Psyche
alle pijlers
Tijdelijk een uitkering of doorgaan?
woensdag 29 april 2026 om 08:45
Het gaat niet zo goed met me. Ik heb een zware winter achter de rug, met veel angst- en paniekaanvallen en suicidale gedachtes. De afgelopen jaren heb ik veel van mezelf gevraagd en veel meegemaakt. ik werkte als ZZP'er. Mijn leven is daardoor wel opgebloeid. Maar telkens stort ik opnieuw in, ook omdat ik kamp met PMDD, slaapproblemen en depressieve klachten. Dit patroon was er trouwens ook toen ik in loondienst werkte.
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
dinsdag 4 augustus 2026 om 19:36
Klopt. Dat zou inderdaad niet verkeerd zijn.
Onlangs stortte ik totaal in vanwege slaapgebrek. Toen heb ik zolpiclon gekregen, maar daar ben ik heel ziek van geworden.
Tegelijkertijd wil ik ook geen quetiapine slikken, omdat het een vreetmiddel is.
Soms weet ik niet meer waar ik moet beginnen. Met mijn slaappatroon? Of mijn huishouden? Mijn huis is echt een grote troep, ik vind het echt lastig om alles bij te houden, terwijl ik nu zeeën van tijd heb.
dinsdag 4 augustus 2026 om 19:36
Klopt. Dat zou inderdaad niet verkeerd zijn.
Onlangs stortte ik totaal in vanwege slaapgebrek. Toen heb ik zolpiclon gekregen, maar daar ben ik heel ziek van geworden.
Tegelijkertijd wil ik ook geen quetiapine slikken, omdat het een vreetmiddel is.
Soms weet ik niet meer waar ik moet beginnen. Met mijn slaappatroon? Of mijn huishouden? Mijn huis is echt een grote troep, ik vind het echt lastig om alles bij te houden, terwijl ik nu zeeën van tijd heb.
woensdag 5 augustus 2026 om 01:47
Zoals eerder gezegd kan je beginnen met praktische hulp aanvragen zodat je evt ondersteuning krijgt om te kijken waar te beginnen. 
Er is mogelijk iets te regelen met ondersteuning bij huishoudelijke (regel)zaken, maar ook qua welke hulpverlening kan jou nu verder helpen.
Een huisarts heeft niet de kennis om je te helpen met dit soort medicatie.
Wil je echt dat er serieus meegekeken wordt naar medicatie, dan zal je op de wachtlijst moeten bij een psychiater.
Ook fijn voor de huisarts, want die kán gewoon niet meer bieden, terwijl ze wel machteloos zien wat er gebeurd.
Nu je zoveel tijd hebt is het misschien een optie om eens te gaan googelen naar passende hulp Ravena?
Er is mogelijk iets te regelen met ondersteuning bij huishoudelijke (regel)zaken, maar ook qua welke hulpverlening kan jou nu verder helpen.
Een huisarts heeft niet de kennis om je te helpen met dit soort medicatie.
Wil je echt dat er serieus meegekeken wordt naar medicatie, dan zal je op de wachtlijst moeten bij een psychiater.
Ook fijn voor de huisarts, want die kán gewoon niet meer bieden, terwijl ze wel machteloos zien wat er gebeurd.
Nu je zoveel tijd hebt is het misschien een optie om eens te gaan googelen naar passende hulp Ravena?
woensdag 5 augustus 2026 om 07:41
Ja, ik stond dus op een wachtlijst voor het autisme-onderzoek, toen kreeg ik een telefoontje dat het te lang zou duren. Ik vind dat nog steeds een vreemd verhaal eigenlijk. Vervolgens heb ik er zelf ook geen werk meer van gemaakt. En dat is niet voor niets, ik heb al meerdere negatieve en zelfs traumatische ervaringen in de GGZ opgedaan. Nog weer een stickertje of labeltje, wat zou dat mijn gaan opleveren?Avocadeau schreef: ↑05-08-2026 01:47Zoals eerder gezegd kan je beginnen met praktische hulp aanvragen zodat je evt ondersteuning krijgt om te kijken waar te beginnen.
Er is mogelijk iets te regelen met ondersteuning bij huishoudelijke (regel)zaken, maar ook qua welke hulpverlening kan jou nu verder helpen.
Een huisarts heeft niet de kennis om je te helpen met dit soort medicatie.
Wil je echt dat er serieus meegekeken wordt naar medicatie, dan zal je op de wachtlijst moeten bij een psychiater.
Ook fijn voor de huisarts, want die kán gewoon niet meer bieden, terwijl ze wel machteloos zien wat er gebeurd.
Nu je zoveel tijd hebt is het misschien een optie om eens te gaan googelen naar passende hulp Ravena?
Ik had heel veel last van een kort lontje. Als dingen ook maar iets anders liepen, kon ik ontploffen. Daarnaast voelde ik me heel eenzaam en had ik moeite om contacten op te doen.
Maar nu denk ik dat het toch deels door overbelasting kwam.
Nu ik het echt rustiger aan doe, gaat het in dat opzicht wel iets beter.
Ik heb weer contact met mensen, zelfs met een paar vrienden die ik langere tijd niet had gezien. Ze zijn weer terug in mijn leven. Tegelijkertijd zie ik veel vrienden struggelen met hun mentale gezondheid. Ze leunen zwaar op mij en ik kan dat niet altijd dragen.
Verder ben ik aan het kijken om me om te laten scholen; ik werk namelijk in een branche met lage tarieven, veel concurrentie en onzekerheid. Ik heb al voor ogen wat ik wil, en ik word hier heel enthousiast van eerlijk gezegd. Dat is het enige waar mijn vlammetje weer een beetje van gaat branden, wat mij hoop en perspectief geeft. De route valt alleen niet mee.
woensdag 5 augustus 2026 om 10:55
Wat let je om zonder dat onderzoek te zoeken naar begeleiding vanwege je autisme kenmerken? Die kenmerken blijven natuurlijk, ook al zou het onderzoek negatief zijn. Het lijkt me dan ook niet verkeerd om daar wat mee te doen. Kijk eens bij Phrenos of Nipa of er iets in jouw buurt te vinden is waar vast geen diagnose voor nodig is. Ik ga aan een psycho-educatie beginnen, gewoon om meer inzicht te krijgen in waar mensen met autisme tegenaan lopen.
En waarom is "het duurt te lang" een reden om niet eens op de wachtlijst te staan? Iedere dag dat je daar niet staat is een verloren dag voor die wachttijd natuurlijk.
Het komt op mij over dat je weer een andere weg zoekt om je problemen te ontlopen, in plaats van aan te pakken. Blijf niet proberen te klimmen als vliegen jouw ding is. Leer in plaats daarvan je vleugels gebruiken.
En waarom is "het duurt te lang" een reden om niet eens op de wachtlijst te staan? Iedere dag dat je daar niet staat is een verloren dag voor die wachttijd natuurlijk.
Het komt op mij over dat je weer een andere weg zoekt om je problemen te ontlopen, in plaats van aan te pakken. Blijf niet proberen te klimmen als vliegen jouw ding is. Leer in plaats daarvan je vleugels gebruiken.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:03
Terug naar de huisarts dan om opnieuw diagnostiek aan te vragen.
En als je traumas hebt van de standaard ggz, ga je googelen naar particuliere hulp die trauma sensitief werkt.
Of je begint bij de gemeente voor praktische ondersteuning.
Je problemen verdwijnen niet spontaan.
Je herhaalt een bekend patroon.
Wel ontzettend fijn om te lezen dat je je wat beter voelt en omscholings plannen hebt waar je blij van wordt.
Een toekomst en een fijne bezigheid kunnen al ben verschil maken.
Hoe kijk je aan tegen je belastbaarheid? Is er ruimte bij je omscholing om dit niet fulltime te doen?
En als je traumas hebt van de standaard ggz, ga je googelen naar particuliere hulp die trauma sensitief werkt.
Of je begint bij de gemeente voor praktische ondersteuning.
Je problemen verdwijnen niet spontaan.
Je herhaalt een bekend patroon.
Wel ontzettend fijn om te lezen dat je je wat beter voelt en omscholings plannen hebt waar je blij van wordt.
Een toekomst en een fijne bezigheid kunnen al ben verschil maken.
Hoe kijk je aan tegen je belastbaarheid? Is er ruimte bij je omscholing om dit niet fulltime te doen?
vrijdag 7 augustus 2026 om 07:59
Ik loop tegen meerdere dingen aan.
Laatste weken durf ik niet meer te gaan slapen, ik ben bang om te overlijden in mijn slaap. Ik ben een aantal jaar geleden ernstig ziek geweest, heb ik coma gelegen en moest maanden revalideren. Ik heb ook blijvende lichamelijke schade opgelopen. Ik weet niet waarom, maar die herinneringen komen, naast andere trauma's, steeds meer terug nu de afleiding van mijn werk deels is weggevallen.
Als ik door de quetiapine suf word, krijg ik veel paniek en angst om te stikken. Ik ben zo bang. Ik durf ook niet meer alleen thuis te zijn 's nachts. Dat is echt heel naar. Ik heb zoveel trauma's opgelopen dat het een wonder is dat ik het nog zolang vol heb gehouden allemaal.
Daarnaast ben ik ontzettend prikkelbaar en heb een kort lontje. Ik kan niks meer hebben. Dat is alleen maar toegenomen de laatste tijd. Ik zit er helemaal doorheen.
Ik denk ook niet dat ik ander werk nu aan zou kunnen, maar het idee om weer een (thuis)studie te doen houdt me wel een beetje op de been.
Laatste weken durf ik niet meer te gaan slapen, ik ben bang om te overlijden in mijn slaap. Ik ben een aantal jaar geleden ernstig ziek geweest, heb ik coma gelegen en moest maanden revalideren. Ik heb ook blijvende lichamelijke schade opgelopen. Ik weet niet waarom, maar die herinneringen komen, naast andere trauma's, steeds meer terug nu de afleiding van mijn werk deels is weggevallen.
Als ik door de quetiapine suf word, krijg ik veel paniek en angst om te stikken. Ik ben zo bang. Ik durf ook niet meer alleen thuis te zijn 's nachts. Dat is echt heel naar. Ik heb zoveel trauma's opgelopen dat het een wonder is dat ik het nog zolang vol heb gehouden allemaal.
Daarnaast ben ik ontzettend prikkelbaar en heb een kort lontje. Ik kan niks meer hebben. Dat is alleen maar toegenomen de laatste tijd. Ik zit er helemaal doorheen.
Ik denk ook niet dat ik ander werk nu aan zou kunnen, maar het idee om weer een (thuis)studie te doen houdt me wel een beetje op de been.
vrijdag 7 augustus 2026 om 09:28
Herbelevingen hebben hun eigen logica helaas.
Misschien dat er nu ruimte voor is, misschien dat de quetiapine triggert, misschien iets anders.
Maar daar je er bang van wordt en niet meer kan een durft te slapen snap ik, en is enorm rot.
Denk dat je een paar keuzes hebt
Geen keuze maken en doorgaan zoals het gaat.
Terug naar de huisarts om op de wachtlijst te gaan voor onderzoek.
Op de wachtlijst bij een psychiater voor een medicatie consult.
Via maatschappelijk werk in jouw gemeente kijken wat zij voor je kunnen betekenen, en of je in aanmerking komt voor praktische hulp.
Met de poh samen uit gaan zoeken welke psycholoog of behandeling je aanspreekt om aan oorzaak van een aantal klachten te werken (bv emdr voor je ziekenhuis trauma).
Psychiater kan je misschien ook adviseren over een fijne psycholoog /goede behandeling? Dan vang je met een keuze meerdere vliegen in een klap.
Succes.
Herbelevingen kunnen zo angstig en eenzaam zijn.
Niet meer slapen vergroot de angst en donkerte nog eens 3 keer zo snel.
Het is lastig vrouw.
Aan jou de keuze hoe je verder wilt. Wat je aankan.
Misschien dat er nu ruimte voor is, misschien dat de quetiapine triggert, misschien iets anders.
Maar daar je er bang van wordt en niet meer kan een durft te slapen snap ik, en is enorm rot.
Denk dat je een paar keuzes hebt
Geen keuze maken en doorgaan zoals het gaat.
Terug naar de huisarts om op de wachtlijst te gaan voor onderzoek.
Op de wachtlijst bij een psychiater voor een medicatie consult.
Via maatschappelijk werk in jouw gemeente kijken wat zij voor je kunnen betekenen, en of je in aanmerking komt voor praktische hulp.
Met de poh samen uit gaan zoeken welke psycholoog of behandeling je aanspreekt om aan oorzaak van een aantal klachten te werken (bv emdr voor je ziekenhuis trauma).
Psychiater kan je misschien ook adviseren over een fijne psycholoog /goede behandeling? Dan vang je met een keuze meerdere vliegen in een klap.
Succes.
Herbelevingen kunnen zo angstig en eenzaam zijn.
Niet meer slapen vergroot de angst en donkerte nog eens 3 keer zo snel.
Het is lastig vrouw.
Aan jou de keuze hoe je verder wilt. Wat je aankan.
vrijdag 7 augustus 2026 om 10:01
Ravena schreef: ↑07-08-2026 07:59Ik loop tegen meerdere dingen aan.
Laatste weken durf ik niet meer te gaan slapen, ik ben bang om te overlijden in mijn slaap. Ik ben een aantal jaar geleden ernstig ziek geweest, heb ik coma gelegen en moest maanden revalideren. Ik heb ook blijvende lichamelijke schade opgelopen. Ik weet niet waarom, maar die herinneringen komen, naast andere trauma's, steeds meer terug nu de afleiding van mijn werk deels is weggevallen.
Als ik door de quetiapine suf word, krijg ik veel paniek en angst om te stikken. Ik ben zo bang. Ik durf ook niet meer alleen thuis te zijn 's nachts. Dat is echt heel naar. Ik heb zoveel trauma's opgelopen dat het een wonder is dat ik het nog zolang vol heb gehouden allemaal.
Daarnaast ben ik ontzettend prikkelbaar en heb een kort lontje. Ik kan niks meer hebben. Dat is alleen maar toegenomen de laatste tijd. Ik zit er helemaal doorheen.
Ik denk ook niet dat ik ander werk nu aan zou kunnen, maar het idee om weer een (thuis)studie te doen houdt me wel een beetje op de been.
Weet je echt niet waarom? Het is een heel basaal mechanisme namelijk, als je trauma's hebt en die niet verwerkt (serieuze poging tot zelfdoding en dan verder beschadigd wakker worden na een tijd zou daar weleens onder kunnen vallen lijkt me) dan blijft dat je achtervolgen. Daar kun je dan voor wegrennen, door bijvoorbeeld zoveel uren te werken als je kunt, maar dat breekt je een keer op. En dan, als je niet meer kunt rennen, komt alles weer naar boven.
En dan komen er weer andere 'renstrategieën', zoals zo weinig wegen en eten dat ook dat dat dempt. Totdat dat ook niet meer genoeg werkt of je op andere manieren getriggerd wordt. De enige oplossing is toch echt de trauma's verwerken ipv door blijven rennen. Dat is geen makkelijke weg (je gaat niet voor niets rennen), maar wel de enige waarmee je je patroon van rennen rennen rennen (en denken dat je zoveel bereikt) en weer instorten doorbreekt.
zondag 9 augustus 2026 om 20:41
The body keeps the score.
Het klopt helemaal.
Quetiapine triggert mij. Bij temazepam of een andere benzo val ik in slaap zonder die angstaanjagende sufheid.
Qua hulpverlening - ja, ik kan het niet meer goed overzien. Daarom stel ik alles uit. Er komt sowieso niet veel meer uit me, ik ben vooral moe, afgevlakt en uitgeput van al die jaren overleven. Een telefoontje of mailtje is al te veel. Appjes beantwoorden kost te veel energie.
Afgewisseld met sterke emotionele reacties. Of ik voel heel veel en het is niet meer proportioneel, of ik voel helemaal niets - ook geen blijdschap. Dat is echt heel naar. Van intense woede of verdriet naar totale apathie.
Het is nodig dat een psychiater meekijkt met mijn medicatie, maar ik wantrouw deze beroepsgroep behoorlijk. Maatschappelijk werk zou ik meer voor voelen, of WMO, maar zo lees ik op de website; zoek eerst hulp binnen je eigen netwerk.
Mij is ook gezegd dat ik geen hulp meer mag vragen. Dat ik anderen alleen tot last ben. Ik heb zelfs moeten beloven dat ik nooit meer hulp zou zoeken, niet bij de GGZ, niet bij het wijkteam of welke instantie dan ook. Er is namelijk een periode geweest dat ik bijna wekelijks in crisis was.
Die tijden zijn nu voorbij, maar dan is het misschien beter te begrijpen waar dit vermijdingsgedrag vandaan komt. Ik schrijf trouwens ook. Dat helpt mij om mezelf te begrijpen. Ik lees ook weer, ondanks dat mijn concentratie dit niet echt toelaat.
Het klopt helemaal.
Quetiapine triggert mij. Bij temazepam of een andere benzo val ik in slaap zonder die angstaanjagende sufheid.
Qua hulpverlening - ja, ik kan het niet meer goed overzien. Daarom stel ik alles uit. Er komt sowieso niet veel meer uit me, ik ben vooral moe, afgevlakt en uitgeput van al die jaren overleven. Een telefoontje of mailtje is al te veel. Appjes beantwoorden kost te veel energie.
Afgewisseld met sterke emotionele reacties. Of ik voel heel veel en het is niet meer proportioneel, of ik voel helemaal niets - ook geen blijdschap. Dat is echt heel naar. Van intense woede of verdriet naar totale apathie.
Het is nodig dat een psychiater meekijkt met mijn medicatie, maar ik wantrouw deze beroepsgroep behoorlijk. Maatschappelijk werk zou ik meer voor voelen, of WMO, maar zo lees ik op de website; zoek eerst hulp binnen je eigen netwerk.
Mij is ook gezegd dat ik geen hulp meer mag vragen. Dat ik anderen alleen tot last ben. Ik heb zelfs moeten beloven dat ik nooit meer hulp zou zoeken, niet bij de GGZ, niet bij het wijkteam of welke instantie dan ook. Er is namelijk een periode geweest dat ik bijna wekelijks in crisis was.
Die tijden zijn nu voorbij, maar dan is het misschien beter te begrijpen waar dit vermijdingsgedrag vandaan komt. Ik schrijf trouwens ook. Dat helpt mij om mezelf te begrijpen. Ik lees ook weer, ondanks dat mijn concentratie dit niet echt toelaat.
maandag 10 augustus 2026 om 16:05
Ik weet niet wie of wat je dit heeft laten beloven, maar het lijkt me een heel onhandige belofte.
Het kan dat je op dat moment te therapie ontrouw was, of nog niet kon toelaten/toepassen wat zijn graag zouden zien.
En met crisis is het altijd lastig.
Veel instellingen hanteren regels over automutilatie, ts, alcohol, drugs en/of agressief gedrag.
Logisch, als je ziet dat ze zichzelf en andere cliënten moeten beschermen, als je bedenkt hoe het een behandeling ondermijnd.
Niet logisch als je die dingen ziet als symptomen. Als coping of uiting van een onderliggend probleem.
Dat is als oude schoenen moeten weggooien voor je nieuwe hebt. Laat staan dat je ze ingelopen hebt.
Je zit nu in een andere woonplaats.
de poh of maatschappelijk werk kunnen samen met je kijken wat passend zou zijn voor je.
Als het niet mag, kan of past zullen ze je dat vanzelf zeggen. En hopelijk doorverwijzen.
Maar als dat te spannend is, of momenten niet lukt, dan is dat zo. Dat is ook oke.
Je moet niets.
Je mag.
Hulp vragen.
Je patronen leren herkennen en doorbreken.
Je traumas verwerken.
Ik heb het heel lang niet gewild. Ik dacht dat ik het niet kon, niet mocht.. dat geloof ik nog steeds vaak.
Maar ik zie ook dat ik het ergens niet wilde. Ik was niet klaar voor de investering. Om mijn wereld op zijn kop te zetten.
Teveel angst.
Nu weet ik niet of ik het wil, maar ik ben wel voorzichtig onderweg. Aan het investeren. De angst aan het aanpakken.
Ik weet nog niet of het de moeite waard is. Of het helpt.
Ik weet wel dat ik hierdoor nu een aantal mensen om me heen heb die me laten merken dat ze me willen zien. Willen helpen.
En dat dat een doodeng maar ook wel bijzonder gevoel is.
Het kan dat je op dat moment te therapie ontrouw was, of nog niet kon toelaten/toepassen wat zijn graag zouden zien.
En met crisis is het altijd lastig.
Veel instellingen hanteren regels over automutilatie, ts, alcohol, drugs en/of agressief gedrag.
Logisch, als je ziet dat ze zichzelf en andere cliënten moeten beschermen, als je bedenkt hoe het een behandeling ondermijnd.
Niet logisch als je die dingen ziet als symptomen. Als coping of uiting van een onderliggend probleem.
Dat is als oude schoenen moeten weggooien voor je nieuwe hebt. Laat staan dat je ze ingelopen hebt.
Je zit nu in een andere woonplaats.
de poh of maatschappelijk werk kunnen samen met je kijken wat passend zou zijn voor je.
Als het niet mag, kan of past zullen ze je dat vanzelf zeggen. En hopelijk doorverwijzen.
Maar als dat te spannend is, of momenten niet lukt, dan is dat zo. Dat is ook oke.
Je moet niets.
Je mag.
Hulp vragen.
Je patronen leren herkennen en doorbreken.
Je traumas verwerken.
Ik heb het heel lang niet gewild. Ik dacht dat ik het niet kon, niet mocht.. dat geloof ik nog steeds vaak.
Maar ik zie ook dat ik het ergens niet wilde. Ik was niet klaar voor de investering. Om mijn wereld op zijn kop te zetten.
Teveel angst.
Nu weet ik niet of ik het wil, maar ik ben wel voorzichtig onderweg. Aan het investeren. De angst aan het aanpakken.
Ik weet nog niet of het de moeite waard is. Of het helpt.
Ik weet wel dat ik hierdoor nu een aantal mensen om me heen heb die me laten merken dat ze me willen zien. Willen helpen.
En dat dat een doodeng maar ook wel bijzonder gevoel is.
maandag 10 augustus 2026 om 19:43
Ik was opgenomen in een instelling die later, na een vernietigend inspectierapport is gesloten. Ik ben daar zelf ook heel slecht behandeld. Daar werden dat soort uitspraken gedaan.
Wat goed dat je je angsten zo aan het aanpakken bent.
En dat je veel zelfinzicht hebt. Ik heb ook heel lang niet echt opengestaan voor hulp, achteraf gezien.
Momenteel heb ik veel 'vrienden' met psychische issues. Zij zijn als een spiegel van mijn eigen gemoedstoestand. Ze hebben veel conflicten, crisissen en gedoe. Ik heb een vriendschap verbroken die niet goed voor mij was. Ondanks dat ik alles gaf, was het nooit genoeg. De laatste tijd ben ik te veel voor andere mensen gaan zorgen, mijn bekende patroon.
Als ik zelf positiever in het leven sta, trek ik daarmee ook andere mensen aan. Daarom is het belangrijk dat ik weer goed voor mezelf ga zorgen. Ik heb eindelijk een klein beetje opgeruimd, gezond voor mezelf gekookt. Het is een begin.
Wat goed dat je je angsten zo aan het aanpakken bent.
En dat je veel zelfinzicht hebt. Ik heb ook heel lang niet echt opengestaan voor hulp, achteraf gezien.
Momenteel heb ik veel 'vrienden' met psychische issues. Zij zijn als een spiegel van mijn eigen gemoedstoestand. Ze hebben veel conflicten, crisissen en gedoe. Ik heb een vriendschap verbroken die niet goed voor mij was. Ondanks dat ik alles gaf, was het nooit genoeg. De laatste tijd ben ik te veel voor andere mensen gaan zorgen, mijn bekende patroon.
Als ik zelf positiever in het leven sta, trek ik daarmee ook andere mensen aan. Daarom is het belangrijk dat ik weer goed voor mezelf ga zorgen. Ik heb eindelijk een klein beetje opgeruimd, gezond voor mezelf gekookt. Het is een begin.
dinsdag 11 augustus 2026 om 08:00
Oke, dus zouden die uitspraken dan goed zijn? Zouden die helpend zijn, iets om je aan vast te houden?
Of passen die bij hoe ze je verder behandeld hebben: niet goed. Dan blijven ze pijnlijk, maar hoef je er dus niet naar te handelen.
Je vriendschappen klinken vermoeiend...
En zorgen voor mensen levert je vast en zeker veel op. Het is een veilige manier van liefde of aandacht kopen, maar een echte vriendschap gaat niet ten koste van een van de twee.
Fijn dat het gelukt is om op te ruimen en te koken!
Goed hoor! Dat is een mooi lichtpuntje van vandaag, dat heb je toch maar voor elkaar gekregen!
Of passen die bij hoe ze je verder behandeld hebben: niet goed. Dan blijven ze pijnlijk, maar hoef je er dus niet naar te handelen.
Je vriendschappen klinken vermoeiend...
En zorgen voor mensen levert je vast en zeker veel op. Het is een veilige manier van liefde of aandacht kopen, maar een echte vriendschap gaat niet ten koste van een van de twee.
Fijn dat het gelukt is om op te ruimen en te koken!
Goed hoor! Dat is een mooi lichtpuntje van vandaag, dat heb je toch maar voor elkaar gekregen!
donderdag 13 augustus 2026 om 12:33
vrijdag 14 augustus 2026 om 17:01
Ja, ben echt blij dat het slapen weer iets beter gaat.
En dat ik wat mensen heb leren kennen. Ze zijn ook neurodivergent (ADHD, autisme etc) en voel me daar wel thuis. Kon mezelf zijn
maandag 31 augustus 2026 om 10:13
Het duurt nog 3 a 4 maanden voor ik aan de beurt ben voor diagnostiek. Ik was eerst ergens anders naar verwezen, maar de wachttijd is te lang.
Het gaat wisselend.
Ik voel me rustiger. Slaap iets beter. Ben benieuwd naar de veelbesproken uitzending van Zomergasten. Mede daarom huiverig voor de ggz. In de basis is er niet veel mis met mij, ik ben alleen totaal verknipt geworden door wat ik heb gezien en meegemaakt en hoe ik ben behandeld in de GGZ. Ik rouw nog steeds om het leven dat ik had kunnen hebben.
Het gaat wisselend.
Ik voel me rustiger. Slaap iets beter. Ben benieuwd naar de veelbesproken uitzending van Zomergasten. Mede daarom huiverig voor de ggz. In de basis is er niet veel mis met mij, ik ben alleen totaal verknipt geworden door wat ik heb gezien en meegemaakt en hoe ik ben behandeld in de GGZ. Ik rouw nog steeds om het leven dat ik had kunnen hebben.
maandag 31 augustus 2026 om 17:52
Ik vond het onderzoek naar autisme bij mij niet zwaar.
Het waren vooral meerkeuze-vragen.
Weliswaar gingen die over mij, maar ik vond het niet intiem.
Ik denk ook wel dat als er de juiste diagnose is, er minder kans is dat personeel uit de GGZ rare dingen gaat doen.
En waarschijnlijk heb je zelf nu ook een iets beter beeld van wat normaal gedrag is en wat niet, dus je kunt makkelijker iets aankaarten als iets niet goed gaat.
(of stoppen. maar dat is een moeilijke beslissing als je een behandeling nodig hebt).
Het waren vooral meerkeuze-vragen.
Weliswaar gingen die over mij, maar ik vond het niet intiem.
Ik denk ook wel dat als er de juiste diagnose is, er minder kans is dat personeel uit de GGZ rare dingen gaat doen.
En waarschijnlijk heb je zelf nu ook een iets beter beeld van wat normaal gedrag is en wat niet, dus je kunt makkelijker iets aankaarten als iets niet goed gaat.
(of stoppen. maar dat is een moeilijke beslissing als je een behandeling nodig hebt).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 31 augustus 2026 om 18:33
Stoppen zou ik zeker niet aanraden gezien de problematiek, vind die optie hier geven niet echt gepast.
TO het is heel vervelend dat je dat heb moeten meemaken. Maar ik vermoed dat doordat je nog geen juiste diagnose hebt, niet de juiste hulp is ingezet en deze jou beschadigd heeft. Want zoals ik eerder schreef vraagt hulpverlening bij iemand met autisme echt een hele andere aanpak. Wellicht zou je je zorgverzekering of huisarts kunnen bellen voor bemiddeling.
TO het is heel vervelend dat je dat heb moeten meemaken. Maar ik vermoed dat doordat je nog geen juiste diagnose hebt, niet de juiste hulp is ingezet en deze jou beschadigd heeft. Want zoals ik eerder schreef vraagt hulpverlening bij iemand met autisme echt een hele andere aanpak. Wellicht zou je je zorgverzekering of huisarts kunnen bellen voor bemiddeling.
maandag 31 augustus 2026 om 18:49
Wat naar toch dat je zulke vreselijke ervaringen hebt met de ggz. Ik snap dat dat niet meehelpt en de angst om hulp te zoeken nog grote maakt.
Is het ambulant, in dagbehandeling, bij woonvorm/ opname of gedwongen opname mis gegaan?
Fijn dat je je wat rustiger voelt.
Ben je begonnen aan de opleiding die je voor ogen had?
Is het ambulant, in dagbehandeling, bij woonvorm/ opname of gedwongen opname mis gegaan?
Fijn dat je je wat rustiger voelt.
Ben je begonnen aan de opleiding die je voor ogen had?
maandag 31 augustus 2026 om 19:45
Meerdere gedwongen opnames... ik ben gefixeerd, gesepareerd en heb dwangmedicatie gekregen. Ook begeleid gewoond - de instelling werd geleid door ongeschoold personeel. Ze zijn later failliet gegaan. De begeleister zette bijvoorbeeld de hele groep op een koolhydraatarm dieet. Ook mij terwijl ik anorexia had.
Nu begin ik steeds meer te processen.. Wat je nu ziet bij jeugdzorg - de vele misstanden, dat er excuses komt - mag wat mij betreft ook voor de GGZ. Het is hard nodig.
Ik was eigenlijk uitbehandeld. Het is een wonder dat ik daarna full-time ben gaan ondernemen. Tot ik crashte. Zegt wel iets over mijn veerkracht.
Nu begin ik steeds meer te processen.. Wat je nu ziet bij jeugdzorg - de vele misstanden, dat er excuses komt - mag wat mij betreft ook voor de GGZ. Het is hard nodig.
Ik was eigenlijk uitbehandeld. Het is een wonder dat ik daarna full-time ben gaan ondernemen. Tot ik crashte. Zegt wel iets over mijn veerkracht.
maandag 31 augustus 2026 om 21:01
Ik denk niet dat bang hoeft te zijn voor een nieuwe opname.Ravena schreef: ↑31-08-2026 19:45Meerdere gedwongen opnames... ik ben gefixeerd, gesepareerd en heb dwangmedicatie gekregen. Ook begeleid gewoond - de instelling werd geleid door ongeschoold personeel. Ze zijn later failliet gegaan. De begeleister zette bijvoorbeeld de hele groep op een koolhydraatarm dieet. Ook mij terwijl ik anorexia had.
Nu begin ik steeds meer te processen.. Wat je nu ziet bij jeugdzorg - de vele misstanden, dat er excuses komt - mag wat mij betreft ook voor de GGZ. Het is hard nodig.
Ik was eigenlijk uitbehandeld. Het is een wonder dat ik daarna full-time ben gaan ondernemen. Tot ik crashte. Zegt wel iets over mijn veerkracht.
Voor zover ik weet, wordt autisme niet op die manier behandeld.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in