Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
donderdag 30 juli 2009 om 22:03
Zelf heb ik vandaag ook een "mindere dag". Ik had met mezelf afgesproken om vandaag ook niet op het forum te kijken, simpel weg om even afstand te nemen van mijn verdriet en gedachten, maar ik heb jullie nodig,,,,,,
Ineens verwijt ik mezelf vanalles, hadden we maar meer gepraat, hadden we maar meer tijd voor elkaar vrijgemaakt, hadden we maar doorgezet, hadden we maar leukere uitstapjes gemaakt, had ik hem maar meer ruimte gegeven, had ik maar niet zoveel tijd in mezelf gestoken (ik ben ziek geweest), had ik maar dit of had ik maar dat.......
IK MIS HEM ZO!!!!
Je hebt ineens zoveel tijd om na te denken over alles en dat wil ik helemaal niet, ik het vergeten en niet blijven hangen in iets wat het verleden is.
Je hebt ineens zoveel tijd om thuis door te brengen, lees met ouders, overal moet je rekening meehouden, hun regels gelden dit maakt het gemis naar mijn vriend alleen maar erger ook al was ik daar alleen lange weekenden.
De tranen rollen over mijn wagen
Ineens verwijt ik mezelf vanalles, hadden we maar meer gepraat, hadden we maar meer tijd voor elkaar vrijgemaakt, hadden we maar doorgezet, hadden we maar leukere uitstapjes gemaakt, had ik hem maar meer ruimte gegeven, had ik maar niet zoveel tijd in mezelf gestoken (ik ben ziek geweest), had ik maar dit of had ik maar dat.......
IK MIS HEM ZO!!!!
Je hebt ineens zoveel tijd om na te denken over alles en dat wil ik helemaal niet, ik het vergeten en niet blijven hangen in iets wat het verleden is.
Je hebt ineens zoveel tijd om thuis door te brengen, lees met ouders, overal moet je rekening meehouden, hun regels gelden dit maakt het gemis naar mijn vriend alleen maar erger ook al was ik daar alleen lange weekenden.
De tranen rollen over mijn wagen
donderdag 30 juli 2009 om 22:05
donderdag 30 juli 2009 om 22:09
quote:Charming86 schreef op 30 juli 2009 @ 22:03:
Zelf heb ik vandaag ook een "mindere dag". Ik had met mezelf afgesproken om vandaag ook niet op het forum te kijken, simpel weg om even afstand te nemen van mijn verdriet en gedachten, maar ik heb jullie nodig,,,,,,
Dat kan. Ik ben er nu even.
Ineens verwijt ik mezelf vanalles, hadden we maar meer gepraat, hadden we maar meer tijd voor elkaar vrijgemaakt, hadden we maar doorgezet, hadden we maar leukere uitstapjes gemaakt, had ik hem maar meer ruimte gegeven, had ik maar niet zoveel tijd in mezelf gestoken (ik ben ziek geweest), had ik maar dit of had ik maar dat.......
Ik herken het gevoel van hadden we maar. Maar hebben jullie dat dan niet gehad. Ik neem aan dat jullie hebben gepraat, dat er ook momenten waren dat je tijd voor elkaar had. En doorzetten is niet altijd goed. Iets stopt niet zomaar. Ik denk dat er heel wat aan vooraf is gegaan en dat jullie niet zomaar zijn gestopt. En tijd in jezelf, hoef je je al helemaal niet te verwijten. Ook herkenbaar. Ik ben bijna een jaar ziek geweest en in die tijd geprobeerd aandacht te hebben voor anderen, maar dat is niet altijd gelukt. Zorgen voorjezelf als je ziek bent, is niet erg.
Maar goed, ik heb misschien wel makkelijk en rationeel praten nu. Wil er eigenlijk alleen maar mee zeggen dat je jezelf niets moet verwijten.
IK MIS HEM ZO!!!!
Je hebt ineens zoveel tijd om na te denken over alles en dat wil ik helemaal niet, ik het vergeten en niet blijven hangen in iets wat het verleden is.
Je hebt ineens zoveel tijd om thuis door te brengen, lees met ouders, overal moet je rekening meehouden, hun regels gelden dit maakt het gemis naar mijn vriend alleen maar erger ook al was ik daar alleen lange weekenden.
De tranen rollen over mijn wagen
Zelf heb ik vandaag ook een "mindere dag". Ik had met mezelf afgesproken om vandaag ook niet op het forum te kijken, simpel weg om even afstand te nemen van mijn verdriet en gedachten, maar ik heb jullie nodig,,,,,,
Dat kan. Ik ben er nu even.
Ineens verwijt ik mezelf vanalles, hadden we maar meer gepraat, hadden we maar meer tijd voor elkaar vrijgemaakt, hadden we maar doorgezet, hadden we maar leukere uitstapjes gemaakt, had ik hem maar meer ruimte gegeven, had ik maar niet zoveel tijd in mezelf gestoken (ik ben ziek geweest), had ik maar dit of had ik maar dat.......
Ik herken het gevoel van hadden we maar. Maar hebben jullie dat dan niet gehad. Ik neem aan dat jullie hebben gepraat, dat er ook momenten waren dat je tijd voor elkaar had. En doorzetten is niet altijd goed. Iets stopt niet zomaar. Ik denk dat er heel wat aan vooraf is gegaan en dat jullie niet zomaar zijn gestopt. En tijd in jezelf, hoef je je al helemaal niet te verwijten. Ook herkenbaar. Ik ben bijna een jaar ziek geweest en in die tijd geprobeerd aandacht te hebben voor anderen, maar dat is niet altijd gelukt. Zorgen voorjezelf als je ziek bent, is niet erg.
Maar goed, ik heb misschien wel makkelijk en rationeel praten nu. Wil er eigenlijk alleen maar mee zeggen dat je jezelf niets moet verwijten.
IK MIS HEM ZO!!!!
Je hebt ineens zoveel tijd om na te denken over alles en dat wil ik helemaal niet, ik het vergeten en niet blijven hangen in iets wat het verleden is.
Je hebt ineens zoveel tijd om thuis door te brengen, lees met ouders, overal moet je rekening meehouden, hun regels gelden dit maakt het gemis naar mijn vriend alleen maar erger ook al was ik daar alleen lange weekenden.
De tranen rollen over mijn wagen
donderdag 30 juli 2009 om 22:12
quote:FieneWiep schreef op 30 juli 2009 @ 19:17:
Ik vind het knap van degenen van jullie die ex zien, ik zou het echt niet kunnen. Ik zou ook geen mail/sms contact willen hebben met hem, het werkt voor mij niet. Voor mij eigenlijk ook niet, maar het alternatief van 'nooit meer' vind ik ook moeilijk.
Door al het denken over en het schrijven van mijn mail en uiteindelijk het antwoord, ben ik de afgelopen 1,5 week in een twilight zone van emoties geweest. Ik dacht écht dat ik al verder was. Herkenbaar. Ik heb nu na een maand een terugval.
Ik wil loslaten, niet meer aan denken, geen vragen meer stellen want antwoorden krijg ik niet, niet denken dat het weer goedkomt, niet meer piekeren, niet meer dat het me zoveel energie kost.
Hij wil me niet meer. Het is over.
Ik wil en moet verder. Ik wil en moet beter voor mezelf zorgen. Ik wil en moet me op het hier en nu en de toekomst richten. Ik wil en moet de energie in MIJ stoppen. Ik wil en moet verder met mezelf, het is mijn leven. Dit klinkt ondanks je pijn heel krachtig. Probeer dit voor jezelf vast te houden.
Ik ben zo moe...moe van alle emoties van de afgelopen weken. Ik wil alleen maar slapen.
Ik ga echt op jullie reageren maar nu lukt het even niet. Hoeft ook niet. Soms is van je afschrijven voor een tijdje genoeg. Heel veel sterkte .
Ik vind het knap van degenen van jullie die ex zien, ik zou het echt niet kunnen. Ik zou ook geen mail/sms contact willen hebben met hem, het werkt voor mij niet. Voor mij eigenlijk ook niet, maar het alternatief van 'nooit meer' vind ik ook moeilijk.
Door al het denken over en het schrijven van mijn mail en uiteindelijk het antwoord, ben ik de afgelopen 1,5 week in een twilight zone van emoties geweest. Ik dacht écht dat ik al verder was. Herkenbaar. Ik heb nu na een maand een terugval.
Ik wil loslaten, niet meer aan denken, geen vragen meer stellen want antwoorden krijg ik niet, niet denken dat het weer goedkomt, niet meer piekeren, niet meer dat het me zoveel energie kost.
Hij wil me niet meer. Het is over.
Ik wil en moet verder. Ik wil en moet beter voor mezelf zorgen. Ik wil en moet me op het hier en nu en de toekomst richten. Ik wil en moet de energie in MIJ stoppen. Ik wil en moet verder met mezelf, het is mijn leven. Dit klinkt ondanks je pijn heel krachtig. Probeer dit voor jezelf vast te houden.
Ik ben zo moe...moe van alle emoties van de afgelopen weken. Ik wil alleen maar slapen.
Ik ga echt op jullie reageren maar nu lukt het even niet. Hoeft ook niet. Soms is van je afschrijven voor een tijdje genoeg. Heel veel sterkte .
donderdag 30 juli 2009 om 22:25
Bedankt voor je lieve woorden.
Ik weet dat ik mezelf niets moet verwijten en je hebt gelijk als je zegt iets stopt niet zomaar maar vandaag voelt het allemaal niet zo en zou ik willen dat ik anders had gehandeld maar dat zou op dat moment wel tegen mijn gevoel in zijn geweest en gevoel mag je niet negeren.
Hoe is het met jou? Jij hebt een leuk weekend in de planning?
Wat voor een ziekte heb je gehad of wil je daar niks over kwijt? (als het te herkenbaar wordt moet je het maar niet opschrijven).
Weltrusten voor straks ik duik er nu in even kijken of dromenland wat leuks voor me heeft...
Ik weet dat ik mezelf niets moet verwijten en je hebt gelijk als je zegt iets stopt niet zomaar maar vandaag voelt het allemaal niet zo en zou ik willen dat ik anders had gehandeld maar dat zou op dat moment wel tegen mijn gevoel in zijn geweest en gevoel mag je niet negeren.
Hoe is het met jou? Jij hebt een leuk weekend in de planning?
Wat voor een ziekte heb je gehad of wil je daar niks over kwijt? (als het te herkenbaar wordt moet je het maar niet opschrijven).
Weltrusten voor straks ik duik er nu in even kijken of dromenland wat leuks voor me heeft...
donderdag 30 juli 2009 om 23:06
@picasso: ben je nog naar de verjaardag gegaan? Lijkt me moeilijk,
@fienewiep: je klinkt heel sterk dus je komt er wel!!!! Ik snap dat het moeilijk is! Blijf de dingen die je zegt herhalen voor jezelf! Echte tips heb ik niet, alleen dat je er wel komt en dat je er gewoon alles moet uitgooien.
@Charming86: Niet teveel nadenken over wat je allemaal had kunnen doen, het heeft geen zin meer. Gebeurt is gebeurt, je moet met jezelf en je toekomst aan de slag. Zoals ik al zei ik denk dta dingen met een reden gebeuren, en ooit zullen we het begrijpen. Misschien nu nog niet. En als je ziek bent is het logsich dat je met jezelf bezig bent. Je komt er wel!!!
@Christiane: hoe is het nu verder met je?
@ikke dat je een mailtje hebt gestuurd betekent niet dat je niet sterk bent. Echt niet. We zijn en blijven mensen.
@Ucchan: hoe is het verder met jou?
ikke wordt het allemaal een beetje beu. Dat constante gevoel dat ik wat mis. En dan af en toe de angst dat ik niet weet hoe ik verder moet. IK hou van hem, ik wil mijn mannetje terug. Maar hij komt niet terug, in ieder geval voorlopig niet. Maar ik wil verder, maar hoe? Ik zou willen dat ik iemand tegenkwam waardoor alles weer op zijn plek zou vallen. Maar ik heb het idee dat ik best mannen tegenkom die ik zeker erg leuk zou kunnen gaan vinden, maar dat er een rem, blokkade zit op gevoelens voor anderen. Is dat raar? Dat ik gewoon denk te weten dat er iemand is waar ik verliefd op kan worden. Maar dat die gevoelens niet verschijnen, alsof ze geblokkeert worden. Ik gok omdat ik nog zoveel van mijn ex houd. Ik ben soms bang dat dat niet verandert, dat die blokkade blijft. Ik wil hem terug, maar ik wil niet op hem blijven wachten. Poeh ik praat teveel! Iedereen hier heel veel sterkte en dankjewel dat ik hier mag bazelen!
@fienewiep: je klinkt heel sterk dus je komt er wel!!!! Ik snap dat het moeilijk is! Blijf de dingen die je zegt herhalen voor jezelf! Echte tips heb ik niet, alleen dat je er wel komt en dat je er gewoon alles moet uitgooien.
@Charming86: Niet teveel nadenken over wat je allemaal had kunnen doen, het heeft geen zin meer. Gebeurt is gebeurt, je moet met jezelf en je toekomst aan de slag. Zoals ik al zei ik denk dta dingen met een reden gebeuren, en ooit zullen we het begrijpen. Misschien nu nog niet. En als je ziek bent is het logsich dat je met jezelf bezig bent. Je komt er wel!!!
@Christiane: hoe is het nu verder met je?
@ikke dat je een mailtje hebt gestuurd betekent niet dat je niet sterk bent. Echt niet. We zijn en blijven mensen.
@Ucchan: hoe is het verder met jou?
ikke wordt het allemaal een beetje beu. Dat constante gevoel dat ik wat mis. En dan af en toe de angst dat ik niet weet hoe ik verder moet. IK hou van hem, ik wil mijn mannetje terug. Maar hij komt niet terug, in ieder geval voorlopig niet. Maar ik wil verder, maar hoe? Ik zou willen dat ik iemand tegenkwam waardoor alles weer op zijn plek zou vallen. Maar ik heb het idee dat ik best mannen tegenkom die ik zeker erg leuk zou kunnen gaan vinden, maar dat er een rem, blokkade zit op gevoelens voor anderen. Is dat raar? Dat ik gewoon denk te weten dat er iemand is waar ik verliefd op kan worden. Maar dat die gevoelens niet verschijnen, alsof ze geblokkeert worden. Ik gok omdat ik nog zoveel van mijn ex houd. Ik ben soms bang dat dat niet verandert, dat die blokkade blijft. Ik wil hem terug, maar ik wil niet op hem blijven wachten. Poeh ik praat teveel! Iedereen hier heel veel sterkte en dankjewel dat ik hier mag bazelen!
vrijdag 31 juli 2009 om 00:06
Lieve allemaal,
zo te lezen hebben we met zijn allen vandaag niet een beste dag. Ikzelf ook niet, voel me echt zo wisselvallig als het weer. Net even flink zitten huilen bij een goede vriend. Heel fijn om toch even ongegeneerd tegen iemand aan kunnen kruipen en een heel klein meisje te kunnen zijn. Ik kon ook echt even niet in mijn huis zijn, dus heb lekker liggend op zijn vloerkleed in tijdschriften liggen kijken terwijl hij wat aan het rommelen was... zo fijn. Ik heb het zo vreselijk getroffen met mijn vrienden, dat realiseer ik me in deze periode steeds meer.
Fien, deze emoties zijn inderdaad uitputtend. Ik slaap ook iedere nacht meer dan tien uur, kan me dat gelukkig veroorloven. Neem jezelf dat niet kwalijk, je moet nu niet teveel van jezelf eisen.
Heel goed dat je nu tegen jezelf zegt dat je je energie op jezelf moet richten. Dat geldt voor ons allemaal nu. WIJ moeten onszelf gelukkig maken, nog de rest van ons leven met ONS doen. Energie in anderen steken is alleen raadzaam als je daar op een andere manier energie van terugkrijgt. Dat is wat onze exen betreft nu niet het geval, zonde om daat over te blijven piekeren.
Charming, dat geldt ook voor het "had ik maar" , heel herkenbaar hoor, maar zo zonde van je energie. Je hebt gedaan wat op die momenten in jouw macht lag. Je bent geweest wie je bent. En een man moet bij je willen zijn omdat jij charming bent, met alles erop en eraan. Dat ben je waard!!
Raiden, natuurlijk komt er weer een tijd dat jij je helemaal kunt openstellen voor een man, maar die tijd is er nu nog niet. We zitten allemaal in een afkickfase. Cold Turkey nog wel (met hier en daar een terugval in de vorm van een mailtje, sms of wat dan ook )... dat is niet niks hoor. Geef jezelf eerst eens even de tijd om terug bij jezelf te komen. En misschien zal je altijd op één of andere manier van je ex blijven houden, heb ik ook met exen van mij. Maar de tijd geeft dingen een andere plaats.
We moeten maar eens allemaal heel hard van onszelf gaan houden nu!!!!
http://www.youtube.com/watch?v=yn22miUZqrA
zo te lezen hebben we met zijn allen vandaag niet een beste dag. Ikzelf ook niet, voel me echt zo wisselvallig als het weer. Net even flink zitten huilen bij een goede vriend. Heel fijn om toch even ongegeneerd tegen iemand aan kunnen kruipen en een heel klein meisje te kunnen zijn. Ik kon ook echt even niet in mijn huis zijn, dus heb lekker liggend op zijn vloerkleed in tijdschriften liggen kijken terwijl hij wat aan het rommelen was... zo fijn. Ik heb het zo vreselijk getroffen met mijn vrienden, dat realiseer ik me in deze periode steeds meer.
Fien, deze emoties zijn inderdaad uitputtend. Ik slaap ook iedere nacht meer dan tien uur, kan me dat gelukkig veroorloven. Neem jezelf dat niet kwalijk, je moet nu niet teveel van jezelf eisen.
Heel goed dat je nu tegen jezelf zegt dat je je energie op jezelf moet richten. Dat geldt voor ons allemaal nu. WIJ moeten onszelf gelukkig maken, nog de rest van ons leven met ONS doen. Energie in anderen steken is alleen raadzaam als je daar op een andere manier energie van terugkrijgt. Dat is wat onze exen betreft nu niet het geval, zonde om daat over te blijven piekeren.
Charming, dat geldt ook voor het "had ik maar" , heel herkenbaar hoor, maar zo zonde van je energie. Je hebt gedaan wat op die momenten in jouw macht lag. Je bent geweest wie je bent. En een man moet bij je willen zijn omdat jij charming bent, met alles erop en eraan. Dat ben je waard!!
Raiden, natuurlijk komt er weer een tijd dat jij je helemaal kunt openstellen voor een man, maar die tijd is er nu nog niet. We zitten allemaal in een afkickfase. Cold Turkey nog wel (met hier en daar een terugval in de vorm van een mailtje, sms of wat dan ook )... dat is niet niks hoor. Geef jezelf eerst eens even de tijd om terug bij jezelf te komen. En misschien zal je altijd op één of andere manier van je ex blijven houden, heb ik ook met exen van mij. Maar de tijd geeft dingen een andere plaats.
We moeten maar eens allemaal heel hard van onszelf gaan houden nu!!!!
http://www.youtube.com/watch?v=yn22miUZqrA
vrijdag 31 juli 2009 om 19:17
Wat een herkenbaarheid toch allemaal! Ik vind het toch bizar hoe iedereen eigenlijk dezelfde fases doormaakt, dezelfde gevoelens heeft van onmacht, boosheid, frustratie, gemis, verdriet, rouw.
Bedankt voor jullie lieve reacties!!
Gister op tijd naar bed gegaan met een slaappil. Doe ik niet vaak hoor maar nu moest ik echt slapen. Ik kan momenteel zo moeilijk inslapen, piekeren en nadenken en dat vloert me. En van slaapgebrek word je ook niet echt stabieler Vandaag gaat het ietsje beter. Ik herhaal mijn gedachtes die ik gister hier heb geschreven hopend dat het werkt.
Christiane, heb je gister een fijne dag gehad? Heb je erover gepraat of nog niet? Hoe kijk je nu tegen het weekend aan, wetende dat de Parade er is?
Wat je schreef over nooit meer contact dat vind ik ook een hele moeilijke gedachte. Misschien kan het op een gegeven moment wel, misschien hebben we er in de toekomst zelf geen behoefte meer aan. Het moeilijke daaraan vind ik dat door het geen contact meer hebben je echt niets meer met elkaar deelt. Dat besef is het pijnlijkst.
Raiden, hoop dat het wat beter met je gaat. Dat constante gevoel van gemis vind ik ook heel lastig om mee om te gaan. Ik besef wel steeds meer dat dat het "rouwen" is, daar moeten we allemaal doorheen. Ik denk ook weleens dat een andere man nu mss zou helpen. Maar natuurlijk helpt dat niet! Dat is een vlucht, weg van de pijn en het verdriet. Daarbij moet ik er niet eens aan denken dat er iemand aan me zit
Ikke, heb je nog reactie van ex gehad op je mail? Hoe sta je er nu in dat je deze gestuurd hebt?
Charming, verwijt jezelf niets! Dat heeft geen zin! Ik heb ook zoveel gedacht "wat als..." maar het heeft geen zin. Dat prent ik ook steeds in mijn hoofd als die gedachten komen. Hij komt er niet mee terug en je gaat je er alleen maar rot door voelen over jezelf.
Zou je het niet fijn vinden om een plekje voor jezelf te vinden ipv bij je ouders te wonen? Dat zou iets zijn waar je je op kunt richten.
Picasso, hoe was je verjaardag? Erg confromterend?
Ik vond het paardenverhaal een mooie metafoor. Die ga ik vasthouden en wellicht helpt me dat in het loslaten. Ik las net ergens anders dat JEZELF de enige contante factor in je leven bent, de enige die er altijd is, de enige die je écht volledig kent. En dat is zo waar! En dan moet je het zo leuk mogelijk maken dat ben je verplicht aan jezelf!!
En dit wil ik gaan voelen, écht voelen en omzetten in actie.
(kloterige is nu alleen dat in de vakantie periode alles stil ligt)
Bedankt voor jullie lieve reacties!!
Gister op tijd naar bed gegaan met een slaappil. Doe ik niet vaak hoor maar nu moest ik echt slapen. Ik kan momenteel zo moeilijk inslapen, piekeren en nadenken en dat vloert me. En van slaapgebrek word je ook niet echt stabieler Vandaag gaat het ietsje beter. Ik herhaal mijn gedachtes die ik gister hier heb geschreven hopend dat het werkt.
Christiane, heb je gister een fijne dag gehad? Heb je erover gepraat of nog niet? Hoe kijk je nu tegen het weekend aan, wetende dat de Parade er is?
Wat je schreef over nooit meer contact dat vind ik ook een hele moeilijke gedachte. Misschien kan het op een gegeven moment wel, misschien hebben we er in de toekomst zelf geen behoefte meer aan. Het moeilijke daaraan vind ik dat door het geen contact meer hebben je echt niets meer met elkaar deelt. Dat besef is het pijnlijkst.
Raiden, hoop dat het wat beter met je gaat. Dat constante gevoel van gemis vind ik ook heel lastig om mee om te gaan. Ik besef wel steeds meer dat dat het "rouwen" is, daar moeten we allemaal doorheen. Ik denk ook weleens dat een andere man nu mss zou helpen. Maar natuurlijk helpt dat niet! Dat is een vlucht, weg van de pijn en het verdriet. Daarbij moet ik er niet eens aan denken dat er iemand aan me zit
Ikke, heb je nog reactie van ex gehad op je mail? Hoe sta je er nu in dat je deze gestuurd hebt?
Charming, verwijt jezelf niets! Dat heeft geen zin! Ik heb ook zoveel gedacht "wat als..." maar het heeft geen zin. Dat prent ik ook steeds in mijn hoofd als die gedachten komen. Hij komt er niet mee terug en je gaat je er alleen maar rot door voelen over jezelf.
Zou je het niet fijn vinden om een plekje voor jezelf te vinden ipv bij je ouders te wonen? Dat zou iets zijn waar je je op kunt richten.
Picasso, hoe was je verjaardag? Erg confromterend?
Ik vond het paardenverhaal een mooie metafoor. Die ga ik vasthouden en wellicht helpt me dat in het loslaten. Ik las net ergens anders dat JEZELF de enige contante factor in je leven bent, de enige die er altijd is, de enige die je écht volledig kent. En dat is zo waar! En dan moet je het zo leuk mogelijk maken dat ben je verplicht aan jezelf!!
En dit wil ik gaan voelen, écht voelen en omzetten in actie.
(kloterige is nu alleen dat in de vakantie periode alles stil ligt)
zaterdag 1 augustus 2009 om 09:34
Goedemorgen allemaal,
Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat, het weekend is toch vaak zwaarder?
Afleiding helpt mij echt om het even te vergeten, gister een terassje gepakt met een vriendin, heerlijk!!
Hopelijk kom ik de rest van het weekend ook goed door want ik ben even klaar met piekeren...
Sterkte voor jullie allemaal en dikke knuffel
Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat, het weekend is toch vaak zwaarder?
Afleiding helpt mij echt om het even te vergeten, gister een terassje gepakt met een vriendin, heerlijk!!
Hopelijk kom ik de rest van het weekend ook goed door want ik ben even klaar met piekeren...
Sterkte voor jullie allemaal en dikke knuffel
zaterdag 1 augustus 2009 om 10:51
Hallo allemaal!
Ben naar de verjaardag gegaan. Maar wat was het moeilijk! Mn ex deed zo koel en afstandelijk. En ik kon mn draai niet vinden.. Toen ik hem weer voor het eerst zag, brak mn hart helemaal. Ben uiteindelijk nog wel naar hem toe gegaan om gewoon uit belangstelling te vragen hoe het nu is. Kwam weinig uit en hij overduidelijk geen behoefte aan om 'gezellig' met me te praten. Na 2 wijntjes merkte ik al dat ik emo begon te worden, dus ben zo verstandig geweest om naar huis te gaan.... Erg confronterend allemaal. En nu dipje........ Al 2 dagen....en verschrikkelijk moe zijn in de botten... bah... Ga mezelf vandaag weer bij elkaar rapen om er op uit te gaan. De weekenden, altijd weer beetje moeilijk. Maar dat geldt hier voor iedereen. Ik hoop dat iedereen toch een fijn weekend krijgt!
Ben naar de verjaardag gegaan. Maar wat was het moeilijk! Mn ex deed zo koel en afstandelijk. En ik kon mn draai niet vinden.. Toen ik hem weer voor het eerst zag, brak mn hart helemaal. Ben uiteindelijk nog wel naar hem toe gegaan om gewoon uit belangstelling te vragen hoe het nu is. Kwam weinig uit en hij overduidelijk geen behoefte aan om 'gezellig' met me te praten. Na 2 wijntjes merkte ik al dat ik emo begon te worden, dus ben zo verstandig geweest om naar huis te gaan.... Erg confronterend allemaal. En nu dipje........ Al 2 dagen....en verschrikkelijk moe zijn in de botten... bah... Ga mezelf vandaag weer bij elkaar rapen om er op uit te gaan. De weekenden, altijd weer beetje moeilijk. Maar dat geldt hier voor iedereen. Ik hoop dat iedereen toch een fijn weekend krijgt!
zondag 2 augustus 2009 om 09:32
Picasso, wat ontzettend lastig dat hij zo deed. Ik snap wel dat je geen zin hebt in een praatje, maar dat koel en afstandelijk doen is iets wat ik persoonlijk ook erg moeilijk vind. Alsof je nooit iets voor elkaar hebt betekent en alleen maar slechte herinneringen omhoog haalt.
Gisteren ging het hier wel goed. Was bezig met het helpen verhuizen van een vriendin, mara vanochtend was ik zo stom om na te gaan denken over het feit dat hij in het buitenland zit en dat ik hem straks niet meer op ga halen van schiphol, maar dta een ander dit doet en baf, daar zijn de tranen weer. Gelukkig komt mijn broertje vandaag want anders is het alleen maar janken. Stom, na 4 maanden en terwijl ik weet dat het beter is dat het voorbij is....toch blijf ik huilen om die jongen omdat ik hem mis.
Gisteren ging het hier wel goed. Was bezig met het helpen verhuizen van een vriendin, mara vanochtend was ik zo stom om na te gaan denken over het feit dat hij in het buitenland zit en dat ik hem straks niet meer op ga halen van schiphol, maar dta een ander dit doet en baf, daar zijn de tranen weer. Gelukkig komt mijn broertje vandaag want anders is het alleen maar janken. Stom, na 4 maanden en terwijl ik weet dat het beter is dat het voorbij is....toch blijf ik huilen om die jongen omdat ik hem mis.
zondag 2 augustus 2009 om 09:37
quote:picasso schreef op 01 augustus 2009 @ 10:51:
Hallo allemaal!
Ben naar de verjaardag gegaan. Maar wat was het moeilijk! Mn ex deed zo koel en afstandelijk. En ik kon mn draai niet vinden.. Toen ik hem weer voor het eerst zag, brak mn hart helemaal. Ben uiteindelijk nog wel naar hem toe gegaan om gewoon uit belangstelling te vragen hoe het nu is. Kwam weinig uit en hij overduidelijk geen behoefte aan om 'gezellig' met me te praten. Na 2 wijntjes merkte ik al dat ik emo begon te worden, dus ben zo verstandig geweest om naar huis te gaan.... Erg confronterend allemaal. En nu dipje........ Al 2 dagen....en verschrikkelijk moe zijn in de botten... bah... Ga mezelf vandaag weer bij elkaar rapen om er op uit te gaan. De weekenden, altijd weer beetje moeilijk. Maar dat geldt hier voor iedereen. Ik hoop dat iedereen toch een fijn weekend krijgt!
Goedemorgen Picasso,
Je hebt er denk ik heel goed aan gedaan om naar huis te gaan toen je emo werd, je wilt natuurlijk geen toestanden op een verjaardag. En dat je ex niet even 'gezellig' met je wilt praten zegt meer over hem (redelijk onvolwassen in mijn ogen). Jij hebt laten zien dat je sterk bent, juist omdat je even bent gaan vragen hoe het met hem gaat.
Hoe voel je je vandaag? Is het gelukt gister de dag door te komen?
Ik zie ook het meeste tegen de weekende op, dat gevoel begint donderdag al. Dit weekend moet ik ook nog leren voor tentames, waar mijn hoofd dus helemaal niet naar staat.
Het is zo raar om niet meer te weten wat je ex doet, ik voel me soms zo buitengesloten. Ik volg wel veel via hyves en blijf zo op de hoogte maar vanuit hem hoor ik niks geen smsje, geen telefoontje, geen email ect. En eigenlijk vind ik dat zo raar na zoveel jaren samen. We zijn toch allebei volwassen.
Hallo allemaal!
Ben naar de verjaardag gegaan. Maar wat was het moeilijk! Mn ex deed zo koel en afstandelijk. En ik kon mn draai niet vinden.. Toen ik hem weer voor het eerst zag, brak mn hart helemaal. Ben uiteindelijk nog wel naar hem toe gegaan om gewoon uit belangstelling te vragen hoe het nu is. Kwam weinig uit en hij overduidelijk geen behoefte aan om 'gezellig' met me te praten. Na 2 wijntjes merkte ik al dat ik emo begon te worden, dus ben zo verstandig geweest om naar huis te gaan.... Erg confronterend allemaal. En nu dipje........ Al 2 dagen....en verschrikkelijk moe zijn in de botten... bah... Ga mezelf vandaag weer bij elkaar rapen om er op uit te gaan. De weekenden, altijd weer beetje moeilijk. Maar dat geldt hier voor iedereen. Ik hoop dat iedereen toch een fijn weekend krijgt!
Goedemorgen Picasso,
Je hebt er denk ik heel goed aan gedaan om naar huis te gaan toen je emo werd, je wilt natuurlijk geen toestanden op een verjaardag. En dat je ex niet even 'gezellig' met je wilt praten zegt meer over hem (redelijk onvolwassen in mijn ogen). Jij hebt laten zien dat je sterk bent, juist omdat je even bent gaan vragen hoe het met hem gaat.
Hoe voel je je vandaag? Is het gelukt gister de dag door te komen?
Ik zie ook het meeste tegen de weekende op, dat gevoel begint donderdag al. Dit weekend moet ik ook nog leren voor tentames, waar mijn hoofd dus helemaal niet naar staat.
Het is zo raar om niet meer te weten wat je ex doet, ik voel me soms zo buitengesloten. Ik volg wel veel via hyves en blijf zo op de hoogte maar vanuit hem hoor ik niks geen smsje, geen telefoontje, geen email ect. En eigenlijk vind ik dat zo raar na zoveel jaren samen. We zijn toch allebei volwassen.
zondag 2 augustus 2009 om 09:45
quote:ucchan schreef op 02 augustus 2009 @ 09:32:
Picasso, wat ontzettend lastig dat hij zo deed. Ik snap wel dat je geen zin hebt in een praatje, maar dat koel en afstandelijk doen is iets wat ik persoonlijk ook erg moeilijk vind. Alsof je nooit iets voor elkaar hebt betekent en alleen maar slechte herinneringen omhoog haalt.
Gisteren ging het hier wel goed. Was bezig met het helpen verhuizen van een vriendin, mara vanochtend was ik zo stom om na te gaan denken over het feit dat hij in het buitenland zit en dat ik hem straks niet meer op ga halen van schiphol, maar dta een ander dit doet en baf, daar zijn de tranen weer. Gelukkig komt mijn broertje vandaag want anders is het alleen maar janken. Stom, na 4 maanden en terwijl ik weet dat het beter is dat het voorbij is....toch blijf ik huilen om die jongen omdat ik hem mis.
Dat is helemaal niet stom!! Blijkbaar zijn nog niet alle tranen op na 4 maanden. Heb jezelf het gevoel dat je blijft hangen in je verdriet? Dat je niet vooruit gaat?
Ik denk dat je nog heel veel om hem geeft en dat gevoel overheerst maar je moet jezelf dat niet kwalijk nemen.
Picasso, wat ontzettend lastig dat hij zo deed. Ik snap wel dat je geen zin hebt in een praatje, maar dat koel en afstandelijk doen is iets wat ik persoonlijk ook erg moeilijk vind. Alsof je nooit iets voor elkaar hebt betekent en alleen maar slechte herinneringen omhoog haalt.
Gisteren ging het hier wel goed. Was bezig met het helpen verhuizen van een vriendin, mara vanochtend was ik zo stom om na te gaan denken over het feit dat hij in het buitenland zit en dat ik hem straks niet meer op ga halen van schiphol, maar dta een ander dit doet en baf, daar zijn de tranen weer. Gelukkig komt mijn broertje vandaag want anders is het alleen maar janken. Stom, na 4 maanden en terwijl ik weet dat het beter is dat het voorbij is....toch blijf ik huilen om die jongen omdat ik hem mis.
Dat is helemaal niet stom!! Blijkbaar zijn nog niet alle tranen op na 4 maanden. Heb jezelf het gevoel dat je blijft hangen in je verdriet? Dat je niet vooruit gaat?
Ik denk dat je nog heel veel om hem geeft en dat gevoel overheerst maar je moet jezelf dat niet kwalijk nemen.
zondag 2 augustus 2009 om 10:02
Goedenmorgen allemaal,
Wat een regen hier!!
Ik ben gister voor het eerst weer eens de stad hier in geweest met een vriend en naar een bandje wezen kijken. Aangezien ex in het buitenland zit zag ik dat wel zitten (wil hem absoluut niet tegekomen). Was leuk en deed me goed, voelde mezelf ook weer een beetje tot leven komen, hoe raar ook. Echter bij thuiskomst het gemis, bij mij is het echt z'on rot gevoel in mijn buik.
Picasso, wat sterk van je dat je op hem bent afgestapt en hebt gevraagd hoe het was, compliment. Aan jou ligt het niet! Ik denk dat hij gewoon niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Veel mensen gaan dan over op negeren. Dat lijkt dan makkelijker, vreemd, en bijzonder pijnlijk voor jou. Ook goed dat je bent weggegaan, jezelf beschermd hebt. Hoe moeilijk ook, jij hebt de 1e confrontatie doorstaan heel begrijpelijk dat je nu van slag bent.
Charming & Uchhan ik ben het piekeren & verdrietig zijn ook zat. Wil me ook weer goed voelen, loslaten en verder gaan. Ucchan bij jou is het 4 maanden, bij mij 2,5 en ik vraag me soms ook af hoe lang het duurt. Maar er zit geen termijn op hoelang het duurt. Mss wil ik wel te snel...ik weet het niet. Ik denk wel steeds dat kan alleen maar beter gaan. En elke dag dat ik me ietsje beter voel is winst.
Chrisitiane gaat alles goed met je?
Summerdance (lees je nog mee?) wanneer stopte bij jou echt het dagelijks eraan denken en brullen? Of een andere ervaringsdeskundige
Wat een regen hier!!
Ik ben gister voor het eerst weer eens de stad hier in geweest met een vriend en naar een bandje wezen kijken. Aangezien ex in het buitenland zit zag ik dat wel zitten (wil hem absoluut niet tegekomen). Was leuk en deed me goed, voelde mezelf ook weer een beetje tot leven komen, hoe raar ook. Echter bij thuiskomst het gemis, bij mij is het echt z'on rot gevoel in mijn buik.
Picasso, wat sterk van je dat je op hem bent afgestapt en hebt gevraagd hoe het was, compliment. Aan jou ligt het niet! Ik denk dat hij gewoon niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Veel mensen gaan dan over op negeren. Dat lijkt dan makkelijker, vreemd, en bijzonder pijnlijk voor jou. Ook goed dat je bent weggegaan, jezelf beschermd hebt. Hoe moeilijk ook, jij hebt de 1e confrontatie doorstaan heel begrijpelijk dat je nu van slag bent.
Charming & Uchhan ik ben het piekeren & verdrietig zijn ook zat. Wil me ook weer goed voelen, loslaten en verder gaan. Ucchan bij jou is het 4 maanden, bij mij 2,5 en ik vraag me soms ook af hoe lang het duurt. Maar er zit geen termijn op hoelang het duurt. Mss wil ik wel te snel...ik weet het niet. Ik denk wel steeds dat kan alleen maar beter gaan. En elke dag dat ik me ietsje beter voel is winst.
Chrisitiane gaat alles goed met je?
Summerdance (lees je nog mee?) wanneer stopte bij jou echt het dagelijks eraan denken en brullen? Of een andere ervaringsdeskundige
zondag 2 augustus 2009 om 10:46
@ikke82: fijn dat je zo bij je vrienden terechtkan. Ik ben ook super blij dat mijn vrienden er voor mij zijn. En inderdaad even huilen bij iemand is zo nu en dan wel prettig. En dat wisselvallige is heel herkenbaar.
@fienewiep: af en toe een slaappilletje nemen mag wel, nu helemaal heb je de rust nodig. Verdriet hebben kost bakken vol energie. En idd wat je zegt ik wil me ook vasthouden aan het "paard". En missen is inderdaad een raot gevoel. Wel fijn dat je even wat leuke afleiding hebt gehad!
@Charming86: lijkt me inderdaad heel moeilijk om niks meer van hem te horen en te weten hoe het met hem gaat. Ik heb wel contact, maar het is erg oppervlakkig. Hij houdt echt enorm afstand. Hij heeft gezegd zijn emoties naar mij toe te sluiten voorlopig. Hij heeft enorm veel behoefte aan emotionele rust. En idd de weekenden zijn vaak het zwaarts, blegh.
@picasso: Ik vind het echt dapper van je dat je gewoon naar de verjaardag bent geweest en hem hebt gevraagd hoe het met hem is. Dat hij daar zo op reageert vind ik ergens heel kinderachtig. Mjah je weet hoe mannen kunnen zijn, hij kiest de makkelijkste weg, koel en afstandelijk doen. Wat niet wil zeggen dat hij zich van binnen ook zo voelt. Maar balen dat je een dipje hebt. Alleen maar logsich! Je komt er wel!
@Ucchan: 4 maanden klinkt misschien lang, maar iedereen heeft tijd nodig voor zoiets. Ze zeggen dat als je een relatie van 4 jaar hebt dat het 2 jaar gemiddelt duurt voordat je er echt helemaal overheen bent. Dus de helft van de periode dat je een relatie had. Hoop ik persoonlijk dat dit niet waar is. Maar is om even duidelijk te maken dat verdriet zijn tijd nodig heeft en dat het niet gek is dat je hem nog steeds zo mist. Neem je tijd!!! Schaam je er niet voor.
@Christiane: hoe is het met jou?
Bij mij gaat het op het moment echt met ups en downs. Het ene moment voel ik me goed en sterk. En nu ben ik bij mijn ouders en ik was wat foto's aan het bekijken op de computer, vond ik een oude map met foto's van mij en meneer. Poeh er kwam me toch echt heel even heel wat naar boven zeg. Dan voel ik me weer meteen heel down en alleen. Plus ik ben zo bang dat meneer misschien iemand vind en dat die klap dan komt. Ik heb nu al een klap gehad, maar dan krijg ik er zeker weten weer een. Ik wil niet weer een klap. Het is alweer een jaar geleden dat het mis is gegaan dat hij de weg helemaal kwijt raakte. Maar het is pas sinds iets meer dan een maand dat we zo'n enorme afstand nemen. En toch heb ik nog steeds zoo sterk het idee dat we wel weer bij elkaar komen. Niet nu, dat zeker niet, misschien pas over 10 jaar. Dat gevoel is zo enorm sterk, doe toch mijn best om het met mijn verstand weg te drijven. Lastig.
Mjah ik hoop dat jullie allemaal het weekend nog een beetje doorkomen! Ik ga zo naar PSV en de komende week werk ik bij een congres dus ben ik lekker druk bezig. Wat mij nu heel erg helpt is nieuwe mensen ontmoeten. Leidt me echt heerlijk af! Maar goed we kwakkelen nog even verder. Maar er zijn ups dus ik weet dat het goedkomt!! Sterkte allemaal
@fienewiep: af en toe een slaappilletje nemen mag wel, nu helemaal heb je de rust nodig. Verdriet hebben kost bakken vol energie. En idd wat je zegt ik wil me ook vasthouden aan het "paard". En missen is inderdaad een raot gevoel. Wel fijn dat je even wat leuke afleiding hebt gehad!
@Charming86: lijkt me inderdaad heel moeilijk om niks meer van hem te horen en te weten hoe het met hem gaat. Ik heb wel contact, maar het is erg oppervlakkig. Hij houdt echt enorm afstand. Hij heeft gezegd zijn emoties naar mij toe te sluiten voorlopig. Hij heeft enorm veel behoefte aan emotionele rust. En idd de weekenden zijn vaak het zwaarts, blegh.
@picasso: Ik vind het echt dapper van je dat je gewoon naar de verjaardag bent geweest en hem hebt gevraagd hoe het met hem is. Dat hij daar zo op reageert vind ik ergens heel kinderachtig. Mjah je weet hoe mannen kunnen zijn, hij kiest de makkelijkste weg, koel en afstandelijk doen. Wat niet wil zeggen dat hij zich van binnen ook zo voelt. Maar balen dat je een dipje hebt. Alleen maar logsich! Je komt er wel!
@Ucchan: 4 maanden klinkt misschien lang, maar iedereen heeft tijd nodig voor zoiets. Ze zeggen dat als je een relatie van 4 jaar hebt dat het 2 jaar gemiddelt duurt voordat je er echt helemaal overheen bent. Dus de helft van de periode dat je een relatie had. Hoop ik persoonlijk dat dit niet waar is. Maar is om even duidelijk te maken dat verdriet zijn tijd nodig heeft en dat het niet gek is dat je hem nog steeds zo mist. Neem je tijd!!! Schaam je er niet voor.
@Christiane: hoe is het met jou?
Bij mij gaat het op het moment echt met ups en downs. Het ene moment voel ik me goed en sterk. En nu ben ik bij mijn ouders en ik was wat foto's aan het bekijken op de computer, vond ik een oude map met foto's van mij en meneer. Poeh er kwam me toch echt heel even heel wat naar boven zeg. Dan voel ik me weer meteen heel down en alleen. Plus ik ben zo bang dat meneer misschien iemand vind en dat die klap dan komt. Ik heb nu al een klap gehad, maar dan krijg ik er zeker weten weer een. Ik wil niet weer een klap. Het is alweer een jaar geleden dat het mis is gegaan dat hij de weg helemaal kwijt raakte. Maar het is pas sinds iets meer dan een maand dat we zo'n enorme afstand nemen. En toch heb ik nog steeds zoo sterk het idee dat we wel weer bij elkaar komen. Niet nu, dat zeker niet, misschien pas over 10 jaar. Dat gevoel is zo enorm sterk, doe toch mijn best om het met mijn verstand weg te drijven. Lastig.
Mjah ik hoop dat jullie allemaal het weekend nog een beetje doorkomen! Ik ga zo naar PSV en de komende week werk ik bij een congres dus ben ik lekker druk bezig. Wat mij nu heel erg helpt is nieuwe mensen ontmoeten. Leidt me echt heerlijk af! Maar goed we kwakkelen nog even verder. Maar er zijn ups dus ik weet dat het goedkomt!! Sterkte allemaal
zondag 2 augustus 2009 om 12:35
Ik weet dat ik net al een heel verhaal heb verteld. Maar ik zit nu op msn met meneer en ik weet niet helemaal waarom maar ik word even overspoeld door verdriet. En dat wil ik hem niet laten merken, dus zet ik het even hierneer. Ik wil hem nu laten zien hoe sterk ik ben dus..Het is gewoon een koetjes kalfjes gesprek, want hij heeft al zijn gevoel voor mij op slot gedaan en ik ben nu zogenaamd sterk. Ook omdat ik weet dat hij er niet goed van wordt als ik verdrietig ga doen. Kan hij nu niet mee omgaan, maakt teveel bij hemzelf los. Maar ergens vind ik het moeilijk om te horen als hij zegt dat het goed met hem gaat. Hij heeft lol zoals die het noemt. Ik geloof zeker dat die lol heeft, maar dat het echt goed met hem gaat. Kan dat? Kan het goed met je gaan als je je gevoelens opbergt? Hij verzekert me dat alles wat die tegen me gezegd heeft waar is. Het houden van en het missen (heeft hij al een tijdje niet meer gezegd hoor), maar soms ben ik bang dat het gelogen is. Omdat het nu zo gaat. Naja niet over nadenken en piekeren verdorie. Loslaten, loslaten, loslaten. Dat moet, zelfs als ik ooit nog met hem verder zou willen, zal ik hem nu eerst echt moeten loslaten. En niet doen alsof...... Dat is het laatste en mooiste wat ik voor hem en voor mezelf kan doen. Alleen nog even uitvogelen hoe. Ik heb met zijn vader gepraat en die denkt dat het afgelopen jaar veel in meneer kapot heeft gemaakt, ook het vertrouwen in zichzelf. En dat die nu gewoon niet meer wil voelen even. Geen verdriet meer, geen diepe gevoelens meer. Emotionele rust. Mjah door een megamuur op te bouwen vind je die rust niet, je vlucht en de klap komt toch. Hij maakt zich echt zorgen om zijn zoon. Maar goed het komt nu neer op loslaten en vertrouwen hebben.
En jullie allemaal heel erg bedankt. Ik vind het echt heel fijn om hier mijn verhaal kwijt te kunnen. En jullie verhalen te lezen, te weten dat je niet de enige bent die met dezelfde strijd en gevoelens kampt. Hoewel ik liever zou willen dat jullie allemaal niet hoefde te dealen met het verdriet. Jullie verdienen het niet!
En jullie allemaal heel erg bedankt. Ik vind het echt heel fijn om hier mijn verhaal kwijt te kunnen. En jullie verhalen te lezen, te weten dat je niet de enige bent die met dezelfde strijd en gevoelens kampt. Hoewel ik liever zou willen dat jullie allemaal niet hoefde te dealen met het verdriet. Jullie verdienen het niet!
zondag 2 augustus 2009 om 21:01
Hoi meiden, daar ben ik weer. Afgelopen dagen achtbaan van emoties. Veel dingen gedaan. Donderdag bij mijn zusje geweest, dat was gezellig, maar ook confronterend. Vertel ik later meer over. Vrijdag met vriendin naar de film geweest: Coco avant Chanel. Goeie film, maar bij vlagen confronterend. Gister met mijn moeder naar Den Haag geweest. Alle dagen erg gezellig, maar zo pijnlijk als ik dan weer thuis was. Ik kon even niet schrijven. Merk toch dat dagen zoals vandaag (gewoon lekker thuis, beetje internetten, beetje zolder opruimen, etc) het beste zijn. Ik ben dan wel verdrietig, maar het is te handhaven. Juist de dagjes weg nekken mij. Herkenbaar?
@ Fienewiep: slaap je inmiddels al wat beter? Ik slaap zelf ook niet geweldig, maar heb twee lieve poezekinders die lekker op bed slapen. Als ik dan s' nachts wakkerschik en ik die twee kleine lijfjes zie liggen en ze even aai, word ik weer helemaal rustig. Is zo'n poezebeest niet iets voor jou ?
Wat je trouwens schrijft over het rotgevoel in de buik is trouwens herkenbaar. Ik ben er soms zo misselijk van dat ik moet overgeven.
Je vroeg of ik de Parade niet moeilijk vind. Ja. Ik ga er ook niet heen. Misschien volgend jaar weer. Maar de Parade is zo verbonden met mijn ex-lief dat ik daar nu niet zou kunnen lopen zonder aan hem te kunnen denken. Het liefste zou ik willen dat hij me belde en zou zeggen: Chris, zullen we lekker naar de Parade gaan. Maarja, dan nog. Wat koop ik daar voor?
@ Charming: je schrijft dat je af en toe nog zijn hyves bekijkt. Vind je dat niet moeilijk? Mijn ex-lief heeft geen hyves (das ook niet iets voor een vijftiger ), maar als ie het wel had, zou ik het niet checken. Zou mij heel veel onrust geven. Jou niet? Je vroeg naar mijn gezondheidsproblemen. Wil ik wel iets over zeggen. Ben al (letterlijk) mijn halve leven (ben nu 34) in meerdere en mindere mate depressief. Die meerdere mate heb ik helaas het afgelopen jaar (vanaf 23 augustus) 'mogen' ervaren. Pas de laatste weken gaat het weer iets beter, maar ik heb dus min of meer een jaar last gehad van een ernstige depressie. In het voorjaar werd dat zo erg dat ik niet meer kon werken. Nu gaat het gelukkig beter en qua werk ga ik het dus binnenkort weer proberen.
@ Ikke: je schreef dat je een mailtje had gestuurd en dat je dat zwak van jezelf vond. Maar dat hoeft toch niet? Ik denk dat het ook heel afhankelijk is van wat voor mail overigens. Als het een manipulatief mailtje zou zijn waarin jij jezelf obsessief opstelt, dan is het inderdaad zwak, maar eerlijk gezegd kan ik me dat bij jou niet voorstellen. Heb je overigens al een reactie?
@ Raiden: je vraagt of het niet raar is dat er een rem zit op je gevoelens en dat je je moeilijk kunt open stellen voor een ander. Dat is heel herkenbaar voor mij. Eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat ik ooit hetzelfde voor iemand zal voelen als wat ik voor mijn ex-lief heb gevoeld. Ik ben natuurlijk wel eerder verliefd geweest, maar wat ik voor mijn ex-lief voel, ging/gaat heel diep. Anderen zeggen dat ik wel weer verliefd zal worden in de toekomst. Nou ja, daar ga ik dan maar van uit. Maar die persoon zal van hele goede huize moeten komen, want ik zal niet snel overstag gaan. Ik ga in ieder geval niet zelf op zoek via internet ofzo. Ik ga gewoon leuk mijn leven leiden en als er iemand langskomt en diegene weet mijn hart te veroveren. Nou, ja, dan zal het wel goed zijn. Maar persoonlijk denk ik dat daar nog een hele lange tijd over heen gaat. Je schrijft trouwens over jouw meneer dat hij nogal vluchtgedrag vertoont. Dat is herkenbaar met mijn meneer. Als ik weet dat hij gelukkig zou zijn met zijn leven, zou het voor mij ook makkelijker zijn, maar ik weet - want dat heeft hij mij verteld - dat dat niet het geval is. Maar toch vlucht hij. Niet zozeer in uitgaan (want he, hij is al een vijftiger), maar meer in rationeel gedrag. Hij kiest voor zijn verstand. Dat wat hem 50 jaar vooruit heeft gebracht, niet voor zijn gevoel (voor mij). Persoonlijk denk ik dat hij zichzelf nog wel eens zal tegenkomen.
@ Picasso: ik vind dat je het goed hebt aangepakt op die verjaardag. En dat jouw ex zo raar deed, zegt meer iets over hem, dan over jou. Ik vind dat je trots op jezelf kan zijn.
@ Ucchan: nee, het is niet gek dat je na 4 maanden nog moet huilen. Ik zou/zal dat ook hebben. Ik denk dat ik nog hele lange tijd nodig heb om mijn ex-lief een plekje te kunnen geven. We hadden dan pas 3,5 jaar een relatie, ik weet nog precies de dag waarop ik verliefd werd: 21 juni 2000. Toen was het alsof er een komeet op mijn hoofd insloeg. Negen jaar geleden dus. En ik ben/was nog steeds verliefd. Dat gaat niet zomaar weg. Evenals de liefde. En ik mag van mezelf verdrietig zijn. Ook over 4 maanden nog. Maar, verdrietig zijn en blijven hangen in verdriet zijn twee verschillende dingen. Dat laatste ga ik dan weer niet doen.
@ Fienewiep: slaap je inmiddels al wat beter? Ik slaap zelf ook niet geweldig, maar heb twee lieve poezekinders die lekker op bed slapen. Als ik dan s' nachts wakkerschik en ik die twee kleine lijfjes zie liggen en ze even aai, word ik weer helemaal rustig. Is zo'n poezebeest niet iets voor jou ?
Wat je trouwens schrijft over het rotgevoel in de buik is trouwens herkenbaar. Ik ben er soms zo misselijk van dat ik moet overgeven.
Je vroeg of ik de Parade niet moeilijk vind. Ja. Ik ga er ook niet heen. Misschien volgend jaar weer. Maar de Parade is zo verbonden met mijn ex-lief dat ik daar nu niet zou kunnen lopen zonder aan hem te kunnen denken. Het liefste zou ik willen dat hij me belde en zou zeggen: Chris, zullen we lekker naar de Parade gaan. Maarja, dan nog. Wat koop ik daar voor?
@ Charming: je schrijft dat je af en toe nog zijn hyves bekijkt. Vind je dat niet moeilijk? Mijn ex-lief heeft geen hyves (das ook niet iets voor een vijftiger ), maar als ie het wel had, zou ik het niet checken. Zou mij heel veel onrust geven. Jou niet? Je vroeg naar mijn gezondheidsproblemen. Wil ik wel iets over zeggen. Ben al (letterlijk) mijn halve leven (ben nu 34) in meerdere en mindere mate depressief. Die meerdere mate heb ik helaas het afgelopen jaar (vanaf 23 augustus) 'mogen' ervaren. Pas de laatste weken gaat het weer iets beter, maar ik heb dus min of meer een jaar last gehad van een ernstige depressie. In het voorjaar werd dat zo erg dat ik niet meer kon werken. Nu gaat het gelukkig beter en qua werk ga ik het dus binnenkort weer proberen.
@ Ikke: je schreef dat je een mailtje had gestuurd en dat je dat zwak van jezelf vond. Maar dat hoeft toch niet? Ik denk dat het ook heel afhankelijk is van wat voor mail overigens. Als het een manipulatief mailtje zou zijn waarin jij jezelf obsessief opstelt, dan is het inderdaad zwak, maar eerlijk gezegd kan ik me dat bij jou niet voorstellen. Heb je overigens al een reactie?
@ Raiden: je vraagt of het niet raar is dat er een rem zit op je gevoelens en dat je je moeilijk kunt open stellen voor een ander. Dat is heel herkenbaar voor mij. Eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat ik ooit hetzelfde voor iemand zal voelen als wat ik voor mijn ex-lief heb gevoeld. Ik ben natuurlijk wel eerder verliefd geweest, maar wat ik voor mijn ex-lief voel, ging/gaat heel diep. Anderen zeggen dat ik wel weer verliefd zal worden in de toekomst. Nou ja, daar ga ik dan maar van uit. Maar die persoon zal van hele goede huize moeten komen, want ik zal niet snel overstag gaan. Ik ga in ieder geval niet zelf op zoek via internet ofzo. Ik ga gewoon leuk mijn leven leiden en als er iemand langskomt en diegene weet mijn hart te veroveren. Nou, ja, dan zal het wel goed zijn. Maar persoonlijk denk ik dat daar nog een hele lange tijd over heen gaat. Je schrijft trouwens over jouw meneer dat hij nogal vluchtgedrag vertoont. Dat is herkenbaar met mijn meneer. Als ik weet dat hij gelukkig zou zijn met zijn leven, zou het voor mij ook makkelijker zijn, maar ik weet - want dat heeft hij mij verteld - dat dat niet het geval is. Maar toch vlucht hij. Niet zozeer in uitgaan (want he, hij is al een vijftiger), maar meer in rationeel gedrag. Hij kiest voor zijn verstand. Dat wat hem 50 jaar vooruit heeft gebracht, niet voor zijn gevoel (voor mij). Persoonlijk denk ik dat hij zichzelf nog wel eens zal tegenkomen.
@ Picasso: ik vind dat je het goed hebt aangepakt op die verjaardag. En dat jouw ex zo raar deed, zegt meer iets over hem, dan over jou. Ik vind dat je trots op jezelf kan zijn.
@ Ucchan: nee, het is niet gek dat je na 4 maanden nog moet huilen. Ik zou/zal dat ook hebben. Ik denk dat ik nog hele lange tijd nodig heb om mijn ex-lief een plekje te kunnen geven. We hadden dan pas 3,5 jaar een relatie, ik weet nog precies de dag waarop ik verliefd werd: 21 juni 2000. Toen was het alsof er een komeet op mijn hoofd insloeg. Negen jaar geleden dus. En ik ben/was nog steeds verliefd. Dat gaat niet zomaar weg. Evenals de liefde. En ik mag van mezelf verdrietig zijn. Ook over 4 maanden nog. Maar, verdrietig zijn en blijven hangen in verdriet zijn twee verschillende dingen. Dat laatste ga ik dan weer niet doen.
zondag 2 augustus 2009 om 21:54
Deels herkenbaar Christiane, als ik teveel doe kom ik niet genoeg aan het verdriet toe. Maar als ik teveel alleen ben werkt het ook niet want dan ga ik teveel malen. Ik moet er dus een balans in vinden.
Heb zelf ook nagedacht over een poes of een ander huisdier Geloof echt heus dat dat troost biedt, afleiding en minder alleen gevoel.
Ik vind dat je mooi schrijft over je ex. Jullie hebben en houden heel veel van elkaar volgens mij. Dat maakt het extra moeilijk dat het niet werkt tussen jullie.
Na mijn mailwisseling realiseer ik me steeds meer dat antwoorden niet uitmaken. Het verandert niets aan het hier en nu, goedkomen zal het niet meer. Alle woorden of uitleg hebben geen zin want de situatie blijft hetzelfde. Ik hoef dus ook echt geen contact met ex.
Ik heb vandaag, eigenlijk de hele week een offday/week. Ik heb al eens verteld dat ik een angst/paniek stoornis heb gehad, nu 13 jaar geleden. Ben daarvoor behandeld ook met medicatie. Ik was bang dat dat nu terug zou komen. Vandaag en vrijdag heb ik dat onrustige en paniekerige gevoel weer en daar schrik ik van. Het is al zo lang geleden, ik dacht dat ik daarmee klaar was. Ik wil niet dat dit de overhand krijgt maar merk aan mezelf dat ik het lastig vind. Denk dat het logisch is dat bij emotionele momenten in je leven,je je oude afweermechanismes weer gaat inzetten en oude patronen naar boven komen. Maar dit is geen constructieve dus ik moet heel waakzaam zijn. Het is verdriet wat ik voel, verdriet om iemand die ik kwijt ben....het is niet nodig om daardoor te vervallen in oude patronen.
Heb zelf ook nagedacht over een poes of een ander huisdier Geloof echt heus dat dat troost biedt, afleiding en minder alleen gevoel.
Ik vind dat je mooi schrijft over je ex. Jullie hebben en houden heel veel van elkaar volgens mij. Dat maakt het extra moeilijk dat het niet werkt tussen jullie.
Na mijn mailwisseling realiseer ik me steeds meer dat antwoorden niet uitmaken. Het verandert niets aan het hier en nu, goedkomen zal het niet meer. Alle woorden of uitleg hebben geen zin want de situatie blijft hetzelfde. Ik hoef dus ook echt geen contact met ex.
Ik heb vandaag, eigenlijk de hele week een offday/week. Ik heb al eens verteld dat ik een angst/paniek stoornis heb gehad, nu 13 jaar geleden. Ben daarvoor behandeld ook met medicatie. Ik was bang dat dat nu terug zou komen. Vandaag en vrijdag heb ik dat onrustige en paniekerige gevoel weer en daar schrik ik van. Het is al zo lang geleden, ik dacht dat ik daarmee klaar was. Ik wil niet dat dit de overhand krijgt maar merk aan mezelf dat ik het lastig vind. Denk dat het logisch is dat bij emotionele momenten in je leven,je je oude afweermechanismes weer gaat inzetten en oude patronen naar boven komen. Maar dit is geen constructieve dus ik moet heel waakzaam zijn. Het is verdriet wat ik voel, verdriet om iemand die ik kwijt ben....het is niet nodig om daardoor te vervallen in oude patronen.
zondag 2 augustus 2009 om 22:13
Helpt echt hoor een huisdier. Een van de twee springt soms echt in de troostmodus. En dat haar dat een natte rug oplevert vindt ze helemaal niet erg.
Je schrijft: "Ik vind dat je mooi schrijft over je ex. Jullie hebben en houden heel veel van elkaar volgens mij." Dat klopt inderdaad. En dat maakt dat ik me ondanks mijn verdriet toch ook soms nog warm voel van binnen. We mogen dan wel uit elkaar zijn, ik heb wel mogen ervaren wat het is om hem mijn liefde te geven en zijn liefde te mogen ontvangen. Hij is een mooi mens. Helaas wel met een gebruiksaanwijzing.
Ik ben het wel met je eens wat je schrijft dat mailcontact dingen niet verandert. Wij hebben sms-en elkaar af en toe en hebben elkaar vorige week gesproken. Heel fijn. Had het niet willen missen. Maar het lost inderdaad niets op en het verandert niets aan het hier en nu. Vind het wel knap dat jij daaraan verbind dat je geen contact meer wil. Ik vind dat toch moeilijk. Ik wil hem het liefste morgen weer zien.
Vervelend trouwens dat je al de hele week een naar gevoel hebt. Je hebt inderdaad al eens verteld over die paniekstoornis. Wat akelig dat je het gevoel hebt dat dat nu weer terugkomt. Wat zou je eraan kunnen doen om het tegen te gaan? Trek wel bijtijds aan de bel, he? Ik snap overigens dat je bang bent voor dat paniekerige gevoel. Zoals ik schreef heb ik vaak depressies. Dat is lichamelijk bepaald bij mij. Het gaat nu ondanks het verdriet eigenlijk depressietechnisch heel goed, maar af en toe heb ik wel een dipje. Dat is normaal, maar ik ben gelijk bang dat het zwarte monster van de depressie weer op mijn nek gaat zitten. Ik snap dus je angst. Wat voor medicatie heb je gehad? Zou je dat eventueel weer willen? Ik gebruik nu een plantaardig AD. Is dat niet iets voor jou? Heeft niet zoveel bijwerkingen en helpt bij mij heel erg goed.
Heel veel sterkte vanavond/vannacht. Ik hoop dat je een beetje lekker slaapt.
Je schrijft: "Ik vind dat je mooi schrijft over je ex. Jullie hebben en houden heel veel van elkaar volgens mij." Dat klopt inderdaad. En dat maakt dat ik me ondanks mijn verdriet toch ook soms nog warm voel van binnen. We mogen dan wel uit elkaar zijn, ik heb wel mogen ervaren wat het is om hem mijn liefde te geven en zijn liefde te mogen ontvangen. Hij is een mooi mens. Helaas wel met een gebruiksaanwijzing.
Ik ben het wel met je eens wat je schrijft dat mailcontact dingen niet verandert. Wij hebben sms-en elkaar af en toe en hebben elkaar vorige week gesproken. Heel fijn. Had het niet willen missen. Maar het lost inderdaad niets op en het verandert niets aan het hier en nu. Vind het wel knap dat jij daaraan verbind dat je geen contact meer wil. Ik vind dat toch moeilijk. Ik wil hem het liefste morgen weer zien.
Vervelend trouwens dat je al de hele week een naar gevoel hebt. Je hebt inderdaad al eens verteld over die paniekstoornis. Wat akelig dat je het gevoel hebt dat dat nu weer terugkomt. Wat zou je eraan kunnen doen om het tegen te gaan? Trek wel bijtijds aan de bel, he? Ik snap overigens dat je bang bent voor dat paniekerige gevoel. Zoals ik schreef heb ik vaak depressies. Dat is lichamelijk bepaald bij mij. Het gaat nu ondanks het verdriet eigenlijk depressietechnisch heel goed, maar af en toe heb ik wel een dipje. Dat is normaal, maar ik ben gelijk bang dat het zwarte monster van de depressie weer op mijn nek gaat zitten. Ik snap dus je angst. Wat voor medicatie heb je gehad? Zou je dat eventueel weer willen? Ik gebruik nu een plantaardig AD. Is dat niet iets voor jou? Heeft niet zoveel bijwerkingen en helpt bij mij heel erg goed.
Heel veel sterkte vanavond/vannacht. Ik hoop dat je een beetje lekker slaapt.
zondag 2 augustus 2009 om 22:36
Ik moet lachen om je definiering "depressietechnisch". Net als bij jou is dit mijn zwakke plek. En ik denk ook wel dat het deels in mijn dna zit. Ik hou mezelf ook voor dat het logisch is aangezien er nu veel met mij emotioneel gebeurt. Maar net als jij heb ik die angst dat het in alle hevigheid terugkomt. Ik heb jaren seroxat gebruikt, heb ik nog in huis. Maar eigenlijk wil ik er niet meer aan beginnen tenzij het echt mijn leven gaat beinvloeden. Welke naam heeft die van jou?
Ik heb soms warm gevoel over de tijd met mijn ex soms ook niet. Soms kan ik nog heel boos zijn. Ik denk dat jij er mss wel meer rust mee hebt als je er zo mee omgaat.
Het wel/niet contact hebben met ex is denk ik voor iedereen anders. Ik vond het ook fijn om elkaar even te spreken maar ik besef ook dat het aan het resultaat niets veranderd. En om verder te gaan, los te laten heb ik die afstand nodig.
Haha lief een poezenkind met een betraand vachtje!
Jij ook lekker slapen
maandag 3 augustus 2009 om 20:51
Seroxat heb ik ook geslikt. Vroeger. Hielp niet. Vastgesteld is dat ik een serotoninetekort heb. Ik slik nu 5HTP. Dat maakt Serotonine aan. Vooralsnog heb ik er baat bij. Ben wel bang - zoals ik hieronder al schreef - dat het zwarte monster weer op mijn rug komt zitten.
Wat betreft het gevoel naar mijn ex-lief. Ik vind hem een mooi mens en ben dankbaar voor onze tijd samen. Dat geeft inderdaad rust. Maar tegelijkertijd merk ik dat ik de laatste dagen ook best boos op hem ben. Boos omdat hij er niet voor gaat. Boos omdat hij kiest voor de gemakkelijkste weg. Boos omdat ik weet dat ook hij niet gelukkig is, maar er verder niets mee doet. Maar waar ik boos word, word ik ook weer meer verdrietig.
Heb ik overigens al verteld dat ik vanaf woensdag ga kickboxen?
Wat betreft het gevoel naar mijn ex-lief. Ik vind hem een mooi mens en ben dankbaar voor onze tijd samen. Dat geeft inderdaad rust. Maar tegelijkertijd merk ik dat ik de laatste dagen ook best boos op hem ben. Boos omdat hij er niet voor gaat. Boos omdat hij kiest voor de gemakkelijkste weg. Boos omdat ik weet dat ook hij niet gelukkig is, maar er verder niets mee doet. Maar waar ik boos word, word ik ook weer meer verdrietig.
Heb ik overigens al verteld dat ik vanaf woensdag ga kickboxen?
maandag 3 augustus 2009 om 22:33
Nee heb je niet verteld Gaaf, goed voor je boosheid en verdriet!
Ga weleens googlen op dat merk. Seroxat doet feitelijk toch hetzelfde? Ben blij dat ik daar van af ben en wil het liefst niet meer gebruiken.
Boos is ook goed! Volgens mij moet je ook echt boos kunnen worden op iemand om los te kunnen laten. In jouw situatie, wetende dat iemand nog gevoelens voor je heeft, zou me heel machteloos maken. Ja ook boos en gefrustreerd.
Ik heb gister wel ok geslapen, werk was ook goed ter afleiding. Ik heb vanavond ook weer een mix aan emoties gehad en opgeschreven (en zowaar weer drang contact te zoeken maar uiteraard niet gedaan). Na een uur mezelf een halt toegeroepen en mezelf gedwongen andere dingen te gaan doen.
Hoe is het met de andere meiden?
Ga weleens googlen op dat merk. Seroxat doet feitelijk toch hetzelfde? Ben blij dat ik daar van af ben en wil het liefst niet meer gebruiken.
Boos is ook goed! Volgens mij moet je ook echt boos kunnen worden op iemand om los te kunnen laten. In jouw situatie, wetende dat iemand nog gevoelens voor je heeft, zou me heel machteloos maken. Ja ook boos en gefrustreerd.
Ik heb gister wel ok geslapen, werk was ook goed ter afleiding. Ik heb vanavond ook weer een mix aan emoties gehad en opgeschreven (en zowaar weer drang contact te zoeken maar uiteraard niet gedaan). Na een uur mezelf een halt toegeroepen en mezelf gedwongen andere dingen te gaan doen.
Hoe is het met de andere meiden?
dinsdag 4 augustus 2009 om 10:31
hier gaat het even slecht. ik heb met een overlijden te maken gehad waardoor een heleboel emoties naar boven komen en ik merk dat ik erg aan mijn ex aan het denken ben. Ik wil hem niet kwijt als persoon in mijn leven en helaas kon ik mij gisteren niet genoeg beheersen en heb ik hem dit laten weten. Ik zei dat hij belangrijk voor mij was en ik hoop dat hij op een gegeven moment weer contact opneemt. Ik heb nog geen reactie en die zal er waarschijnlijk ook niet gaan komen. Ik baal dat ik het heb gestuurd, maar het is wel wat ik voel en ik hoop zo dat hij er iets mee doet. Ik wil geen relatie meer met hem want dat werkt niet, maar ik wil hem niet helemaal kwijt. Helaas beslis ik dat niet en ondanks het feit dat ik weet dat ik geen reactie krijg doet het toch weer veel pijn.
Een huisdier is inderdaad wel heel fijn. Ze voelen gewoon wanneer het wat minder gaat en zoeken je op wat erg fijn is. Het betraande poezevachtje is wel erg lief ^__^
Fienewiep, wat je beschrijft van de oude afweerpatronen is heel erg herkenbaar. Ik heb vroeger ook te maken gehad met depressies en zit er voor mijn gevoel weer in. Je moet echt heel erg bewust naar je eigen processen kijken om niet terug te vallen.
Christiane dat kickboxen klinkt erg goed. Lekker alles er even uit gooien. Ik ga zo maar even wat hardlopen. Ook goed (en aangezien ik mijn emoties wat meer weg lijk te eten de laatste tijd ook niet geheel overbodig -_^)
Raiden, Picasso en Ikke, hoe gaat het met jullie?
Een huisdier is inderdaad wel heel fijn. Ze voelen gewoon wanneer het wat minder gaat en zoeken je op wat erg fijn is. Het betraande poezevachtje is wel erg lief ^__^
Fienewiep, wat je beschrijft van de oude afweerpatronen is heel erg herkenbaar. Ik heb vroeger ook te maken gehad met depressies en zit er voor mijn gevoel weer in. Je moet echt heel erg bewust naar je eigen processen kijken om niet terug te vallen.
Christiane dat kickboxen klinkt erg goed. Lekker alles er even uit gooien. Ik ga zo maar even wat hardlopen. Ook goed (en aangezien ik mijn emoties wat meer weg lijk te eten de laatste tijd ook niet geheel overbodig -_^)
Raiden, Picasso en Ikke, hoe gaat het met jullie?
dinsdag 4 augustus 2009 om 21:11
@ Fienewiep: kickboxen is inderdaad om op een gecontoleerde manier met emoties (verdriet, boosheid) om te gaan. Voor mij ook goed, want ik heb nogal de neiging om emoties naar binnen te laten slaan.
Ik snap dat je blij bent dat je van de seroxat afbent. Ik zou dat ook niet meer willen. Die 5HTP helpt bij mij erg goed. Al besef ik wel dat het niet bij iedereen hoeft te werken. Mijn depressies zijn endogeen, erfelijk bepaald. Ik heb een tekort aan serotonine. En 5HTP vult het aan.
Wat je schrijft over het feit dat het je machteloos zou maken als je weet dat iemand nog gevoelens voor je heeft, herken ik inderdaad. We sms-en af en toe en dan merk ik gewoon dat het er nog zit. En dat bleek al helemaal uit het contact dat we anderhalve week geleden hadden. En ja, het maakt me machteloos. Machteloos dat ik hier zit en hij thuis. Machteloos omdat ik weet dat we het zo leuk samen kunnen hebben. Ik merk dat mijn verdriet nu een andere fase ingaat. In het begin was het vooral het paniekerige van 'nooit meer'. Nu is het met name het gevoel dat alles wat je doet eigenlijk net niet leuk genoeg meer is. Omdat je het niet samen kunt doen en omdat je het niet kunt delen. Ik ga op vakantie over een paar weken. Heel erg leuk, maar het doet me verdriet dat ik het niet kan delen. En zo zijn er nog zoveel dingen waar ik dat gevoel ook bij heb. Ik mis hem gewoon zo erg. Hij is zo'n leuk mens (op zijn gebruiksaanwijzing na, dan )
@ Ucchan: allereerst gecondoleerd. En heel veel sterkte.
Ik snap heel goed dat je je ex niet kwijt wil als persoon in je leven en dat je hem dat wilde laten weten. Of het ook goed is dat je dat hebt gedaan, weet ik niet. Misschien wel, misschien was het beter van niet. In zo'n geval zou ik - zoals ik al eerder schreef - mijn buik volgen. Je hart (gevoel) zegt soms iets, maar je gevoelens volgen is niet altijd goed. Je hoofd (verstand) zegt soms ook iets, maar ook je verstand wil het nog wel eens mishebben (als je bijvoorbeeld teveel rationaliseert). Ik volg altijd mijn buik. Mijn intuitie zit daar en als ik dat volg, kom ik eigenlijk nooit bedrogen uit. Misschien heb je hier iets aan.
Je schrijft dat je hardloopt. Doe je dat al lang. Ik wil er ook mee beginnen. Heb die start to run lessen van Evy gedownload en wil daarmee aan de slag. Zie er wel heel erg tegenop overigens. Ben een beetje bang dat mensen naar me kijken. Terwijl het me toch verder nooit wat uitmaakt wat mensen denken.
Raiden, Picasso en Ikke, waar zijn jullie?
Ik snap dat je blij bent dat je van de seroxat afbent. Ik zou dat ook niet meer willen. Die 5HTP helpt bij mij erg goed. Al besef ik wel dat het niet bij iedereen hoeft te werken. Mijn depressies zijn endogeen, erfelijk bepaald. Ik heb een tekort aan serotonine. En 5HTP vult het aan.
Wat je schrijft over het feit dat het je machteloos zou maken als je weet dat iemand nog gevoelens voor je heeft, herken ik inderdaad. We sms-en af en toe en dan merk ik gewoon dat het er nog zit. En dat bleek al helemaal uit het contact dat we anderhalve week geleden hadden. En ja, het maakt me machteloos. Machteloos dat ik hier zit en hij thuis. Machteloos omdat ik weet dat we het zo leuk samen kunnen hebben. Ik merk dat mijn verdriet nu een andere fase ingaat. In het begin was het vooral het paniekerige van 'nooit meer'. Nu is het met name het gevoel dat alles wat je doet eigenlijk net niet leuk genoeg meer is. Omdat je het niet samen kunt doen en omdat je het niet kunt delen. Ik ga op vakantie over een paar weken. Heel erg leuk, maar het doet me verdriet dat ik het niet kan delen. En zo zijn er nog zoveel dingen waar ik dat gevoel ook bij heb. Ik mis hem gewoon zo erg. Hij is zo'n leuk mens (op zijn gebruiksaanwijzing na, dan )
@ Ucchan: allereerst gecondoleerd. En heel veel sterkte.
Ik snap heel goed dat je je ex niet kwijt wil als persoon in je leven en dat je hem dat wilde laten weten. Of het ook goed is dat je dat hebt gedaan, weet ik niet. Misschien wel, misschien was het beter van niet. In zo'n geval zou ik - zoals ik al eerder schreef - mijn buik volgen. Je hart (gevoel) zegt soms iets, maar je gevoelens volgen is niet altijd goed. Je hoofd (verstand) zegt soms ook iets, maar ook je verstand wil het nog wel eens mishebben (als je bijvoorbeeld teveel rationaliseert). Ik volg altijd mijn buik. Mijn intuitie zit daar en als ik dat volg, kom ik eigenlijk nooit bedrogen uit. Misschien heb je hier iets aan.
Je schrijft dat je hardloopt. Doe je dat al lang. Ik wil er ook mee beginnen. Heb die start to run lessen van Evy gedownload en wil daarmee aan de slag. Zie er wel heel erg tegenop overigens. Ben een beetje bang dat mensen naar me kijken. Terwijl het me toch verder nooit wat uitmaakt wat mensen denken.
Raiden, Picasso en Ikke, waar zijn jullie?
dinsdag 4 augustus 2009 om 22:08
@fieneiwep: wat balen van je paniekerige gevoel. Kan me voorstellen dat dat je bang maakt. Maar late we hopen dat je er verder niks meer van zal merken.
@Christian: wat leuk dat je op kickboksen gaat! Lijkt me een heerlijke uitlaat. En inderdaad een huisdier is erg prettig! Mijn ouders hebben twee honden, die het ook meteen aanvoelen als er iets is.
@Ucchan: gecondoleerd. Kan me voorstellen dat je je ex niet uit je leven wil. Dat wil ik ook niet, vandaar dat we nog contact hebben, hoe weinig dat af en toe ook is.
en verder, ik heb druk met het congres. Het is erg leuk werk, maar ook erg druk. En heerlijk als afleiding. En ik durf wat meer naar andere mannen te kijken. Alleen kijken, verder ben ik er zeker nog niet aan toe, maar ergens doet t me goed.
Mjah de dipmomentjes blijven.
hoe is het met de rest?
@Christian: wat leuk dat je op kickboksen gaat! Lijkt me een heerlijke uitlaat. En inderdaad een huisdier is erg prettig! Mijn ouders hebben twee honden, die het ook meteen aanvoelen als er iets is.
@Ucchan: gecondoleerd. Kan me voorstellen dat je je ex niet uit je leven wil. Dat wil ik ook niet, vandaar dat we nog contact hebben, hoe weinig dat af en toe ook is.
en verder, ik heb druk met het congres. Het is erg leuk werk, maar ook erg druk. En heerlijk als afleiding. En ik durf wat meer naar andere mannen te kijken. Alleen kijken, verder ben ik er zeker nog niet aan toe, maar ergens doet t me goed.
Mjah de dipmomentjes blijven.
hoe is het met de rest?