Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
woensdag 22 juli 2026 om 17:08
Hallo Almostdone,
Wat rot dat je dacht dat er geen reacties kwamen! Zoals je ziet, kan er nu gelukkig gereageerd worden.
Ik heb laatste een aantal artikelen gelezen in de Volkskrant over euthanasie en de complexiteit daarvan. Ook dat zoveel psychiaters het niet aandurven bij ondraaglijk psychisch leiden en direct doorverwijzen naar het Expertisecentrum Euthanasie. Dit terwijl ook in de richtlijnen staat dat je eigenlijk wilt voorkomen dat cliënten bij vreemde hulpverleners, waarmee geen behandelrelatie is, terechtkomen. Ontzettend ingewikkelde kwestie en ook één van de redenen van de lange wachtlijsten bij het Expertisecentrum.
Ik hoop dat dit topic je tot steun kan zijn en ik veroordeel je zeker niet. Als het leven zo uitzichtloos is voor je, dan zou het waardevol zijn als euthanasie mogelijk is en je je niet tot suicide hoeft te wenden. Veel sterkte en ik lees en leef met je me.
Ook sterkte aan anderen in dit topic die vanwege psychische klachten al eens aan euthanasie gedacht hebben.
Wat rot dat je dacht dat er geen reacties kwamen! Zoals je ziet, kan er nu gelukkig gereageerd worden.
Ik heb laatste een aantal artikelen gelezen in de Volkskrant over euthanasie en de complexiteit daarvan. Ook dat zoveel psychiaters het niet aandurven bij ondraaglijk psychisch leiden en direct doorverwijzen naar het Expertisecentrum Euthanasie. Dit terwijl ook in de richtlijnen staat dat je eigenlijk wilt voorkomen dat cliënten bij vreemde hulpverleners, waarmee geen behandelrelatie is, terechtkomen. Ontzettend ingewikkelde kwestie en ook één van de redenen van de lange wachtlijsten bij het Expertisecentrum.
Ik hoop dat dit topic je tot steun kan zijn en ik veroordeel je zeker niet. Als het leven zo uitzichtloos is voor je, dan zou het waardevol zijn als euthanasie mogelijk is en je je niet tot suicide hoeft te wenden. Veel sterkte en ik lees en leef met je me.
Ook sterkte aan anderen in dit topic die vanwege psychische klachten al eens aan euthanasie gedacht hebben.
woensdag 22 juli 2026 om 17:16
Als mijn huisarts er zo in zou staan zou ik onmiddellijk een andere huisarts zoeken, ik vind het cruciaal dat mijn ha volledig achter een zelfgekozen levenseinde staat.
Sterker nog, eigenlijk ben ik van mening dat er voor een ieder van ons een receptje klaar zou mogen liggen bij de apotheek om er op elk gewenst moment een eind aan te kunnen maken. Als de russen komen, als het elke dag van de zomer 45 graden wordt, als je ziek wordt of gewoon als je klaar bent en niet meer wil, voor mij allemaal legitieme redenen om er humaan uit te stappen.
Stoppen met eten en drinken zie ik niet als een humane dood.
TO, ik heb "jouw" traject van redelijk dichtbij meegemaakt en ik vond het heftig. Nog een therapietje, nog een lichtpuntje, nog iets wat behandelbaar leek, tot electroshocktherapie aan toe. Dat overgeleverd zijn aan de meningen van artsen, dat lijkt me het allerzwaarste van alles. Dat zij toch met een nee komen om welke reden dan ook... en dan?
Hoe gaan de paar mensen in jouw omgeving hiermee om, zijn er überhaupt mensen in jouw netwerk? Ouders bv, broers of zussen?
Heb je ook nagedacht wat je als alternatief zou zien als je een "nee" krijgt?
woensdag 22 juli 2026 om 17:16
Heb je een punt. Voor mij is het inmiddels een normaal onderwerp maar dat is het natuurlijk niet.Eberesche schreef: ↑22-07-2026 13:35Dit is zo'n heftig onderwerp dat "stel een vraag!!!" niet zomaar gebeurt natuurlijk.
het staat voor 99,9% van de mensen (waaronder ik) ook zó ver van ze af dat ze zich helemaal niet voor kunnen stellen wat het is om dood te willen en de vragen die daar dan bij komen.
en we kennen jou niet dus zeggen dat het een goed idee is of "meid je hebt zoveel om voor te leven" is ook onzin om te zeggen.
dus wat had je gehoopt voor topic te krijgen? misschien vinden we daar ingangen tot gesprek?
Dat gepast reageren dus lastig is, dat had ik kunnen bedenken.
Wat had ik voor reacties willen hebben?
Ik denk vragen , misschien herkenning, ik denk een gesprek over dood willen omdat leven te zwaar is. Misschien ervaringen van mensen die het via een naaste meegemaakt hebben.
Ik denk dit.
woensdag 22 juli 2026 om 17:18
Nou nee hoor. Ze hadden best wat meer haast kunnen maken met het goedkeuren van je topic.Almostdone schreef: ↑22-07-2026 17:10Dat wist ik noet ik dacht al een aantal dagen. Maar niet dus. Dan heb ik te vroeg geroepen
Sterkte hoor. Ik hoop dat je snel bent waar je wezen wilt, linksom dan wel rechtsom.
18,3 km ten NW van Zelhem (hemelsbreed)
woensdag 22 juli 2026 om 17:27
Hier sluit ik me bij aan.Lady*Voldemort schreef: ↑22-07-2026 17:18Nou nee hoor. Ze hadden best wat meer haast kunnen maken met het goedkeuren van je topic.
Sterkte hoor. Ik hoop dat je snel bent waar je wezen wilt, linksom dan wel rechtsom.
Daarnaast is het goed dat het bespreekbaar is/wordt, en voor jou hoop ik dat het wat doet voor, of eigenlijk tegen, de eenzaamheid in dit traject.
There is always something happening, and it's usually right now
woensdag 22 juli 2026 om 17:27
Mijn netwerk is zeer klein. Paar contacten waar het bespreekbaar is. Hulpverleners zijn betrokken mensen.MevrouwJack schreef: ↑22-07-2026 13:37Ik ben hier veel maar heb je topic niet zien staan eerder. Misschien is het pas (heel) laat goedgekeurd en daarom niet in de lijst van nieuwe topics opgenomen geweest. Dat zou het gebrek aan reacties kunnen verklaren, want dat is nogal on-Viva.
Ik vind het dapper dat je dit traject in gaat, en wat jammer dat je bang moet zijn voor veroordelingen. Kun je dit met de paar mensen die je om je heen hebt, bespreken? Krijg je steun van hen, of heb je iemand met wie je het kan delen? Lijkt me heel zwaar om alleen te moeten doorstaan. Ik hoop dat het gaat lopen zoals je wil in elk geval.
Veroordelingen. .. die zijn er genoeg , hier nog niet maar irl. De gemakkelijke weg kiezen. Wat best grappig is want het is echt een mega zwaar en lang traject. Dat ik iemand anders mij laat vermoorden.
Het heeft niets met moord te maken. Iemand die vermoordt wordt daarbij gebeurt het per definitie tegen iemands wil.
Dat ik niet weet wat de toekomst gaat brengen. Dat is waar. Wel een inschatting en op basis van 40 jaar ervaring heb ik wel enig idee. Bovendien is daar het traject voor, toetsen wat er te verwachten is. En welke ik het meest lastige vind, dat als ik maar naar God ga dat alles dan 100% goed komt.
Ik geloof niet in God. En al helemaal niet dt God alles goed maakt .
woensdag 22 juli 2026 om 17:28
Ik heb het met een naaste meegemaakt, wil niet te herkenbaar zijn maar het was echt heel dichtbij. Natuurlijk kwam de mededeling als eern schok, maar ik had er meteen begrip voor. Nabestaande had al een psychische lijdensweg vanuit haar jeugd, ik heb altijd al wel geweten dat zij geen 80 zou worden maar dacht dus wel dat we haar ergens zouden vinden. Door de jaren heen heeft, laten we zeggen X, alles geprobeerd maar niks sloeg aan of hielp om levensvreugde te vinden. Daar kwamen ook nog lichamelijke klachten bij toen X ouder werd en op een gegeven moment was het gewoon op. De goedkeuring was er inderdaad niet zomaar ineens en ik zat zelf best tegen de datum aan te hikken, wanneer die zou zijn. Toen die bekend was gaf dat wel rust. We hbben nog alles tegen elkaar kunnen zeggen, kunnen knuffelen en een laatste sigaretje gerookt en toen kwam de arts. Het was voor ons verdrietig, bizar maar we hadden er vrede mee. Het is ook een heerlijke manier om te gaan zeg maar, je zou zo elke dag in slaap willen vallen bij wijze van. Het is goed dat dit kan, als alles uitzichtloos is en diegene het zeker weet.
woensdag 22 juli 2026 om 17:28
TO: ik denk aan je. Ik vind het mooi en dapper dat je het hier bespreekbaar maakt. En tegelijkertijd ook verdrietig, want niemand neemt zo’n beslissing lichtvaardig. Integendeel. Ik had het ontzettend graag anders voor je gezien, maar wel alle begrip.
baggal wijzigde dit bericht op 22-07-2026 17:34
51.04% gewijzigd
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
woensdag 22 juli 2026 om 17:32
Wat lief dat je toch een reactie geeft !Sirena schreef: ↑22-07-2026 13:44Een jaar of twee geleden zou ik op jouw topic hebben gereageerd. Ik wilde ook het traject aangaan waar jij nu in zit. Maar ik ben eruit gekomen. Zulke topics triggeren me teveel en brengen me naar een plek waar ik niet meer wil zijn.
Wel wil ik zeggen dat ik het echt snap waarom je het euthanasie traject aangaat. En ik hoop dat je het uiteindelijk toegewezen krijgt en op een waardige manier kunt sterven
Ik ben blij voor je dat je er uit gekomen bent ! Ik wens je een fijn leefbaar leven toe !
Ik weet door veel te lezen dat er best een redelijk percentage is die na de toekenning alsnog stoppen. Voor hen is de erkenning genoeg. Ik vind dat echt fijn voor deze mensen. Het is en blijft natuurlijk een keuze die omontkeerbaar is .
woensdag 22 juli 2026 om 17:43
Ik vind het ten eerste echt heel dapper en knap dat je het hier durft te delen. En ook dat je dit traject aangaat, ik kan me voorstellen dat er heel veel reacties op komen (ook in het echt, misschien vooral juist) van mensen die het niet begrijpen.Almostdone schreef: ↑22-07-2026 17:16Heb je een punt. Voor mij is het inmiddels een normaal onderwerp maar dat is het natuurlijk niet.
Dat gepast reageren dus lastig is, dat had ik kunnen bedenken.
Wat had ik voor reacties willen hebben?
Ik denk vragen , misschien herkenning, ik denk een gesprek over dood willen omdat leven te zwaar is. Misschien ervaringen van mensen die het via een naaste meegemaakt hebben.
Ik denk dit.
Zelf heb ik ook last gehad van heftige depressies, waar ik gelukkig uit ben -- al ben ik me ervan bewust dat 'gelukkig' zijn altijd iets is waar ik voor moet werken en niet vanzelf komt.
Iris Enthoven heeft er een drieluik van gemaakt met haar podcast 'Held in eigen verhaal', die heb je vast al geluisterd? Ook is er een TikTokker die dit traject is doorgelopen en zij deelde daar uitgebreid over. Zij is een tijd geleden op haar eigen gekozen moment overleden.
Wat betreft vragen: je schreef in een reactie dat er veel mensen zijn die toch niet doorzetten nadat ze goedkeuring hebben gekregen. Ben jij daar ook 'bang' voor? En wat mis jij zelf het meeste als het gaat om dit onderwerp, in de reactie van anderen bijvoorbeeld?
woensdag 22 juli 2026 om 17:53
Hier sluit ik me volledig bij aan. Baggal verwoordt het precies goed. Ik kon de juiste woorden niet vinden.
woensdag 22 juli 2026 om 18:06
Een huisarts kan prima achter euthanasie staan, maar het niet zelf willen uitvoeren. Dat mag, en ik vind het juist nogal wat om daar zo'n heftig oordeel over te hebben.
woensdag 22 juli 2026 om 18:12
Almostdone schreef: ↑22-07-2026 17:27Veroordelingen. .. die zijn er genoeg , hier nog niet maar irl. De gemakkelijke weg kiezen. Wat best grappig is want het is echt een mega zwaar en lang traject. Dat ik iemand anders mij laat vermoorden.
Het heeft niets met moord te maken. Iemand die vermoordt wordt daarbij gebeurt het per definitie tegen iemands wil.
Dat ik niet weet wat de toekomst gaat brengen. Dat is waar. Wel een inschatting en op basis van 40 jaar ervaring heb ik wel enig idee. Bovendien is daar het traject voor, toetsen wat er te verwachten is. En welke ik het meest lastige vind, dat als ik maar naar God ga dat alles dan 100% goed komt.
Ik geloof niet in God. En al helemaal niet dt God alles goed maakt .
Wat verschrikkelijk deze reacties. Die opmerkingen over God vind ik een beetje vergelijkbaar met mensen die tegen ernstig zieke mensen zeggen "heb vertrouwen, het komt goed". Het klinkt sympathiek, maar je zorgt er op deze manier ook voor dat je er zelf niet teveel mee te maken hoeft te hebben. Dat je de pijn, verdriet, rouw niet onder ogen hoeft te komen. Manier van de emotie en daarmee jou wegwuiven ofzo. Ik begrijp dat mensen niet weten wat te zeggen, maar zegt dan niets.
Tjezus, wat vals
woensdag 22 juli 2026 om 18:14
Daar ben ik het mee eens. Een huisarts kan het ‘uitbesteden’ aan een andere arts.
Ik ben mij er eentje
woensdag 22 juli 2026 om 18:22
Quote Sebededeus:
‘ Als de russen komen, als het elke dag van de zomer 45 graden wordt, als je ziek wordt of gewoon als je klaar bent en niet meer wil, voor mij allemaal legitieme redenen om er humaan uit te stappen.’
Ben ik het niet mee eens. Wat jij aanhaalt kan allemaal tijdelijk zijn.
Daarom is een euthanasietraject ook zo vreselijk lang en zwaar.
‘ Als de russen komen, als het elke dag van de zomer 45 graden wordt, als je ziek wordt of gewoon als je klaar bent en niet meer wil, voor mij allemaal legitieme redenen om er humaan uit te stappen.’
Ben ik het niet mee eens. Wat jij aanhaalt kan allemaal tijdelijk zijn.
Daarom is een euthanasietraject ook zo vreselijk lang en zwaar.
Ik ben mij er eentje
woensdag 22 juli 2026 om 18:25
En wat is voor jou dan wel een reden bij psychisch lijden?Yasmijn schreef: ↑22-07-2026 18:22Quote Sebededeus:
‘ Als de russen komen, als het elke dag van de zomer 45 graden wordt, als je ziek wordt of gewoon als je klaar bent en niet meer wil, voor mij allemaal legitieme redenen om er humaan uit te stappen.’
Ben ik het niet mee eens. Wat jij aanhaalt kan allemaal tijdelijk zijn.
Daarom is een euthanasietraject ook zo vreselijk lang en zwaar.
Delulu
woensdag 22 juli 2026 om 18:29
Daar kan ik niks over zeggen, ik ben geen medicus. Die stelt de diagnose of heeft zijn bevindingen.
Te makkelijk om te zeggen dat er voor iedereen een receptje bij de apotheek moet klaarliggen zoals hierboven ergens gezegd. Neemt niet weg dat ik een groot voorstander ben van zelfbeschikking over je levenseinde.
Ik ben mij er eentje
woensdag 22 juli 2026 om 18:37
Ik heb zelf voor deze keuze gestaan, ik weet hoe onmogelijk het leven kan zijn. In mijn geval besloot ik het leven nog 1 kans te geven en dat is mijn redding geweest. Maar het had net zo makkelijk wel euthanasie geweest kunnen zijn. Het is geen beslissing die je in een middagje maakt. Hier gaat jaren en jaren aan ellende aan vooraf en ik vind het onwijs dapper dat je de keuze maakt voor euthanasie ipv suïcide. Want ook suïcide is niet makkelijk, maar vergeleken met euthanasie is het wel de 'makkelijke' route om dood te gaan.
Stuur me gerust een pb als je meer wilt kletsen, ik wil absoluut niet verkondigen dat mijn oplossing ook de jouwe is. Ik sta hoe dan ook achter jouw beslissing.
Stuur me gerust een pb als je meer wilt kletsen, ik wil absoluut niet verkondigen dat mijn oplossing ook de jouwe is. Ik sta hoe dan ook achter jouw beslissing.
woensdag 22 juli 2026 om 19:04
Een goede vriendin heeft jouw traject ook doorlopen en is overleden op de door haar zo gewenste manier, met behulp van E.E. Het traject was lang maar zorgvuldig, ik ben bij de gesprekken betrokken geweest en dat was heel waardevol.
Ik gunde haar zo de rust dat ik het nooit moeilijk heb gevonden dat ze tot dit besluit kwam.
Ik gun jou dit ook, als dit is waar je zo naar uitkijkt..
Veel sterkte, ik hoop dat het niet te lang duurt.
Ik gunde haar zo de rust dat ik het nooit moeilijk heb gevonden dat ze tot dit besluit kwam.
Ik gun jou dit ook, als dit is waar je zo naar uitkijkt..
Veel sterkte, ik hoop dat het niet te lang duurt.
woensdag 22 juli 2026 om 19:06
Lieve reageerders!
Ik wil graag reageren maar heb een erg slechte dag en op advies extra medicatie om alles wat extra te onderdrukken. Dat lukt aardig
ik ben echt enorm duf.
Misschien reageer ik later vanavond en anders morgen.
Het is best lekker zo eigenlijk. Hoofd ff atil en geen herbelevingen.
Zo nog wel hond uitlaten, dat moet echt, verder horizontaal en morgen verder kijken.
Dank voor jullie reacties! Waardeer ik.
Ik wil graag reageren maar heb een erg slechte dag en op advies extra medicatie om alles wat extra te onderdrukken. Dat lukt aardig
ik ben echt enorm duf. Misschien reageer ik later vanavond en anders morgen.
Het is best lekker zo eigenlijk. Hoofd ff atil en geen herbelevingen.
Zo nog wel hond uitlaten, dat moet echt, verder horizontaal en morgen verder kijken.
Dank voor jullie reacties! Waardeer ik.
woensdag 22 juli 2026 om 19:10
Dapper dat je het traject aan bent gegaan en ook dapper dat je het hier post!
Het is fijn dat het mogelijk is om op zo’n manier naar je afscheid toe te kunnen werken; tegelijkertijd vind ik het heel naar voor je dat het nodig is.
Ik heb het traject vaak overwogen, maar nooit aangedurfd. Wat best tegenstrijdig is, want de lijdensweg van zo’n traject ontlopen betekent automatisch dat je de lijdensweg blijft volgen die je dat traject nu juist doet overwegen… Ik heb domweg de ballen nooit gehad het traject in te gaan: alleen al dat eerste gesprek, de ontboezeming, het toegeven, het moeten vertellen, de reacties. Ik durf de confrontatie niet aan. Dat heeft in mijn geval ook te maken met het onbegrip waar ik tegenaan zou lopen: er zijn mensen die dichtbij me staan die faliekant tegen deze manier van levensbeëindiging zijn. Ik zou hen dan eerder opzadelen met iets, in plaats van dat het in hun ogen humaner zou zijn. Dat ondanks dat ook suïcide bekend is binnen de familie.
Ik heb in alle opzichten echt ongelooflijk veel respect dat je die knoop hebt durven doorhakken. Dat je de beslissing hebt durven nemen, dat je erachter staat, dat je voor jezelf durft te kiezen. Ik vind het tegelijkertijd ontzettend pijnlijk dat het kennelijk niet mogelijk is jouw leven kleur te geven, terwijl ik dat ook juist heel goed begrijp. Ik ken de zwart-witfilm van het leven, de dieptes en de wanhoop, de strijd en het maar moeten willen leven. Hoe ben je die drempel overgegaan? Hoe heb je gedurfd het te uiten, het uit te spreken? Heb je het alleen gedaan, of juist niet? Ben je daarbij begeleid (bij de ‘coming out’ zeg maar)? En luchtte het op toen het ‘hoge woord” eruit was?
Ik vind het overigens lastig om te reageren. Los van wat het bovenhaalt en de schaamte voor de eigen ontboezeming, weet ik niet wat wel en niet gevraagd mag worden. En hoewel je aangeeft dat je vragen juist mag stellen, kan ik me voorstellen dat het heel naakt voelt voor je zo, omdat heel veel dichterbij komen me haast onmogelijk lijkt. Waar ik dan ook weer een diepe buiging voor maak voor je: dat je het uit de taboesfeer trekt en je zo kwetsbaar opstelt. Mag het anoniem zijn, maar je moet het maar durven.
Heel veel sterkte met het vervolg van het traject. Ik hoop dat er uitkomt wat je wenst en dat het tot op de laatste seconde goed mag voelen, zowel voor jou als voor degenen die naast je staan.
Het is fijn dat het mogelijk is om op zo’n manier naar je afscheid toe te kunnen werken; tegelijkertijd vind ik het heel naar voor je dat het nodig is.
Ik heb het traject vaak overwogen, maar nooit aangedurfd. Wat best tegenstrijdig is, want de lijdensweg van zo’n traject ontlopen betekent automatisch dat je de lijdensweg blijft volgen die je dat traject nu juist doet overwegen… Ik heb domweg de ballen nooit gehad het traject in te gaan: alleen al dat eerste gesprek, de ontboezeming, het toegeven, het moeten vertellen, de reacties. Ik durf de confrontatie niet aan. Dat heeft in mijn geval ook te maken met het onbegrip waar ik tegenaan zou lopen: er zijn mensen die dichtbij me staan die faliekant tegen deze manier van levensbeëindiging zijn. Ik zou hen dan eerder opzadelen met iets, in plaats van dat het in hun ogen humaner zou zijn. Dat ondanks dat ook suïcide bekend is binnen de familie.
Ik heb in alle opzichten echt ongelooflijk veel respect dat je die knoop hebt durven doorhakken. Dat je de beslissing hebt durven nemen, dat je erachter staat, dat je voor jezelf durft te kiezen. Ik vind het tegelijkertijd ontzettend pijnlijk dat het kennelijk niet mogelijk is jouw leven kleur te geven, terwijl ik dat ook juist heel goed begrijp. Ik ken de zwart-witfilm van het leven, de dieptes en de wanhoop, de strijd en het maar moeten willen leven. Hoe ben je die drempel overgegaan? Hoe heb je gedurfd het te uiten, het uit te spreken? Heb je het alleen gedaan, of juist niet? Ben je daarbij begeleid (bij de ‘coming out’ zeg maar)? En luchtte het op toen het ‘hoge woord” eruit was?
Ik vind het overigens lastig om te reageren. Los van wat het bovenhaalt en de schaamte voor de eigen ontboezeming, weet ik niet wat wel en niet gevraagd mag worden. En hoewel je aangeeft dat je vragen juist mag stellen, kan ik me voorstellen dat het heel naakt voelt voor je zo, omdat heel veel dichterbij komen me haast onmogelijk lijkt. Waar ik dan ook weer een diepe buiging voor maak voor je: dat je het uit de taboesfeer trekt en je zo kwetsbaar opstelt. Mag het anoniem zijn, maar je moet het maar durven.
Heel veel sterkte met het vervolg van het traject. Ik hoop dat er uitkomt wat je wenst en dat het tot op de laatste seconde goed mag voelen, zowel voor jou als voor degenen die naast je staan.
woensdag 22 juli 2026 om 19:13
Almostdone schreef: ↑22-07-2026 19:06Lieve reageerders!
Ik wil graag reageren maar heb een erg slechte dag en op advies extra medicatie om alles wat extra te onderdrukken. Dat lukt aardig
Misschien reageer ik later vanavond en anders morgen.
Het is best lekker zo eigenlijk. Hoofd ff atil en geen herbelevingen.
Zo nog wel hond uitlaten, dat moet echt, verder horizontaal en morgen verder kijken.
Dank voor jullie reacties! Waardeer ik.
Ik ben mij er eentje
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in