Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
maandag 23 november 2009 om 19:16
Oke, ik wilde een reactie typen maar dan wacht ik eventjes tot er een nieuw topic is. Ik schrijf hier niet actief meer mee, dus in die zin wil me er niet te zeer mee bemoeien, maar het lijkt me geen enkel probleem. Misschien topic nog even openlaten als het nieuwe er is, anders moeten mensen gaan zoeken (gesloten topic komt onderin te hangen, toch?), maar ik merk het wel. Tenzij Chris hier nog verder wil schrijven, dat kan ook. Ook ik hoop in ieder geval nog wel van je te horen en wens je in ieder geval het allerbeste toe!!
vrijdag 25 december 2009 om 13:53
Hoi Chris en alle anderen, hele fijne kerst!!
Chris hoe is het met jou?
Ik heb dit onderwerp niet zomaar naar boven gehaald aangezien ik denk dat het hier thuishoort. Hier staat mijn hele verhaal en al mijn verdriet.
Ik kreeg vorige week een mail van mijn ex dat hij graag een keer wilde afspreken. Gisteravond was het zover na 4 maanden dat we elkaar niet gezien hadden en 7 maanden nadat het uit is. Eindelijk mijn kans om zaken uit te spreken waar ik nog mee worstelde.
Uiteraard was ik nerveus en stiekum had ik hoop maar ging erheen met de overtuiging dat hij het gewoon leuk vond mij te zien en benieuwd was hoe het met me ging. In het begin gezellig gekletst en daarna gepraat over ons. Hij stak van wal en gaf me gelijk in alles wat ik ooit tegen hem gezegd heb. Dat hij inzag dat hij het aan hem lag, hij een keus uit angst had gemaakt denkend vanuit beperkingen, dat hij iets moois zomaar had weggegooid en het nu te laat was. Dat hij nu inzag wat er met hem was gebeurd en daarmee aan de slag is gegaan en ik recht had om dat te weten. Dat hij heel vaak aan me dacht en 's nachts meerdere malen op het punt heeft gestaan mij te mailen maar niet durfde. Dat hij inzag hoe leuk we het eigenlijk hadden en mij miste. Ik heb gezegd dat ik hem ook miste. Alles wat ik al die tijd gedacht heb en al die tijd gevoeld heb klopte dus (dat vind ik heel fijn om te weten dat ik dus echt kan vertrouwen op mijn gevoel).
En op een gegeven moment brak hij en zei dat hij wat nu ging zeggen nooit eerder had gedaan of gedacht had dit ooit te zeggen. Hij heeft spijt, spijt van zijn beslissing....
Jezus!
Ik heb daarna gevraagd hoe hij weg zou gaan met wat voor een gevoel en of hij alleen zijn geweten wilde sussen. Hij gaf aan dat dat niet het geval was maar vond dat ik recht had om dit te weten. En dat hij nu ook niet wist wat nu. Hij heeft niet gezegd dat hij het nog een kans wilde geven of mij terug wil.
Daarna zijn we naar huis gegaan, 3 kussen half op de mond en niets meer afgesproken.
En nu zit ik hier met een halve kater van de alcohol helemaal in de war. Er is zoveel gebeurd de afgelopen maanden met mij. Ik ben zo diep gegaan. Ik zag ontzettend op tegen de afspraak maar het was zo fijn om hem te zien, gelijk weer zo gezellig en zo op mijn gemak. Sinds het uit is, is hij geen dag uit mijn gedachten geweest. Ik hou van hem, nog steeds, heel veel. En hij houdt ook van mij, dat voel en zie ik. Ik had gister weer helemaal kriebels in mijn buik en ben nu echt helemaal in de war.
Moet ik ervoor gaan? Moet ik mijn hart gaan volgen met alle risico's? Kan ik het laten gaan wetende dat ik het niet nog 1x geprobeerd heb? Kan het nog, kan ik hem nog vertrouwen? Is het een stap terug? Kan ik mezelf niet veel beter een nieuwe kans geven, een schone lei met iemand anders? Is dit het moment om hem definitief los te laten?
Ik denk dat ik dit niet zomaar voorbij kan laten gaan zonder dat ik weet dat het echt duidelijk is dat het niets meer tussen ons kan worden. Maar is dat verstandig? Ik wil niet weer al die pijn en dat verdriet.
Chris moet ik mijn hart volgen met alle risico's van dien?
Ik hoor heel graag reactie van mensen!
Hoe is het met jou en ex, ik lees je nergens meer.
xxx
Chris hoe is het met jou?
Ik heb dit onderwerp niet zomaar naar boven gehaald aangezien ik denk dat het hier thuishoort. Hier staat mijn hele verhaal en al mijn verdriet.
Ik kreeg vorige week een mail van mijn ex dat hij graag een keer wilde afspreken. Gisteravond was het zover na 4 maanden dat we elkaar niet gezien hadden en 7 maanden nadat het uit is. Eindelijk mijn kans om zaken uit te spreken waar ik nog mee worstelde.
Uiteraard was ik nerveus en stiekum had ik hoop maar ging erheen met de overtuiging dat hij het gewoon leuk vond mij te zien en benieuwd was hoe het met me ging. In het begin gezellig gekletst en daarna gepraat over ons. Hij stak van wal en gaf me gelijk in alles wat ik ooit tegen hem gezegd heb. Dat hij inzag dat hij het aan hem lag, hij een keus uit angst had gemaakt denkend vanuit beperkingen, dat hij iets moois zomaar had weggegooid en het nu te laat was. Dat hij nu inzag wat er met hem was gebeurd en daarmee aan de slag is gegaan en ik recht had om dat te weten. Dat hij heel vaak aan me dacht en 's nachts meerdere malen op het punt heeft gestaan mij te mailen maar niet durfde. Dat hij inzag hoe leuk we het eigenlijk hadden en mij miste. Ik heb gezegd dat ik hem ook miste. Alles wat ik al die tijd gedacht heb en al die tijd gevoeld heb klopte dus (dat vind ik heel fijn om te weten dat ik dus echt kan vertrouwen op mijn gevoel).
En op een gegeven moment brak hij en zei dat hij wat nu ging zeggen nooit eerder had gedaan of gedacht had dit ooit te zeggen. Hij heeft spijt, spijt van zijn beslissing....
Jezus!
Ik heb daarna gevraagd hoe hij weg zou gaan met wat voor een gevoel en of hij alleen zijn geweten wilde sussen. Hij gaf aan dat dat niet het geval was maar vond dat ik recht had om dit te weten. En dat hij nu ook niet wist wat nu. Hij heeft niet gezegd dat hij het nog een kans wilde geven of mij terug wil.
Daarna zijn we naar huis gegaan, 3 kussen half op de mond en niets meer afgesproken.
En nu zit ik hier met een halve kater van de alcohol helemaal in de war. Er is zoveel gebeurd de afgelopen maanden met mij. Ik ben zo diep gegaan. Ik zag ontzettend op tegen de afspraak maar het was zo fijn om hem te zien, gelijk weer zo gezellig en zo op mijn gemak. Sinds het uit is, is hij geen dag uit mijn gedachten geweest. Ik hou van hem, nog steeds, heel veel. En hij houdt ook van mij, dat voel en zie ik. Ik had gister weer helemaal kriebels in mijn buik en ben nu echt helemaal in de war.
Moet ik ervoor gaan? Moet ik mijn hart gaan volgen met alle risico's? Kan ik het laten gaan wetende dat ik het niet nog 1x geprobeerd heb? Kan het nog, kan ik hem nog vertrouwen? Is het een stap terug? Kan ik mezelf niet veel beter een nieuwe kans geven, een schone lei met iemand anders? Is dit het moment om hem definitief los te laten?
Ik denk dat ik dit niet zomaar voorbij kan laten gaan zonder dat ik weet dat het echt duidelijk is dat het niets meer tussen ons kan worden. Maar is dat verstandig? Ik wil niet weer al die pijn en dat verdriet.
Chris moet ik mijn hart volgen met alle risico's van dien?
Ik hoor heel graag reactie van mensen!
Hoe is het met jou en ex, ik lees je nergens meer.
xxx
vrijdag 25 december 2009 om 16:40
Jeetje Fienewiep! Wat een verhaal....
jij kent me nog niet, maar ik heb jouw verhaal een tijdje terug met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen gelezen. Zelf heb ik vooral op het topic 'liefdesverdriet' geschreven. Maar jouw teksten hier hebben mij diep geraakt en ik heb zoveel herkend in je gevoelens en verhalen...
Tja, en daar zit je dan nu.. met iets waar je eigenlijk al die tijd op gehoopt had, maar nu je het hoort, weet je niet wat je ermee aan moet. Kan me voorstellen dat je compleet in de war bent, echt. Je gevoel heeft in elk geval wel altijd geklopt, dat jullie 'nog niet klaar waren' en dat geeft misschien wat antwoorden op vragen waar je mee rondliep. Maar er zullen ongetwijfeld weer een berg nieuwe vragen liggen nu.
Denk dat er geen goed advies bestaat voor je, behalve goed bij jezelf te blijven. Wat voel je? Wat gebeurt er met je, als je hem ziet, als je hem spreekt, als je hem niet ziet, etc. Als je heel rustig aan doet, kun je misschien uitvinden of je uberhaupt nog van hem houdt zoals je dat graag hebt in een relatie, of dat je misschien inmiddels houdt van het plaatje dat je in je hoofd hebt. Of van hoe het toen was, maar wordt het nu weer zo, of wordt het dan nu anders?
Overigens heel kort even over mezelf: mijn relatie van 2 jaar is nu 2 maanden uit, we hadden het enorm leuk en fijn en hadden het ook over een toekomst (met evt. kinderen) samen. Ben nu net 40 geworden (mijn ex is jonger en was erg in de war de laatste maanden, voelde niks meer) en ik denk dat ik kindjes krijgen dus wel op mijn buik kan schrijven. Heb bijna geen contact met ex en volgende week voor het eerst weer een ontmoeting met hem om o.a. de spullen uit te wisselen.
Wens jou heel veel sterkte met deze enorme omslag en de turbulentie die dat ongetwijfeld geeft. Doe wat goed voelt voor jou! Ik hoop op het beste voor je.
Hoop ook dat je hier blijft posten. En nog een fijne kerst
jij kent me nog niet, maar ik heb jouw verhaal een tijdje terug met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen gelezen. Zelf heb ik vooral op het topic 'liefdesverdriet' geschreven. Maar jouw teksten hier hebben mij diep geraakt en ik heb zoveel herkend in je gevoelens en verhalen...
Tja, en daar zit je dan nu.. met iets waar je eigenlijk al die tijd op gehoopt had, maar nu je het hoort, weet je niet wat je ermee aan moet. Kan me voorstellen dat je compleet in de war bent, echt. Je gevoel heeft in elk geval wel altijd geklopt, dat jullie 'nog niet klaar waren' en dat geeft misschien wat antwoorden op vragen waar je mee rondliep. Maar er zullen ongetwijfeld weer een berg nieuwe vragen liggen nu.
Denk dat er geen goed advies bestaat voor je, behalve goed bij jezelf te blijven. Wat voel je? Wat gebeurt er met je, als je hem ziet, als je hem spreekt, als je hem niet ziet, etc. Als je heel rustig aan doet, kun je misschien uitvinden of je uberhaupt nog van hem houdt zoals je dat graag hebt in een relatie, of dat je misschien inmiddels houdt van het plaatje dat je in je hoofd hebt. Of van hoe het toen was, maar wordt het nu weer zo, of wordt het dan nu anders?
Overigens heel kort even over mezelf: mijn relatie van 2 jaar is nu 2 maanden uit, we hadden het enorm leuk en fijn en hadden het ook over een toekomst (met evt. kinderen) samen. Ben nu net 40 geworden (mijn ex is jonger en was erg in de war de laatste maanden, voelde niks meer) en ik denk dat ik kindjes krijgen dus wel op mijn buik kan schrijven. Heb bijna geen contact met ex en volgende week voor het eerst weer een ontmoeting met hem om o.a. de spullen uit te wisselen.
Wens jou heel veel sterkte met deze enorme omslag en de turbulentie die dat ongetwijfeld geeft. Doe wat goed voelt voor jou! Ik hoop op het beste voor je.
Hoop ook dat je hier blijft posten. En nog een fijne kerst
vrijdag 25 december 2009 om 22:56
@ Chris, fijn om van je te horen! Ik ga ff het topic lezen.
@ vanhetzelfde
Wat lief dank je wel voor je reactie. Spannend dat je je ex binnekort weer ziet. En je worstelt ook met een hoop dingen, vermoedelijk dezelfde als ik. Zal inherent aan de leeftijd zijn
Ik ben bijna 37, hoewel ik nooit een kinderwens heb gehad kwam dat wel naar boven toen het uitging. Maar meer dat ik het gevoel had dat er keuzes voor mij gemaakt werden nu, ik ben er nog steeds niet echt uit of ik ze wil.
Alle dingen die jij schrijft realiseer ik me ook, besef ik ook, romantiseer ik het? Verlang ik terug naar iets wat geweest is?
Ik ging gister het gesprek in om definief dingen af te sluiten, eindelijk mijn zegje te doen en eindelijk RUST te vinden.
Het tegenovergestelde is gebeurd...precies wat je zegt het roept alleen maar meer vragen op.
Kan ik leven met het feit als ik nooit de vraag aan hem heb gesteld: is het te laat?
Ik voelde me fijn gister bij hem, op mijn gemak, heerlijk en kriebels in mijn buik. Maar hij heeft niet gezegd dat hij mij terug wil, dat hij het opnieuw wilt proberen. Laat hij zich opnieuw leiden door angst en denken in beperkingen? En die gedachtes heb ik zelf ook. Ik wil het liefst dat hij inziet en aangeeft dat hij voor me wil gaan. Maar ik vind dat ook te makkelijk van mezelf, dan leg ik het initiatief en de controle bij hem neer. Ik heb zulke dubbele gedachtes!
Net bedacht ik me hoe ingewikkeld we het eigenlijk allemaal maken Maar aan de andere kant als het zo ingewikkeld is, is het het dan wel waard?
Hoe ver moet je gaan voor de liefde die ik denk te voelen?
@ vanhetzelfde
Wat lief dank je wel voor je reactie. Spannend dat je je ex binnekort weer ziet. En je worstelt ook met een hoop dingen, vermoedelijk dezelfde als ik. Zal inherent aan de leeftijd zijn
Ik ben bijna 37, hoewel ik nooit een kinderwens heb gehad kwam dat wel naar boven toen het uitging. Maar meer dat ik het gevoel had dat er keuzes voor mij gemaakt werden nu, ik ben er nog steeds niet echt uit of ik ze wil.Alle dingen die jij schrijft realiseer ik me ook, besef ik ook, romantiseer ik het? Verlang ik terug naar iets wat geweest is?
Ik ging gister het gesprek in om definief dingen af te sluiten, eindelijk mijn zegje te doen en eindelijk RUST te vinden.
Het tegenovergestelde is gebeurd...precies wat je zegt het roept alleen maar meer vragen op.
Kan ik leven met het feit als ik nooit de vraag aan hem heb gesteld: is het te laat?
Ik voelde me fijn gister bij hem, op mijn gemak, heerlijk en kriebels in mijn buik. Maar hij heeft niet gezegd dat hij mij terug wil, dat hij het opnieuw wilt proberen. Laat hij zich opnieuw leiden door angst en denken in beperkingen? En die gedachtes heb ik zelf ook. Ik wil het liefst dat hij inziet en aangeeft dat hij voor me wil gaan. Maar ik vind dat ook te makkelijk van mezelf, dan leg ik het initiatief en de controle bij hem neer. Ik heb zulke dubbele gedachtes!
Net bedacht ik me hoe ingewikkeld we het eigenlijk allemaal maken
Maar aan de andere kant als het zo ingewikkeld is, is het het dan wel waard?Hoe ver moet je gaan voor de liefde die ik denk te voelen?
zaterdag 26 december 2009 om 03:09
Het is inmiddels diep in de nacht en ik heb een goeie borrel gedronken bij mij buren,... heel gezellig!
Maar daarom niet minder gemeend: als het het voor jou waard is, ingewikkeld of niet, dan is het het waard! Geen liefde komt als cadeautje, en zeker niet als je die liefde niet op elke hoek van de straat vindt (sommige mensen lijken dat te hebben...ik niet ;-( ). Maar zeker mag je ook wel het initiatief bij hem leggen hoor, hij heeft het toen toch stopgezet, en is nu toch degene die twijfelt? En je moet zeker niet 'iets of iemand zijn die je niet bent' of spelletjes spelen, dat werkt niet. Maar vind best dat je stelling mag nemen en iemand wil die 100% voor jou gaat: jij vond hem al die tijd leuk en goed genoeg, nou mag hij eens keihard voor jou lopen en laten zien dat hij je echt wil! Met alle twijfels en angsten van dien, geen probleem. Maar dat vind ik wel, een vent moet knokken voor een meisje, zeker voor een topper als jij.
En in de tussentijd moet jij voor jezelf bedenken of hij jou nog kan geven wat jij echt nodig hebt, want dat is wel heel belangrijk. Ga voor jezelf en wat jij echt wilt! Hou dat in gedachten, los van je leeftijd en evt. toekomstplannen, en als dat is dat je hem wil, dan prima, dan is het hartstikke goed om voor hem te gaan. Maar alleen als hij ook voor jou gaat, dat mag je wel eisen op zijn minst!
Misschien is het zover nu helemaal nog niet. Maar lijkt me wel goed voor jullie om de mogelijkheid te onderzoeken. Want als hij niet meer is waar jij voor kunt gaan, kun je daarna ook verder met je leven en op zoek naar iemand bij wie je wel die gevoelens hebt. Zonder de twijfels en angsten van het verleden. En als blijkt dat jullie toch nog steeds enorm goed passen, dan kun je samen opnieuw aan een mogelijke toekomst werken. Met vereende krachten, met nieuwe energie, met positieve instelling omdat nu de dingen anders zijn dan een half jaar geleden. En laat dat dan je werkelijkheid zijn, bekijk de dingen van dag tot dag. Van gevoel tot gevoel. Wees eerlijk, naar jezelf en naar hem.
Sterkte! morgen ben ik niet online; koken en cateren voor een vriendin en haar familie. Help! Als het eten niet lekker is, heb ik hun kerstdiner verpest! Daarna gewoon weer op het forum te vinden. Voor 2e kerstdag een dikke en tot daarna.
Maar daarom niet minder gemeend: als het het voor jou waard is, ingewikkeld of niet, dan is het het waard! Geen liefde komt als cadeautje, en zeker niet als je die liefde niet op elke hoek van de straat vindt (sommige mensen lijken dat te hebben...ik niet ;-( ). Maar zeker mag je ook wel het initiatief bij hem leggen hoor, hij heeft het toen toch stopgezet, en is nu toch degene die twijfelt? En je moet zeker niet 'iets of iemand zijn die je niet bent' of spelletjes spelen, dat werkt niet. Maar vind best dat je stelling mag nemen en iemand wil die 100% voor jou gaat: jij vond hem al die tijd leuk en goed genoeg, nou mag hij eens keihard voor jou lopen en laten zien dat hij je echt wil! Met alle twijfels en angsten van dien, geen probleem. Maar dat vind ik wel, een vent moet knokken voor een meisje, zeker voor een topper als jij.
En in de tussentijd moet jij voor jezelf bedenken of hij jou nog kan geven wat jij echt nodig hebt, want dat is wel heel belangrijk. Ga voor jezelf en wat jij echt wilt! Hou dat in gedachten, los van je leeftijd en evt. toekomstplannen, en als dat is dat je hem wil, dan prima, dan is het hartstikke goed om voor hem te gaan. Maar alleen als hij ook voor jou gaat, dat mag je wel eisen op zijn minst!
Misschien is het zover nu helemaal nog niet. Maar lijkt me wel goed voor jullie om de mogelijkheid te onderzoeken. Want als hij niet meer is waar jij voor kunt gaan, kun je daarna ook verder met je leven en op zoek naar iemand bij wie je wel die gevoelens hebt. Zonder de twijfels en angsten van het verleden. En als blijkt dat jullie toch nog steeds enorm goed passen, dan kun je samen opnieuw aan een mogelijke toekomst werken. Met vereende krachten, met nieuwe energie, met positieve instelling omdat nu de dingen anders zijn dan een half jaar geleden. En laat dat dan je werkelijkheid zijn, bekijk de dingen van dag tot dag. Van gevoel tot gevoel. Wees eerlijk, naar jezelf en naar hem.
Sterkte! morgen ben ik niet online; koken en cateren voor een vriendin en haar familie. Help! Als het eten niet lekker is, heb ik hun kerstdiner verpest! Daarna gewoon weer op het forum te vinden. Voor 2e kerstdag een dikke en tot daarna.
zaterdag 26 december 2009 om 10:37
Hey Fienewiep:
Ik wilde even op jou reageren! Wat heftig wat betreft je ex! Je gaat er heen om dingen af te sluiten en ipv dat wordt de deur op een kiertje gezet! Ik snap dat je twijfelt wat je moet doen!
Ik zou ook echt niet durven zeggen wat je moet doen!
Je kan er voor gaan met het risico keihard je hoofd te stoten, maar ook met het risico dat je weer bij elkaar komt!
Volg je hart! Je kan alles met je verstand gaan beredeneren maar in dit geval zou ik je hart volgen! Maar dat ben ik!
Laat het even bezinken en weeg dan voor jezelf af wil ik het risico nemen, ben ik sterk genoeg voor de eventuele klap?
Heel veel sterkte!!!
Ik ben geen expert en ook nog maar een broekie, maar ik hoop dat het goed afloopt!
Ik ben toch echt een beetje een romanticus die gelooft in liefde! En nee liefde is niet altijd makkelijk, maar het is het doorgaans allemaal waard!
Dikke knuffel Fienewiep!
En ook voor jou Chris: ik las je ene topic, erg mooi!
Ik wilde even op jou reageren! Wat heftig wat betreft je ex! Je gaat er heen om dingen af te sluiten en ipv dat wordt de deur op een kiertje gezet! Ik snap dat je twijfelt wat je moet doen!
Ik zou ook echt niet durven zeggen wat je moet doen!
Je kan er voor gaan met het risico keihard je hoofd te stoten, maar ook met het risico dat je weer bij elkaar komt!
Volg je hart! Je kan alles met je verstand gaan beredeneren maar in dit geval zou ik je hart volgen! Maar dat ben ik!
Laat het even bezinken en weeg dan voor jezelf af wil ik het risico nemen, ben ik sterk genoeg voor de eventuele klap?
Heel veel sterkte!!!
Ik ben geen expert en ook nog maar een broekie, maar ik hoop dat het goed afloopt!
Ik ben toch echt een beetje een romanticus die gelooft in liefde! En nee liefde is niet altijd makkelijk, maar het is het doorgaans allemaal waard!
Dikke knuffel Fienewiep!
En ook voor jou Chris: ik las je ene topic, erg mooi!
zaterdag 26 december 2009 om 23:59
Bedankt voor je reactie Raiden!
ik weet het niet ben zo ontzettend in verwarring, het kost me zoveel energie en ook spanning. Ik wil dat niet meer! Ik wil juist rust maar dit zet alles op z'n kop. Ik zeg het verkeerd...ik laat dit alles op z'n kop zetten.
Heeft iemand tips om te relativeren? Ik maal aan 1 stuk door en word er tureluurs van.
Vandaag kwam een vriend eten en heb met hem een goed gesprek gehad. Hij vertelde mij dat ik nu feitelijk mezelf nog niet heb kunnen uiten aangezien hij een verhaal afstak. Uiteraard heeft hij mij wel gelijk gegeven in alles wat ik ooit bedacht heb en gezegd heb maar hij had opnieuw de controle.
En vanavond bedacht ik me dit...eigenlijk gebeurt hetzelfde als toen het uitging....hij handelt hetzelfde, hij handelt niet zeg maar. Hij spreekt dingen uit maar onderneemt geen actie als in daden en zeggen dat hij mij terug wil of ervoor wilt gaan. Eigenlijk geeft hij weer op. Opnieuw laat hij mij achter met een onbevredigend gevoel en in mijn ogen het initiatief bij mij, dat ik achter hem moet aanlopen. En dat wil ik niet!
Hoe pak ik de controle terug?
Dit "open" einde zorgt voor mij voor een hoop onrust. Het helpt mij niet om hier niets mee te doen, dan kom ik er niet uit. Dus er zal nog een keer gepraat moeten worden.
Afwachten tot hij iets inziet en wat laat horen, hem aan het werk zetten?
Of geen dagen meer in spanning zitten en hem met bovenstaande confronteren?
ik weet het niet ben zo ontzettend in verwarring, het kost me zoveel energie en ook spanning. Ik wil dat niet meer! Ik wil juist rust maar dit zet alles op z'n kop. Ik zeg het verkeerd...ik laat dit alles op z'n kop zetten.
Heeft iemand tips om te relativeren? Ik maal aan 1 stuk door en word er tureluurs van.
Vandaag kwam een vriend eten en heb met hem een goed gesprek gehad. Hij vertelde mij dat ik nu feitelijk mezelf nog niet heb kunnen uiten aangezien hij een verhaal afstak. Uiteraard heeft hij mij wel gelijk gegeven in alles wat ik ooit bedacht heb en gezegd heb maar hij had opnieuw de controle.
En vanavond bedacht ik me dit...eigenlijk gebeurt hetzelfde als toen het uitging....hij handelt hetzelfde, hij handelt niet zeg maar. Hij spreekt dingen uit maar onderneemt geen actie als in daden en zeggen dat hij mij terug wil of ervoor wilt gaan. Eigenlijk geeft hij weer op. Opnieuw laat hij mij achter met een onbevredigend gevoel en in mijn ogen het initiatief bij mij, dat ik achter hem moet aanlopen. En dat wil ik niet!
Hoe pak ik de controle terug?
Dit "open" einde zorgt voor mij voor een hoop onrust. Het helpt mij niet om hier niets mee te doen, dan kom ik er niet uit. Dus er zal nog een keer gepraat moeten worden.
Afwachten tot hij iets inziet en wat laat horen, hem aan het werk zetten?
Of geen dagen meer in spanning zitten en hem met bovenstaande confronteren?
zondag 27 december 2009 om 12:30
maandag 28 december 2009 om 18:14
Hey Fienewiep,
Heb je nog contact gehad met je ex na vorige ontmoeting?
Uit je vorige post maak ik op dat je ex steeds geen initiatief neemt, dat zou mij ook wel dwarszitten hoor. Lijkt me zeker in jullie situatie dat ie wel iets mag laten zien. Wat ie er nou voor over heeft bedoel ik, en het dus niet allemaal aan jou moet overlaten. Tegelijk is het voor jou juist wel goed om heel erg bij jezelf te blijven en te doen/vragen wat jij nodig hebt. Dus als je opheldering wil en hij neemt geen actie, toch zelf maar daarop aansturen. En als je met hem nog mogelijkheden ziet, hem ook zeggen dat je van hem meer verantwoordelijkheid en actie verwacht, dat hij niet alles aan jou moet overlaten.
De vraag is dus of hij jou eigenlijk kan geven wat jij nodig hebt in een relatie, namelijk iemand die staat voor wat hij wil (een relatie met jou), daar acties aan verbindt en de consequenties wil dragen (wat voor dan ook).
Sterkte in elk geval, hoop dat je doet wat goed voor jou is!
Heb je nog contact gehad met je ex na vorige ontmoeting?
Uit je vorige post maak ik op dat je ex steeds geen initiatief neemt, dat zou mij ook wel dwarszitten hoor. Lijkt me zeker in jullie situatie dat ie wel iets mag laten zien. Wat ie er nou voor over heeft bedoel ik, en het dus niet allemaal aan jou moet overlaten. Tegelijk is het voor jou juist wel goed om heel erg bij jezelf te blijven en te doen/vragen wat jij nodig hebt. Dus als je opheldering wil en hij neemt geen actie, toch zelf maar daarop aansturen. En als je met hem nog mogelijkheden ziet, hem ook zeggen dat je van hem meer verantwoordelijkheid en actie verwacht, dat hij niet alles aan jou moet overlaten.
De vraag is dus of hij jou eigenlijk kan geven wat jij nodig hebt in een relatie, namelijk iemand die staat voor wat hij wil (een relatie met jou), daar acties aan verbindt en de consequenties wil dragen (wat voor dan ook).
Sterkte in elk geval, hoop dat je doet wat goed voor jou is!
anoniem_95816 wijzigde dit bericht op 28-12-2009 18:15
Reden: tiepfautje
Reden: tiepfautje
% gewijzigd
maandag 28 december 2009 om 21:30
Ja contact gehad. Het feit dat ik het idee had dat hij weer alle controle had en ik mijn emoties niet kon uiten, deed mij besluiten om het gesprek aan te gaan en niet af te wachten. Ik heb ervoor gekozen om het gesprek aan te gaan omdat ik er enorm veel last van had, mijn emoties in de weg zaten en ik opnieuw heel erg boos was. Ik wilde niet afwachten om mezelf, omdat ik dan zelf niet verder kom.
Dus gesmst en vanmiddag naar hem toe gaan. Alles gezegd, hoe boos en verdrietig ik ben gweest over het feit dat hij me zomaar aan de kant heeft gezet. Ook boos geworden over donderdagavond of hij zich wel realiseerde hoe dat bij mij overkwam die dubbele boodschappen, maar er geen actie aan verbond. En dat hij feitelijk hetzelfde deed als een halfjaar geleden, hij krijgt een inzicht maar doet vervolgens niets. Hij gaf aan dat hij er nu niets mee kan, teveel in het perfectionistische gedachten zit en mij op dit moment niet kan geven wat ik nodig heb. Ik heb toen gezegd dat dat aan mij is om te bepalen of ik dat wel of niet wil. Ik ben hem bijven confronteren dat hij opnieuw opgaf en hij het opnieuw liet schieten. Dat hij geen actie verbond eraan en hij het moest laten zien. Uiteindelijk bij hem gaan zitten en mijn armen om hem heen geslagen en gezegd dat ik van hem hield. Opnieuw gezegd dat hij het opgaf en toen ben ik weggelopen.
Hij kwam me achterna gerend en zei dat hij ook heel van mij hield en dat hij een 2e kans wilde. We hebben daarna gepraat en hij vertelde dat hij me al 3 maanden miste en dat het steeds erger werd. Ik vroeg hem of hij anders contact met mij had gezocht na ons gesprek en hij zei dat hij het wilde laten bezinkenmaar zeker weer contact had gezocht Hij ziet in dat hij issues heeft en daarmee aan de slag moet. Hij kuste me en toen hebben we een tijdje bij elkaar gelegen, uiteindelijk hebben we ook met elkaar gevreeen. Ik wilde toen naar huis en ben naar huis gegaan.
En nu zit ik hier, ik ben kapot en helemaal leeg van alle emoties. Maar ik voel me niet blij.
En dit is al eerder gebeurd...voordat het uitging hebben we een time out gehad van een week nadat ik daarvoor heel hard mijn best had gedaan. Hij wilde het toen al uitmaken. En nu....in eerste instantie wilde hij niet, na mijn confrontatie uiteindelijk wel. Ik heb in mijn ogen al het werk verzet. Ik weet niet of ik dit nog wel wil. Het kost mij zoveel energie. Missen we wat we hadden maar wat niet meer is en ook niet meer kan zijn? Heb ik dit nodig om dat in te zien? Ik wil iemand die er volledig voor gaat, volledig voor mij gaat en dat ook laat zien. Krijg ik dat wel bij hem, is hij daartoe in staat? Daar heb ik mijn twijfels over en het vertrouwen daarin heeft een flinke optater gehad. Er spookt weer van alles door mijn hoofd. Wat wil ik nu eigenlijk? Verval je weer niet heel snel in oude patronen? Misschien ben ik ook wel verliefd op hetgeen dat was en waar hij voor stond.
Ik voel me wel rustiger en ondanks alles wat ik hier boven heb geschreven ook meer in controle. Hij gaf aan dat hij me morgen gaat bellen. Ik ga het laten bezinken.
Hoe is het met jou? Heb jij al het weerzien met je ex gehad? De kerstdagen goed doorgekomen?
Dus gesmst en vanmiddag naar hem toe gaan. Alles gezegd, hoe boos en verdrietig ik ben gweest over het feit dat hij me zomaar aan de kant heeft gezet. Ook boos geworden over donderdagavond of hij zich wel realiseerde hoe dat bij mij overkwam die dubbele boodschappen, maar er geen actie aan verbond. En dat hij feitelijk hetzelfde deed als een halfjaar geleden, hij krijgt een inzicht maar doet vervolgens niets. Hij gaf aan dat hij er nu niets mee kan, teveel in het perfectionistische gedachten zit en mij op dit moment niet kan geven wat ik nodig heb. Ik heb toen gezegd dat dat aan mij is om te bepalen of ik dat wel of niet wil. Ik ben hem bijven confronteren dat hij opnieuw opgaf en hij het opnieuw liet schieten. Dat hij geen actie verbond eraan en hij het moest laten zien. Uiteindelijk bij hem gaan zitten en mijn armen om hem heen geslagen en gezegd dat ik van hem hield. Opnieuw gezegd dat hij het opgaf en toen ben ik weggelopen.
Hij kwam me achterna gerend en zei dat hij ook heel van mij hield en dat hij een 2e kans wilde. We hebben daarna gepraat en hij vertelde dat hij me al 3 maanden miste en dat het steeds erger werd. Ik vroeg hem of hij anders contact met mij had gezocht na ons gesprek en hij zei dat hij het wilde laten bezinkenmaar zeker weer contact had gezocht Hij ziet in dat hij issues heeft en daarmee aan de slag moet. Hij kuste me en toen hebben we een tijdje bij elkaar gelegen, uiteindelijk hebben we ook met elkaar gevreeen. Ik wilde toen naar huis en ben naar huis gegaan.
En nu zit ik hier, ik ben kapot en helemaal leeg van alle emoties. Maar ik voel me niet blij.
En dit is al eerder gebeurd...voordat het uitging hebben we een time out gehad van een week nadat ik daarvoor heel hard mijn best had gedaan. Hij wilde het toen al uitmaken. En nu....in eerste instantie wilde hij niet, na mijn confrontatie uiteindelijk wel. Ik heb in mijn ogen al het werk verzet. Ik weet niet of ik dit nog wel wil. Het kost mij zoveel energie. Missen we wat we hadden maar wat niet meer is en ook niet meer kan zijn? Heb ik dit nodig om dat in te zien? Ik wil iemand die er volledig voor gaat, volledig voor mij gaat en dat ook laat zien. Krijg ik dat wel bij hem, is hij daartoe in staat? Daar heb ik mijn twijfels over en het vertrouwen daarin heeft een flinke optater gehad. Er spookt weer van alles door mijn hoofd. Wat wil ik nu eigenlijk? Verval je weer niet heel snel in oude patronen? Misschien ben ik ook wel verliefd op hetgeen dat was en waar hij voor stond.
Ik voel me wel rustiger en ondanks alles wat ik hier boven heb geschreven ook meer in controle. Hij gaf aan dat hij me morgen gaat bellen. Ik ga het laten bezinken.
Hoe is het met jou? Heb jij al het weerzien met je ex gehad? De kerstdagen goed doorgekomen?
maandag 28 december 2009 om 23:43
Jeetje joh, wat een ontwikkeling zo ineens. Wel goed van je, dat je zelf dat initiatief hebt genomen. Dat is dus ook wel nodig bij hem blijkt, maar het is ook waar ik op doelde in mijn post. Dat je op moet zoeken en moet 'halen' wat jij nodig hebt, ook al wil je het liefst dat hij eens een keer het initiatief neemt en wat ballen laat zien. Mijn ervaring is sowieso dat mannen zich hierin zwakker tonen hoor, ik ben ook steeds degene die het initiatief neemt om dingen af te handelen, terwijl hij degene is geweest die het heeft uitgemaakt. Maar een vervolg geeft hij er dus niet aan, hij laat het een beetje hangen, heel irritant vind ik.
En je mag daar ook wel trots op zijn hoor, dat je het heft in handen hebt genomen! Je hebt het toch maar weer aangepakt! Maar kan me voorstellen dat je heel erg van slag bent, een week geleden zag alles er zo anders voor je uit... het is ook nogal wat toch, vind het heel logisch dat je gevoel nog even niet weet wat je overkomt. En zeker omdat hij eigenlijk nog steeds niet echt ballen toont, vind het niet gek dat je daar vraagtekens bij zet. Zoals ik al eerder zei; hij moet het maar eens laten zien hoor, hoeveel hij om je geeft en wat hij voor je over heeft!
Je doet het hartstikke goed, bij jezelf blijven en stap voor stap kijken of hij jouw vent nog kan zijn. Doe het rustig aan, je kunt ieder moment kiezen om ermee te kappen, maar doe het ook weer niet te vroeg. Dan blijf je waarschijnlijk toch weer met vragen zitten als 'wat als'. De antwoorden komen wel tot je, op een gegeven moment weet je gewoon wat en hoe je het wilt: wel of niet met hem. Geef het tijd en zie waar het heen gaat. Sterkte!
Ik ga ex morgen zien....brrrr. Was er vandaag wel nerveus voor, vanavond even een inzinking gehad omdat ik hem op een rare manier ineens erg miste, maar ben nu rustiger. En ga zo proberen te slapen, hoop dat dat lukt. Wil proberen er een beetje onbevangen in te gaan. Hoop eigenlijk vooral dat ik niet vijandig ga zitten doen, en ook niet zielig of verongelijkt, dat zou ik vervelend vinden. Maar goed, ben benieuwd hoe ik morgen wakker word en me voel. Als ik eerlijk ben hoop ik natuurlijk gewoon dat hij zich ineens realiseert wat voor een sukkel hij is me te laten lopen... eigenlijk net als bij jou nu. Maar goed, da's wel een beetje onrealistisch, want in een email vorige week gaf hij wel aan dat hij me mist en zich steeds bewuster is geworden hoe goed we bij elkaar passen, maar ook dat zijn beslissing goed voelt. En dat is uiteindelijk waar het om gaat, dat gevoel. Moet me maar voorbereiden op een 'afwikkeling', zoals we nu ook gepland hebben. Wish me luck!
En je mag daar ook wel trots op zijn hoor, dat je het heft in handen hebt genomen! Je hebt het toch maar weer aangepakt! Maar kan me voorstellen dat je heel erg van slag bent, een week geleden zag alles er zo anders voor je uit... het is ook nogal wat toch, vind het heel logisch dat je gevoel nog even niet weet wat je overkomt. En zeker omdat hij eigenlijk nog steeds niet echt ballen toont, vind het niet gek dat je daar vraagtekens bij zet. Zoals ik al eerder zei; hij moet het maar eens laten zien hoor, hoeveel hij om je geeft en wat hij voor je over heeft!
Je doet het hartstikke goed, bij jezelf blijven en stap voor stap kijken of hij jouw vent nog kan zijn. Doe het rustig aan, je kunt ieder moment kiezen om ermee te kappen, maar doe het ook weer niet te vroeg. Dan blijf je waarschijnlijk toch weer met vragen zitten als 'wat als'. De antwoorden komen wel tot je, op een gegeven moment weet je gewoon wat en hoe je het wilt: wel of niet met hem. Geef het tijd en zie waar het heen gaat. Sterkte!
Ik ga ex morgen zien....brrrr. Was er vandaag wel nerveus voor, vanavond even een inzinking gehad omdat ik hem op een rare manier ineens erg miste, maar ben nu rustiger. En ga zo proberen te slapen, hoop dat dat lukt. Wil proberen er een beetje onbevangen in te gaan. Hoop eigenlijk vooral dat ik niet vijandig ga zitten doen, en ook niet zielig of verongelijkt, dat zou ik vervelend vinden. Maar goed, ben benieuwd hoe ik morgen wakker word en me voel. Als ik eerlijk ben hoop ik natuurlijk gewoon dat hij zich ineens realiseert wat voor een sukkel hij is me te laten lopen... eigenlijk net als bij jou nu. Maar goed, da's wel een beetje onrealistisch, want in een email vorige week gaf hij wel aan dat hij me mist en zich steeds bewuster is geworden hoe goed we bij elkaar passen, maar ook dat zijn beslissing goed voelt. En dat is uiteindelijk waar het om gaat, dat gevoel. Moet me maar voorbereiden op een 'afwikkeling', zoals we nu ook gepland hebben. Wish me luck!
vrijdag 1 januari 2010 om 14:32
Hoi Fien,
Er is veel gebeurd de afgelopen dagen... de uitkomst is overigens niet zo goed hoor, dat dat vast duidelijk is.
Mijn gesprek met ex ging niet zo goed dinsdag... op zich ook niet heel erg verkeerd, maar op de een of andere manier waren we best negatief, er kwam een hoop ter sprake waarvan ik dacht dat ik dat zelf al wel had verwerkt. Dus niet, alsof het kopje met rustig geworden emoties weer helemaal door elkaar geroerd werd waardoor van alles bovenkwam. Op zich ook weer niet zo gek, want we hadden elkaar nadat het uitging twee maanden niet meer gezien. In elk geval hebben we gedaan wat moest, sleutels, spullen etc. Maar ik bleef met een heeeel naar gevoel achter, echt verschrikkelijk. En ik bleef daar mee zitten, het ging niet weg. Had steeds enorm de neiging om hem te bellen, maar dacht 'dat moet ik dus echt niet doen, dan ga ik weer de verkeerde kant op'.
De dag erna heb ik uiteindelijk toch weer contact met hem gezocht. Had nog iets dat ik hem wilde geven en ik wilde dat nare gevoel toch met hem bespreken. Ik ben bij hem op de koffie gegaan en we hebben toen opnieuw ruim een uur gesproken. Dit keer gelukkig wel goed, met een warme fijne sfeer, eerlijk en open. Hij had dat rotgevoel ook overgehouden, en vond het heel jammer. Maar dacht dat ik er blijkbaar nog niet aan toe was om hem te vergeven en op een positieve manier terug te kijken naar wat er geweest is. Dat vond hij jammer, maar hij zou het zo hebben gelaten. Door mijn toevoeging de volgende dag was in elk geval de lucht tussen ons weer geklaard, en voelde het alsof er ruimte was voor een nieuwe invulling. Niet om direct dikke vrienden te worden, dat zou niet handig zijn, maar wel met ruimte voor goed contact en plek voor de goede herinneringen.
Maarrrrrr... Gisteren oud en nieuw feestje waar ik iemand tegen het lijf loop die mijn ex op een kerstfeestje was tegengekomen. Het is een beetje ingewikkeld verhaal, dus zet het niet helemaal hier neer, maar ik kreeg meteen een heel raar gevoel in mijn buik, dacht gelijk: wat raar dat hij (ex) me dit niet heeft verteld. Er klopte iets niet aan. Ga er niet te diep op in verder, maar het komt erop neer dat ik me toch een beetje genaaid voel nu.
Dus daar zit ik dan. Met mijn goeie gedrag van afgelopen woensdag, de mooie liefdevolle wensen die ik hem meegaf, de dankbaarheid die ik getoond heb, mijn blijdschap over dat het net weer goed en 'schoon' voelde tussen ons... nu heb ik het idee dat hij verder van me afstaat dan ooit. Dat ik misschien wel veel meer niet heb geweten etc. Overigens is wat ex over mij en over ons gezegd heeft tegen deze kennis niet anders dan hoe het is hoor, daarover heeft ie niet gelogen. Bottomline daarin is dat hij niet zo van mij houdt als ik van hem, dat ik een toekomst met hem voor me zag en hij daarvoor niet genoeg van me houdt en die stappen niet kan zetten. Dat klopt ook helemaal. Ex ging er nog een mooi verhaal omheen zitten breien, over dat ik misschien ooit wel de vrouw van zijn dromen zou zijn maar dat het nu niet kon. En daarop werd die kennis van mij heel boos, en riep: dat is gelul! Als zij de vrouw van je dromen is, dan zou je nu bij haar zijn, en dan zouden jullie er samen voor gaan. Dan grijp je die kans. En daar ben ik die kennis dan weer heel dankbaar voor, dat vond ik fijn om te horen. Want zo is het ook. En die kennis gaf mij mee: vergeet ex, hij is je niet waard, hij is nog te jong, is een dromer, geen goed relatiemateriaal voor mij. En dat deed dan weer erg pijn, maar hij heeft natuurlijk wel gelijk. Als hij echt van me zou houden, dan was het niet al 2 maanden uit en waren we nu gewoon samen. Maar hij voelt het niet zoals ik, en ik moet me echt veel meer op mezelf gaan richten.
Ik voel me alleen zo ontzettend stom naief! Waarom heb ik niet veel eerder de stekker eruit getrokken met deze vent? Hij hield me al langer aan het lijntje, als ik zo terugkijk. Ik dacht dat ik heel sterk was geweest in de relatie en voor mijn wensen uitkwam, maar uiteindelijk heb ik toch heel lang zitten wachten tot exlief uit zijn mix van gevoelens zou zijn. Met de hoop dat hij erachter zou komen dat hij echt wel met mij verder zou willen. Hoe dom is dat? Als een vent je wil, dan hoeft hij daar niet zo achterlijk lang over na te denken. Dat moet ik maar eens goed gaan onthouden.
Pffff.... voel me heel raar nu, leeg en onthutst. Dus dat is mijn begin van het nieuwe jaar.
Hoe is het bij jou Fien? Ik hoop heel erg dat je een betere start van 2010 hebt gemaakt dan ik en ben ook erg benieuwd hoe jij en je ex/vriend er nu in staan? Wat er nog mogelijk is, wat je nog wil etc.
Hoop op het beste, maar weet ook even niet wat het beste dan is...
Er is veel gebeurd de afgelopen dagen... de uitkomst is overigens niet zo goed hoor, dat dat vast duidelijk is.
Mijn gesprek met ex ging niet zo goed dinsdag... op zich ook niet heel erg verkeerd, maar op de een of andere manier waren we best negatief, er kwam een hoop ter sprake waarvan ik dacht dat ik dat zelf al wel had verwerkt. Dus niet, alsof het kopje met rustig geworden emoties weer helemaal door elkaar geroerd werd waardoor van alles bovenkwam. Op zich ook weer niet zo gek, want we hadden elkaar nadat het uitging twee maanden niet meer gezien. In elk geval hebben we gedaan wat moest, sleutels, spullen etc. Maar ik bleef met een heeeel naar gevoel achter, echt verschrikkelijk. En ik bleef daar mee zitten, het ging niet weg. Had steeds enorm de neiging om hem te bellen, maar dacht 'dat moet ik dus echt niet doen, dan ga ik weer de verkeerde kant op'.
De dag erna heb ik uiteindelijk toch weer contact met hem gezocht. Had nog iets dat ik hem wilde geven en ik wilde dat nare gevoel toch met hem bespreken. Ik ben bij hem op de koffie gegaan en we hebben toen opnieuw ruim een uur gesproken. Dit keer gelukkig wel goed, met een warme fijne sfeer, eerlijk en open. Hij had dat rotgevoel ook overgehouden, en vond het heel jammer. Maar dacht dat ik er blijkbaar nog niet aan toe was om hem te vergeven en op een positieve manier terug te kijken naar wat er geweest is. Dat vond hij jammer, maar hij zou het zo hebben gelaten. Door mijn toevoeging de volgende dag was in elk geval de lucht tussen ons weer geklaard, en voelde het alsof er ruimte was voor een nieuwe invulling. Niet om direct dikke vrienden te worden, dat zou niet handig zijn, maar wel met ruimte voor goed contact en plek voor de goede herinneringen.
Maarrrrrr... Gisteren oud en nieuw feestje waar ik iemand tegen het lijf loop die mijn ex op een kerstfeestje was tegengekomen. Het is een beetje ingewikkeld verhaal, dus zet het niet helemaal hier neer, maar ik kreeg meteen een heel raar gevoel in mijn buik, dacht gelijk: wat raar dat hij (ex) me dit niet heeft verteld. Er klopte iets niet aan. Ga er niet te diep op in verder, maar het komt erop neer dat ik me toch een beetje genaaid voel nu.
Dus daar zit ik dan. Met mijn goeie gedrag van afgelopen woensdag, de mooie liefdevolle wensen die ik hem meegaf, de dankbaarheid die ik getoond heb, mijn blijdschap over dat het net weer goed en 'schoon' voelde tussen ons... nu heb ik het idee dat hij verder van me afstaat dan ooit. Dat ik misschien wel veel meer niet heb geweten etc. Overigens is wat ex over mij en over ons gezegd heeft tegen deze kennis niet anders dan hoe het is hoor, daarover heeft ie niet gelogen. Bottomline daarin is dat hij niet zo van mij houdt als ik van hem, dat ik een toekomst met hem voor me zag en hij daarvoor niet genoeg van me houdt en die stappen niet kan zetten. Dat klopt ook helemaal. Ex ging er nog een mooi verhaal omheen zitten breien, over dat ik misschien ooit wel de vrouw van zijn dromen zou zijn maar dat het nu niet kon. En daarop werd die kennis van mij heel boos, en riep: dat is gelul! Als zij de vrouw van je dromen is, dan zou je nu bij haar zijn, en dan zouden jullie er samen voor gaan. Dan grijp je die kans. En daar ben ik die kennis dan weer heel dankbaar voor, dat vond ik fijn om te horen. Want zo is het ook. En die kennis gaf mij mee: vergeet ex, hij is je niet waard, hij is nog te jong, is een dromer, geen goed relatiemateriaal voor mij. En dat deed dan weer erg pijn, maar hij heeft natuurlijk wel gelijk. Als hij echt van me zou houden, dan was het niet al 2 maanden uit en waren we nu gewoon samen. Maar hij voelt het niet zoals ik, en ik moet me echt veel meer op mezelf gaan richten.
Ik voel me alleen zo ontzettend stom naief! Waarom heb ik niet veel eerder de stekker eruit getrokken met deze vent? Hij hield me al langer aan het lijntje, als ik zo terugkijk. Ik dacht dat ik heel sterk was geweest in de relatie en voor mijn wensen uitkwam, maar uiteindelijk heb ik toch heel lang zitten wachten tot exlief uit zijn mix van gevoelens zou zijn. Met de hoop dat hij erachter zou komen dat hij echt wel met mij verder zou willen. Hoe dom is dat? Als een vent je wil, dan hoeft hij daar niet zo achterlijk lang over na te denken. Dat moet ik maar eens goed gaan onthouden.
Pffff.... voel me heel raar nu, leeg en onthutst. Dus dat is mijn begin van het nieuwe jaar.
Hoe is het bij jou Fien? Ik hoop heel erg dat je een betere start van 2010 hebt gemaakt dan ik en ben ook erg benieuwd hoe jij en je ex/vriend er nu in staan? Wat er nog mogelijk is, wat je nog wil etc.
Hoop op het beste, maar weet ook even niet wat het beste dan is...
anoniem_95816 wijzigde dit bericht op 01-01-2010 14:42
Reden: verduidelijking
Reden: verduidelijking
% gewijzigd
