Relaties
alle pijlers
Relatie met moeder.
vrijdag 31 juli 2026 om 15:49
Ik lees in jouw posts eigenlijk niet dat je er iets uit te halen hebt. Ik zou het even een paar weken laten bezinken, zoals iemand eerder al adviseerde.
Je hoeft niemand ergens van te overtuigen. Als iemand dit hard vindt van jou, dat mag. Diegene kent de situatie niet. In ieder geval niet precies. Je hoeft niemand te bewijzen dat je niet hard bent.
Je hoeft niemand ergens van te overtuigen. Als iemand dit hard vindt van jou, dat mag. Diegene kent de situatie niet. In ieder geval niet precies. Je hoeft niemand te bewijzen dat je niet hard bent.
vrijdag 31 juli 2026 om 15:52
Alle dingen die je over je moeder schrijft bij elkaar opgeteld maken de kans dat er sprake is van Groot Zelfinzicht wel heel erg klein.
Maar ik snap het goed, die 'het is toch je moeder'-echo die je altijd nog blijft horen, al dan niet bevestigd door mensen die niets weten van hoe ziek een moeder kan zijn. Ik zou ik deze situatie altijd voor mijn eigen comfort kiezen. En deze brief negeren mag ook gewoon.
Maar ik snap het goed, die 'het is toch je moeder'-echo die je altijd nog blijft horen, al dan niet bevestigd door mensen die niets weten van hoe ziek een moeder kan zijn. Ik zou ik deze situatie altijd voor mijn eigen comfort kiezen. En deze brief negeren mag ook gewoon.
Si abra la puerta hay lobos.
vrijdag 31 juli 2026 om 16:15
Ik wil best geloven dat het oprecht is. Ik vermoed alleen dat haar intentie vooral is (al dan niet bewust) dat ze nu geen controle meer heeft.Eenbeetjevanditendat schreef: ↑31-07-2026 15:31Als dit jouw overtuiging is, dan zie ik geen meerwaarde om het contact aan te halen. Dan voelt haar poging voor jou dus niet als een oprechte manier om iets te herstellen, maar om haar eigen zin te krijgen.
Ik vind jou geen egoïst, niet “moeilijk doen”. Je trekt een grens. Verdrietig dat het zo ver moet komen. Maar als je reageert op de brief stap je weer terug in de dynamiek en houd je een patroon in stand waar je, als ik jou goed begrijp, net afstand van had genomen wat jou ook nog goed deed.
Alleen bij (als is het maar een piepklein) vermoeden van oprechtheid, zou ik dit een kans geven.
Wat ik geleerd heb over narcisme (en er zijn meerdere soorten ook nog), is dat het voort komt uit niet gezien zijn als kind, en daarmee (onbewust) de keuze maken dat jouw eigen belang altijd voor gaat. Ook als je daarmee over lijken gaat.
Haar inzicht in waarom ik (volgens haar) geen contact meer wil, en dit empatisch aanvliegen, zorgt er voor dat haar wens, namelijk wél contact (want in haar boek is ze een goede moeder als haar dochter tegen haar op kijkt en ze naar haar omgeving kan laten zien wat haar dochter allemaal voor haar doet) in vervulling gaat. Een andere manier werkte niet, dus wordt deze nu in gezet.
Oprechtheid vind ik dus een moeilijk woord. Ik geloof niet dat zij écht in staat is tot het respecteren van mijn grenzen. Ik geloof ook niet dat zij écht in staat is om bij mij aan te sluiten, dat zal altijd andersom moeten gebeuren.
Ik geloof wel dat onder haar masker en onder haar manipulaties een vrouw zit die zó onzeker is dat ze altijd en overal controle moet hebben en die van haar omgeving verwacht dat zij degenen zijn die haar gelukkig moeten maken.
Ik geloof ook dat dát is waar ik het meeste last van heb gehad: het feit dat ik altijd verantwoordelijk ben gemaakt voor haar geluk, en dat ik in haar ogen altijd faalde (en dus als mens en als dochter faalde).
En dat is wel een mooi gevallen kwartje door dit topic: ik ben nog steeds heel hard aan het werk om iedereen om mij heen gelukkig te maken. En als dat niet werkt (en wanneer werkt dat nou wel, want hoe kun je een ander gelukkig maken?) dan faal ik dus als mens.
Wat het cirkeltje weer rond maakt, want niet reageren is dus sowieso falen.
En ik hoef dus niet te reageren.
Fijn, hoe reactie hier ineens alles op z'n plek kunnen laten vallen
(Overigens vond ik de optie: ontvangstbericht met daarbij het verzoek me verder met rust te laten wel een goede. Kracht van herhaling: wie weet dringt hetceen keer door...).
vrijdag 31 juli 2026 om 16:31
Ik geloof je !Elize2 schreef: ↑31-07-2026 14:34@almostdone
Ik snap dat het moeilijk is voor een moeder om een kind dat geen contact wil los te laten.
Ik ben best bereid in een brief te laten weten wáár mijn pijnpunten zitten. Want eerlijk: mijn jeugd heb ik ondertussen best goed verwerkt. Tuurlijk heb ik og last van alles, maar ik snap echt wel dat haar leven ook niwt over rozen ging en ik snap dat elke ouder "fouten" maakt.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
Mijn vader blonk ook in afwezigheid, en toch heb ik als volwassene een hele fijne band met hem opgebouwd. Met mijn moeder zie ik dat nooit gebeuren.
Ik kan je verhalen vertellen waarbjj je ze waarschijnlijk niet eens zou geloven als ik ze neerschreef.
Soms is het teveel geweest. Ze is te vaak over je grens gegaan.
Ik heb je situatie niet goed ingeschat !
Doe wat voor jou goed is en dank voor je uitleg!,
vrijdag 31 juli 2026 om 16:41
[quote=Elize2 post_id=36249792 time=1785501291 user_id=431074
Ik snap dat het moeilijk is voor een moeder om een kind dat geen contact wil los te laten.
Ik ben best bereid in een brief te laten weten wáár mijn pijnpunten zitten. Want eerlijk: mijn jeugd heb ik ondertussen best goed verwerkt. Tuurlijk heb ik og last van alles, maar ik snap echt wel dat haar leven ook niwt over rozen ging en ik snap dat elke ouder "fouten" maakt.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
Mijn vader blonk ook in afwezigheid, en toch heb ik als volwassene een hele fijne band met hem opgebouwd. Met mijn moeder zie ik dat nooit gebeuren.
Ik kan je verhalen vertellen waarbjj je ze waarschijnlijk niet eens zou geloven als ik ze neerschreef.
[/quote]
Echt werkelijk waar ik had precies hetzelfde kunnen typen. Ik heb ipv een brief in een app van alles gezegd wat me dwars zat ( twee keer zelfs in de laatste 1,5 jaar) en er is gewoon 0 reactie op gekomen.
Weet ff verder niks te typen want je topic raakt een erg gevoelige snaar bij mij.
Ik snap dat het moeilijk is voor een moeder om een kind dat geen contact wil los te laten.
Ik ben best bereid in een brief te laten weten wáár mijn pijnpunten zitten. Want eerlijk: mijn jeugd heb ik ondertussen best goed verwerkt. Tuurlijk heb ik og last van alles, maar ik snap echt wel dat haar leven ook niwt over rozen ging en ik snap dat elke ouder "fouten" maakt.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
Mijn vader blonk ook in afwezigheid, en toch heb ik als volwassene een hele fijne band met hem opgebouwd. Met mijn moeder zie ik dat nooit gebeuren.
Ik kan je verhalen vertellen waarbjj je ze waarschijnlijk niet eens zou geloven als ik ze neerschreef.
[/quote]
Echt werkelijk waar ik had precies hetzelfde kunnen typen. Ik heb ipv een brief in een app van alles gezegd wat me dwars zat ( twee keer zelfs in de laatste 1,5 jaar) en er is gewoon 0 reactie op gekomen.
Weet ff verder niks te typen want je topic raakt een erg gevoelige snaar bij mij.
vrijdag 31 juli 2026 om 17:02
Echt werkelijk waar ik had precies hetzelfde kunnen typen. Ik heb ipv een brief in een app van alles gezegd wat me dwars zat ( twee keer zelfs in de laatste 1,5 jaar) en er is gewoon 0 reactie op gekomen.dolfje schreef: ↑31-07-2026 16:41[quote=Elize2 post_id=36249792 time=1785501291 user_id=431074
Ik snap dat het moeilijk is voor een moeder om een kind dat geen contact wil los te laten.
Ik ben best bereid in een brief te laten weten wáár mijn pijnpunten zitten. Want eerlijk: mijn jeugd heb ik ondertussen best goed verwerkt. Tuurlijk heb ik og last van alles, maar ik snap echt wel dat haar leven ook niwt over rozen ging en ik snap dat elke ouder "fouten" maakt.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
Mijn vader blonk ook in afwezigheid, en toch heb ik als volwassene een hele fijne band met hem opgebouwd. Met mijn moeder zie ik dat nooit gebeuren.
Ik kan je verhalen vertellen waarbjj je ze waarschijnlijk niet eens zou geloven als ik ze neerschreef.
Weet ff verder niks te typen want je topic raakt een erg gevoelige snaar bij mij.
[/quote]
Wat naar Dolfje
vrijdag 31 juli 2026 om 17:32
Mijn ouder is zo manipulatief dat ik zou verwachten dat zo'n briefje als munitie in zou worden gezet op een afgewacht moment.
Ik kon niet anders dan alle manieren van contact hermetisch afsluiten.
Voor mijn gemoedsrust maar ook veiligheid.
'Het is toch je ouder', ik kan er helaas weinig mee.
Ik wens je sterkte, dit is gewoon naar.
Ik kon niet anders dan alle manieren van contact hermetisch afsluiten.
Voor mijn gemoedsrust maar ook veiligheid.
'Het is toch je ouder', ik kan er helaas weinig mee.
Ik wens je sterkte, dit is gewoon naar.
vrijdag 31 juli 2026 om 17:41
Precies dit. En daarbij geeft ze ook in haar briefje jou toch weer de schuld, want jij wilde niet praten.
Jouw verhaal lijkt op die van mij.
The ocean healed my soul
vrijdag 31 juli 2026 om 17:45
Dat station is toch al gepasseerd.Lieneke schreef: ↑31-07-2026 15:09Wat je het beste kunt doen weet ik niet. Ik ken je moeder niet, ik ken jou niet en ik weet niet of er sprake is van narcisme. Als dit werkelijk zo is dat zou ik afstand blijven houden.
Maar stel dat het anders ligt: dat jij (om maar wat te noemen) een introvert kind was en zij een uitbundige, extraverte vrouw.... dan zal ze waarschijnlijk erg geschrokken zijn van het briefje en echt spijt hebben dat ze jouw verdriet nooit heeft gezien.
Dat kan natuurlijk ook.
In het geval van verschillende karakters en onbegrip zou ik haar, en jezelf, zeker nog een kans geven. En dan hoeft het geen intensief contact te worden, jullie liggen elkaar misschien helemaal niet, maar jullie zijn wel kind en moeder. Dan is het toch veel fijner dat er wat communicatie is soms. Bovendien kunnen verhoudingen ook verbeteren.
Maar nogmaals: als er écht sprake is van narcisme dan zou ik hooguit kiezen voor hoogstnoodzakelijk sporadisch praktisch/zakelijk contact. En meteen afhaken bij narcistisch gedrag.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
vrijdag 31 juli 2026 om 17:55
Pelle schreef: ↑31-07-2026 17:45Dat station is toch al gepasseerd.
Het gaat me veel meer over hoe zij de afgelopen jaren voordat ik het contact verbrak met me om is gegaan. Hoe vaak ze mij heeft verteld wat een slechte dochter ik ben, dat ik geen empathie heb, dat een moeder meer mag verwachten, dat ik een teleurstelling ben. Ik hoef het gewoon niet meer te horen. Dát is de grootste reden dat ik haar niet meer wil zien. En dat is waar ik heel erg bang voor ben als ik wel weer zou uitreiken.
O, sorry, ik had alleen de OP gelezen. Ja, dat zijn wrede uitspraken.
vrijdag 31 juli 2026 om 18:07
Plus: ze blijft de grens van TO overschrijden, dus feitelijk haar belang en welbevinden boven dat van TO stellen.
Ik denk dat je het goed aanvoelt, TO. Als er nou bijv een halfjaar radiostilte tussen had gezeten, was het misschien een andere afweging, maar in jouw verhaal lijkt het me een optelsom met dezelfde uitkomst. Fijn dat de reacties je hier helpen. Sterkte!
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
vrijdag 31 juli 2026 om 19:26
Ik heb in dezelfde situatie gezeten. Vanaf mijn pubertijd altijd conflicten met mijn moeder.. nooit iets uit kunnen praten, manipuleren, slachtofferrol.. pff.
Ook vier jaar geleden, toevallig, heb ik het contact met mijn moeder verbroken. Echt een rouwperiode gehad. Ik wilde altijd wel, maar het lukte mij gewoon niet meer, ik ging er geestelijk en ook lichamelijk aan onderdoor.
Ik heb vaak getwijfeld, dat zeker, maar omdat ik al eerder een tijdje geen contact meer met haar had gehad wist ik... het gaat dan een maandje goed en daarna is het weer het oude liedje. Ik was er KLAAR mee.. mijn eigen gezin gaat voor.
Ze is enige tijd geleden overleden. Ik hoor het later pas en ik voelde niets dan leegte. Ze had mijn liefde voor haar al heel lang geleden de nek omgedraaid.
Ik hoop dat ik het voor mijn eigen kinderen beter doe.
Ook vier jaar geleden, toevallig, heb ik het contact met mijn moeder verbroken. Echt een rouwperiode gehad. Ik wilde altijd wel, maar het lukte mij gewoon niet meer, ik ging er geestelijk en ook lichamelijk aan onderdoor.
Ik heb vaak getwijfeld, dat zeker, maar omdat ik al eerder een tijdje geen contact meer met haar had gehad wist ik... het gaat dan een maandje goed en daarna is het weer het oude liedje. Ik was er KLAAR mee.. mijn eigen gezin gaat voor.
Ze is enige tijd geleden overleden. Ik hoor het later pas en ik voelde niets dan leegte. Ze had mijn liefde voor haar al heel lang geleden de nek omgedraaid.
Ik hoop dat ik het voor mijn eigen kinderen beter doe.
Horen, zien en .... reageren
vrijdag 31 juli 2026 om 20:41
Als jij rust voelt zonder haar in je leven zou ik het hierbij laten. Je daalt niet. Je mag gewoon voor jezelf kiezen. En je bent niet hard. Dat blijkt wel uit hoe zorgvuldig je erover nadenktElize2 schreef: ↑31-07-2026 14:14De rest nog niet gelezen, maar dit denk ik dus niet. Het is meer dat ik het boek heb dichtgeslagen. En ergens voel ik mij verplicht te reageren, maar ben ik écht bang dat dat haar het idee geeft dat we weer in contact gaan zijn. Dat haar eenmalige "ik zie in dat je je ongezien voelt" een manipulatieve actie is.
Ze is zeer intelligent, zeer manipulatief en erg bedreven in haar zin krijgen. En al mijn haren gaan overeind staan. Ik ervaar veel rust zonder haar. Ik hoef haar goedkeuring al heel lang niet meer.
En tegeljjkertijd ben ik bang dat ik nog steeds niet sterk genoeg ben in een gesprek met haar. Dat het me een enorme terugslag geeft. Haar manipilaties zijn geraffineerd en vaak kan ik ze pas achteraf plaatsen, niet in het gesprek zelf.
Maar niet reageren voelt hard ofzo? En misschien voelt het voor mij alsof niet reageren ook een soort falen is, nog steeds niet in staat tegen haar op te staan?
Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid. Loesje
vrijdag 31 juli 2026 om 22:52
Mijn wantrouwen heeft eigenlijk maar een vraag, hoe kan het dat dit briefje nu boven water komt? Waarom nu nadat al haar andere pogingen mislukt zijn.
Als ik je reacties lees dan heb je je besluit wat betreft contact al genomen en ben je nu vooral op zoek naar een “sociaal geaccepteerde” manier van reageren. Ik vind de suggestie van een ontvangstbevestiging met herhaling van je wens voor geen contact een goede manier. Je bent haar niks verschuldigd.
Als ik je reacties lees dan heb je je besluit wat betreft contact al genomen en ben je nu vooral op zoek naar een “sociaal geaccepteerde” manier van reageren. Ik vind de suggestie van een ontvangstbevestiging met herhaling van je wens voor geen contact een goede manier. Je bent haar niks verschuldigd.
zaterdag 1 augustus 2026 om 00:22
Ja inderdaad. Zij respecteert jouw grenzen niet.canis-felis schreef: ↑31-07-2026 18:07Plus: ze blijft de grens van TO overschrijden, dus feitelijk haar belang en welbevinden boven dat van TO stellen.
Ik denk dat je het goed aanvoelt, TO. Als er nou bijv een halfjaar radiostilte tussen had gezeten, was het misschien een andere afweging, maar in jouw verhaal lijkt het me een optelsom met dezelfde uitkomst. Fijn dat de reacties je hier helpen. Sterkte!
The ocean healed my soul
zaterdag 1 augustus 2026 om 00:29
Sinds het overlijden van mijn moeder ervaar ik een rust die ik nog nooit gehad en gekend heb. Ik hoef nooit meer op mijn hoede te zijn, nooit meer rotopmerkingen hoeven horen, nooit meer me schuldig te voelen als ik op de rem trapte in het contact. Nooit meer hoef ik nog over mijn grenzen te gaan voor haar.
Ik kan je 1 ding zeggen: kies voor jouw rust, voor jouw leven. Wil je het contact verbreken, doe dat. Jij kiest hoe jij jouw leven leeft en invult. In jouw leven ben jij de belangrijkste persoon. Zorg goed voor jezelf.
Ik kan je 1 ding zeggen: kies voor jouw rust, voor jouw leven. Wil je het contact verbreken, doe dat. Jij kiest hoe jij jouw leven leeft en invult. In jouw leven ben jij de belangrijkste persoon. Zorg goed voor jezelf.
The ocean healed my soul
zaterdag 1 augustus 2026 om 09:44
Zou je graag 'sterker' willen zijn dan haar? Zou je haar graag willen laten voelen wat jij voelt? Is je moeder je tegenstander?Elize2 schreef: ↑31-07-2026 14:14De rest nog niet gelezen, maar dit denk ik dus niet. Het is meer dat ik het boek heb dichtgeslagen. En ergens voel ik mij verplicht te reageren, maar ben ik écht bang dat dat haar het idee geeft dat we weer in contact gaan zijn. Dat haar eenmalige "ik zie in dat je je ongezien voelt" een manipulatieve actie is.
Ze is zeer intelligent, zeer manipulatief en erg bedreven in haar zin krijgen. En al mijn haren gaan overeind staan. Ik ervaar veel rust zonder haar. Ik hoef haar goedkeuring al heel lang niet meer.
En tegeljjkertijd ben ik bang dat ik nog steeds niet sterk genoeg ben in een gesprek met haar. Dat het me een enorme terugslag geeft. Haar manipilaties zijn geraffineerd en vaak kan ik ze pas achteraf plaatsen, niet in het gesprek zelf.
Maar niet reageren voelt hard ofzo? En misschien voelt het voor mij alsof niet reageren ook een soort falen is, nog steeds niet in staat tegen haar op te staan?
Dat klinkt als een strijd due je dan toch weer aangaat.
De narcist is zijn/haar speeltje kwijt en wil het weer terug. Ze vindt het waarschijnlijk (in het gunstigste geval) naar voor jou dat jij je jeugd zo hebt ervaren....zelf ziet ze het niet.
zaterdag 1 augustus 2026 om 10:25
@sirena: dank je. Ik weet dat het niet goed is om dat te denken, maar ik denk dat haar oberlijden mij ook rust gaat geven. Maar zolang ze nog leeft, heb ik met haar te dealen.
@backpack: nee, ik hoef niet sterker te zijn. Ik wil alleen niet zo van de leg zijn als ze weer iets doet. Of zelfs bang voor haar te zijn. Het gaat niet over de strijd met haar, maar met mijzelf.
@backpack: nee, ik hoef niet sterker te zijn. Ik wil alleen niet zo van de leg zijn als ze weer iets doet. Of zelfs bang voor haar te zijn. Het gaat niet over de strijd met haar, maar met mijzelf.
zaterdag 1 augustus 2026 om 10:52
Ik denk dat je op dit moment vooral moet kijken naar waar jij zelf staat. Je hebt na jaren van twijfelen en afwegen een keuze gemaakt om afstand te nemen, omdat je blijkbaar voelde dat dit nodig was voor je eigen rust. Als je nu weer het gesprek met haar aangaat, moet je er ook rekening mee houden dat dit opnieuw veel onrust en emoties met zich mee kan brengen.
Als je op dit moment nog niet sterk genoeg in je schoenen staat om dat aan te kunnen, zou ik het niet doen. Maar als je op een punt in je leven bent waarop je stabiel genoeg bent en denkt; ik kan dit aan, ook als het alsnog misgaat, dan zou ik persoonlijk misschien wel willen kijken of haar inzicht echt veranderd is.
Wel met de kanttekening dat mensen meestal niet ineens volledig veranderen na één inzicht, dus daar zal je ook het geduld voor moeten hebben als je het opnieuw met haar aangaat. Een excuus of een moment van besef is mooi, maar uiteindelijk gaat het om gedrag dat over langere tijd verandert.
Het kan goed zijn dat het vinden van dat briefje echt iets bij haar heeft losgemaakt en dat ze daardoor dingen anders is gaan zien. Als er bij haar oprecht de bereidheid is om naar zichzelf te kijken en verantwoordelijkheid te nemen, dan zou ik daar zelf wel een opening voor laten.
Maar wat ik ook belangrijk vind; het feit dat ze jouw behoefte aan afstand niet kan respecteren, zegt ook iets. Een moeder mag verlangen naar contact met haar kind, dat begrijp ik. Maar liefde betekent ook dat je de grenzen van je kind uiteindelijk kunt respecteren.
Als je besluit om dat gesprek aan te gaan, zou ik heel duidelijk zijn; “Mam, ik heb rust nodig in mijn leven. Ik wil dit nog één keer proberen, maar alleen als jij mijn grenzen respecteert. Als het opnieuw misgaat, wil ik dat je stopt met het inschakelen van anderen om contact met mij te krijgen.”
Uiteindelijk ben jij de enige die kan voelen of je hier ruimte voor hebt. Je bent niet verplicht om een gesprek aan te gaan alleen omdat zij nu een brief heeft geschreven. Maar je bent ook niet zwak als je besluit om nog één keer te kijken of er echt iets veranderd is.
Als je op dit moment nog niet sterk genoeg in je schoenen staat om dat aan te kunnen, zou ik het niet doen. Maar als je op een punt in je leven bent waarop je stabiel genoeg bent en denkt; ik kan dit aan, ook als het alsnog misgaat, dan zou ik persoonlijk misschien wel willen kijken of haar inzicht echt veranderd is.
Wel met de kanttekening dat mensen meestal niet ineens volledig veranderen na één inzicht, dus daar zal je ook het geduld voor moeten hebben als je het opnieuw met haar aangaat. Een excuus of een moment van besef is mooi, maar uiteindelijk gaat het om gedrag dat over langere tijd verandert.
Het kan goed zijn dat het vinden van dat briefje echt iets bij haar heeft losgemaakt en dat ze daardoor dingen anders is gaan zien. Als er bij haar oprecht de bereidheid is om naar zichzelf te kijken en verantwoordelijkheid te nemen, dan zou ik daar zelf wel een opening voor laten.
Maar wat ik ook belangrijk vind; het feit dat ze jouw behoefte aan afstand niet kan respecteren, zegt ook iets. Een moeder mag verlangen naar contact met haar kind, dat begrijp ik. Maar liefde betekent ook dat je de grenzen van je kind uiteindelijk kunt respecteren.
Als je besluit om dat gesprek aan te gaan, zou ik heel duidelijk zijn; “Mam, ik heb rust nodig in mijn leven. Ik wil dit nog één keer proberen, maar alleen als jij mijn grenzen respecteert. Als het opnieuw misgaat, wil ik dat je stopt met het inschakelen van anderen om contact met mij te krijgen.”
Uiteindelijk ben jij de enige die kan voelen of je hier ruimte voor hebt. Je bent niet verplicht om een gesprek aan te gaan alleen omdat zij nu een brief heeft geschreven. Maar je bent ook niet zwak als je besluit om nog één keer te kijken of er echt iets veranderd is.
zaterdag 1 augustus 2026 om 11:03
Dat ligt eraan of je nu al voor jezelf durft te kiezen. En dat mag hè.
The ocean healed my soul
zaterdag 1 augustus 2026 om 11:18
Dat begrijp ik heel goed en ik gun en wens je rust daarin. En ik hoop dat je mild kan zijn naar jezelf. Het is denk ik al heftig om je te moeten verhouden tot een moeder die zich zo gedraagt en misschien voel je ook dat er "in de maatschappij" een tendens is van 'het is toch je moeder'. Gelukkig voor die mensen dat ze zich er blijkbaar geen voorstelling bij kunnen maken die verder voert dan een ruzie over wie met kerst waar is, maar hun referentiekader is niet relevant voor jou.Elize2 schreef: ↑01-08-2026 10:25@sirena: dank je. Ik weet dat het niet goed is om dat te denken, maar ik denk dat haar oberlijden mij ook rust gaat geven. Maar zolang ze nog leeft, heb ik met haar te dealen.
@backpack: nee, ik hoef niet sterker te zijn. Ik wil alleen niet zo van de leg zijn als ze weer iets doet. Of zelfs bang voor haar te zijn. Het gaat niet over de strijd met haar, maar met mijzelf.
Ik projecteer nu wel een beetje, omdat ik zelf soms erg worstel met dat maatschappelijke beeld. Ik heb niet het gevoel dat ik hou van mijn ouders, dieper dan dat ik ze het beste gun gaat het niet. Ik heb wel contact, maar dat is van mijn kant doorspekt met schuldgevoel. O.a. omdat mijn moeder weliswaar grove steken heeft laten vallen - en soms nog - maar zich niet zo gedraagt als bijv. jouw moeder. Ik heb het in therapie regelmatig gehad over dit thema. Nu heb ik een therapeut bij wie ik dat durf, maar ik heb meermalen ervaringen gehad waarin de schuld bij mij werd gelegd of er terloops een aanname werd geuit 'ja, je houdt toch van je moeder', waardoor ik weer van de leg raakte. Ik vind dat het daardoor best stevigheid vraagt naar de buitenwereld, terwijl die er natuurlijk geen klap mee te maken heeft. Alleen daarom al heel belangrijk om mild te zijn naar je worsteling hiermee, m.i.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 1 augustus 2026 om 11:30
Ik weet niet of het gaat over al dan niet sterk genoeg in de schoenen staan. Moeder onderneemt opnieuw een poging tot contact, als ik het goed begrijp heeft ze de wens van TO nooit gerespecteerd, of misschien een maand of zo(?). Ik denk daarom dat de kans aanzienlijk is dat het herhaling van zetten wordt waarin moeder slachtoffer is en TO moet begrenzen c.q. de volwassene moet zijn in het verhaal.Larosa schreef: ↑01-08-2026 10:52
Als je op dit moment nog niet sterk genoeg in je schoenen staat om dat aan te kunnen, zou ik het niet doen. Maar als je op een punt in je leven bent waarop je stabiel genoeg bent en denkt; ik kan dit aan, ook als het alsnog misgaat, dan zou ik persoonlijk misschien wel willen kijken of haar inzicht echt veranderd is.
Voor mij zou het al een verschil zijn wanneer er bijv. een halfjaar of een jaar tussen zit. Wat TO nu het beste kan doen in het geval ze niet in gesprek wil - die indruk krijg ik - weet ik niet goed. Misschien is helemaal niks laten horen het beste, maar ik zou dat in dit geval met die brief ook lastig vinden, denk ik. Die "ontvangstbevestiging met herhaling" is dan misschien het beste compromis. Maar moeilijk, hoor...
Sorry dat ik bovenstaande alinea uit je post viste, ik las het als genuanceerde post dus daar wil ik niks aan afdoen. Ik wilde alleen even specifiek reageren op het stuk wel/of niet al sterk genoeg in de schoenen staan.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 1 augustus 2026 om 11:35
Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.
Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).
Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).
zaterdag 1 augustus 2026 om 11:54
Ik denk dat je moeder, als ze echt oprecht geprobeerd had om nu het juiste voor jou te doen, in haar brief een zinnetje of wat had kunnen (of moeten) toevoegen in de trant van 'ik weet dat je geen contact met me wilt en ik verwacht geen reactie van je' of 'ik sta open voor contact als jij er behoefte aan hebt, en als dat nooit is, dan is dat ook ok'.
Dat zoiets ontbreekt, dat zegt eigenlijk al genoeg.
Dat zoiets ontbreekt, dat zegt eigenlijk al genoeg.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in