collega's en vrienden mee.
Vandaag ben ik vrij. Ik word straks nog gebeld hoe ik denk deze week te werken.
Dat weet ik niet. Ik voel me leeg. Ik voel me schuldig als ik niet kom.
Ik heb mijn zus gisteren nog even gesproken. Het is allemaal vrij onverwachts gegaan.
De uitvaart is donderdag, waar ik ook niet bij mag zijn.
Ook deze keer moet ik er alleen door heen. Hier bedoel ik niet mijn collega's en vrienden mee.
Vandaag ben ik vrij. Ik word straks nog gebeld hoe ik denk deze week te werken.
Dat weet ik niet. Ik voel me leeg. Ik voel me schuldig als ik niet kom.
dinsdag 23 juni 2026 om 11:09
Je bent nergens schuldig aan. Vroeg of laat verliest iedereen zijn ouders, zo werkt de natuur. En hoe jullie relatie was maakt alleen voor jou verschil, niet voor je werkgever of voor je collega's. Je hebt jezelf al jaren door het leven heen gemotiveerd en gewerkt met een stukje levende rouw aan je zij. Nu de voor de buitenwereld 'gewone' rouw er is mag je echt zonder schaamte even een paar dagen kopje onder gaan.
Mag ik je een vraag stellen? Het is allemaal nogal wat dus ik snap het heel goed als je er geen antwoord op hebt of wil geven. Als buitenstaander die je verhaal leest raakt het me heel hard dat je wordt weggehouden bij de uitvaart van je moeder. Ben je niet ook een klein beetje woest dat andere familieleden het systeem zo hard in stand houden dat ze je moeder tot over haar graf laten regeren?
Mag ik je een vraag stellen? Het is allemaal nogal wat dus ik snap het heel goed als je er geen antwoord op hebt of wil geven. Als buitenstaander die je verhaal leest raakt het me heel hard dat je wordt weggehouden bij de uitvaart van je moeder. Ben je niet ook een klein beetje woest dat andere familieleden het systeem zo hard in stand houden dat ze je moeder tot over haar graf laten regeren?
dinsdag 23 juni 2026 om 11:15
Je schuldig voelen als je niet komt werken hoeft echt niet. Nu tijd en ruimte voor jezelf nemen is ook een investering in de toekomst. Als je nu je steeds groot en sterk moet houden, kost dat zoveel energie dat je misschien in een paar dagen/weken/maanden alsnog omvalt en dan veel langer uitvalt.
Hoe zou je reageren als een collega jouw verhaal vertelde? Zou je het dan stom vinden als ze thuis blijft op zo'n moment? Ik denk het niet. Probeer diezelfde mildheid ook naar jezelf te vinden, ook al is dat super moeilijk soms.
Sterkte, Dropveter.
Hoe zou je reageren als een collega jouw verhaal vertelde? Zou je het dan stom vinden als ze thuis blijft op zo'n moment? Ik denk het niet. Probeer diezelfde mildheid ook naar jezelf te vinden, ook al is dat super moeilijk soms.
Sterkte, Dropveter.
dinsdag 23 juni 2026 om 11:47
Ik ben boos en teleurgesteld in ze. Dat ze me nu weer buitensluiten. Dat ik er geen keus in krijg.SinPermiso schreef: ↑23-06-2026 11:09Je bent nergens schuldig aan. Vroeg of laat verliest iedereen zijn ouders, zo werkt de natuur. En hoe jullie relatie was maakt alleen voor jou verschil, niet voor je werkgever of voor je collega's. Je hebt jezelf al jaren door het leven heen gemotiveerd en gewerkt met een stukje levende rouw aan je zij. Nu de voor de buitenwereld 'gewone' rouw er is mag je echt zonder schaamte even een paar dagen kopje onder gaan.
Mag ik je een vraag stellen? Het is allemaal nogal wat dus ik snap het heel goed als je er geen antwoord op hebt of wil geven. Als buitenstaander die je verhaal leest raakt het me heel hard dat je wordt weggehouden bij de uitvaart van je moeder. Ben je niet ook een klein beetje woest dat andere familieleden het systeem zo hard in stand houden dat ze je moeder tot over haar graf laten regeren?
Ze weten hoe het in december voor mij is geweest en hoe diep ik gegaan ben. Het heeft mij toen bijna de kop gekost.
Ik heb daar nu niet de energie voor om aan te kaarten. Maar aan de andere kant, ik ga dit ook nooit veranderen.
Ik snap dat het voor buitenstaanders hard aankomt. Het is ook onwerkelijk hoe wij als gezin functioneren.
dinsdag 23 juni 2026 om 11:59
Buitenstaanders hoeven het ook niet te begrijpen. Bij goed functionerende, gelukkige gezinnen weet ook niemand wat er achter de voordeur precies gebeurt. En bij disfunctionele gezinnen gaat het doorgaans ieders voorstellingsvermogen te boven. Maar hun begrip is ook niet nodig voor jouw gevoelens om logisch en terecht te zijn.
In het verlengde daarvan is het dus ook niet nodig om er tekst een uitleg over te geven op je werk: "Mijn moeder is overleden, de uitvaart is donderdag, vrijdag moet ik daar nog even van bijtrekken dus ik ben er maandagochtend weer." Daar zit geen leugen of verzinsel in en is denk ik wat een werkgever in 99% van de gevallen te horen krijgt.
In het verlengde daarvan is het dus ook niet nodig om er tekst een uitleg over te geven op je werk: "Mijn moeder is overleden, de uitvaart is donderdag, vrijdag moet ik daar nog even van bijtrekken dus ik ben er maandagochtend weer." Daar zit geen leugen of verzinsel in en is denk ik wat een werkgever in 99% van de gevallen te horen krijgt.
woensdag 24 juni 2026 om 04:53
Prettig dat je je zus even hebt gesproken. Ontzettend moeilijk voor je dat je wordt buitengesloten.
Op donderdag, de dag van de uitvaart kun je zelf een klein uitvaarts en afscheids ritueel voor je moeder maken. Kies een plekje in je huis of tuin, in de natuur misschien. In ieder geval een plekje waar jij je prettig voelt en rust ervaart.
Zet een paar dingetjes neer bijv een kaars, een edelsteen,iets van je moeder, een andere versiering, een foto, het kan van alles zijn wat waarde en iets speciaaals voor jou heeft. Zodat je een klein altaartje maakt.
Je kunt wat muziek draaien, zelf iets zingen of een gedichtje opzeggen of gewoon in stilte daar een tijdje doorbrengen en je gedachten en emoties laten bestaan. Alles mag en kan.
Als je het wilt zou je vandaag de voorbereiding kunnen doen en gevoelsmatig wat dingen uitkiezen hiervoor voor je ritueel op donderdag. Lukt het niet op donderdag dan kan het ook goed een andere dag
Je kunt dit prima achteraf ook voor je vader een keer doen.
Op donderdag, de dag van de uitvaart kun je zelf een klein uitvaarts en afscheids ritueel voor je moeder maken. Kies een plekje in je huis of tuin, in de natuur misschien. In ieder geval een plekje waar jij je prettig voelt en rust ervaart.
Zet een paar dingetjes neer bijv een kaars, een edelsteen,iets van je moeder, een andere versiering, een foto, het kan van alles zijn wat waarde en iets speciaaals voor jou heeft. Zodat je een klein altaartje maakt.
Je kunt wat muziek draaien, zelf iets zingen of een gedichtje opzeggen of gewoon in stilte daar een tijdje doorbrengen en je gedachten en emoties laten bestaan. Alles mag en kan.
Als je het wilt zou je vandaag de voorbereiding kunnen doen en gevoelsmatig wat dingen uitkiezen hiervoor voor je ritueel op donderdag. Lukt het niet op donderdag dan kan het ook goed een andere dag
Je kunt dit prima achteraf ook voor je vader een keer doen.
donderdag 25 juni 2026 om 10:12
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in