Relaties
alle pijlers
Verdriet om levende vader
zaterdag 19 september 2026 om 12:07
Hoi allen, ik zit met een situatie waar ik heel graag eens andere meningen over zou willen. Ik zal proberen het een beetje kort te houden.
Toen ik 4 jaar was gingen mijn ouders scheiden, dit omdat mijn vader woedebuien had en depressies.
Hij zocht hiervoor geen hulp. Na de scheiding gingen we vanaf toen om het weekend naar hem toe.
Hij had dan vaak woedebuien en ging tegen ons tekeer vanuit het niets. Hij nam ons altijd mee naar nieuwe partners, etc. Kortom het was nooit stabiel of veilig en op belangrijke momenten was hij er niet voor ons. Al had hij ook af en toe lieve momenten! en deed hij op zijn manier zijn best, op mijn 12e besloot ik toch dat ik niet meer naar hem toe wilde.
Door een situatie met mijn zus heb ik op mijn 21ste weer contact met hem gezocht. Toen we elkaar weer zagen hadden we andere verwachtingen van het contact. Hij wilde het verleden achter zich laten en vooruit kijken, werken aan onze band, blij dat we weer on speaking terms waren na al die jaren.
We hebben 1 avond met zijn tweeën afgesproken en dingen besproken uit het verleden. Hij zei zich bewust te zijn van de fouten die hij had gemaakt. Ik was wel blij dat hij dit zei, maar toch voelde het als te weinig. Tijdens dat gesprek was ik ook meer bezig met laten zien hoe goed ik het deed, een studie deed en werk had, wilde dat hij trots op me zou zijn en mij ''zag''.
Hij wilde mij kennis laten maken met zijn vriendin en nodigde mij vanaf toen altijd bij hem thuis uit, waar zij bij was. Dit ging mij allemaal te snel.
Ik voelde hierdoor geen ruimte om dingen van vroeger te bespreken en had vooral het gevoel aan zijn verwachtingen en behoeftes te moeten voldoen. De jaren erop was het contact hierdoor wisselvallig. Een paar voorbeelden;
Als we afspraken, moest dat vaak bij hem thuis. Als ik het tijdstip van een afspraak wilde wijzigen dan cancelde hij de afspraak. Ik hield het contact dan weer heel lang af omdat ik me (weer)afgewezen voelde. Ik liet dan niks meer horen. Niet netjes, maar ik wist gewoon niet hoe ik hiermee om moest gaan, ik klapte dicht. Als ik 1 op 1 wilde afspreken, wilde hij dat ik bij hem thuis kwam met zijn vriendin erbij. Ik heb dit een paar keer gedaan, en merkte dat ik het onwennig vond. Toen heb ik hem op een gegeven moment een briefje gestuurd dat ik geen contact meer wilde.
Een jaar of 2 later hadden we wel weer contact. Dit ging als volgt: ik appte hem met de vraag elkaar weer eens te zien. Hij zei: dat lijkt mij een goed idee. Vervolgens kreeg ik s’avonds het bericht dat hij twijfelde en zei; we moeten eerst maar eens bellen, en als je wil afspreken kun je gewoon hier komen. (Met zijn vriendin er weer bij) Hij had het met zijn vriendin besproken (naar mijn idee, zij bemoeide zich er vanaf het begin al veel mee). Weer voelde ik me afgewezen. In mijn laatste reactie ben ik dus erg boos geworden en groffer geweest dan ik wilde. o.a. gezegd dat hij nooit meer contact op moet nemen.
En nu… ben ik de hele tijd aan het huilen, vraag me af waarom het zo ingewikkeld is geworden. Ik heb spijt, vond mijn laatste bericht te heftig, (half jaar geleden gestuurd)ben bang dat het aan mij ligt, ik mis hem.. Ik wordt steeds getriggerd door bijv. liedjes en zie hem in andere mannen die op hem lijken, denk veel aan vroeger. verdrietig dat het nooit echt van de grond is gekomen. Is dit voor iemand herkenbaar of heeft iemand een idee wat ik hiermee kan doen? Het kan ook komen doordat ik momenteel in emdr behandeling ben voor iets heel anders, maar dit kwam wel sterk naar boven.
Toen ik 4 jaar was gingen mijn ouders scheiden, dit omdat mijn vader woedebuien had en depressies.
Hij zocht hiervoor geen hulp. Na de scheiding gingen we vanaf toen om het weekend naar hem toe.
Hij had dan vaak woedebuien en ging tegen ons tekeer vanuit het niets. Hij nam ons altijd mee naar nieuwe partners, etc. Kortom het was nooit stabiel of veilig en op belangrijke momenten was hij er niet voor ons. Al had hij ook af en toe lieve momenten! en deed hij op zijn manier zijn best, op mijn 12e besloot ik toch dat ik niet meer naar hem toe wilde.
Door een situatie met mijn zus heb ik op mijn 21ste weer contact met hem gezocht. Toen we elkaar weer zagen hadden we andere verwachtingen van het contact. Hij wilde het verleden achter zich laten en vooruit kijken, werken aan onze band, blij dat we weer on speaking terms waren na al die jaren.
We hebben 1 avond met zijn tweeën afgesproken en dingen besproken uit het verleden. Hij zei zich bewust te zijn van de fouten die hij had gemaakt. Ik was wel blij dat hij dit zei, maar toch voelde het als te weinig. Tijdens dat gesprek was ik ook meer bezig met laten zien hoe goed ik het deed, een studie deed en werk had, wilde dat hij trots op me zou zijn en mij ''zag''.
Hij wilde mij kennis laten maken met zijn vriendin en nodigde mij vanaf toen altijd bij hem thuis uit, waar zij bij was. Dit ging mij allemaal te snel.
Ik voelde hierdoor geen ruimte om dingen van vroeger te bespreken en had vooral het gevoel aan zijn verwachtingen en behoeftes te moeten voldoen. De jaren erop was het contact hierdoor wisselvallig. Een paar voorbeelden;
Als we afspraken, moest dat vaak bij hem thuis. Als ik het tijdstip van een afspraak wilde wijzigen dan cancelde hij de afspraak. Ik hield het contact dan weer heel lang af omdat ik me (weer)afgewezen voelde. Ik liet dan niks meer horen. Niet netjes, maar ik wist gewoon niet hoe ik hiermee om moest gaan, ik klapte dicht. Als ik 1 op 1 wilde afspreken, wilde hij dat ik bij hem thuis kwam met zijn vriendin erbij. Ik heb dit een paar keer gedaan, en merkte dat ik het onwennig vond. Toen heb ik hem op een gegeven moment een briefje gestuurd dat ik geen contact meer wilde.
Een jaar of 2 later hadden we wel weer contact. Dit ging als volgt: ik appte hem met de vraag elkaar weer eens te zien. Hij zei: dat lijkt mij een goed idee. Vervolgens kreeg ik s’avonds het bericht dat hij twijfelde en zei; we moeten eerst maar eens bellen, en als je wil afspreken kun je gewoon hier komen. (Met zijn vriendin er weer bij) Hij had het met zijn vriendin besproken (naar mijn idee, zij bemoeide zich er vanaf het begin al veel mee). Weer voelde ik me afgewezen. In mijn laatste reactie ben ik dus erg boos geworden en groffer geweest dan ik wilde. o.a. gezegd dat hij nooit meer contact op moet nemen.
En nu… ben ik de hele tijd aan het huilen, vraag me af waarom het zo ingewikkeld is geworden. Ik heb spijt, vond mijn laatste bericht te heftig, (half jaar geleden gestuurd)ben bang dat het aan mij ligt, ik mis hem.. Ik wordt steeds getriggerd door bijv. liedjes en zie hem in andere mannen die op hem lijken, denk veel aan vroeger. verdrietig dat het nooit echt van de grond is gekomen. Is dit voor iemand herkenbaar of heeft iemand een idee wat ik hiermee kan doen? Het kan ook komen doordat ik momenteel in emdr behandeling ben voor iets heel anders, maar dit kwam wel sterk naar boven.
natuurvrouwke wijzigde dit bericht op 19-09-2026 12:09
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
2.17% gewijzigd
zondag 20 september 2026 om 10:20
Avocadeau schreef: ↑19-09-2026 19:29Denk je dat hij je dat gaat kunnen geven?
Of dat hij dat ook wil?
Een band met wederzijds vertrouwen? Eerlijk praten over vroeger, elkaar echt leren kennen?
Tot nu toe klinkt wat je schrijft namelijk vooral alsof hij helemaal niet wil weten wat jij Echt voelt, Echt denkt, Echt wilt.
Hij lijkt een band te willen met iemand die aan zijn voorwaarden voldoet, in zijn plaatje van dochter past.
Voor hem lijkt dat iemand die meekan in zijn nieuwe gezin, niet moeilijk doet, zo snel mogelijk normaal doet, en iemand die graag afspreekt met zijn vrouw erbij.
Ik denk dat ik jouw behoeftes misschien zie?
Je wilt je gekend voelen door je vader. Elkaar echt leren kennen, een stukje begrijpen.
Niet alleen verwijten over vroeger, maar dat hij snapt wat het met je gedaan heeft. Dat jij snapt waarom hij gehandeld heeft zoals hij handelde.
Je zou graag 1 op 1 met hem af willen spreken.
Je zou graag willen dat zijn vrouw minder dominant aanwezig is in jullie contact.
Misschien dat hij een keer rekening houdt met jouw wensen, in plaats met die van haar?
Klopt dit?
Ja dat klopt wel aardig Avocadeau. Ik wil oprecht contact, dat hij weet wie ik geworden ben en hoe hij daaraan bijgedragen heeft. En dat hij eens rekening houdt met mijn behoeftes. Dat er een soort van echte verbinding ontstaat.
Als je besluit het contact te herstellen, moet je denk ik deze hoop los kunnen laten, en je neerleggen bij wat je wel van hem kan verwachten:
-contact met je vader
-bij hem thuis, met vrouw erbij
-oppervlakkig contact, jezelf niet kwetsbaar opstellen, weinig kwetsbaarheid van zijn kant
- veel inmenging en dominantie van zijn vrouw
- dat je vader dat normaal vindt en zo wil houden
-dat je vader zijn eigen behoeften boven die van jou stelt
- dat hij op zijn manier uit kan reiken, maar dat dat nog steeds niet aansluit bij wie jij bent of waar je behoefte aan hebt.
Verwachtingsmanagement is key, als je besluit weer contact op te nemen, anders eindig je binnen no time weer gekwetst.
Ik denk dat je gelijk hebt. Ik ben er nu nog niet klaar voor om contact op te nemen, denk dat de teleurstelling te groot wordt.
Wil je dan nog contact, met die echte vader?
Zijn de dingen die je echte vader je kan bieden voor jou van meerwaarde? Genoeg?
Misschien dat ik dingen van hem herken, en die dan ook beter kan plaatsen over mijzelf. Ik denk namelijk dat ik op hem lijk (niet dat egoistische!), en ik heb behoefte aan herkenning en nabijheid, om het eenzame gevoel wat ik bij vlagen heb te verminderen. tegelijkertijd vraag ik mij af of ik dat bij hem moet zoeken en ga krijgen. Maar dit zou de meerwaarde voor mij kunnen zijn. Hm, dit is wel verhelderend! Heel erg bedankt voor deze post;
zondag 20 september 2026 om 10:25
Oei, dit is wel heel confronterend Dropdrop. En helaas ook een kant die gewoon klopt. Soms is het inderdaad gewoon puur egoisme. Wat bizar dat iemand zo goed kan functioneren met een kind dat niet van hem is, en bij ons zo erg de plank heeft misgeslagen. Gewoon de druk niet aankunnen, zwakte. Dit is ook een (harde) waarheid waar ik mee moet dealen
zondag 20 september 2026 om 10:30
Stippeltje schreef: ↑19-09-2026 18:34Ik begrijp wat je bedoelt. Heel in het begin zag ik mijn moeder ook nog weleens zonder partner. Maar waar ik dacht dat het juist een opzetje was naar meer, naar naar elkaar toegroeien was het voor haar juist een soort aftasten naar hoe ze me zsm kon inplanten tussen de koetjes en de kalveren. Mijn sibling heeft inmiddels al 10 jaar enkel nog contact met de partner erbij, zelfs beeldbellen of zo met mijn moeder gaat niet zonder die partner pontificaal in beeld. Ik denk dat het voor nietzogoede ouders een soort bedreigend is om je echt te leren kennen of zo? Niet alleen als je over het verleden wil praten maar ook als je wil onderzoeken wat er nu tussen jullie is/kan zijn. Ik weet het ook niet precies hoor maar dat is wat mijn therapeute zei, dat ik iets zoek bij mijn moeder waarvan het er gewoon niet inzit. Kijkend naar sibling begin ik dat wel te geloven.
Ik denk dit ook. Angst voor confrontatie en ''negativiteit''. Want stel je toch voor dat er dingen besproken moeten worden die moeilijk zijn? Jouw moeder houdt net als mijn vader waarschijnlijk gewoon van een simpel leventje zonder gedoe, omdat ze zelf al moelijk in elkaar zitten.
Misschien zijn sommige families "gewoon" disfunctioneel of zo, een soort intieme vreemden. Wat zegt jouw behandelaar ervan? En wordt dit ook meegenomen in je EMDR?
Ik moet dit nog bespreken maar kijk er tegenop, omdat waarvoor ik in EMDR ben ook best pittig is. En dan komt dit erbij.. De vorige keer dat het heel even ter sprake kwam zei hij: de emotie moet eruit, laat het toe. (omdat ik dus al een paar weken opeens heel veel moet huillen om mijn vader) Dus ik probeer het toe te laten, maar jeetje wat heb ik er moeite mee. Waar ik eerst altijd weinig voelde of vooral boosheid, voel ik nu enorm gemis en verdriet. Weet niet wat erger is
zondag 20 september 2026 om 10:43
Toen ik jonger was dacht ik vaak dat mijn ouders het beste met mij voor hadden.
Dat ze nadachten over de opvoeding die ze ons gaven. Dat was gewoon niet zo.
Ze deden maar wat.
Ik had ze hoog zitten, ze hebben beide een universitaire opleiding afgerond.
Ik heb geprobeerd daar gesprekken over te voeren met ze. Ze waren nooit in staat te erkennen dat sommige dingen ons schade toebrachten.
Gek genoeg heeft dát besef, dat totale gebrek aan empathie met je eigen kind, mij geholpen te zien in wat voor gezin ik ben grootgebracht.
Want die empathie is er nooit geweest.
Ze deden gewoon maar wat.
Dat ze nadachten over de opvoeding die ze ons gaven. Dat was gewoon niet zo.
Ze deden maar wat.
Ik had ze hoog zitten, ze hebben beide een universitaire opleiding afgerond.
Ik heb geprobeerd daar gesprekken over te voeren met ze. Ze waren nooit in staat te erkennen dat sommige dingen ons schade toebrachten.
Gek genoeg heeft dát besef, dat totale gebrek aan empathie met je eigen kind, mij geholpen te zien in wat voor gezin ik ben grootgebracht.
Want die empathie is er nooit geweest.
Ze deden gewoon maar wat.
zondag 20 september 2026 om 10:52
Ik denk ook Natuurvrouwke dat hij in wezen helemaal niet is veranderd. Zijn de woedeaanvallen nu helemaal verdwenen denk je? Ik kan het me eerlijk gezegd niet voorstellen.Natuurvrouwke schreef: ↑20-09-2026 10:25Oei, dit is wel heel confronterend Dropdrop. En helaas ook een kant die gewoon klopt. Soms is het inderdaad gewoon puur egoisme. Wat bizar dat iemand zo goed kan functioneren met een kind dat niet van hem is, en bij ons zo erg de plank heeft misgeslagen. Gewoon de druk niet aankunnen, zwakte. Dit is ook een (harde) waarheid waar ik mee moet dealen
zondag 20 september 2026 om 13:18
Wat ik tijdens de contactmomenten in de afgelopen jaren wel merkte, was dat hij positiever in het leven stond dan hoe ik me hem vroeger herinner. Maar zag ook wel iemand die nog steeds snel op emotie reageert, denk dus ook niet dat dat helemaal verdwenen is.
zondag 20 september 2026 om 13:45
Waarom worden mensen woedend op kinderen?
1: frustratie. Ze raken overweldigd door de prikkels, herrie, continu moeten opletten, continu zorgtaken moeten doen, verantwoordelijk zijn voor alles wat een klein persoon doet op een dag.
2: het heeft geen gevolgen. Er is een groot machtsverschil met een kind en een afhankelijkheid. Je hoeft je niet te verantwoorden voor je gedrag zoals bij een mede-volwassene.
Dus de reden dat hij niet meer schreeuwt tegen to is gewoon het feit dat ze volwassen is geworden:
Hij hoeft niet meer voor haar te zorgen, dus minder frustratie.
Ze is nu een volwassene, dus hij moet daadwerkelijk verantwoordelijkheid afleggen als hij een woedeaanval krijgt tegen haar, dus hij kan zich nu ineens wel inhouden
Hij is niet magisch een beter mens geworden.
Wat interessant is: vindt hij terugkijkend zelf dat zijn gedrag slecht was?
Daar wil hij niet over praten.
1: frustratie. Ze raken overweldigd door de prikkels, herrie, continu moeten opletten, continu zorgtaken moeten doen, verantwoordelijk zijn voor alles wat een klein persoon doet op een dag.
2: het heeft geen gevolgen. Er is een groot machtsverschil met een kind en een afhankelijkheid. Je hoeft je niet te verantwoorden voor je gedrag zoals bij een mede-volwassene.
Dus de reden dat hij niet meer schreeuwt tegen to is gewoon het feit dat ze volwassen is geworden:
Hij hoeft niet meer voor haar te zorgen, dus minder frustratie.
Ze is nu een volwassene, dus hij moet daadwerkelijk verantwoordelijkheid afleggen als hij een woedeaanval krijgt tegen haar, dus hij kan zich nu ineens wel inhouden
Hij is niet magisch een beter mens geworden.
Wat interessant is: vindt hij terugkijkend zelf dat zijn gedrag slecht was?
Daar wil hij niet over praten.
zondag 20 september 2026 om 14:02
Hi To
Wat een lastige en heftige situatie voor je.
Ter overweging ( want of en hoe je contact hebt met je vader is helemaal aan jou en daarin is niets fout als je maar bij jezelf blijft)
Je kunt hem ook voorstellen om samen in relatie therapie te gaan en te onderzoeken in dat traject of je contact met hem kunt opbouwen op een manier die voor jou goed is.
En als dat blijkt niet samen te kunnen heb je in elk geval begeleiding in dat proces.
Veel mensen denken dat relatietherapie alleen is voor partners maar iedereen kan in relatie therapie ook voor siblings, ouders en anderen belangrijke mensen. Zoek dan wel een goede systeemtherapeut
Sterkte
Wat een lastige en heftige situatie voor je.
Ter overweging ( want of en hoe je contact hebt met je vader is helemaal aan jou en daarin is niets fout als je maar bij jezelf blijft)
Je kunt hem ook voorstellen om samen in relatie therapie te gaan en te onderzoeken in dat traject of je contact met hem kunt opbouwen op een manier die voor jou goed is.
En als dat blijkt niet samen te kunnen heb je in elk geval begeleiding in dat proces.
Veel mensen denken dat relatietherapie alleen is voor partners maar iedereen kan in relatie therapie ook voor siblings, ouders en anderen belangrijke mensen. Zoek dan wel een goede systeemtherapeut
Sterkte
where ever you go, go with your heart
zondag 20 september 2026 om 14:48
Of je op hem lijkt, bepaalde herkenning, dat lijken me reëele dingen die je uit de relatie kan halen.
Dat zijn dingen die je zelf kan zien, observeren, reflecteren.
Die oprechte verbinding, rekening houden met jouw behoeften, dat zijn dingen waarvoor je afhankelijk bent van hem.
En tot nu toe laat hij niet zien dat dit erin zit.
Je eenzaamheid gaat het niet wegnemen. Daarvoor heb je iemand nodig die je echt ziet. Bij wie je je voelt horen. Die iets wil met jouw behoeften. Wederkerigheid.
In alle eerdere contacten was dat er niet. En dat maakt dat je je daarna wsl des te eenzamer voelde.
Ik denk oprecht dat contact kan.
Maar ga, als er tijd en ruimte voor is, na je emdr traject, met je therapeut in gesprek hierover.
Ik denk dat hij je beter kan laten zien hoe je vader je gevormd heeft, dan je vader zelf.
En met hem zou je kunnen kijken wat je wel uit de contact met je vader kan halen, of en hoe je de hoop op erkenning en wederkerigheid los kan laten, en hem kan en wil zien voor de man die hij is: niet jouw droomvader, wel je echte vader, die je gevormd heeft, voor altijd een deel van jou is, en die je teleurstelt omdat hij niet kan bieden waar je zo'n behoefte aan hebt.
Daarna weet je denk ik of je het contact weer op wilt halen, hoe, wat je eruit kan halen, en wat je echt niet hoeft te verwachten.
Er is geen goed of fout in deze.
Er is alleen de verdrietige conclusie dat jouw echte vader niet lijkt op de vader aan wie je behoefte hebt.
Dat is moeilijk en pijnlijk en verdrietig.
Daar mag je om huilen, om rouwen en teleurgesteld over zijn.
Want elk kind verdient een onvoorwaardelijke vader, die zijn kind erkent en diens behoeften hoog heeft. Ook jij.
Mijn tip zou zijn: ga proberen te accepteren dat je dat verdiende, en verwerken dat het niet zo heeft mogen zijn.
Maar stop met ervoor te strijden.
Dat gaat je niets opleveren dan pijn.
Dat zijn dingen die je zelf kan zien, observeren, reflecteren.
Die oprechte verbinding, rekening houden met jouw behoeften, dat zijn dingen waarvoor je afhankelijk bent van hem.
En tot nu toe laat hij niet zien dat dit erin zit.
Je eenzaamheid gaat het niet wegnemen. Daarvoor heb je iemand nodig die je echt ziet. Bij wie je je voelt horen. Die iets wil met jouw behoeften. Wederkerigheid.
In alle eerdere contacten was dat er niet. En dat maakt dat je je daarna wsl des te eenzamer voelde.
Ik denk oprecht dat contact kan.
Maar ga, als er tijd en ruimte voor is, na je emdr traject, met je therapeut in gesprek hierover.
Ik denk dat hij je beter kan laten zien hoe je vader je gevormd heeft, dan je vader zelf.
En met hem zou je kunnen kijken wat je wel uit de contact met je vader kan halen, of en hoe je de hoop op erkenning en wederkerigheid los kan laten, en hem kan en wil zien voor de man die hij is: niet jouw droomvader, wel je echte vader, die je gevormd heeft, voor altijd een deel van jou is, en die je teleurstelt omdat hij niet kan bieden waar je zo'n behoefte aan hebt.
Daarna weet je denk ik of je het contact weer op wilt halen, hoe, wat je eruit kan halen, en wat je echt niet hoeft te verwachten.
Er is geen goed of fout in deze.
Er is alleen de verdrietige conclusie dat jouw echte vader niet lijkt op de vader aan wie je behoefte hebt.
Dat is moeilijk en pijnlijk en verdrietig.
Daar mag je om huilen, om rouwen en teleurgesteld over zijn.
Want elk kind verdient een onvoorwaardelijke vader, die zijn kind erkent en diens behoeften hoog heeft. Ook jij.
Mijn tip zou zijn: ga proberen te accepteren dat je dat verdiende, en verwerken dat het niet zo heeft mogen zijn.
Maar stop met ervoor te strijden.
Dat gaat je niets opleveren dan pijn.
woensdag 23 september 2026 om 17:33
Ik heb misschien niet op alle berichten gereageerd, maar wil wel iedereen graag bedanken. Ik heb een en ander iets helderder op een rijtje kunnen zetten en alles aandachtig doorgelezen.
Het zal na een tijdje misschien duidelijk worden wat ik ermee wil, hopelijk zal de emotie een beetje zakken na verloop van tijd.
Dank voor het meedenken en de opties die genoemd worden.
Het zal na een tijdje misschien duidelijk worden wat ik ermee wil, hopelijk zal de emotie een beetje zakken na verloop van tijd.
Dank voor het meedenken en de opties die genoemd worden.
woensdag 23 september 2026 om 19:51
Wat een ontzettend mooie post Avocadeau en helemaal mee eens. Succes met alle emoties verwerken TO.Avocadeau schreef: ↑20-09-2026 14:48Of je op hem lijkt, bepaalde herkenning, dat lijken me reëele dingen die je uit de relatie kan halen.
Dat zijn dingen die je zelf kan zien, observeren, reflecteren.
Die oprechte verbinding, rekening houden met jouw behoeften, dat zijn dingen waarvoor je afhankelijk bent van hem.
En tot nu toe laat hij niet zien dat dit erin zit.
Je eenzaamheid gaat het niet wegnemen. Daarvoor heb je iemand nodig die je echt ziet. Bij wie je je voelt horen. Die iets wil met jouw behoeften. Wederkerigheid.
In alle eerdere contacten was dat er niet. En dat maakt dat je je daarna wsl des te eenzamer voelde.
Ik denk oprecht dat contact kan.
Maar ga, als er tijd en ruimte voor is, na je emdr traject, met je therapeut in gesprek hierover.
Ik denk dat hij je beter kan laten zien hoe je vader je gevormd heeft, dan je vader zelf.
En met hem zou je kunnen kijken wat je wel uit de contact met je vader kan halen, of en hoe je de hoop op erkenning en wederkerigheid los kan laten, en hem kan en wil zien voor de man die hij is: niet jouw droomvader, wel je echte vader, die je gevormd heeft, voor altijd een deel van jou is, en die je teleurstelt omdat hij niet kan bieden waar je zo'n behoefte aan hebt.
Daarna weet je denk ik of je het contact weer op wilt halen, hoe, wat je eruit kan halen, en wat je echt niet hoeft te verwachten.
Er is geen goed of fout in deze.
Er is alleen de verdrietige conclusie dat jouw echte vader niet lijkt op de vader aan wie je behoefte hebt.
Dat is moeilijk en pijnlijk en verdrietig.
Daar mag je om huilen, om rouwen en teleurgesteld over zijn.
Want elk kind verdient een onvoorwaardelijke vader, die zijn kind erkent en diens behoeften hoog heeft. Ook jij.
Mijn tip zou zijn: ga proberen te accepteren dat je dat verdiende, en verwerken dat het niet zo heeft mogen zijn.
Maar stop met ervoor te strijden.
Dat gaat je niets opleveren dan pijn.
zaterdag 26 september 2026 om 13:12
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in