Relaties
alle pijlers
Verdriet om levende vader
zaterdag 19 september 2026 om 12:07
Hoi allen, ik zit met een situatie waar ik heel graag eens andere meningen over zou willen. Ik zal proberen het een beetje kort te houden.
Toen ik 4 jaar was gingen mijn ouders scheiden, dit omdat mijn vader woedebuien had en depressies.
Hij zocht hiervoor geen hulp. Na de scheiding gingen we vanaf toen om het weekend naar hem toe.
Hij had dan vaak woedebuien en ging tegen ons tekeer vanuit het niets. Hij nam ons altijd mee naar nieuwe partners, etc. Kortom het was nooit stabiel of veilig en op belangrijke momenten was hij er niet voor ons. Al had hij ook af en toe lieve momenten! en deed hij op zijn manier zijn best, op mijn 12e besloot ik toch dat ik niet meer naar hem toe wilde.
Door een situatie met mijn zus heb ik op mijn 21ste weer contact met hem gezocht. Toen we elkaar weer zagen hadden we andere verwachtingen van het contact. Hij wilde het verleden achter zich laten en vooruit kijken, werken aan onze band, blij dat we weer on speaking terms waren na al die jaren.
We hebben 1 avond met zijn tweeën afgesproken en dingen besproken uit het verleden. Hij zei zich bewust te zijn van de fouten die hij had gemaakt. Ik was wel blij dat hij dit zei, maar toch voelde het als te weinig. Tijdens dat gesprek was ik ook meer bezig met laten zien hoe goed ik het deed, een studie deed en werk had, wilde dat hij trots op me zou zijn en mij ''zag''.
Hij wilde mij kennis laten maken met zijn vriendin en nodigde mij vanaf toen altijd bij hem thuis uit, waar zij bij was. Dit ging mij allemaal te snel.
Ik voelde hierdoor geen ruimte om dingen van vroeger te bespreken en had vooral het gevoel aan zijn verwachtingen en behoeftes te moeten voldoen. De jaren erop was het contact hierdoor wisselvallig. Een paar voorbeelden;
Als we afspraken, moest dat vaak bij hem thuis. Als ik het tijdstip van een afspraak wilde wijzigen dan cancelde hij de afspraak. Ik hield het contact dan weer heel lang af omdat ik me (weer)afgewezen voelde. Ik liet dan niks meer horen. Niet netjes, maar ik wist gewoon niet hoe ik hiermee om moest gaan, ik klapte dicht. Als ik 1 op 1 wilde afspreken, wilde hij dat ik bij hem thuis kwam met zijn vriendin erbij. Ik heb dit een paar keer gedaan, en merkte dat ik het onwennig vond. Toen heb ik hem op een gegeven moment een briefje gestuurd dat ik geen contact meer wilde.
Een jaar of 2 later hadden we wel weer contact. Dit ging als volgt: ik appte hem met de vraag elkaar weer eens te zien. Hij zei: dat lijkt mij een goed idee. Vervolgens kreeg ik s’avonds het bericht dat hij twijfelde en zei; we moeten eerst maar eens bellen, en als je wil afspreken kun je gewoon hier komen. (Met zijn vriendin er weer bij) Hij had het met zijn vriendin besproken (naar mijn idee, zij bemoeide zich er vanaf het begin al veel mee). Weer voelde ik me afgewezen. In mijn laatste reactie ben ik dus erg boos geworden en groffer geweest dan ik wilde. o.a. gezegd dat hij nooit meer contact op moet nemen.
En nu… ben ik de hele tijd aan het huilen, vraag me af waarom het zo ingewikkeld is geworden. Ik heb spijt, vond mijn laatste bericht te heftig, (half jaar geleden gestuurd)ben bang dat het aan mij ligt, ik mis hem.. Ik wordt steeds getriggerd door bijv. liedjes en zie hem in andere mannen die op hem lijken, denk veel aan vroeger. verdrietig dat het nooit echt van de grond is gekomen. Is dit voor iemand herkenbaar of heeft iemand een idee wat ik hiermee kan doen? Het kan ook komen doordat ik momenteel in emdr behandeling ben voor iets heel anders, maar dit kwam wel sterk naar boven.
Toen ik 4 jaar was gingen mijn ouders scheiden, dit omdat mijn vader woedebuien had en depressies.
Hij zocht hiervoor geen hulp. Na de scheiding gingen we vanaf toen om het weekend naar hem toe.
Hij had dan vaak woedebuien en ging tegen ons tekeer vanuit het niets. Hij nam ons altijd mee naar nieuwe partners, etc. Kortom het was nooit stabiel of veilig en op belangrijke momenten was hij er niet voor ons. Al had hij ook af en toe lieve momenten! en deed hij op zijn manier zijn best, op mijn 12e besloot ik toch dat ik niet meer naar hem toe wilde.
Door een situatie met mijn zus heb ik op mijn 21ste weer contact met hem gezocht. Toen we elkaar weer zagen hadden we andere verwachtingen van het contact. Hij wilde het verleden achter zich laten en vooruit kijken, werken aan onze band, blij dat we weer on speaking terms waren na al die jaren.
We hebben 1 avond met zijn tweeën afgesproken en dingen besproken uit het verleden. Hij zei zich bewust te zijn van de fouten die hij had gemaakt. Ik was wel blij dat hij dit zei, maar toch voelde het als te weinig. Tijdens dat gesprek was ik ook meer bezig met laten zien hoe goed ik het deed, een studie deed en werk had, wilde dat hij trots op me zou zijn en mij ''zag''.
Hij wilde mij kennis laten maken met zijn vriendin en nodigde mij vanaf toen altijd bij hem thuis uit, waar zij bij was. Dit ging mij allemaal te snel.
Ik voelde hierdoor geen ruimte om dingen van vroeger te bespreken en had vooral het gevoel aan zijn verwachtingen en behoeftes te moeten voldoen. De jaren erop was het contact hierdoor wisselvallig. Een paar voorbeelden;
Als we afspraken, moest dat vaak bij hem thuis. Als ik het tijdstip van een afspraak wilde wijzigen dan cancelde hij de afspraak. Ik hield het contact dan weer heel lang af omdat ik me (weer)afgewezen voelde. Ik liet dan niks meer horen. Niet netjes, maar ik wist gewoon niet hoe ik hiermee om moest gaan, ik klapte dicht. Als ik 1 op 1 wilde afspreken, wilde hij dat ik bij hem thuis kwam met zijn vriendin erbij. Ik heb dit een paar keer gedaan, en merkte dat ik het onwennig vond. Toen heb ik hem op een gegeven moment een briefje gestuurd dat ik geen contact meer wilde.
Een jaar of 2 later hadden we wel weer contact. Dit ging als volgt: ik appte hem met de vraag elkaar weer eens te zien. Hij zei: dat lijkt mij een goed idee. Vervolgens kreeg ik s’avonds het bericht dat hij twijfelde en zei; we moeten eerst maar eens bellen, en als je wil afspreken kun je gewoon hier komen. (Met zijn vriendin er weer bij) Hij had het met zijn vriendin besproken (naar mijn idee, zij bemoeide zich er vanaf het begin al veel mee). Weer voelde ik me afgewezen. In mijn laatste reactie ben ik dus erg boos geworden en groffer geweest dan ik wilde. o.a. gezegd dat hij nooit meer contact op moet nemen.
En nu… ben ik de hele tijd aan het huilen, vraag me af waarom het zo ingewikkeld is geworden. Ik heb spijt, vond mijn laatste bericht te heftig, (half jaar geleden gestuurd)ben bang dat het aan mij ligt, ik mis hem.. Ik wordt steeds getriggerd door bijv. liedjes en zie hem in andere mannen die op hem lijken, denk veel aan vroeger. verdrietig dat het nooit echt van de grond is gekomen. Is dit voor iemand herkenbaar of heeft iemand een idee wat ik hiermee kan doen? Het kan ook komen doordat ik momenteel in emdr behandeling ben voor iets heel anders, maar dit kwam wel sterk naar boven.
natuurvrouwke wijzigde dit bericht op 19-09-2026 12:09
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
2.17% gewijzigd
zaterdag 19 september 2026 om 12:13
Wat verdrietig dat je op zo'n jonge leeftijd al zo'n moeilijke keus hebt moeten maken 
Ik kan me voorstellen dat dit veel pijn doet, en dat je verdriet hebt om hoe het kan kunnen zijn.
Heb je met hem eerder kunnen spreken over de manier waarop jullie contact hebben en wat dat met je doet? Over waarom je graag 1 op 1 wil afspreken?
Ik kan me voorstellen dat dit veel pijn doet, en dat je verdriet hebt om hoe het kan kunnen zijn. Heb je met hem eerder kunnen spreken over de manier waarop jullie contact hebben en wat dat met je doet? Over waarom je graag 1 op 1 wil afspreken?
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2026 om 12:17
Hij is nooit de vader geweest die jij nodig had. Die hij had moeten zijn.
En elke keer ben je zo teleurgesteld, omdat het contact weer op zijn voorwaarden moet, terwijl jij op zoek bent naar een vader die dat gat gaat vullen waar zijn liefde had moeten zitten.
Jouw woede is terecht en je app was niet te heftig. Hij neemt geen verantwoordelijkheid voor het feit dat hij een lapzwans-vader was en elke keer dat er contact is wil hij nog steeds die ongeïnteresseerde lapzwans zijn.
Jij hebt meer van hem nodig en hij zal dat nooit kunnen geven
En elke keer ben je zo teleurgesteld, omdat het contact weer op zijn voorwaarden moet, terwijl jij op zoek bent naar een vader die dat gat gaat vullen waar zijn liefde had moeten zitten.
Jouw woede is terecht en je app was niet te heftig. Hij neemt geen verantwoordelijkheid voor het feit dat hij een lapzwans-vader was en elke keer dat er contact is wil hij nog steeds die ongeïnteresseerde lapzwans zijn.
Jij hebt meer van hem nodig en hij zal dat nooit kunnen geven
zaterdag 19 september 2026 om 12:28
Wat voor contact wil je met hem? Wil je weer bevestiging dat hij vroeger fouten heeft gemaakt? Hij heeft dat in zijn ogen al toegegeven. Wil je met hem alleen zonder vriendin praten? Geef dat dan duidelijk aan en spreek af op een neutrale plek. Kijk niet teveel achterom want dan komen jullie nooit vooruit. Hoe is de relatie van je zus met hem?
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
zaterdag 19 september 2026 om 12:30
Je rouwt om de vader die je nooit gehad hebt, en het besef dat je deze nooit zal krijgen.
Bij het contact met jouw vader heeft zijn welzijn en behoefte altijd prioriteit gehad.
Jij hebt je altijd moeten aanpassen, klein maken, eigenlijk bij gratie mogen zijn. Maar wel op zijn voorwaarden.
Dat doet pijn, en je bent er terecht steeds gekwetst door.
Jouw laatste bericht was misschien uit emotie, maar wel ook uit zelfbescherming.
Je vader gaat niet veranderen. Nooit.
Is hij dan de vader die je wilt?
Kan je wat met hem en het contact op zijn voorwaarden?
Bij het contact met jouw vader heeft zijn welzijn en behoefte altijd prioriteit gehad.
Jij hebt je altijd moeten aanpassen, klein maken, eigenlijk bij gratie mogen zijn. Maar wel op zijn voorwaarden.
Dat doet pijn, en je bent er terecht steeds gekwetst door.
Jouw laatste bericht was misschien uit emotie, maar wel ook uit zelfbescherming.
Je vader gaat niet veranderen. Nooit.
Is hij dan de vader die je wilt?
Kan je wat met hem en het contact op zijn voorwaarden?
zaterdag 19 september 2026 om 12:43
DankjewelMevrouwJack schreef: ↑19-09-2026 12:13Wat verdrietig dat je op zo'n jonge leeftijd al zo'n moeilijke keus hebt moeten maken
Heb je met hem eerder kunnen spreken over de manier waarop jullie contact hebben en wat dat met je doet? Over waarom je graag 1 op 1 wil afspreken?
Nee en ik denk dat hier ook een deel van mijn pijn zit; dat ik niet op een duidelijke manier heb gecommuniceerd wat ik voelde. Als hij ''nee'' zei op 1 op 1 contact voelde ik me zo gekwetst dat ik : of niet meer reageerde, of heel boos. (zoals het laatste bericht)
zaterdag 19 september 2026 om 12:50
Dank voor je reactie. Ja ik wilde eigenlijk nog meer antwoorden van hem. Waarom hij soms zo enorm boos was, waarom hij ons soms wekenlang niet ophaalde, of hoe hij uberhaupt dingen ervaren heeft. Die ene keer het erover hebben was voor mij te weinig. Ik wilde daarom gewoon eerst een periode 1 op 1 contact met hem om hem (ook om hem beter te leren kennen, niet alleen om over het verleden te praten. )Maar op deze manier te kijken waar het heen zou gaan. Ik snap dat het achterom kijken op een gegeven moment voorbij moet zijn, dan moet er een keuze gemaakt worden in wat ik wil met het contact. De laatste keer gaf ik duidelijk aan dat ik 1 op 1 wilde afspreken, hij vond het onzin. (misschien dacht hij: dan gaat het alleen over het verleden, dat zou kunnen dat hij dat niet wil)SweetFirefly schreef: ↑19-09-2026 12:28Wat voor contact wil je met hem? Wil je weer bevestiging dat hij vroeger fouten heeft gemaakt? Hij heeft dat in zijn ogen al toegegeven. Wil je met hem alleen zonder vriendin praten? Geef dat dan duidelijk aan en spreek af op een neutrale plek. Kijk niet teveel achterom want dan komen jullie nooit vooruit. Hoe is de relatie van je zus met hem?
Mijn zus heeft geen contact met hem, voornamelijk vanwege zijn vriendin die naar haar toe erg vervelend is geweest. Mijn vader nam het niet voor mijn zus op, dit was voor haar de reden om het contact (naast alle andere dingen die gebeurd zijn) te stoppen. (Ik heb contact met hem gezocht vanwege haar omdat ze toendertijd in een gevaarlijke situatie waarbij ik dacht dat hij misschien kon helpen)
natuurvrouwke wijzigde dit bericht op 19-09-2026 13:00
4.60% gewijzigd
zaterdag 19 september 2026 om 12:54
Je hebt gelijk, altijd zijn voorwaarden.Avocadeau schreef: ↑19-09-2026 12:30Je rouwt om de vader die je nooit gehad hebt, en het besef dat je deze nooit zal krijgen.
Bij het contact met jouw vader heeft zijn welzijn en behoefte altijd prioriteit gehad.
Jij hebt je altijd moeten aanpassen, klein maken, eigenlijk bij gratie mogen zijn. Maar wel op zijn voorwaarden.
Dat doet pijn, en je bent er terecht steeds gekwetst door.
Jouw laatste bericht was misschien uit emotie, maar wel ook uit zelfbescherming.
Je vader gaat niet veranderen. Nooit.
Is hij dan de vader die je wilt?
Kan je wat met hem en het contact op zijn voorwaarden?
Ik ben nu aan het overwegen of ik misschien toch af wil spreken zoals hij dat wil. Maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Het zou ook kunnen dat hij na mijn laatste bericht geen contact meer wil. Dit maakt me dan weer zo verdrietig.
zaterdag 19 september 2026 om 13:04
Ik ga een soort van door eenzelfde situatie met mijn moeder en oma. Waar ik de behoefte heb aan écht praten over hoe we dingen geleefd hebben, aan gezien en gehoord worden, aan het gevoel dat ik er mag zijn en ons contact iets voor hen betekent willen zij vooral een berg zand over het verleden en over koetjes en kalfjes praten. Ik wil geen contact meer met mijn moeders man (zo mijn redenen voor) zij wil juist enkel contact met hem erbij en zo hebben we elkaar al meer dan 5jaar niet gezien. Want het moet op haar voorwaarden dus met die vriend erbij en vooral geen pijnlijke onderwerpen en anders gaat het gewoon niet door.
Wat mij heel erg de ogen geopend heeft is dat mijn sibling er voor gekozen heeft om wél contact te hebben met mijn moeder en dus op haar voorwaarden. Gevolg, sibling ziet en spreekt mijn moeder wel maar... heeft vooralsnog geen reet aan het contact. Het is allemaal prietpraat met telkens die vriend erbij als grote stoorzender en enorme bemoeial die overal zijn stempel op drukt, mijn moeder komt nauwelijks aan bod. En sibling al helemaal niet. Alles wat sibling verteld wordt lauwtjes op gereageerd of het wordt weggewuifd. Sibling vertelt niets persoonlijks want is eraan gewend van vriend wel weer een sneer en van moeders een koude douche te krijgen. Sibling dient als een soort publiek voor moeder en vriend als in "kijk mij eens een leuk contact met mijn ene kind houden, zie je nou wel dat het ontbreken van contact gewoon aan mijn andere kind ligt". Kortom sibling haalt vrijwel niets uit het contact, alleen moeder en vriend doen dat. Zoals jouw vader ook enkel contact wil hebben op zijn voorwaarden en hij er vooral weinig moeite voor hoeft te doen. Je gaat geen erkenning krijgen van zo iemand.
Mijn sibling en ik missen onze moeder, allebei op een andere manier. Want sibling heeft "contact" en ik niet. Maar écht contact is het niet, dat zit er niet in net zoals dat er bij jou en je vader niet in zit. Dat je dat mist is heel natuurlijk, het is niet kinderachtig of stom of zo om te verlangen naar een veilige warme vader die echt geïnteresseerd is in jou als persoon. Die van je houdt en trots op je is. Dat je daar naar verlangt is heel logisch maar de kans dat je het bij je eigen vader gaat vinden is vrijwel nihil. Je bent echt niet te hard geweest, je rouwt om een vader die je nooit hebt gehad en dat is begrijpelijk. Ik wens je hier heel erg veel sterkte mee en hoop dat je ook heel veel steun hebt aan je therapie, want dit soort dingen trekt echt een wissel op je. Dikke knuffel voor jou.
Wat mij heel erg de ogen geopend heeft is dat mijn sibling er voor gekozen heeft om wél contact te hebben met mijn moeder en dus op haar voorwaarden. Gevolg, sibling ziet en spreekt mijn moeder wel maar... heeft vooralsnog geen reet aan het contact. Het is allemaal prietpraat met telkens die vriend erbij als grote stoorzender en enorme bemoeial die overal zijn stempel op drukt, mijn moeder komt nauwelijks aan bod. En sibling al helemaal niet. Alles wat sibling verteld wordt lauwtjes op gereageerd of het wordt weggewuifd. Sibling vertelt niets persoonlijks want is eraan gewend van vriend wel weer een sneer en van moeders een koude douche te krijgen. Sibling dient als een soort publiek voor moeder en vriend als in "kijk mij eens een leuk contact met mijn ene kind houden, zie je nou wel dat het ontbreken van contact gewoon aan mijn andere kind ligt". Kortom sibling haalt vrijwel niets uit het contact, alleen moeder en vriend doen dat. Zoals jouw vader ook enkel contact wil hebben op zijn voorwaarden en hij er vooral weinig moeite voor hoeft te doen. Je gaat geen erkenning krijgen van zo iemand.
Mijn sibling en ik missen onze moeder, allebei op een andere manier. Want sibling heeft "contact" en ik niet. Maar écht contact is het niet, dat zit er niet in net zoals dat er bij jou en je vader niet in zit. Dat je dat mist is heel natuurlijk, het is niet kinderachtig of stom of zo om te verlangen naar een veilige warme vader die echt geïnteresseerd is in jou als persoon. Die van je houdt en trots op je is. Dat je daar naar verlangt is heel logisch maar de kans dat je het bij je eigen vader gaat vinden is vrijwel nihil. Je bent echt niet te hard geweest, je rouwt om een vader die je nooit hebt gehad en dat is begrijpelijk. Ik wens je hier heel erg veel sterkte mee en hoop dat je ook heel veel steun hebt aan je therapie, want dit soort dingen trekt echt een wissel op je. Dikke knuffel voor jou.
Ik ben een oud-gediende die haar wachtwoord kwijt is... en aangezien m'n e-mailadres niet meer bestaat heb ik nu een nieuwe nick.
zaterdag 19 september 2026 om 13:15
Ik herken het ook. Toen mijn moeder overleed had mijn vader al heel snel een nieuwe vrouw met de trouwdatum op de uitvaartdatum van mijn moeder.
Ik vond dit heel moeilijk. En daarna veel eisen, maar geen echte aandacht voor mij.
Toen ik erachter kwam dat hij ook loog tegen mij heb ik het contact verbroken. Dit omdat het pijn deed om steeds opnieuw gekwetst te worden.Mijn broer had al eerder het contact verbroken omdat hij veel deed met de kleinkinderen van zijn vrouw’s kant, maar niks met de kinderen van mijn broer. En die woonden in dezelfde kleine plaats.
Toen mijn oma 90 werd, wilde ze graag dat het weer goed kwam in de familie. toen heb ik voorzichtig weer contact opgenomen. Maar al snel verviel dat in de oude patronen. Dus opnieuw het contact verbroken net als een groot deel van de familie.
Maar toch blijft het wel pijn doen.
Ik vond dit heel moeilijk. En daarna veel eisen, maar geen echte aandacht voor mij.
Toen ik erachter kwam dat hij ook loog tegen mij heb ik het contact verbroken. Dit omdat het pijn deed om steeds opnieuw gekwetst te worden.Mijn broer had al eerder het contact verbroken omdat hij veel deed met de kleinkinderen van zijn vrouw’s kant, maar niks met de kinderen van mijn broer. En die woonden in dezelfde kleine plaats.
Toen mijn oma 90 werd, wilde ze graag dat het weer goed kwam in de familie. toen heb ik voorzichtig weer contact opgenomen. Maar al snel verviel dat in de oude patronen. Dus opnieuw het contact verbroken net als een groot deel van de familie.
Maar toch blijft het wel pijn doen.
Niet mijn demissionaire demissionaire regering en ik hoor niet meer bij het zogenaamde volk.
zaterdag 19 september 2026 om 13:52
Ach, wat verdrietig, to.
Ik denk dat je veel baat kunt hebben bij therapie. Gewoon om eens echt uit te pluizen hoe de pijnpunten precies in elkaar zitten, en wat ieders rol is in het stroeve contact. Dat zal ook waarschijnlijk uiteindelijk leiden tot een beslissing van jouw kant: wil ik, met de opgedane kennis, hier nog een poging wagen, of kan ik accepteren dat het zo gelopen is. Beide is oké, maar wat hulp bij het ontrafelen van dit alles is wel nuttig, denk ik.
Ik heb hier zelf geen ervaring mee op die manier, maar ik heb wel een gecompliceerde relatie met mijn moeder, die me ook in veel opzichten niet kan bieden wat ik graag van haar zou willen. Ruim tien jaar geleden is mijn vader overleden, en tot die tijd was alles prima, goed zelfs. Daarna is de hele dynamiek tussen mijn moeder en mij ontzettend veranderd. Ze leunt zwaar op mij, stelt zich erg afhankelijk op, in moeilijke situaties is er geen ruimte voor mijn gevoelens omdat die van haar zoveel ruimte innemen. Alsof de moeder/dochterrollen zijn omgedraaid. Ik heb daar veel verdriet van gehad, en het heeft een tijd geduurd om te accepteren. Maar ik heb een langer verleden van goede tijden dan jij, en ik hou wel van haar. Maar ik mis mijn 'oude' moeder wel heel erg.
Ik denk dat je veel baat kunt hebben bij therapie. Gewoon om eens echt uit te pluizen hoe de pijnpunten precies in elkaar zitten, en wat ieders rol is in het stroeve contact. Dat zal ook waarschijnlijk uiteindelijk leiden tot een beslissing van jouw kant: wil ik, met de opgedane kennis, hier nog een poging wagen, of kan ik accepteren dat het zo gelopen is. Beide is oké, maar wat hulp bij het ontrafelen van dit alles is wel nuttig, denk ik.
Ik heb hier zelf geen ervaring mee op die manier, maar ik heb wel een gecompliceerde relatie met mijn moeder, die me ook in veel opzichten niet kan bieden wat ik graag van haar zou willen. Ruim tien jaar geleden is mijn vader overleden, en tot die tijd was alles prima, goed zelfs. Daarna is de hele dynamiek tussen mijn moeder en mij ontzettend veranderd. Ze leunt zwaar op mij, stelt zich erg afhankelijk op, in moeilijke situaties is er geen ruimte voor mijn gevoelens omdat die van haar zoveel ruimte innemen. Alsof de moeder/dochterrollen zijn omgedraaid. Ik heb daar veel verdriet van gehad, en het heeft een tijd geduurd om te accepteren. Maar ik heb een langer verleden van goede tijden dan jij, en ik hou wel van haar. Maar ik mis mijn 'oude' moeder wel heel erg.
zaterdag 19 september 2026 om 14:01
dankje voor je reactie Stippeltje. Wat je schrijft klinkt zo herkenbaar en wat zeg je dat mooi, dat het geen echt contact is. Dat oppervlakkige koetjes en kalfjes, gewoon daar zitten en doen alsof er helemaal niks aan de hand is, heel vervreemdend vond ik dat ook. En ook dat de partner zich niet realiseert dat het niet gepast om er zo tegenaan te bemoeien. Je kunt er gewoon niet tegenop hoe oneerlijk ook.
@Sun.lover ook een knuffel voor jou. Mag ik vragen, hoe jij je pijn een plekje geeft? Denk je er bijvoorbeeld dagelijks even aan?
@Sun.lover ook een knuffel voor jou. Mag ik vragen, hoe jij je pijn een plekje geeft? Denk je er bijvoorbeeld dagelijks even aan?
zaterdag 19 september 2026 om 16:15
Wat zou je uit die afspraak willen halen?Natuurvrouwke schreef: ↑19-09-2026 12:54Je hebt gelijk, altijd zijn voorwaarden.
Ik ben nu aan het overwegen of ik misschien toch af wil spreken zoals hij dat wil. Maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Het zou ook kunnen dat hij na mijn laatste bericht geen contact meer wil. Dit maakt me dan weer zo verdrietig.
Waar hoop je op?
zaterdag 19 september 2026 om 17:34
Hij klinkt mij vooral ongeschikt als de vader die jij zoekt.
Hij kan het gewoon al heel jullie leven niet.
Hij wil je ergens wel in zijn leven. Maakt niet te veel bezwaar tegen afspraken. Maar dan wel telkens met anderen erbij.
Vroeger al als kind. Maar hij zet dat nu gewoon verder met zijn huidige partner.
Die koeien kalveren, geen zware gesprekken en hem moeten delen it is, vrees ik.
Het lijkt mij dus dat je de keuze hebt tussen aanvaarden dat je hem wel ziet, maar dan niet in de zwaardere vorm die jij zoekt. Of dat je ermee stopt.
Of dat je bijvoorbeeld 2 keer per jaar op de koffie gaat.
De we-hebben-zware-gesprekken-met-ons-2-over-vroeger-en-hij-staat-open-voor-wat-ik-echt-zoek-als-vader-vader bestaat gewoon niet.
Zijn geschiedenis kennende gok ik overigens dat hij wel over berichten van een tijd geleden heen stapt.
Calculeer ook in dat er een reden is dat partner voor hem gekozen heeft. Ze trekken elkaar mogelijk voor een stuk aan.
En dat zij het verleden niet meegemaakt heeft, inclusief de depressie, woede, partnerwissels, ...
Zij ziet hem hoe hij nu is.
Hij kan het gewoon al heel jullie leven niet.
Hij wil je ergens wel in zijn leven. Maakt niet te veel bezwaar tegen afspraken. Maar dan wel telkens met anderen erbij.
Vroeger al als kind. Maar hij zet dat nu gewoon verder met zijn huidige partner.
Die koeien kalveren, geen zware gesprekken en hem moeten delen it is, vrees ik.
Het lijkt mij dus dat je de keuze hebt tussen aanvaarden dat je hem wel ziet, maar dan niet in de zwaardere vorm die jij zoekt. Of dat je ermee stopt.
Of dat je bijvoorbeeld 2 keer per jaar op de koffie gaat.
De we-hebben-zware-gesprekken-met-ons-2-over-vroeger-en-hij-staat-open-voor-wat-ik-echt-zoek-als-vader-vader bestaat gewoon niet.
Zijn geschiedenis kennende gok ik overigens dat hij wel over berichten van een tijd geleden heen stapt.
Calculeer ook in dat er een reden is dat partner voor hem gekozen heeft. Ze trekken elkaar mogelijk voor een stuk aan.
En dat zij het verleden niet meegemaakt heeft, inclusief de depressie, woede, partnerwissels, ...
Zij ziet hem hoe hij nu is.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zaterdag 19 september 2026 om 18:22
Dat er ergens een soort vertrouwen ontstaat. Ik wil idd 1 op 1 met hem afspreken om nog over dingen van vroeger te spreken maar heb ook het doel om hem te leren kennen, dat hij dat wel weet. Ik Hij denkt nu misschien dat mijn doel alleen confronteren over het verleden is, en wil daarom misschien niet 1 op 1 afspreken. (wat natuurlijk heel laf zou zijn, maar ik denk wel dat dit zo is)
Er schiet mij nu te binnen dat hij wel een paar keer zijn best heeft gedaan, mij opgehaald als ik ergens van het station kwam, hij wilde graag samen te wandelen, of samen eens fotograferen in de natuur.(zijn hobby en idee) Maar hij wilde mij ook snel in zijn gezinsleven fietsen, zodat alles zo snel mogelijk ''normaal'' zou voelen, dus ook snel bij hem thuis met haar. Daar had ik moeite mee. Daar ontstond de wrijving. Ook omdat zij zich zo dominant opstelde in het contact tussen ons, zich overal mee bemoeide etc.
Pff ik merk dat ik het echt moeilijk vind. Ook om nou te achterhalen wat er nou precies is gebeurd.
zaterdag 19 september 2026 om 18:27
Dit laatste klopt ook. Zij weet de voorgeschiedenis niet en gelooft waarschijnlijk zijn verhalen. Met haar dochter gaat hij wel heel goed om, daar is hij fulltime stiefvader van. Hoe hem dat lukt is mij echt een raadsel. en voelt ook wel heel pijnlijk. Ik heb nooit begrepen hoe iemand 2 zulke verschillende personen kan zijnWissewis schreef: ↑19-09-2026 17:34
Hij wil je ergens wel in zijn leven. Maakt niet te veel bezwaar tegen afspraken. Maar dan wel telkens met anderen erbij.
Vroeger al als kind. Maar hij zet dat nu gewoon verder met zijn huidige partner.
Ja, dit is een patroon inderdaad, altijd anderen erbij. Had ik eigenlijk nog niet zo helder gezien maar het klopt wel.
Die koeien kalveren, geen zware gesprekken en hem moeten delen it is, vrees ik
Calculeer ook in dat er een reden is dat partner voor hem gekozen heeft. Ze trekken elkaar mogelijk voor een stuk aan.
En dat zij het verleden niet meegemaakt heeft, inclusief de depressie, woede, partnerwissels, ...
Zij ziet hem hoe hij nu is.
zaterdag 19 september 2026 om 18:34
Ik begrijp wat je bedoelt. Heel in het begin zag ik mijn moeder ook nog weleens zonder partner. Maar waar ik dacht dat het juist een opzetje was naar meer, naar naar elkaar toegroeien was het voor haar juist een soort aftasten naar hoe ze me zsm kon inplanten tussen de koetjes en de kalveren. Mijn sibling heeft inmiddels al 10 jaar enkel nog contact met de partner erbij, zelfs beeldbellen of zo met mijn moeder gaat niet zonder die partner pontificaal in beeld. Ik denk dat het voor nietzogoede ouders een soort bedreigend is om je echt te leren kennen of zo? Niet alleen als je over het verleden wil praten maar ook als je wil onderzoeken wat er nu tussen jullie is/kan zijn. Ik weet het ook niet precies hoor maar dat is wat mijn therapeute zei, dat ik iets zoek bij mijn moeder waarvan het er gewoon niet inzit. Kijkend naar sibling begin ik dat wel te geloven.
Ook als ik verder kijk in de familie trouwens, ik weet dat mijn oma nooit een goed contact gehad heeft met haar eigen moeder en zij zijn altijd met elkaar blijven omgaan maar hebben nooit iets uitgepraat of elkaar echt leren kennen. Mijn oma heeft zelf al 30 jaar geen contact met haar andere kinderen en met haar eigen sibling. Misschien zijn sommige families "gewoon" disfunctioneel of zo, een soort intieme vreemden. Wat zegt jouw behandelaar ervan? En wordt dit ook meegenomen in je EMDR?
Ook als ik verder kijk in de familie trouwens, ik weet dat mijn oma nooit een goed contact gehad heeft met haar eigen moeder en zij zijn altijd met elkaar blijven omgaan maar hebben nooit iets uitgepraat of elkaar echt leren kennen. Mijn oma heeft zelf al 30 jaar geen contact met haar andere kinderen en met haar eigen sibling. Misschien zijn sommige families "gewoon" disfunctioneel of zo, een soort intieme vreemden. Wat zegt jouw behandelaar ervan? En wordt dit ook meegenomen in je EMDR?
Ik ben een oud-gediende die haar wachtwoord kwijt is... en aangezien m'n e-mailadres niet meer bestaat heb ik nu een nieuwe nick.
zaterdag 19 september 2026 om 18:38
Die staat veel verder van hem af en heeft geen diepe wensen of verwachtingen van hem waarschijnlijk. Mijn moeder is ook zo, heel lief en betrokken naar (de kinderen van) een ander. Mijn moeder zoals ik die ken bestaat alleen voor mijn sibling en mij, en voor toen hij nog leefde mijn vader. Maar dat een ander jouw vader niet herkent in jouw ervaringen wil niet zeggen dat jouw ervaringen niet kloppen, of dat het aan jou ligt. Het is heel normaal om een echte band met je ouder te willen en verdriet en pijn te voelen als je dat niet hebt/krijgt.Natuurvrouwke schreef: ↑19-09-2026 18:27Dit laatste klopt ook. Zij weet de voorgeschiedenis niet en gelooft waarschijnlijk zijn verhalen. Met haar dochter gaat hij wel heel goed om, daar is hij fulltime stiefvader van. Hoe hem dat lukt is mij echt een raadsel. en voelt ook wel heel pijnlijk. Ik heb nooit begrepen hoe iemand 2 zulke verschillende personen kan zijn
Ik ben een oud-gediende die haar wachtwoord kwijt is... en aangezien m'n e-mailadres niet meer bestaat heb ik nu een nieuwe nick.
zaterdag 19 september 2026 om 18:54
Ik hoop dat je je niet schuldig voelt.
Over hoe jullie contact nu is.
Hij is je vader, en had zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Op het moment dat het misliep had hij iets anders moeten proberen.
Dat doet hij niet.
Wat mij enorm heeft geholpen, is in therapie, het verhaal van míj́n leven helder te krijgen.
Dit is mijn verhaal, dit is gebeurd. Dit is wat mij gevormd heeft tot wie ik ben geworden.
Want ik weet wie ik ben.
Mijn feiten. Voor mezelf alleen.
De erkenning komt nooit.
Daar kan ik mee leven, ik weet wie ik ben.
Ik kan in verbinding met mijn ouders zijn, terwijl zij er een andere ‘waarheid’ op na houden.
Over hoe jullie contact nu is.
Hij is je vader, en had zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Op het moment dat het misliep had hij iets anders moeten proberen.
Dat doet hij niet.
Wat mij enorm heeft geholpen, is in therapie, het verhaal van míj́n leven helder te krijgen.
Dit is mijn verhaal, dit is gebeurd. Dit is wat mij gevormd heeft tot wie ik ben geworden.
Want ik weet wie ik ben.
Mijn feiten. Voor mezelf alleen.
De erkenning komt nooit.
Daar kan ik mee leven, ik weet wie ik ben.
Ik kan in verbinding met mijn ouders zijn, terwijl zij er een andere ‘waarheid’ op na houden.
zaterdag 19 september 2026 om 19:29
Denk je dat hij je dat gaat kunnen geven?Natuurvrouwke schreef: ↑19-09-2026 18:22Dat er ergens een soort vertrouwen ontstaat. Ik wil idd 1 op 1 met hem afspreken om nog over dingen van vroeger te spreken maar heb ook het doel om hem te leren kennen, dat hij dat wel weet. Ik Hij denkt nu misschien dat mijn doel alleen confronteren over het verleden is, en wil daarom misschien niet 1 op 1 afspreken. (wat natuurlijk heel laf zou zijn, maar ik denk wel dat dit zo is)
Er schiet mij nu te binnen dat hij wel een paar keer zijn best heeft gedaan, mij opgehaald als ik ergens van het station kwam, hij wilde graag samen te wandelen, of samen eens fotograferen in de natuur.(zijn hobby en idee) Maar hij wilde mij ook snel in zijn gezinsleven fietsen, zodat alles zo snel mogelijk ''normaal'' zou voelen, dus ook snel bij hem thuis met haar. Daar had ik moeite mee. Daar ontstond de wrijving. Ook omdat zij zich zo dominant opstelde in het contact tussen ons, zich overal mee bemoeide etc.
Pff ik merk dat ik het echt moeilijk vind. Ook om nou te achterhalen wat er nou precies is gebeurd.
Of dat hij dat ook wil?
Een band met wederzijds vertrouwen? Eerlijk praten over vroeger, elkaar echt leren kennen?
Tot nu toe klinkt wat je schrijft namelijk vooral alsof hij helemaal niet wil weten wat jij Echt voelt, Echt denkt, Echt wilt.
Hij lijkt een band te willen met iemand die aan zijn voorwaarden voldoet, in zijn plaatje van dochter past.
Voor hem lijkt dat iemand die meekan in zijn nieuwe gezin, niet moeilijk doet, zo snel mogelijk normaal doet, en iemand die graag afspreekt met zijn vrouw erbij.
Ik denk dat ik jouw behoeftes misschien zie?
Je wilt je gekend voelen door je vader. Elkaar echt leren kennen, een stukje begrijpen.
Niet alleen verwijten over vroeger, maar dat hij snapt wat het met je gedaan heeft. Dat jij snapt waarom hij gehandeld heeft zoals hij handelde.
Je zou graag 1 op 1 met hem af willen spreken.
Je zou graag willen dat zijn vrouw minder dominant aanwezig is in jullie contact.
Misschien dat hij een keer rekening houdt met jouw wensen, in plaats met die van haar?
Klopt dit?
De vraag is of jouw vader ooit aan deze behoeftes kan voldoen.
Wat je hoopt, een op een gesprekken, vertrouwelijkheid, eerlijkheid, en tot op zeker niveau interesse in jouw beleving en wie jij bent, tot nu toe heeft hij dat nooit gewild of gekund.
Geen idee of het willen, kunnen of een combinatie is.
Maar het lijkt mij onwaarschijnlijk dat hij nu wél 1 op 1 af wil gaan spreken.
Dat hij het ineens belangrijk vindt wat jij nou wilt in het contact.
Iets met dat resultaten uit het verleden toch wel vaak een voorspelling voor de toekomst blijken te zijn.
Ik ben bang dat je, als je het contact herstelt met deze hoop, heel erg teleurgesteld en gekwetst gaat worden.
Ik gok namelijk ook dat dit de hoop is die je elke keer hebt. Misschien iets milder ondertussen, minder confronterend.
En die spat elke keer direct uit elkaar.
Daarnaast denk ik dat je kwetsbaar opstellen bij hem een bron is van pijn: hij herkent het niet als kwetsbaar of doet in elk geval niet voorzichtig/respectvol met je dan. Eerder bot of rigide?
Als je besluit het contact te herstellen, moet je denk ik deze hoop los kunnen laten, en je neerleggen bij wat je wel van hem kan verwachten:
-contact met je vader
-bij hem thuis, met vrouw erbij
-oppervlakkig contact, jezelf niet kwetsbaar opstellen, weinig kwetsbaarheid van zijn kant
- veel inmenging en dominantie van zijn vrouw
- dat je vader dat normaal vindt en zo wil houden
-dat je vader zijn eigen behoeften boven die van jou stelt
- dat hij op zijn manier uit kan reiken, maar dat dat nog steeds niet aansluit bij wie jij bent of waar je behoefte aan hebt.
Verwachtingsmanagement is key, als je besluit weer contact op te nemen, anders eindig je binnen no time weer gekwetst.
En ja, ik begrijp dat je hoopt hierover te kunnen praten, dat het beter wordt, dat je naar elkaar toegroeit, dat hij je dan leuker gaat vinden, meer oog krijgt voor jouw behoeftes, jou ook gelukkig wil maken...
Tot nu toe is er in al die jaren weinig dat laat zien dat dit zou kunnen gaan gebeuren.
Jouw hoop gaat over je ideale vader. Degene aan wie je behoefte hebt, die je zo mist.
Het nummer in je telefoon is van je echte vader.
Die dit hoogstwaarschijnlijk nooit gaat kunnen of willen.
Wil je dan nog contact, met die echte vader?
Zijn de dingen die je echte vader je kan bieden voor jou van meerwaarde? Genoeg?
zaterdag 19 september 2026 om 20:03
Egoïsme. That's all. Hij was boos, omdat hij zichzelf zielig vond dat hij alleen voor jullie moest zorgen.Natuurvrouwke schreef: ↑19-09-2026 12:50Waarom hij soms zo enorm boos was, waarom hij ons soms wekenlang niet ophaalde,
Hij haalde jullie niet op, omdat het hem teveel moeite was. Dan moest hij iets voor jullie doen en niet voor zichzelf.
Met zijn stiefdochter lukt het prima, omdat HIJ. NIET. VERANTWOORDELIJK. WAS.
Met elke inspanning die hij leverde werd hij verafgood, omdat hij dat helemaal niet hoefde te doen.
De lat lag op de grond. En met minimale inspanning kon hij een superman lijken.
Maar een vader, dat is een ander verhaal. Een vader moet dag na dag inspanning leveren. Om alleen al een fatsoenlijk bestaan voor een kind te realiseren is echt hard werken. Er wordt een groot emotioneel beroep op je gedaan.
En dat zat er niet in.
De held zijn in het verhaal van een kind dat niet zijn verantwoordelijkheid was, prima, maar daadwerkelijk met positiviteit en optimisme de sleur van het ouderschap ondergaan, nee. Daarvoor was hij te slap.
zondag 20 september 2026 om 10:06
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in