Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
vrijdag 24 juli 2026 om 15:29
Het lijkt me vreselijk om zo afhankelijk te zijn van hoe die man je over vindt komen.
Overschat omdat je verbaal sterk bent herken ik wel. Ik hoop dat het je om dit geval helpt, dat je het in kan zetten om je pijn, hopeloosheid en uitzichtloosheid te verwoorden.
Superlief dat je je quote verwijderd hebt... Dankjeheelergwel.
Het blijft een bizar iets dat andere mensen vinden dat je maar moet blijven leven, of je zin hebt of niet.
Een medische handeling mag je altijd weigeren. Ook als dat fataal zal zijn. Je krijgt er morfine bij cadeau of wordt in slaap gehouden.
Maar als je psychische behandeling weigert of de pijn wil stillen met potentiële fatale gevolgen, dan krijg je een maatregel en mogen ze echt alles met je doen om je in leven te houden.
Vastbinden, dwangvoederen, dwangmedicatie, geen recht meer op enige privacy...
Ik vind dat zo ontzettend krom....
Dus als ik nu per ongeluk een auto ongeluk krijg, heel veel bloed verlies, en een transfusie weiger, dan is dat oke.
Maar als je na jaren narigheid klaar bent en -wat mij part ook gewoon in overleg met je geliefden- een paar pakjes paracetamol wegslikt met een paar slaappillen en een lekkere neut, dan wordt je opgesloten of je crimineel bent.
Ik kan hier echt zo woest om worden.
Waarom moet iemand leven omdat een ander dat vindt.
Het is niet dat je achteraf spijt kan hebben, want je bent er niet meer.
En ja, misschien was je toch nog beter geworden na behandeling x of gelukkig.
Maar ook dat zal je allemaal niet weten als je er al niet meer bent.
Het heeft puur met de achterblijvers te maken als je het mij vraagt. Dáár mag je geen onverstandige beslissingen van maken, of onomkeerbare, of weet ik het wat.
Waarom? We zijn met veel teveel op de wereld.
Dan willen er mensen opstappen, en mag dat niet.
Terwijl de overledene zelf er geen last van zal hebben. Die is dood.
Kijk, ik zou het vreselijk vinden als een geliefde van mij dood zou gaan of willen. Maar tot nu toe gun ik zieken (lichamelijk of geestelijk) ook enorm hun rust, en het einde van lijden.
Maar goed, zucht, stokpaardje, hebben jullie niets aan.
Behalve dan dat ik het niet meer dan normaal vindt dat je niet hoeft te blijven leven als je dag goed doordacht hebt en gewoon echt niet meer wilt/trekt.
Dus you go girl.
Hoe kut en triest het ook is dat je je zo wanhopig en uitzichtloos voelt, ik vind het super dat je zelf de regie neemt om te zeggen 'tot hier en niet verder'.
Overschat omdat je verbaal sterk bent herken ik wel. Ik hoop dat het je om dit geval helpt, dat je het in kan zetten om je pijn, hopeloosheid en uitzichtloosheid te verwoorden.
Superlief dat je je quote verwijderd hebt... Dankjeheelergwel.
Het blijft een bizar iets dat andere mensen vinden dat je maar moet blijven leven, of je zin hebt of niet.
Een medische handeling mag je altijd weigeren. Ook als dat fataal zal zijn. Je krijgt er morfine bij cadeau of wordt in slaap gehouden.
Maar als je psychische behandeling weigert of de pijn wil stillen met potentiële fatale gevolgen, dan krijg je een maatregel en mogen ze echt alles met je doen om je in leven te houden.
Vastbinden, dwangvoederen, dwangmedicatie, geen recht meer op enige privacy...
Ik vind dat zo ontzettend krom....
Dus als ik nu per ongeluk een auto ongeluk krijg, heel veel bloed verlies, en een transfusie weiger, dan is dat oke.
Maar als je na jaren narigheid klaar bent en -wat mij part ook gewoon in overleg met je geliefden- een paar pakjes paracetamol wegslikt met een paar slaappillen en een lekkere neut, dan wordt je opgesloten of je crimineel bent.
Ik kan hier echt zo woest om worden.
Waarom moet iemand leven omdat een ander dat vindt.
Het is niet dat je achteraf spijt kan hebben, want je bent er niet meer.
En ja, misschien was je toch nog beter geworden na behandeling x of gelukkig.
Maar ook dat zal je allemaal niet weten als je er al niet meer bent.
Het heeft puur met de achterblijvers te maken als je het mij vraagt. Dáár mag je geen onverstandige beslissingen van maken, of onomkeerbare, of weet ik het wat.
Waarom? We zijn met veel teveel op de wereld.
Dan willen er mensen opstappen, en mag dat niet.
Terwijl de overledene zelf er geen last van zal hebben. Die is dood.
Kijk, ik zou het vreselijk vinden als een geliefde van mij dood zou gaan of willen. Maar tot nu toe gun ik zieken (lichamelijk of geestelijk) ook enorm hun rust, en het einde van lijden.
Maar goed, zucht, stokpaardje, hebben jullie niets aan.
Behalve dan dat ik het niet meer dan normaal vindt dat je niet hoeft te blijven leven als je dag goed doordacht hebt en gewoon echt niet meer wilt/trekt.
Dus you go girl.
Hoe kut en triest het ook is dat je je zo wanhopig en uitzichtloos voelt, ik vind het super dat je zelf de regie neemt om te zeggen 'tot hier en niet verder'.
avocadeau wijzigde dit bericht op 24-07-2026 19:53
18.51% gewijzigd
vrijdag 24 juli 2026 om 15:40
vrijdag 24 juli 2026 om 15:43
Getver!! Wat een rotniews voor je, meer gesprekken, meer tijd, weer uitstel!Almostdone schreef: ↑24-07-2026 15:07Tegenvaller, het was eerst 1 gesprek, verscherpte regels dus naar 2 gesprekken. Balen want extra tijd dus nog langer traject. Zijn het er 3 geworden en tussen gesprek 2 en 3 zit een maand.
Wel supertof om te lezen dat je zo'n lekkere klik hebt met je ambu!
vrijdag 24 juli 2026 om 16:00
Ik lees je met bewondering en wil op dit stukje reageren.Almostdone schreef: ↑24-07-2026 12:19Gesprek heb ik alleen. Als het goed is heeft hij mijn dossier doorgelezen.
Hoe het gesprek zal gaan weet ik niet echt. Hij gaat toetsen of ik wilsbekwaam ben. Zal hij wel zijn methode voor hebben. En hij gaat in gesprek in hoeverre er nog behandeling mogelijk is. En ik zal vast ook moeten motiveren waarom ik euthanasie wil en behandeling voor mij geen optie meer is.
Ik ben niet bang voor het kunnen motiveren, dat kan ik wel, het spannende is voor mij vooral dat ik niet weet hoe hij beoordeeld.
En wat ik ook spannend vind . Ik kan verbaal best sterk overkomen en een goed verhaal houden. Dan lijk ik sterk. Maar ben het niet en zo ben ik regelmatig overschat of is mijn problematiek/ lijden onderschat.
Soms heb ik het idee dat een psychiater meer kan met " weet ik niet" dan met een duidelijke analyse.
Wat misschien in mijn voordeel is is dat de psychiater die mij gaat toetsen in een werkgroep zit pro euthanasie. Maar voor zelfde geld is hij daarom juist strenger .
Ik zou in elk geval hardop zeggen dat je weet dat je verbaal sterker overkomt dan je bent. En geef voorbeelden van hoe je leven eruitziet buiten dit soort gesprekken met hem.
Heel anders, ik weet het, maar ik heb met mijn kinderen veel met hulpverleners te maken en houd altijd in mijn achterhoofd dat ik moet overbrengen hoe het op de slechtste dagen gaat. Alleen dan komt er inzicht.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
vrijdag 24 juli 2026 om 16:48
Heel erg mee eens! Dat het af en toe ook wel eens goed of redelijk gaat zegt niets over hoe zwaar het op de mindere of slechte dagen is !DG2015 schreef: ↑24-07-2026 16:00Ik lees je met bewondering en wil op dit stukje reageren.
Ik zou in elk geval hardop zeggen dat je weet dat je verbaal sterker overkomt dan je bent. En geef voorbeelden van hoe je leven eruitziet buiten dit soort gesprekken met hem.
Heel anders, ik weet het, maar ik heb met mijn kinderen veel met hulpverleners te maken en houd altijd in mijn achterhoofd dat ik moet overbrengen hoe het op de slechtste dagen gaat. Alleen dan komt er inzicht.
Soms denk ik wel eens, ik hang camera s op en dan ziet de psychiater, therapeute hoe ik erbij kan zitten. Hoe een herbeleving eruitziet. Hoe vaak ik snachts wakker wordt. Hoe verdrietig en in paniek ik kan zijn.
Een herbeleving kan ik niet ff laten zien. Beschrijven wel . Ik ken hem niet , wat ook de bedoeling is maar ik voel me niet enorm veilig dus of ik emoties ook kan laten zien of dat het bij vertellen over is dat moet blijken.
Er hangt zoveel vanaf . Als een therapiesrssie een keer niet zo lukt dan maakt dat niet uit. Volgende keer beter.
Aan de andere kant ik kan me ook weer niet voorstellen dat hij tot iets anders dan euthanasie zal komen.
Je tip om te benoemen dat ik verbaal sterk overkom maar dat dit ook maar coping is is wel een goede , dank je!!
vrijdag 24 juli 2026 om 17:03
Almostdone schreef: ↑24-07-2026 16:48
Je tip om te benoemen dat ik verbaal sterk overkom maar dat dit ook maar coping is is wel een goede , dank je!!
Vind ik ook een goede tip. En misschien zou ik zelfs wel vooraf een A4tje schrijven met daarin goed beschreven hoe zo'n herbeleving eruit ziet, hoe enorm donker de nacht kan zijn, hoe wanhopig je je vaak voelt etc. En dat het voor jou, aangezien je deze beste man niet kent, niet direct veilig voelt om je emoties te laten zien en dat dat, samen met je verbale vaardigheid, kan overkomen alsof je sterker bent dan je bent. En dat A4tje dan voorafgaand aan het gesprek geven.
Het doel van een second opinion bij een aanvraag tot euthanasie wegens psychisch lijden is drieledig (maar dat wist je vast al), en 1 van die 3 doelen is vaststellen dat het lijden uitzichtloos is. Het is dus belangrijk dat je goed uitlegt dat voor jou het lijden uitzichtloos is, dat er vast nog wel ergens een behandeling zal zijn maar dat alle voorgaande behandelingen geen verbetering hebben laten zien en dat het dus aannemelijk is dat wederom een andere behandeling ook geen resultaat zal opleveren. Dat juist of mede door die reeks aan behandelingen het lijden voor jou uitzichtloos is geworden.
Nou ja, wat ik zei: dat wist je vast allemaal al. Als deze horde genomen is (plus MDO) , is de SCEN-arts veel meer een formaliteit.
vrijdag 24 juli 2026 om 17:09
.......en dan lees ik mijn laatste post en dan denk ik: lekker pedant, Miss, even het belang van dat gesprek gaan uitleggen. Alsof Almostdone dat niet weet.
Het komt voort uit het feit dat jouw verhaal, Almost, maar ook dat van Avocadeau me diep raakt en dan wil ik ergens iets wijs of helpends zeggen.
Ik wens jou toe dat het traject vanaf nu gewoon erg soepel zal gaan en dat jouw wens er voor december niet meer te zijn, ingewilligd gaat worden.
Het komt voort uit het feit dat jouw verhaal, Almost, maar ook dat van Avocadeau me diep raakt en dan wil ik ergens iets wijs of helpends zeggen.
Ik wens jou toe dat het traject vanaf nu gewoon erg soepel zal gaan en dat jouw wens er voor december niet meer te zijn, ingewilligd gaat worden.
vrijdag 24 juli 2026 om 17:17
Avocadeau schreef: ↑24-07-2026 15:29Het lijkt me vreselijk om zo afhankelijk te zijn van hoe die man
Wat weer een mooie post !
Ik ben fan van Menno Oosterhoff. Een psychiater, inmiddels niet meer werkzaam als psychiater want 70 jaar . Hij weet zo goed te verwoorden waarom euthanasie een prima optie kan zijn en dat psychisch lijden wel wat meer erkenning mag hebben en niet iedereen geneest. Hij is een Groninger, duidelijk hoorbaar, maar ook de nuchterheid en droge humor.
Weet je. Ik kan je in heel veel dingen volgen en begrijpen en met je eens zijn maar met 1 ding toch echt niet.
Dat je een fijn gezin hebt, werk , lieve mensen om je heen . Het in die zin het goed hebt maakt niet dat je strijd er dus niet mag zijn! Ze hebben namelijk lang niet in alle opzichten iets met elkaar te maken !
Het kan je soms helpen om iets van tegengewicht te geven aan de nare dingen. Het kan zorgen voor afleiding. Allemaal dingen te bedenken. Maar please .. poets je pijn , strijd, verdriet, worsteling, angst, wens niet weg !
Ken je Anthonie Kamerling nog? Een jaar of 15 geleden is hij uit het leven gestapt. Een mooie, succesvolle man met een prachtige vrouw, 2 kinderen, prachtige woning, fans, geliefd , talentvol.
Een leven waar je jaloers op zou kunnen zijn. En toch... hij kon het niet meer. Is zijn suicide dan minder acceptabel? Want hij had alles ? Wat mij betreft niet. Want zo werkt het gewoon niet .
Wil je dit eens voor jezelf overdenken ?
Niet om minder blij met bv je gezin te zijn. Tuurlijk niet ! Maar om milder voor jezelf te zijn dat de pijn er ook is en die met regelmaat meer aanwezig is dan de goede dingen .
Ik ben niet tegen een toetsing bin euthanasie. Wel heb ik moeite met de lengte van het traject. Dat is echt onmenselijk lang. Verscherping van regels is puur in belang van de psychiaters. De patient heeft er alleen maar last van. Het duurt nog weer langer.
Volgend jaar gaat het nog strenger worden. Of bv persoonlijkheidsproblematiek de wens tot euthanasie beïnvloeden.. uhhhh wat is dat nou voor open deur ! En als je in het spectrum zit of dt je wens beïnvloed. Ja tuurlijk dat is een onderdeel van jezelf.
Maar weer een extra onderzoek erbij. Plus de wachtlijst.. de vraag of het impulsief is kunnen we wel schrappenscheelt toch weer.
Eigenlijk vindt ik dat als je de wachtlijst en het traject hebt overleefd en je wilt nog steeds euthanasie dan heb je die aan het einde van het traject sowieso verdient. Maar dat is heel veel stappen te ver ben ik bang.
vrijdag 24 juli 2026 om 17:26
Haha idd geen nieuws voor mij maar heb het absoluut niet als pedant gelezen!MissUnderstood schreef: ↑24-07-2026 17:09.......en dan lees ik mijn laatste post en dan denk ik: lekker pedant, Miss, even het belang van dat gesprek gaan uitleggen. Alsof Almostdone dat niet weet.
Het komt voort uit het feit dat jouw verhaal, Almost, maar ook dat van Avocadeau me diep raakt en dan wil ik ergens iets wijs of helpends zeggen.
Ik wens jou toe dat het traject vanaf nu gewoon erg soepel zal gaan en dat jouw wens er voor december niet meer te zijn, ingewilligd gaat worden.
Dat van A 4 is best goed idee!
Het uitzichtloze stuk is voor mij heel helder. Een behandeling die al mijn problematiek weet aan te pakken en ook nog dat de externe factoren dusdanig zijn dat er genoeg borging is dat is niet te organiseren . En zo verder is voor mij geen optie.
En of dat ernstig genoeg is.. ik kan me niet voorstellen dat dit niet het geval is maar als de noem anders is dan doe ik daar niets aan.
Dus dank je wel voor je post ! Liefs
vrijdag 24 juli 2026 om 17:42
Almostdone schreef: ↑24-07-2026 17:26
Dat van A 4 is best goed idee!
Het uitzichtloze stuk is voor mij heel helder. Een behandeling die al mijn problematiek weet aan te pakken en ook nog dat de externe factoren dusdanig zijn dat er genoeg borging is dat is niet te organiseren .
En dat lijkt me dan weer een behoorlijk feitelijk argument. Ik kan me (en ik heb hier wel enige ervaring mee vanuit mijn omgeving) niet voorstellen dat als duidelijk is dat een veilige toekomst gewoon niet te organiseren is, dit niet als voldoende uitzichtloos (en dus ernstig genoeg) zal worden gezien.
vrijdag 24 juli 2026 om 19:10
En hier ben ik het volledig mee eens. Aan de ene kant begrijp ik dat je zorgvuldigheid moet betrachten en de hulpverlening wel de overtuiging moet hebben dat dit is wat cliënt echt wil en er voorts geen reële kans bestaat op een menswaardig leven. Maar… wanneer iemand die keus in volle overtuiging heeft gemaakt, zoals TO, dan moet je naar mijn idee iemand die al 40 jaar worstelt en graag op een humane manier wil gaan, dat ook “gunnen”.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
vrijdag 24 juli 2026 om 20:23
Almostdone, wat een enorme tegenvaller dat het traject nu nog langer lijkt te gaan duren! Dat is nog een lange weg die voor je ligt. Is dat nog uit te houden, denk je?
En dan ook nog de GGZ die haar eigen gang gaat op het moment dat jij de hulp en nabijheid hard nodig hebt. Shit, zeg.
Verdrietig wat je schrijft over je zoon. Wat een groot gemis en pijn. Maar, zo te lezen is er niet echt veel verandering meer mogelijk in jullie band?
En dan ook nog de GGZ die haar eigen gang gaat op het moment dat jij de hulp en nabijheid hard nodig hebt. Shit, zeg.
Verdrietig wat je schrijft over je zoon. Wat een groot gemis en pijn. Maar, zo te lezen is er niet echt veel verandering meer mogelijk in jullie band?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in