Geen zin meer

Heel fijn om alle reacties en verschillende invalshoeken te lezen. Weet dat veel mensen hiermee worstelen, maar toch is het heel lastig om over te praten blijkbaar. Lichaamswerk ook geprobeerd, maar niet te juiste persoon getroffen. Vond het zó zweverig en vaag, dat ik daar ook weer op afhaakte… en daarbij heb ik soms ook het idee dat ik het dan in mijn eentje aan het oplossen ben terwijl het iets is van twee mensen. Boeken ook heel veel gelezen, podcasts geluisterd etc. Leerzaam maar de volgende stap voelt dan weer ingewikkeld of moeilijk. Maar vind het fijn om al die verschillende reacties te lezen. Doet me wel goed merk ik.

Lieneke schreef: ↑

20-07-2026 15:05

Ik voer geen discussie, ik haal het gewoon even aan omdat ik dat belangrijk vind. TO krijgt veel tips en dat is uitstekend, maar het kan ook zijn dat ze gewoon geen seks wil.
Dit is toch helemaal geen discussieonderwerp?

Als je single bent is het geen discussie. Maar in een relatie natuurlijk wel. Dan heb je ook te maken met de behoeftes van een ander. Tenzij je iemand treft die er exact zo instaat maar dat is waarschijnlijk erg lastig kan natuurlijk ook dat je een ander daarin vrij kunt laten omdat je dit deel van de relatie zelf niet kunt of wilt bieden. Maar vaak zie je dat een van beiden behoorlijk gefrustreerd raakt vanwege een partner die niets meer wil. Maar ook geen vrijheid toe wil staan om dat deel elders te zoeken.

Wat mij betreft zou het einde relatie zijn trouwens. Intimiteit is een van de weinige zaken die je exclusief met een ander kunt delen. Voor al het andere is plek in diepgaande vriendschappen en familieverband.

zomerkoninkje schreef: ↑

20-07-2026 18:26

Veel si herkenbaar.
Ik schreef een paar dagen geleden hier nog dat ik dacht dat de vonken van eerst nooit meer terug zouden komen - de enige manier zou zijn om met een ander het bed in te duiken.
Inmiddels ben ik daar wel van terugggekomen (er kan veel gebeuren in 2 dagen haha). Seks met je eigen partner kan echt veel leuker worden en dan heb je echt geen ander nodig. Voor mij zit dat ook in een stuk schaamte overwinnen.

Kun je wat meer toelichten waarom de vonken ineens terug waren? Misschien kunnen anderen daar ook wat mee
Voor dat schaamte overwinnen: daar zit ik ook wel eens mee. Ook al heeft mijn man me al duizend keer naakt gezien, ook al merk en voel ik duidelijk meer opwinding bij hem als het licht aan blijft en hij me naakt ziet tijdens de seks. Toch heb ik dan soms last van onzekerheid over mijn lichaam. Daar zou ik wel vanaf willen

En goed is goed genoeg. En neem het ook hier niet te serieus allemaal. Ga een grappig filmpje kijken als je je onzeker voelt. Van lachen en afleiding knap je op.

Kwam ooit een tip tegen van Goedele Liekens voor ‘sukkelseks’: “Een beetje aanprutsen en aansukkelen in de slaapkamer; het hoeft heus niet allemaal perfect te gaan. (…) Seks is geen Olympische Spelen.”
Je moet het idd niet al te serieus nemen, gewoon een beetje plezier maken met je partner in de slaapkamer

Ja klopt allemaal natuurlijk. Kon ik dat maar, wat luchtiger ermee omgaan. Voor mij voelt alles rondom seks als enorme prestatiedruk, waardoor er veel spanning ontstaat en het totaal niet lukt het luchtig te maken. Ook al zegt partner dat het niet nodig is, ik moet ontspannen, dat ik leuk genoeg ben, dat hij me mooi vindt. Ik geloof het zelf gewoon niet. Als ik me al over de spanning heen kan zetten om eraan te beginnen, voelt het daarna vooral als doorzetten op wilskracht om ermee door te gaan. En ben ik dus helemaal niet meer bezig met plezier maar met “volhouden” totdat het voor de andere partij klaar is. Dit heb ik heel erg lang gedaan (veel te lang) waardoor nu mijn hoofd en lijf als het ware op slot gaan als we intiem worden en ik gewoon blokkeer. En ik dus steeds vaker denk; zonder is het prima. Dan hoef ik dat nare gevoel niet steeds te hebben. Andere kant; omdat ik iemand anders ermee benadeel, voel ik me daar weer schuldig om en daarom voel ik dus ergens ook de druk dat ik het moet oplossen. Snappen jullie het nog? Dat is denk ik een beetje de interne strijd die ik voel.

Mamamaartje schreef: ↑

21-07-2026 16:42

Kun je wat meer toelichten waarom de vonken ineens terug waren? Misschien kunnen anderen daar ook wat mee
Voor dat schaamte overwinnen: daar zit ik ook wel eens mee. Ook al heeft mijn man me al duizend keer naakt gezien, ook al merk en voel ik duidelijk meer opwinding bij hem als het licht aan blijft en hij me naakt ziet tijdens de seks. Toch heb ik dan soms last van onzekerheid over mijn lichaam. Daar zou ik wel vanaf willen

Ik vroeg me af of ik bij een andere man ook die schaamte zou ervaren. Het antwoord was ja. Dus....als dat allemaal niet uitmaakt...kan ik net zo goed proberen de schaamte met mijn man kwijt te raken. En ik weet van hem dat hij lief is en me nooot zal uitlachen.
Als ik het goed lees is jouw partner ook zo!
Ik was aan het worstelen met: hoe dan. Wat is de eerste stap. Ik lees over kaartjes en spelletjes en dat vind ik al best heftig. Toen bedacht ik bij mezelf: ik ga elke keer iets nieuws of spannends proberen. Dat kan heel klein zijn of iets groters. Maar elke keer 1 ding nieuw...dat moet lukken. Desnoods is het: aan de andere kant van het bed gaan liggen. Ik heb dat met mijn man besproken en gezegd dat hij dan ook met iets nieuws moest komen. Hij reageerde positief. En toen heb ik zin gemaakt...en dat werkte...man stuk blijer en ik kreeg er zelf ook zin van. Had ik niet verwacht.
Verder helpt het ook dat ik afgelopen meer ben gaan sporten en iets strakker in mijn vel zit. Ik ben overduidelijk geen 20 meer, maar voel me een stuk beter. Het is goed zo!
Darnaast de gedachte dat ik midden 40 ben, ik de rest van mijn leven niet zo'n saai seksleven wil hebben, en dus niks te verliezen heb. Maar dat ik dus ook niet eeuwig meer heb, dus er is nu wel actie nodig.



Kwam ooit een tip tegen van Goedele Liekens voor ‘sukkelseks’: “Een beetje aanprutsen en aansukkelen in de slaapkamer; het hoeft heus niet allemaal perfect te gaan. (…) Seks is geen Olympische Spelen.”
Je moet het idd niet al te serieus nemen, gewoon een beetje plezier maken met je partner in de slaapkamer

Echt dit. Er zijn best wat boeken die wel een serieuze toon hebben. Voor mij werkt dat niet.
Ik lees de boeken op mijn ereader, vaak is er een gratis preview, dan weet je of het iets voor jou is zonder een miskoop te doen.

Pivoine schreef: ↑

21-07-2026 18:13

Ja klopt allemaal natuurlijk. Kon ik dat maar, wat luchtiger ermee omgaan. Voor mij voelt alles rondom seks als enorme prestatiedruk, waardoor er veel spanning ontstaat en het totaal niet lukt het luchtig te maken. Ook al zegt partner dat het niet nodig is, ik moet ontspannen, dat ik leuk genoeg ben, dat hij me mooi vindt. Ik geloof het zelf gewoon niet. Als ik me al over de spanning heen kan zetten om eraan te beginnen, voelt het daarna vooral als doorzetten op wilskracht om ermee door te gaan. En ben ik dus helemaal niet meer bezig met plezier maar met “volhouden” totdat het voor de andere partij klaar is. Dit heb ik heel erg lang gedaan (veel te lang) waardoor nu mijn hoofd en lijf als het ware op slot gaan als we intiem worden en ik gewoon blokkeer. En ik dus steeds vaker denk; zonder is het prima. Dan hoef ik dat nare gevoel niet steeds te hebben. Andere kant; omdat ik iemand anders ermee benadeel, voel ik me daar weer schuldig om en daarom voel ik dus ergens ook de druk dat ik het moet oplossen. Snappen jullie het nog? Dat is denk ik een beetje de interne strijd die ik voel.

Ja ik snap je helemaal. En zonder is prima maar op een gegeven moment is prima niet meer goed genoeg. Dat heb ik nu - na jaren 'prima'(eigenlijk gewoon slechte) seks.
Zou jij op je sterfbed tevreden zijn met prima seks? Of spijt hebben dat je er niet wat aan gedaan hebt?
Misschien helpt het jou elke keer iets nieuws of spannends te doen, hoe klein ook. Langzaam vertrouwen opbouwen.
En ik denk, als ik de neiging heb om onzeker te zijn over mijn lichaam: ik heb dit lichaam nu toch. Het is precies hetzelfde, of ik er positief of negatief over denk. Dan kan ik er maar beter positief over denken.

zomerkoninkje schreef: ↑

21-07-2026 20:28

Ik vroeg me af of ik bij een andere man ook die schaamte zou ervaren. Het antwoord was ja. Dus....als dat allemaal niet uitmaakt...kan ik net zo goed proberen de schaamte met mijn man kwijt te raken. En ik weet van hem dat hij lief is en me nooot zal uitlachen.
Als ik het goed lees is jouw partner ook zo!
Ik was aan het worstelen met: hoe dan. Wat is de eerste stap. Ik lees over kaartjes en spelletjes en dat vind ik al best heftig. Toen bedacht ik bij mezelf: ik ga elke keer iets nieuws of spannends proberen. Dat kan heel klein zijn of iets groters. Maar elke keer 1 ding nieuw...dat moet lukken. Desnoods is het: aan de andere kant van het bed gaan liggen. Ik heb dat met mijn man besproken en gezegd dat hij dan ook met iets nieuws moest komen. Hij reageerde positief. En toen heb ik zin gemaakt...en dat werkte...man stuk blijer en ik kreeg er zelf ook zin van. Had ik niet verwacht.
Verder helpt het ook dat ik afgelopen meer ben gaan sporten en iets strakker in mijn vel zit. Ik ben overduidelijk geen 20 meer, maar voel me een stuk beter. Het is goed zo!
Darnaast de gedachte dat ik midden 40 ben, ik de rest van mijn leven niet zo'n saai seksleven wil hebben, en dus niks te verliezen heb. Maar dat ik dus ook niet eeuwig meer heb, dus er is nu wel actie nodig.

Dank voort je reactie. Zoals je het opschrijft lijkt het eigenlijk best simpel en logisch, maar je zult best wat drempels hebben moeten overwinnen om hier te komen. Knap van je.
Zoals ik het lees ben je eigenlijk weer (mede-)eigenaar geworden van jullie seksleven, in plaats van alleen deelnemer. Als deelnemer volg je een beetje het seksleven wat er aangeboden wordt. Als eigenaar geef je zelf vorm en invulling aan dat seksleven. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik merk aan mezelf dat ik wel erg in die deelnemer rol zit. Tijd om dat eens te veranderen, maar er zitten daarvoor nog wel wat drempels in mijn hoofd. In kleine stapjes veranderen is een goede tip.

p.s.
Je hebt gelijk hoor, mijn man is een lieverd , die schaamte voor mijn lijf bestaat alleen in mijn eigen hoofd

Mooie, van deelnemer naar eigenaar. Die ga ik onthouden. En inderdaad knap om kleine stapjes te zetten. Ik voel nog veel weerstand en onzekerheid om stappen te zetten. Hoe langer dit alles duurt des te lastiger het voelt om aan te snijden. En heb al zoveel stappen geprobeerd voor m’n gevoel die zeker niet geholpen hebben, integendeel. Maar als je het doodzwijgt is het er ook steeds eigenlijk. Herkennen mensen dat? Mooi om alle invalshoeken te lezen in ieder geval. Geeft wel stof tot nadenken.

zomerkoninkje schreef: ↑

12-07-2026 21:03

Heel herkenbaar.
Meer dingen samen doen zorgt voor verbondenheid, maar hoe meer verbondenheid, hoe minder spanning, en hoe minder spanning, hoe minder zin in seks.
Lees maar eens Esther Perel - mating in captivity.

Wat werkt dan wel? Proberen er nieuwe elementen in te brengen. Koop een nieuw setje. En dan apart zin maken en elkaar daarna ontmoeten en samen direct het bed in. Tenminste ik ga dit binnenkort eens proberen haha.
Niet elkaar te lang daarvoor zien, zodat je ook geen tijd hebt om moet te worden of te praten over de nieuwe vaatwasser of andere libido killende onderwerpen.

Ik raad dan eerder de boeken van Emily Nagoski aan, want dat geeft veel meer perspectief op hoe je voor jou persoonlijk inzichtelijk kan maken welke context seksuele behoefte aanjaagt of juist remt. Dat is namelijk per persoon verschillend.

In het algemeen stellen dat meer verbondenheid voor afname van seksuele behoefte zorgt is veel tekort door de bocht, want er zijn mensen bij wie het zo werkt, maar ook mensen voor wie dat juist een aanjager is.

En waar je iets aan hebt is inzicht krijgen in hoe het voor jezelf (en eventuele partner) werkt en welke context voor jou seksuele behoefte aanjaagt. Ik zie in dit topic al veel reacties van mensen die dat niet van zichzelf wisten/weten of slechts gedeeltelijk. Dat is iets waar veel vrouwen tegenaan lopen om allerlei redenen.

Dat ontdekken kan heel klein beginnen en in eerste instantie eventueel puur bij jezelf, omdat er met je partner een dynamiek kan zijn ontstaan die een remmende werking heeft. Bijv. als je het gevoel hebt gekregen dat seks een moetje is en je een schuldgevoel hebt richting je partner. En ik denk dat in sommige gevallen ook je eigen overtuigingen over seksualiteit een remmende context kunnen vormen waardoor het ook qua soloseks erg zoeken is.

Ik vond het eerst ook heel abstract allemaal, maar het heeft me wel handvaten gegeven om dit voor mezelf meer inzichtelijk te krijgen.

Zeker een goede tip. Heb dat boek vorig jaar gelezen en vond het een aanrader. Misschien nog een keer lezen. Een van de beste boeken die ik op dit onderwerp gelezen heb. Ook diverse podcasts met Rik van Lunsen heel boeiend over dit onderwerp.