Psyche
alle pijlers
misofonie
maandag 7 september 2026 om 23:37
Ik heb misofonie en ik weet niet hoe ik ermee moet om gaan in een bepaalde situatie.
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
dinsdag 8 september 2026 om 10:36
Dat jij een ziekte hebt, betekent niet dat je je agressie mag botvieren op andere mensen.
Jouw agressie, jouw probleem.
Hoe je het oplost mag jij zelf bepalen, maar je mag dit niet het probleem van andere mensen maken en al helemaal niet van kinderen.
dinsdag 8 september 2026 om 10:38
Het is een nare ziekte, waarbij er momenten zijn dat je er moeilijk mee om kunt gaan. Maar dan nog zul je moeten leren dit niet af te reageren op een kind. Heb je in je therapie geen handvatten gekregen hiervoor?
dinsdag 8 september 2026 om 10:41
dinsdag 8 september 2026 om 10:46
Je kunt niet verwachten dat de hele wereld om je heen rekening met jou moet gaan houden en zich aanpast. Je zult jezelf moeten aanpassen aan de wereld om je heen wil je functioneren in onze maatschappij.
Ik heb al vaker gemerkt dat mensen, ouders soms ook, verwachten dat iedereen zich moet aanpassen aan hun of hun kind. Zo ken ik iemand die een kind met autisme heeft en dat kind is heel gevoelig voor wat anderen zeggen of doen en al helemaal als anderen, bewust of onbewust, hem/haar aanraken. Niets seksueels of zo, maar van gewoon een schouderklopje kan dat kind al helemaal gaan flippen. En reken maar niet dat dat kind zich moet aanpassen, nee, dan is het altijd de schuld van de ander. Ik heb medelijden met dat kind. Die leert zo niet dat het zich moet aanpassen en denkt dat het altijd gelijk heeft. Dat gaat niet werken natuurlijk en zal alleen maar problemen geven in de toekomst.
Ik heb al vaker gemerkt dat mensen, ouders soms ook, verwachten dat iedereen zich moet aanpassen aan hun of hun kind. Zo ken ik iemand die een kind met autisme heeft en dat kind is heel gevoelig voor wat anderen zeggen of doen en al helemaal als anderen, bewust of onbewust, hem/haar aanraken. Niets seksueels of zo, maar van gewoon een schouderklopje kan dat kind al helemaal gaan flippen. En reken maar niet dat dat kind zich moet aanpassen, nee, dan is het altijd de schuld van de ander. Ik heb medelijden met dat kind. Die leert zo niet dat het zich moet aanpassen en denkt dat het altijd gelijk heeft. Dat gaat niet werken natuurlijk en zal alleen maar problemen geven in de toekomst.
dinsdag 8 september 2026 om 10:46
dinsdag 8 september 2026 om 10:48
Je verwachting is echt heel onrealistisch en de wereld draait niet om jou. Mensen kunnen heus wel rekening houden maar in de mate waarin jij dat verwacht ga je te ver.Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
dinsdag 8 september 2026 om 10:50
Ik lees het alsof je van jouw ziekte hun probleem maakt. Het zijn kinderen en daarvan mag je niet verwachten dat ze precies zo eten als jij wilt. Kinderen dagen ook uit, dat hoort ook bij het kind zijn. Het is aan jou om hierin een weg te vinden.
Met volwassen kun je het hier prima over hebben. Maar als jouw toonzetting is "ik heb deze ziekte, jij moet je aanpassen" krijg je lang niet altijd begrip.
Met volwassen kun je het hier prima over hebben. Maar als jouw toonzetting is "ik heb deze ziekte, jij moet je aanpassen" krijg je lang niet altijd begrip.
dinsdag 8 september 2026 om 10:56
Als je weet dat je er van uit je slof kan schieten, dan probeer je die situaties te vermijden toch? Kun je niet op een ander moment bij je ouders gaan eten en de kinderen in de familie zien op een moment zonder eten? Het lijkt me een hele nare aandoening, maar het klinkt alsof je je er bij neerlegt dat uit je slof schieten nou eenmaal de consequentie is van het niet aanpassen van anderen.
dinsdag 8 september 2026 om 10:57
Door dit soort gedachtes worden jouw klachten alleen maar versterkt. Jij verwacht net zo goed iets van kinderen (en ik vermoed eigenlijk ook van volwassenen) wat zij helemaal niet kunnen. Ik zou niet meer samen gaan eten maar iets anders doen waar jullie wel van kunnen genieten.Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
dinsdag 8 september 2026 om 10:57
Maar andersom is wel prima ?Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
Jouw ziekte , hun probleem ?
Al een koptelefoon geprobeerd tijdens het eten met noice cancelling ?
dinsdag 8 september 2026 om 10:58
Volgens mij wordt dat afgeraden, dan wordt de hyperfocus op elk smakgeluid alleen maar groter.Yildizlar2 schreef: ↑08-09-2026 10:57Maar andersom is wel prima ?
Jouw ziekte , hun probleem ?
Al een koptelefoon geprobeerd tijdens het eten met noice cancelling ?
dinsdag 8 september 2026 om 11:00
Ah oké ja dat klinkt ook weer logisch.__appelbloesem__ schreef: ↑08-09-2026 10:58Volgens mij wordt dat afgeraden, dan wordt de hyperfocus op elk smakgeluid alleen maar groter.
dinsdag 8 september 2026 om 11:02
Ik eet altijd alleen en ik ga ook nooit uit eten. Dit is het enige moment dat ik samen met anderen eet. Voordat mijn neefjes en nichtjes er waren had ik daar plezier van, af en toe weleens een trigger maar veel minder dan nu. Dat vind ik jammer.Cherry13 schreef: ↑08-09-2026 10:56Als je weet dat je er van uit je slof kan schieten, dan probeer je die situaties te vermijden toch? Kun je niet op een ander moment bij je ouders gaan eten en de kinderen in de familie zien op een moment zonder eten? Het lijkt me een hele nare aandoening, maar het klinkt alsof je je er bij neerlegt dat uit je slof schieten nou eenmaal de consequentie is van het niet aanpassen van anderen.
Het uit de slof schieten is meer het gevolg van de ziekte, ik krijg sterke gevoelens van walging en boosheid van onbehoorlijke tafelmanieren.
dinsdag 8 september 2026 om 11:12
Het is het gevolg van dat jij niet realistisch anticipeert op je ziekte.
De kinderen zijn gekomen en horen er nu eenmaal bij. Dan kun je vasthouden aan dat jullie eettraditie voor jou hetzelfde moet blijven, maar dat kun je niet vragen van kinderen.
dinsdag 8 september 2026 om 11:20
Dat bewijs je hier maar weer... Blijkbaar kan jij er geen enkel begrip voor opbrengen dat kinderen nou eenmaal kinderen zijn en dat je van hen niet heel veel aanpassing kunt verwachten.Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
Wat hebben ze je in therapie aangeleerd? Zo veel mogelijk prikkels vermijden, of juist ook gedoseerde blootstelling om wat meer aan te kunnen? Want "jouw ziekte, jouw probleem" geldt natuurlijk wel omdat jij je probleem altijd en overal meeneemt en dus ook degene bent die het meest efficiënt aan aanpassingen kan doen.
dinsdag 8 september 2026 om 11:23
Netjes eten kun je wel verwachten van kinderen. Dat hebben we allemaal moeten leren. En ze zijn ook geen 3 meer.
dinsdag 8 september 2026 om 11:29
Wat jij doet, zeggen: 'mijn ziekte, jouw probleem' is het andere uiterste.Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
Ik lees weinig zelfreflectie en ideeën over wat jij zelf kunt doen.
An apple a day keeps anyone away... if you throw it really hard.
Week 36 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 36 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 8 september 2026 om 11:29
dinsdag 8 september 2026 om 11:29
Ik vind het jammer dat je , zoals het op mij overkomt, niet openstaat voor feedback en ook niet iets wil doen of in gaat op de tips die worden gegeven.
Je blijft er op doorgaan dat anderen zich niet genoeg aanpassen en profileert jezelf als een soort slachtoffer.
Mijn zoon kan ook die gevoelens hebben van zware walging en grote irritatie, dat kan ik zien aan zijn gezicht.
Maar hij zou nooit er om uit zijn slof schieten. Hij beseft dat t bij hem ligt, en dat we er altijd aan denken als hij mee eet.
Ik vind t meer schrikbarend dat jij dus je emoties daardoor niet onder controle hebt en uitvalt tegen kinderen die niet eens van jou zijn. Dan moet je jezelf dus uit de situatie halen en tot 10 tellen.
Ik snap dat je het jammer vind dat jouw maandelijkse eetmoment met familie door met name de kinderen is verstoord, maar die kinderen tover je niet weg. Die zijn er. Dan moet jij gaan bedenken wat je er zelf aan kunt doen. Niet wat anderen eraan kunnen doen.
Ik ben zelf chronisch ziek en mankeer van alles maar ik verwacht ook niet van mijn omgeving dat ze zich volledig aanpassen aan mij.
Het is ook geven en nemen.
Je blijft er op doorgaan dat anderen zich niet genoeg aanpassen en profileert jezelf als een soort slachtoffer.
Mijn zoon kan ook die gevoelens hebben van zware walging en grote irritatie, dat kan ik zien aan zijn gezicht.
Maar hij zou nooit er om uit zijn slof schieten. Hij beseft dat t bij hem ligt, en dat we er altijd aan denken als hij mee eet.
Ik vind t meer schrikbarend dat jij dus je emoties daardoor niet onder controle hebt en uitvalt tegen kinderen die niet eens van jou zijn. Dan moet je jezelf dus uit de situatie halen en tot 10 tellen.
Ik snap dat je het jammer vind dat jouw maandelijkse eetmoment met familie door met name de kinderen is verstoord, maar die kinderen tover je niet weg. Die zijn er. Dan moet jij gaan bedenken wat je er zelf aan kunt doen. Niet wat anderen eraan kunnen doen.
Ik ben zelf chronisch ziek en mankeer van alles maar ik verwacht ook niet van mijn omgeving dat ze zich volledig aanpassen aan mij.
Het is ook geven en nemen.
dinsdag 8 september 2026 om 11:32
Die gevoelens kun je zelfs leren beïnvloeden, maar je kunt sowieso leren om niet uit je slof te schieten.Sisi schreef: ↑08-09-2026 11:02Ik eet altijd alleen en ik ga ook nooit uit eten. Dit is het enige moment dat ik samen met anderen eet. Voordat mijn neefjes en nichtjes er waren had ik daar plezier van, af en toe weleens een trigger maar veel minder dan nu. Dat vind ik jammer.
Het uit de slof schieten is meer het gevolg van de ziekte, ik krijg sterke gevoelens van walging en boosheid van onbehoorlijke tafelmanieren.
Ik eet ook altijd alleen, niet vanwege misofonie, maar om een andere reden.
Niks mis mee hoor, ik doe andere dingen met vriendinnen.
An apple a day keeps anyone away... if you throw it really hard.
Week 36 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 36 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 8 september 2026 om 11:38
Je kunt de één niet vergelijken met de ander. Dat doen we ook niet bij andere ziektes. Bij misofonie is dat opeens anders, dan mag je voor van alles uitgemaakt worden en niets van een ander verwachten. Terwijl ik eten in gezelschap al erg heb beperkt om mijn misofonie niet te triggeren.Bornholm schreef: ↑08-09-2026 11:29Ik vind het jammer dat je , zoals het op mij overkomt, niet openstaat voor feedback en ook niet iets wil doen of in gaat op de tips die worden gegeven.
Je blijft er op doorgaan dat anderen zich niet genoeg aanpassen en profileert jezelf als een soort slachtoffer.
Mijn zoon kan ook die gevoelens hebben van zware walging en grote irritatie, dat kan ik zien aan zijn gezicht.
Maar hij zou nooit er om uit zijn slof schieten. Hij beseft dat t bij hem ligt, en dat we er altijd aan denken als hij mee eet.
Ik vind t meer schrikbarend dat jij dus je emoties daardoor niet onder controle hebt en uitvalt tegen kinderen die niet eens van jou zijn. Dan moet je jezelf dus uit de situatie halen en tot 10 tellen.
Ik snap dat je het jammer vind dat jouw maandelijkse eetmoment met familie door met name de kinderen is verstoord, maar die kinderen tover je niet weg. Die zijn er. Dan moet jij gaan bedenken wat je er zelf aan kunt doen. Niet wat anderen eraan kunnen doen.
Ik ben zelf chronisch ziek en mankeer van alles maar ik verwacht ook niet van mijn omgeving dat ze zich volledig aanpassen aan mij.
Het is ook geven en nemen.
dinsdag 8 september 2026 om 11:49
Weet je, ik snap je worsteling. Ik kan ook bovenmatig kwaad worden over dingen die andere mensen van zich af laten glijden of zelfs niet eens opmerken. Dat is heel vervelend en vermoeiend. Ik denk ook niet dat het zo zwart-wit is dat jij niets van een ander mag verwachten. Als je aan een tafelgenoot uitlegt waar je last van hebt en dan aangeeft dat het jou erg zou helpen als diegene met zijn mond dicht eet bijv, dat zou ik niet gek vinden als ik je tafelgenoot zou zijn. Kinderen hebben inderdaad vaak nog een hoop te leren op dit vlak (op heel veel vlakken, merk ik ook bij mijn ergernissen 
)
Wel is het helaas inderdaad zo dat je alleen invloed hebt op je eigen gedrag, keuzes en houding. Ik besef ook dat mijn ergernissen mijn probleem/'afwijking' zijn en ga dus dingen uit de weg of ik bereid me mentaal voor. Dat is stom voor mij, want het is niet fijn om je steeds anders of moeilijk te voelen, maar wel de enige manier.
) Wel is het helaas inderdaad zo dat je alleen invloed hebt op je eigen gedrag, keuzes en houding. Ik besef ook dat mijn ergernissen mijn probleem/'afwijking' zijn en ga dus dingen uit de weg of ik bereid me mentaal voor. Dat is stom voor mij, want het is niet fijn om je steeds anders of moeilijk te voelen, maar wel de enige manier.
dinsdag 8 september 2026 om 11:52
Sisi schreef: ↑08-09-2026 10:41Therapie is geen wondermiddel. Van iemand die dit al haar hele leven heeft en alles heeft geprobeerd kan ik zeggen dat het minimaal heeft geholpen bij mij. Mensen kunnen tegenwoordig geen rekening meer houden met elkaar, “jouw ziekte, jouw probleem”. Vreselijk als je zo denkt.
Zou jij rekening houden met anderen als zij last hebben van dingen van jou?
En hoe dan?
Als iemand last heeft van jouw parfumgeur of zoiets, zou je dan een ander geurtje kopen? En als iemand anders daar weer last van heeft?
Helemaal geen parfum meer dragen?
dinsdag 8 september 2026 om 11:56
Je leest wat je wil lezen, voor feedback sta je niet open.
Ik maak jou zeker niet voor uit voor van alles en nog wat. En nee ik vergelijk niet dat wat ik heb met wat jij hebt. Maar een gedeelde factor wat bij veel ziektes wel geld om het leefbaarder te maken is zelfreflectie en vooral acceptatie. Dat zijn oa dingen die ik mis bij jou, waar jij blijkbaar nog niet aantoe bent, en dat haal ik uit wat je hier schrijft.
Ik maak jou zeker niet voor uit voor van alles en nog wat. En nee ik vergelijk niet dat wat ik heb met wat jij hebt. Maar een gedeelde factor wat bij veel ziektes wel geld om het leefbaarder te maken is zelfreflectie en vooral acceptatie. Dat zijn oa dingen die ik mis bij jou, waar jij blijkbaar nog niet aantoe bent, en dat haal ik uit wat je hier schrijft.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in