Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
donderdag 13 augustus 2009 om 19:50
Ik denk inderdaad niet dat er iets veranderd door hem te confronteren met zijn angsten en onmacht. Hij gooit er toch weer een laagje beton omheen, maar ik ben zo gefrustreerd n dat ik het wel wil zeggen. Ik zou hem er niet speciaal voor bellen, maar nu we toch even contact hebben, ga ik het wel bespreekbaar maken.
Ik ben overigens wel een beetje bang dat het gesprek me ook onderuit haalt. Dat gevoel heb ik naar aanleiding van vamidddag. Na mijn gesprek met hem hoorde ik van mijn oma (ik wist wel dat er iets was, maar na ons gesprek hebben we de diagnose gehad en het is gewoon echt niet goed, meerdere uitzaaiingen), en ik moest zo huilen. En dat huilen was ook om hem. Om het gemis.
Ik ga overigens niet buigen in mijn beslissing. Hoe moeilijk ook. Ik weet dat hij volgende week iets gaat doen wat wij vaak samen deden, als ik daar ook heen ga, is het einde zoek, maar ik ga mezelf gewoon heel goed toespreken dat ik daar niet heen ga. NEE NEE NEE!!!!
Ik denk erover om overigens te doen zoals jij: maar helemaal geen contact meer. Misschien is dat toch beter.
Je schrijft dat een andere man voor jou geen optie is nu. Ik zou dat ook niet kunnen; een rebound. Vraag me uberhaupt af of ik ooit nog kan houden van. Iedereen zegt van wel, maar ik ken mezelf....
Sterkte jij ook weer.
Ik ben overigens wel een beetje bang dat het gesprek me ook onderuit haalt. Dat gevoel heb ik naar aanleiding van vamidddag. Na mijn gesprek met hem hoorde ik van mijn oma (ik wist wel dat er iets was, maar na ons gesprek hebben we de diagnose gehad en het is gewoon echt niet goed, meerdere uitzaaiingen), en ik moest zo huilen. En dat huilen was ook om hem. Om het gemis.
Ik ga overigens niet buigen in mijn beslissing. Hoe moeilijk ook. Ik weet dat hij volgende week iets gaat doen wat wij vaak samen deden, als ik daar ook heen ga, is het einde zoek, maar ik ga mezelf gewoon heel goed toespreken dat ik daar niet heen ga. NEE NEE NEE!!!!
Ik denk erover om overigens te doen zoals jij: maar helemaal geen contact meer. Misschien is dat toch beter.
Je schrijft dat een andere man voor jou geen optie is nu. Ik zou dat ook niet kunnen; een rebound. Vraag me uberhaupt af of ik ooit nog kan houden van. Iedereen zegt van wel, maar ik ken mezelf....
Sterkte jij ook weer.
donderdag 13 augustus 2009 om 19:55
Hey meiden,
Met mij gaat het goed... naar omstandigheden. Mijn ex en ik liggen in 1 bed. We praten.. en praten.. en praten..
We passen niet bij elkaar, tot die conclusie komen we dus, dat wisten we al daarom zijn we ook uit elkaar.Het is een onwijs moeilijke situatie. Het liefst kan je nog beter met onwijze ruzie uit elkaar gaan, maar na al die ruzie's die we al gehad hebben en overleefd hebben denk ik dat we alsnog op een goeie manier uit elkaar gaan (wat dat ook mag zijn).
Emoties schommelen, zit nu in de fase: ik geef mezelf de schuld dat het over is. Morgen ben ik weer in de fase: ik mis hem zo want ben het weekend bij mijn ouders en maandag ben ik weer in de fase: ik ben zo gelukkig want mijn ex is lief, dinsdag zit ik in de fase: ik haat en irriteer me zo erg aan hem.
Weet gewoon mijn emoties geen plaats te geven, wil hem aanraken, knuffelen, zoenen, en tsja het is en blijft een enorm lekker ding dus nog meer , en dat gevoel heeft hij ook, hij begon er gisteren zelf over namelijk.
*zucht en daar zit je dan nog een paar weken. nog 3 weken nog 3 weken en dan hoop'ik de sleutel te krijgen en mijn leven opnieuw op te bouwen... zonder hem
@Christiane04, Nieuwkoopse plassen zijn mooi he woon daar nu dus nog in de buurt en ben 2 weken geleden gaan varen daar met mijn ex ( die heeft een bootje)
@Fienewiep Blijf sterk meis, je bent al zo ver gekomen... die smsjes en klote hyves het zou verboden moeten worden alles kan gecontroleerd worden. Ben je al op vakantie geweest? paar daagjes weg ofzo helpen altijd en geloof mij een andere man helpt niet om hem te vergeten, heeft vriendin van me ook gedaan, maar het is alleen maar erger geworden, dan pas besef je wat je kwijt bent omdat je hem constant met je ex vergelijkt.
Sterkte chicks
Met mij gaat het goed... naar omstandigheden. Mijn ex en ik liggen in 1 bed. We praten.. en praten.. en praten..
We passen niet bij elkaar, tot die conclusie komen we dus, dat wisten we al daarom zijn we ook uit elkaar.Het is een onwijs moeilijke situatie. Het liefst kan je nog beter met onwijze ruzie uit elkaar gaan, maar na al die ruzie's die we al gehad hebben en overleefd hebben denk ik dat we alsnog op een goeie manier uit elkaar gaan (wat dat ook mag zijn).
Emoties schommelen, zit nu in de fase: ik geef mezelf de schuld dat het over is. Morgen ben ik weer in de fase: ik mis hem zo want ben het weekend bij mijn ouders en maandag ben ik weer in de fase: ik ben zo gelukkig want mijn ex is lief, dinsdag zit ik in de fase: ik haat en irriteer me zo erg aan hem.
Weet gewoon mijn emoties geen plaats te geven, wil hem aanraken, knuffelen, zoenen, en tsja het is en blijft een enorm lekker ding dus nog meer , en dat gevoel heeft hij ook, hij begon er gisteren zelf over namelijk.
*zucht en daar zit je dan nog een paar weken. nog 3 weken nog 3 weken en dan hoop'ik de sleutel te krijgen en mijn leven opnieuw op te bouwen... zonder hem
@Christiane04, Nieuwkoopse plassen zijn mooi he woon daar nu dus nog in de buurt en ben 2 weken geleden gaan varen daar met mijn ex ( die heeft een bootje)
@Fienewiep Blijf sterk meis, je bent al zo ver gekomen... die smsjes en klote hyves het zou verboden moeten worden alles kan gecontroleerd worden. Ben je al op vakantie geweest? paar daagjes weg ofzo helpen altijd en geloof mij een andere man helpt niet om hem te vergeten, heeft vriendin van me ook gedaan, maar het is alleen maar erger geworden, dan pas besef je wat je kwijt bent omdat je hem constant met je ex vergelijkt.
Sterkte chicks
donderdag 13 augustus 2009 om 20:18
Christiane gefeliciteerd! Je moet heel erg trots op jezelf zijn dat je dit aandurft, uiteindelijk zal het je geven wat je nodig hebt; een relatie met iemand die de zelfde toekomstverwachtingen heeft. Je hebt ruggegraat! Zoveel vrouwen kruipen in een slachtofferrol en laten al het verdriet over zich heen komen, maar dan kom je er nooit uit. Je gaat een vreselijke tijd tegemoet en daar bij wil ik je heel veel sterkte wensen! Zoek afleiding en laat je verwennen door je naasten, uiteindelijk slijt het en kun je verder.
donderdag 13 augustus 2009 om 20:22
O ja; stel je wel open voor anderen hoor! Ik heb voormezelf geaccepteerd dat ik 1 kamer in mijn hart had voor mijn ex (ik heb het ook om rationele redenen uit moeten maken) en de rest voor mijn man. Als je dat doet geeft het je lucht. Nu is die ene kamer ook voor mijn man omdat de tijd echt alle wonden heelt. Dat had ik niet voor mogelijk gehouden.
donderdag 13 augustus 2009 om 21:39
quote:Nundi schreef op 13 augustus 2009 @ 20:22:
O ja; stel je wel open voor anderen hoor! Ik heb voormezelf geaccepteerd dat ik 1 kamer in mijn hart had voor mijn ex (ik heb het ook om rationele redenen uit moeten maken) en de rest voor mijn man. Als je dat doet geeft het je lucht. Nu is die ene kamer ook voor mijn man omdat de tijd echt alle wonden heelt. Dat had ik niet voor mogelijk gehouden.Wat een mooi metafoor. Maar dat bedacht je je toen ook toen je midden in het liefdesverdriet zat neem ik aan, voordat je je huidige man leerde kennen? Dat je je hart open laat voor evt toekomstige partners? Ik vind me open stellen voor anderen te moeilijk nu, voel me te kwetsbaar. Ik wil niet eens dat er mannen naar mij kijken laat staan dat ze me aanraken (nu zie ik er ook niet op me al te best uit momenteel ) Bedankt voor je berichtje.
O ja; stel je wel open voor anderen hoor! Ik heb voormezelf geaccepteerd dat ik 1 kamer in mijn hart had voor mijn ex (ik heb het ook om rationele redenen uit moeten maken) en de rest voor mijn man. Als je dat doet geeft het je lucht. Nu is die ene kamer ook voor mijn man omdat de tijd echt alle wonden heelt. Dat had ik niet voor mogelijk gehouden.Wat een mooi metafoor. Maar dat bedacht je je toen ook toen je midden in het liefdesverdriet zat neem ik aan, voordat je je huidige man leerde kennen? Dat je je hart open laat voor evt toekomstige partners? Ik vind me open stellen voor anderen te moeilijk nu, voel me te kwetsbaar. Ik wil niet eens dat er mannen naar mij kijken laat staan dat ze me aanraken (nu zie ik er ook niet op me al te best uit momenteel ) Bedankt voor je berichtje.
donderdag 13 augustus 2009 om 21:48
quote:Christiane04 schreef op 13 augustus 2009 @ 19:50:
Ik denk inderdaad niet dat er iets veranderd door hem te confronteren met zijn angsten en onmacht. Hij gooit er toch weer een laagje beton omheen, maar ik ben zo gefrustreerd n dat ik het wel wil zeggen. Ik zou hem er niet speciaal voor bellen, maar nu we toch even contact hebben, ga ik het wel bespreekbaar maken.
Ik ben overigens wel een beetje bang dat het gesprek me ook onderuit haalt. Dat gevoel heb ik naar aanleiding van vamidddag. Na mijn gesprek met hem hoorde ik van mijn oma (ik wist wel dat er iets was, maar na ons gesprek hebben we de diagnose gehad en het is gewoon echt niet goed, meerdere uitzaaiingen), en ik moest zo huilen. En dat huilen was ook om hem. Om het gemis.
Ik ga overigens niet buigen in mijn beslissing. Hoe moeilijk ook. Ik weet dat hij volgende week iets gaat doen wat wij vaak samen deden, als ik daar ook heen ga, is het einde zoek, maar ik ga mezelf gewoon heel goed toespreken dat ik daar niet heen ga. NEE NEE NEE!!!!
Ik denk erover om overigens te doen zoals jij: maar helemaal geen contact meer. Misschien is dat toch beter.
Je schrijft dat een andere man voor jou geen optie is nu. Ik zou dat ook niet kunnen; een rebound. Vraag me uberhaupt af of ik ooit nog kan houden van. Iedereen zegt van wel, maar ik ken mezelf....
Sterkte jij ook weer.
Je bent nu kwetsbaar mede door het bericht van je oma (wat een klote nieuws trouwens, leeftijd maakt echt niets uit, tis iemand van wie je houdt). Misschien maakt dat je ook stiekum aan het twijfelen....als er zo iets heftigs gebeurt wil je zijn bij de mensen van wie je houdt. Dan lijken de 'problemen' overkomelijk en telt alleen dat houden van. Jij weet wat het beste voor je is. Ik kan heel hard roepen dat 80% niet genoeg is maar alleen jij weet wat jou gelukkig maakt. Buig alleen niet omdat je nu kwetsbaar bent en emotioneel, buig alleen als je het echt WILT en er volledig achter staat. Denk wel dat het goed is om iets met je frustratie te doen. Of met hem bespreken, of opschrijven in een brief ofzo en wellicht ooit iets geven. Dit gevoel hoort erbij, ik herken de frustratie en het machteloze gevoel. Heb inmiddels hele epistels aan ex geschreven
Voor wat betreft wel/geen contact...ik weet niet wat de beste manier is. Denk dat het voor iedereen anders is. Mij doet het geen goed om wel contact te hebben en dan heb ik maar 1x echt contact gehad via mail. Ik heb de afstand nodig, zo voelt het nu. Misschien kun je het proberen, kijken wat er dan met je gebeurt?
Klote hé als je weet dat iemand iets leuks gaat doen wat je altijd samen deed. Dikke virtuele knuffel!!
Ik denk inderdaad niet dat er iets veranderd door hem te confronteren met zijn angsten en onmacht. Hij gooit er toch weer een laagje beton omheen, maar ik ben zo gefrustreerd n dat ik het wel wil zeggen. Ik zou hem er niet speciaal voor bellen, maar nu we toch even contact hebben, ga ik het wel bespreekbaar maken.
Ik ben overigens wel een beetje bang dat het gesprek me ook onderuit haalt. Dat gevoel heb ik naar aanleiding van vamidddag. Na mijn gesprek met hem hoorde ik van mijn oma (ik wist wel dat er iets was, maar na ons gesprek hebben we de diagnose gehad en het is gewoon echt niet goed, meerdere uitzaaiingen), en ik moest zo huilen. En dat huilen was ook om hem. Om het gemis.
Ik ga overigens niet buigen in mijn beslissing. Hoe moeilijk ook. Ik weet dat hij volgende week iets gaat doen wat wij vaak samen deden, als ik daar ook heen ga, is het einde zoek, maar ik ga mezelf gewoon heel goed toespreken dat ik daar niet heen ga. NEE NEE NEE!!!!
Ik denk erover om overigens te doen zoals jij: maar helemaal geen contact meer. Misschien is dat toch beter.
Je schrijft dat een andere man voor jou geen optie is nu. Ik zou dat ook niet kunnen; een rebound. Vraag me uberhaupt af of ik ooit nog kan houden van. Iedereen zegt van wel, maar ik ken mezelf....
Sterkte jij ook weer.
Je bent nu kwetsbaar mede door het bericht van je oma (wat een klote nieuws trouwens, leeftijd maakt echt niets uit, tis iemand van wie je houdt). Misschien maakt dat je ook stiekum aan het twijfelen....als er zo iets heftigs gebeurt wil je zijn bij de mensen van wie je houdt. Dan lijken de 'problemen' overkomelijk en telt alleen dat houden van. Jij weet wat het beste voor je is. Ik kan heel hard roepen dat 80% niet genoeg is maar alleen jij weet wat jou gelukkig maakt. Buig alleen niet omdat je nu kwetsbaar bent en emotioneel, buig alleen als je het echt WILT en er volledig achter staat. Denk wel dat het goed is om iets met je frustratie te doen. Of met hem bespreken, of opschrijven in een brief ofzo en wellicht ooit iets geven. Dit gevoel hoort erbij, ik herken de frustratie en het machteloze gevoel. Heb inmiddels hele epistels aan ex geschreven
Voor wat betreft wel/geen contact...ik weet niet wat de beste manier is. Denk dat het voor iedereen anders is. Mij doet het geen goed om wel contact te hebben en dan heb ik maar 1x echt contact gehad via mail. Ik heb de afstand nodig, zo voelt het nu. Misschien kun je het proberen, kijken wat er dan met je gebeurt?
Klote hé als je weet dat iemand iets leuks gaat doen wat je altijd samen deed. Dikke virtuele knuffel!!
donderdag 13 augustus 2009 om 22:13
Merk inderdaad dat ik me nu heel erg kwetsbaar voel. Met alles.
En het is inderdaad wat je schrijft. Ik wil juist nu dat hij in mijn buurt is. Me vasthoudt enzo. Juist omdat ik zo kwetsbaar ben. Maar ja, hij is mijn pijn, en hij kan dus niet tegelijkertijd ook mijn medicijn zijn. Maar aan de andere kant telt voor mij nu met name het houden van.
Wat betreft die 80%. Ik was daar niet gelukkig mee. Nog steeds niet. Ik moet dus niet buigen. Ik wil wel buigen, maar ik moet het gewoon niet doen.
En ja, het is inderdaad klote dat ik weet dat hij maandag iets gaat doen wat we altijd samen deden. In de bibliotheek van onze opleiding lekker samen studeren en tussen de middag samen lunchen. Hebben we heel vaak gedaan. Ik weet dat hij volgende week weer gaat. Ik wil ook...
Hij belt nu!
En het is inderdaad wat je schrijft. Ik wil juist nu dat hij in mijn buurt is. Me vasthoudt enzo. Juist omdat ik zo kwetsbaar ben. Maar ja, hij is mijn pijn, en hij kan dus niet tegelijkertijd ook mijn medicijn zijn. Maar aan de andere kant telt voor mij nu met name het houden van.
Wat betreft die 80%. Ik was daar niet gelukkig mee. Nog steeds niet. Ik moet dus niet buigen. Ik wil wel buigen, maar ik moet het gewoon niet doen.
En ja, het is inderdaad klote dat ik weet dat hij maandag iets gaat doen wat we altijd samen deden. In de bibliotheek van onze opleiding lekker samen studeren en tussen de middag samen lunchen. Hebben we heel vaak gedaan. Ik weet dat hij volgende week weer gaat. Ik wil ook...
Hij belt nu!
donderdag 13 augustus 2009 om 22:59
Respect voor iedereen die weer single geworden is, ben zelf ook zelf weer single (zie mijn topich Gush wat moet ik nu) en het is oh zo herkenbaar allemaal. Ex en ik pasten neit bij elkaar, we waren geen ying en yang maar een rechthoek op een 4kant, het paste niet bij elkaar. Maar och k hou zo van hem...Maar met hem was ik niet gelukkig geworden...Maar auw het doet zon pijn En savonds voel ik me zo alleen, en in t weekend is het helemaal verschrikkelijk...dan voel ik me zo k**...Waarom heb ik geen geluk in de liefde...Pff gatver.....
Maar hoef niet meer op mijn tenen te lopen om het maar zo voor elkaar te krijgen zoals ik een relatie wilde. Ex lief had door dat ik gelijk had met sommige dingen, maar deed er niks mee...En had elke dag hoofdpijn, en het is uit en heb nog geen dag hoofdpijn gehad...En dat signaal is ook wel belangrijk....
Maar toch...bah....
En savonds voel ik me zo alleen, en in t weekend is het helemaal verschrikkelijk...dan voel ik me zo k**...Waarom heb ik geen geluk in de liefde...Pff gatver.....Maar hoef niet meer op mijn tenen te lopen om het maar zo voor elkaar te krijgen zoals ik een relatie wilde. Ex lief had door dat ik gelijk had met sommige dingen, maar deed er niks mee...En had elke dag hoofdpijn, en het is uit en heb nog geen dag hoofdpijn gehad...En dat signaal is ook wel belangrijk....
Maar toch...bah....
donderdag 13 augustus 2009 om 23:24
Heel kort, want heel moe. We hebben ruim een uur gepraat. Over mijn oma, over ons, maar ook over hem, over zijn keuzes. Ik heb precies verteld wat ik wilde. Op een integere manier, zonder boosheid, zonder frustraties, maar wel dat ik vond dat hij keuzes maakt uit angst en niet uit liefde. En dat ik zijn keuzes niet begrijp. Dat ik het nog zou kunnen begrijpen als hij gelukkig was, maar niet hoe de situatie nu is. Hij was heel stil en timide. Ik hoop dat hij er over na gaat denken. Niet omdat het ons een kans zou kunnen geven, maar omdat ik denk dat hij er zoveel gelukkiger door zou kunnen worden. Ik wil heel graag samen met hem komen, maar het allerallerallerliefste wat ik wil is dat hij gelukkig is. Het klinkt gek, maar ergens vind ik dat nog belangrijker dan mijn eigen geluk.
Ga nu proberen te slapen.
Ga nu proberen te slapen.
vrijdag 14 augustus 2009 om 19:02
Hey Christiane, hoe kijk je nu terug op jullie gesprek? Voel je je nu rustiger nu je dit hebt kunnen uiten? Heb je kunnen slapen?
Kan me zo voorstellen dat er weer een scala aan emoties langs is gekomen en misschien nog gaande is. Hoe je erover schrijft komt op mij heel liefdevol over en dat vind ik knap. Ik heb bewondering voor het feit dat je je hem echt belangeloos alle geluk gunt. Dat maakt dat je het kunt loslaten...is mijn idee. Ik heb dat nog niet, wil ook dat ex gelukkig is maar zit ook wel degelijk een egoistsich aspect (nog) bij.
Weer weekend, kan er nog steeds niet van genieten. Heb wel zondag leuk iets maar toch. Ben nog veels te veel met hem bezig, realiseer me dat hij echt niet meer wil maar 'voel' het nog niet.
Kan me zo voorstellen dat er weer een scala aan emoties langs is gekomen en misschien nog gaande is. Hoe je erover schrijft komt op mij heel liefdevol over en dat vind ik knap. Ik heb bewondering voor het feit dat je je hem echt belangeloos alle geluk gunt. Dat maakt dat je het kunt loslaten...is mijn idee. Ik heb dat nog niet, wil ook dat ex gelukkig is maar zit ook wel degelijk een egoistsich aspect (nog) bij.
Weer weekend, kan er nog steeds niet van genieten. Heb wel zondag leuk iets maar toch. Ben nog veels te veel met hem bezig, realiseer me dat hij echt niet meer wil maar 'voel' het nog niet.
zaterdag 15 augustus 2009 om 17:44
Hoe ik terugkijk op het gesprek? Dubbel. Aan de ene kant heel goed, want het was een goed en open gesprek. Aan de andere kant ben ik bang dat ik hem gekwetst heb. Al kan ik dat laatste ook wel relativeren. Hij is een volwassen vijftiger dus hij zal wel wat kunnen hebben, maar toch. Ik hou (nog steeds) van hem en ik heb toch dingen gezegd (weliswaar op een integere manier) die hem misschien pijn kunnen doen. Nog niet eens zozeer kwetsen, maar wel pijn doen. Zelf voel ik me in ieder geval rustiger. We hebben in onze laatste week samen veel dingen besproken, maar dit was nog niet eerder zo duidelijk aan de orde gekomen. En ik vond wel dat hij het moest weten. Het kan hem ook scherpen namelijk. En als je van elkaar houd mag je elkaar ook scherpen vind ik.
Door mijn gesprek met hem heb ik zelf ook weer de duidelijkheid dat ik met hem op oude voet niet verder kan. Voor het gesprek had ik zoiets van: ik hou van je en wil onderdeel uitmaken van je leven. Kan het niet als geliefden, dan maar als vrienden. Maar ik kan dat gewoon niet. Daarvoor is mijn liefde te groot.
Je schrijft dat je bewondering hebt voor het feit dat ik hem belangeloos alle geluk gunt en dat er bij jou nog een egoistische aspect zit. Even voor de duidelijkheid, dat aspect zit er bij mij ook hoor. Ik hou van hem en daarom wil ik dat hij gelukkig is, maar ik heb natuurlijk het liefste dat hij gelukkig is met mij . Ik geloof in hem en in geloof in ons. Ik geloof dat onze relatie potentie heeft om een hele goede te zijn. Maar niet zoals het was.
Wat je schrijft over het weekend kan ik beamen. Ik kan er nog niet echt van genieten. Vanochtend gesport en morgen spreek ik met mijn moeder af. Ik doe alles, maar er hangt toch een waas overheen. Zal jij ook wel hebben. Ik hoop dat je desondanks deze dagen een beetje kunt ontspannen. Ga je nog 'leuke' dingen doen?
Je schrijft overigens dat je je realiseert dat hij je niet meer wilt, maar dat je dat niet zo voelt. Hoe bedoel je dat? Dat je voelt dat er nog potentie in zou kunnen zitten? Of bedoel je dat alles met nog rationeel is? En als er nog potentie in zou zitten, zou je het dan nog/weer willen? Of is dat een domme vraag?
Hoe is het met de rest? Is het feit dat jullie wat minder schrijven een teken dat het wat beter gaat? Zou mooi zijn!
Door mijn gesprek met hem heb ik zelf ook weer de duidelijkheid dat ik met hem op oude voet niet verder kan. Voor het gesprek had ik zoiets van: ik hou van je en wil onderdeel uitmaken van je leven. Kan het niet als geliefden, dan maar als vrienden. Maar ik kan dat gewoon niet. Daarvoor is mijn liefde te groot.
Je schrijft dat je bewondering hebt voor het feit dat ik hem belangeloos alle geluk gunt en dat er bij jou nog een egoistische aspect zit. Even voor de duidelijkheid, dat aspect zit er bij mij ook hoor. Ik hou van hem en daarom wil ik dat hij gelukkig is, maar ik heb natuurlijk het liefste dat hij gelukkig is met mij . Ik geloof in hem en in geloof in ons. Ik geloof dat onze relatie potentie heeft om een hele goede te zijn. Maar niet zoals het was.
Wat je schrijft over het weekend kan ik beamen. Ik kan er nog niet echt van genieten. Vanochtend gesport en morgen spreek ik met mijn moeder af. Ik doe alles, maar er hangt toch een waas overheen. Zal jij ook wel hebben. Ik hoop dat je desondanks deze dagen een beetje kunt ontspannen. Ga je nog 'leuke' dingen doen?
Je schrijft overigens dat je je realiseert dat hij je niet meer wilt, maar dat je dat niet zo voelt. Hoe bedoel je dat? Dat je voelt dat er nog potentie in zou kunnen zitten? Of bedoel je dat alles met nog rationeel is? En als er nog potentie in zou zitten, zou je het dan nog/weer willen? Of is dat een domme vraag?
Hoe is het met de rest? Is het feit dat jullie wat minder schrijven een teken dat het wat beter gaat? Zou mooi zijn!
zaterdag 15 augustus 2009 om 22:37
Ik lees dat je dus wel een hoop 'opgeschoten' bent met het gesprek. Het heeft voor jou helder gemaakt dat het echt niet meer gaat zoals het ging, ondanks al je liefde voor hem want daar twijfelde je de afgelopen dagen over. Ik begrijp dat je je daarom rustiger voelt.
Mss ben je confronterend voor hem geweest, maar maakt dat (nog) uit? Je geeft aan dat je het integer gebracht hebt, kan me ook niet voorstellen dat je het ongenuanceerd hebt gebracht. Jij kent hem heel goed en bent nu misschien meer dan ooit in staat om de confrontatie aan te gaan. Waarschijnlijk zijn het geen fijne dingen om te horen voor hem maar wel de realiteit, waar jij tegenaan loopt. Als hij je niets zou doen zou je ook geen moeite doen om hem dit duidelijk te maken.Ik zou het de tijd geven....laat hem nadenken over hetgeen jij gezegd hebt en twijfel niet aan hetgeen je gezegd hebt!
Ben het overigens helemaal met je eens dat je elkaar mag scherpen en scherp houden. Je functioneert (in elke relatie vorm) ook als een spiegel voor elkaar waar je niet altijd lief en aardig hoeft te zijn.
Ik proef in je verhaal ook dat, mocht er niets bij hem veranderen, jij meer afstand gaat nemen uit zelfbescherming. Klopt dat of ben je er niet helemaal uit? Ik vind exen en vriendschap een mooi streven maar ook lastig. Er kan alleen sprake zijn van vriendschap als je echt los bent van elkaar volgens mij.
Ik heb ook een waas over alles wat ik doe momenteel. De glans is nog steeds van af en ik heb moeite om deze weer te vinden. Ik doe wel wat 'leuke dingen' zo ga ik morgen naar A'dam met een vriendin, maar het is meer moeten als in afleiding en niet genieten.
Ik bedoelde inderdaad dat ik rationeel weet dat hij niet meer wil maar stiekum nog hoop en denk dat er potentie in zit. Ik denk soms nog steeds dat de koek niet helemaal op was tussen ons en hij zijn eigen onrust/niet lekker in zijn vel zitten op mij/ons heeft geprojecteerd. Maar ik schiet niets op met die gedachten. Ik weet ook dat ik mezelf voor de gek hou (waarom doet een mens dat eigenlijk???) want als ik eerlijk ben en zoals ik hem ken, heeft hij het afgesloten, zo ging het namelijk ook bij zijn ex. Lijkt me heerlijk als je dat zo snel kan
Daarom herhaal ik ook steeds dat hij mij niet meer wil anders had hij wel contact met mij gezocht. Dat schrijf ik op achter elkaar en zeg ik ook hardop
Denk als hij nu zou zeggen spijt te hebben dat ik heel boos word. Ik heb geen idee wat ik zou doen, er is zoveel gebeurd, z'on proces op gang, vertrouwen weg. Daarbij zie ik ook wel dingen die minder waren....eigenlijk wil ik hem helemaal nooit meer zien. Puur uit zelfbescherming zo denk ik er nu over, of dat ooit verandert....geen idee.
Ben ook benieuwd hoe het met de rest is...inderdaad vast goed als het zo rustig is.
Vind mezelf eigenlijk een beetje troosteloos, 36 en op zaterdagavond wezen bbqen bij paps en mams en nu alleen op de bank -(
Mss ben je confronterend voor hem geweest, maar maakt dat (nog) uit? Je geeft aan dat je het integer gebracht hebt, kan me ook niet voorstellen dat je het ongenuanceerd hebt gebracht. Jij kent hem heel goed en bent nu misschien meer dan ooit in staat om de confrontatie aan te gaan. Waarschijnlijk zijn het geen fijne dingen om te horen voor hem maar wel de realiteit, waar jij tegenaan loopt. Als hij je niets zou doen zou je ook geen moeite doen om hem dit duidelijk te maken.Ik zou het de tijd geven....laat hem nadenken over hetgeen jij gezegd hebt en twijfel niet aan hetgeen je gezegd hebt!
Ben het overigens helemaal met je eens dat je elkaar mag scherpen en scherp houden. Je functioneert (in elke relatie vorm) ook als een spiegel voor elkaar waar je niet altijd lief en aardig hoeft te zijn.
Ik proef in je verhaal ook dat, mocht er niets bij hem veranderen, jij meer afstand gaat nemen uit zelfbescherming. Klopt dat of ben je er niet helemaal uit? Ik vind exen en vriendschap een mooi streven maar ook lastig. Er kan alleen sprake zijn van vriendschap als je echt los bent van elkaar volgens mij.
Ik heb ook een waas over alles wat ik doe momenteel. De glans is nog steeds van af en ik heb moeite om deze weer te vinden. Ik doe wel wat 'leuke dingen' zo ga ik morgen naar A'dam met een vriendin, maar het is meer moeten als in afleiding en niet genieten.
Ik bedoelde inderdaad dat ik rationeel weet dat hij niet meer wil maar stiekum nog hoop en denk dat er potentie in zit. Ik denk soms nog steeds dat de koek niet helemaal op was tussen ons en hij zijn eigen onrust/niet lekker in zijn vel zitten op mij/ons heeft geprojecteerd. Maar ik schiet niets op met die gedachten. Ik weet ook dat ik mezelf voor de gek hou (waarom doet een mens dat eigenlijk???) want als ik eerlijk ben en zoals ik hem ken, heeft hij het afgesloten, zo ging het namelijk ook bij zijn ex. Lijkt me heerlijk als je dat zo snel kan
Daarom herhaal ik ook steeds dat hij mij niet meer wil anders had hij wel contact met mij gezocht. Dat schrijf ik op achter elkaar en zeg ik ook hardop
Denk als hij nu zou zeggen spijt te hebben dat ik heel boos word. Ik heb geen idee wat ik zou doen, er is zoveel gebeurd, z'on proces op gang, vertrouwen weg. Daarbij zie ik ook wel dingen die minder waren....eigenlijk wil ik hem helemaal nooit meer zien. Puur uit zelfbescherming zo denk ik er nu over, of dat ooit verandert....geen idee.
Ben ook benieuwd hoe het met de rest is...inderdaad vast goed als het zo rustig is.
Vind mezelf eigenlijk een beetje troosteloos, 36 en op zaterdagavond wezen bbqen bij paps en mams en nu alleen op de bank -(
zaterdag 15 augustus 2009 om 23:02
Ja, ik ben wel opgeschoten met het gesprek. Ik vind dat ik de dupe wordt van zijn keuzes en dat mag hij best weten. En ja, ik ben rustiger omdat ik weet dat ik niet verder kon zoals het ging.
En ik doe inderdaad wat jij ook schrijft. Het de tijd geven. Ik ga niet twijfelen aan wat ik heb gezegd. Ik weet dat hij keuzes maakt uit angst en niet uit liefde. En nee, ik weet niet wat het vervolg zal zijn. Waarschijnlijk blijft hij keuzes maken uit angst, maar ik heb hem nu in ieder geval een spiegel voorgehouden.
Ik weet nu wel dat ik geen vriendschap kan hebben. Jij schrijft dat je denkt dat dat alleen maar kan als je helemaal los van elkaar bent. Maar ik denk dat ik sowieso moeilijk los van hem kom. En dat gaat al helemaal niet lukken als hij op wat voor manier dan ook in mijn leven blijft (vriendschap), dus is het beter zo. Maarja, dat wist ik natuurlijk al even.
Leuk dat je naar Amsterdam komt. Ik woon er . Waar gaan jullie precies heen? Als je dit nog leest voor je gaat en je hebt nog geen lunchplannen, dan raad ik je aan bij de Bakkerswinkel in het Westerpark te gaan lunchen.
Het is nu ook wat duidelijker wat je bedoelt met rationeel en voelen. En het lijkt alsof je het over mijn ex-lief hebt. Die van mij heeft het dan nog wel niet afgesloten. Maar hij heeft naar aanleiding van mijn keuze nou eenmaal besloten dat het dus over is. Het komt niet bij hem op om daadwerkelijk wat aan de situatie te doen. Maar ja. Rationeel beslissen ('want op mijn leeftijd hoef je niet zo nodig meer je gevoel te volgen') en daarnaar ook handelen. Vooral niet over denken en verder gaan met je leven. Dat is zijn houding. Herkenbaar waarschijnlijk?
Je schrijft dat je jezelf een beetje troosteloos vind; 36, alleen op de bank en bij je ouders wezen eten. Kan je dat ook ombuigen denk je? Ik herken je gevoel, maar ik ben wat dat betreft bezig om mezelf voor te houden dat het niet erg is. Ik ben 34, heb mijn eigen huisje, twee schatten van katten en heb heerlijk de hele avond SATC gekeken. Wijntje erbij en wat olijven. Eigenlijk heb ik - op die stomme rotmug na - best nog wel een beetje kunnen genieten. Een beetje dan, he!
Nou, ik hoop dat je toch nog een sprankje hoop morgen mee krijgt in Amsterdam. Nog een tip: neem het pontje aan de achterkant van het CS naar het IJ-plein. Loop met de weg naar rechts. Je hebt dan aan je rechterhand een grand-cafe (oranje kleur): Wilhelmina-dok. Kun je heerlijk aan het water zitten en ben je weg uit de drukte van de stad.
Sterkte.
En ik doe inderdaad wat jij ook schrijft. Het de tijd geven. Ik ga niet twijfelen aan wat ik heb gezegd. Ik weet dat hij keuzes maakt uit angst en niet uit liefde. En nee, ik weet niet wat het vervolg zal zijn. Waarschijnlijk blijft hij keuzes maken uit angst, maar ik heb hem nu in ieder geval een spiegel voorgehouden.
Ik weet nu wel dat ik geen vriendschap kan hebben. Jij schrijft dat je denkt dat dat alleen maar kan als je helemaal los van elkaar bent. Maar ik denk dat ik sowieso moeilijk los van hem kom. En dat gaat al helemaal niet lukken als hij op wat voor manier dan ook in mijn leven blijft (vriendschap), dus is het beter zo. Maarja, dat wist ik natuurlijk al even.
Leuk dat je naar Amsterdam komt. Ik woon er . Waar gaan jullie precies heen? Als je dit nog leest voor je gaat en je hebt nog geen lunchplannen, dan raad ik je aan bij de Bakkerswinkel in het Westerpark te gaan lunchen.
Het is nu ook wat duidelijker wat je bedoelt met rationeel en voelen. En het lijkt alsof je het over mijn ex-lief hebt. Die van mij heeft het dan nog wel niet afgesloten. Maar hij heeft naar aanleiding van mijn keuze nou eenmaal besloten dat het dus over is. Het komt niet bij hem op om daadwerkelijk wat aan de situatie te doen. Maar ja. Rationeel beslissen ('want op mijn leeftijd hoef je niet zo nodig meer je gevoel te volgen') en daarnaar ook handelen. Vooral niet over denken en verder gaan met je leven. Dat is zijn houding. Herkenbaar waarschijnlijk?
Je schrijft dat je jezelf een beetje troosteloos vind; 36, alleen op de bank en bij je ouders wezen eten. Kan je dat ook ombuigen denk je? Ik herken je gevoel, maar ik ben wat dat betreft bezig om mezelf voor te houden dat het niet erg is. Ik ben 34, heb mijn eigen huisje, twee schatten van katten en heb heerlijk de hele avond SATC gekeken. Wijntje erbij en wat olijven. Eigenlijk heb ik - op die stomme rotmug na - best nog wel een beetje kunnen genieten. Een beetje dan, he!
Nou, ik hoop dat je toch nog een sprankje hoop morgen mee krijgt in Amsterdam. Nog een tip: neem het pontje aan de achterkant van het CS naar het IJ-plein. Loop met de weg naar rechts. Je hebt dan aan je rechterhand een grand-cafe (oranje kleur): Wilhelmina-dok. Kun je heerlijk aan het water zitten en ben je weg uit de drukte van de stad.
Sterkte.
zaterdag 15 augustus 2009 om 23:27
Heel herkenbaar Maar daarom ook heel frustrerend!
Jouw ex klinkt als de mijne 'alles of niets' en 'zwart-wit', geen tussen weg. Wat jij ook schrijft dat ex besloten heeft dat het over is en zich daarbij neerlegt. Dat vind ik moeilijk te accepteren en dat maakt denk ik ook dat ik het nog niet kan loslaten en er zo mee tob.
Ik zou ex wel willen vragen wat jij ex hebt gezegd, is de keuze uit liefde of uit angst gemaakt? Ik heb hem eigenlijk nog zoveel te zeggen en te vragen maar het verandert niets aan de situatie en ik word er alleen maar verdrietiger van.
Goed dat je hem die spiegel hebt voorgehouden. Heb je dat ook tijdens jullie relatie gedaan of wordt je het je nu steeds duidelijker wat zijn patronen zijn? Frustreert het jou niet enorm dat hij er bij wijze van spreken naar kijkt en zich er maar bij neerlegt? Ik zou denk ik zo boos worden van onmacht.
Ik bedoelde ook inderdaad dat vriendschap pas kan bestaan bij echt los zijn van elkaar. Wellicht kan dat pas na een periode van volledige afstand. Maar ik vraag me, net als jij, af of ik dit bij ex kan.
Bedankt voor de tip van het ombuigen, dat is een hele goede! Ga ik mee oefenen. Probeer ook het gezellig te maken met mezelf zoals jij nu doet. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Vind dat jij toch aardig rustig klinkt ondanks het gesprek van gister. Ik hoop dat je dat vast kunt houden en je zal sterken. Het ligt echt bij hem, jij hebt alles gedaan wat in je macht ligt. De enige keus die je had was om voor jezelf te kiezen.
Ik ga trouwens naar het Liteside festival morgen in de Westergasfabriek. Ga je tips wel onthouden, zeker die van Wilhelmina dok Ik vind A'dam altijd erg leuk, krijg er energie van, zelfs nu
Weet jouw familie inmiddels van de breuk of hou je dat nog voor jezelf?
Jouw ex klinkt als de mijne 'alles of niets' en 'zwart-wit', geen tussen weg. Wat jij ook schrijft dat ex besloten heeft dat het over is en zich daarbij neerlegt. Dat vind ik moeilijk te accepteren en dat maakt denk ik ook dat ik het nog niet kan loslaten en er zo mee tob.
Ik zou ex wel willen vragen wat jij ex hebt gezegd, is de keuze uit liefde of uit angst gemaakt? Ik heb hem eigenlijk nog zoveel te zeggen en te vragen maar het verandert niets aan de situatie en ik word er alleen maar verdrietiger van.
Goed dat je hem die spiegel hebt voorgehouden. Heb je dat ook tijdens jullie relatie gedaan of wordt je het je nu steeds duidelijker wat zijn patronen zijn? Frustreert het jou niet enorm dat hij er bij wijze van spreken naar kijkt en zich er maar bij neerlegt? Ik zou denk ik zo boos worden van onmacht.
Ik bedoelde ook inderdaad dat vriendschap pas kan bestaan bij echt los zijn van elkaar. Wellicht kan dat pas na een periode van volledige afstand. Maar ik vraag me, net als jij, af of ik dit bij ex kan.
Bedankt voor de tip van het ombuigen, dat is een hele goede! Ga ik mee oefenen. Probeer ook het gezellig te maken met mezelf zoals jij nu doet. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Vind dat jij toch aardig rustig klinkt ondanks het gesprek van gister. Ik hoop dat je dat vast kunt houden en je zal sterken. Het ligt echt bij hem, jij hebt alles gedaan wat in je macht ligt. De enige keus die je had was om voor jezelf te kiezen.
Ik ga trouwens naar het Liteside festival morgen in de Westergasfabriek. Ga je tips wel onthouden, zeker die van Wilhelmina dok Ik vind A'dam altijd erg leuk, krijg er energie van, zelfs nu
Weet jouw familie inmiddels van de breuk of hou je dat nog voor jezelf?
zondag 16 augustus 2009 om 09:03
Je schrijft dat je jouw ex ook zou willen vragen wat ik de mijne heb gevraagd. Waarom doe je dat dan niet? Ben je bang dat hij niet reageert? Of op zo'n manier dat het je kwetst?
Het hem vragen verandert inderdaad niets aan de situatie. Dat ben ik met je eens. Ik verwacht nu niet dat mijn ex-lief ineens denkt: ja, chris heeft gelijk, ik ga er wat aan doen. Daar is hij gewoon te oud en niet flexibel genoeg meer voor. Maar het zal hem zeker aan het denken zetten over zichzelf en zijn keuzes en ik vind - zoals ik al geschreven heb - dat je als je van elkaar houdt (doen we allebei nog) je elkaar mag scherpen.
Maar als jij er alleen maar verdrietiger door wordt, dan zou ik het niet doen. Mijn verdriet is er niet minder op geworden, maar het geeft me wel meer rust. Je vraagt of ik die spiegel ook tijdens onze relatie heb voorgehouden? Nauwelijks. En dat was een keuze uit angst. Ik weet overigens wel al vrij lang wat zijn patronen zijn. Ik ken hem inmiddels al heel lang. Aan de andere kant besef ik me steeds meer dat ik veel dingen van hem ook niet ken. Juist omdat hij op bepaalde vlakken erg gesloten is/was. Maar dat is dus iets wat ik in onze relatie anders had willen hebben gedaan? Heb jij die dingen ook? Dat je denkt had ik dat en dat maar anders gedaan (zonder dat je daarbij je eigen ik wegmaakt)?
Ja het frustreert me ook dat hij zich erbij neerlegt. Wat ik al eerder schreef, als ik zou weten dat hij gelukkig was dan zou me dat minder frustreren. Want dan heeft het nog een doel. Nu heeft het geen doel. Nu is niemand gelukkig. Dat wil zeggen: ik ben niet ongelukkig, maar ik ben ook niet gelukkig. Ik voel me geamputeerd.
Over vriendschap met ex en los zijn van elkaar; ik denk dat als je echt los bent van elkaar er in de meeste gevallen geen behoefte meer aan vriendschap bestaat. En ik denk ook dat er in veel gevallen waar toch vriendschap tussen ex-en bestaat, er in het binnenste van heel veel personen toch nog gevoelens bestaan (al zullen ze dat zelf niet willen toegeven).
Ik denk dat je dit leest pas nadat je in Amsterdam bent geweest, dus ik hoop dat je het leuk hebt gehad en ook nog een beetje hebt kunnen 'genieten'. Ga zelf straks naar Den Haag.
Het hem vragen verandert inderdaad niets aan de situatie. Dat ben ik met je eens. Ik verwacht nu niet dat mijn ex-lief ineens denkt: ja, chris heeft gelijk, ik ga er wat aan doen. Daar is hij gewoon te oud en niet flexibel genoeg meer voor. Maar het zal hem zeker aan het denken zetten over zichzelf en zijn keuzes en ik vind - zoals ik al geschreven heb - dat je als je van elkaar houdt (doen we allebei nog) je elkaar mag scherpen.
Maar als jij er alleen maar verdrietiger door wordt, dan zou ik het niet doen. Mijn verdriet is er niet minder op geworden, maar het geeft me wel meer rust. Je vraagt of ik die spiegel ook tijdens onze relatie heb voorgehouden? Nauwelijks. En dat was een keuze uit angst. Ik weet overigens wel al vrij lang wat zijn patronen zijn. Ik ken hem inmiddels al heel lang. Aan de andere kant besef ik me steeds meer dat ik veel dingen van hem ook niet ken. Juist omdat hij op bepaalde vlakken erg gesloten is/was. Maar dat is dus iets wat ik in onze relatie anders had willen hebben gedaan? Heb jij die dingen ook? Dat je denkt had ik dat en dat maar anders gedaan (zonder dat je daarbij je eigen ik wegmaakt)?
Ja het frustreert me ook dat hij zich erbij neerlegt. Wat ik al eerder schreef, als ik zou weten dat hij gelukkig was dan zou me dat minder frustreren. Want dan heeft het nog een doel. Nu heeft het geen doel. Nu is niemand gelukkig. Dat wil zeggen: ik ben niet ongelukkig, maar ik ben ook niet gelukkig. Ik voel me geamputeerd.
Over vriendschap met ex en los zijn van elkaar; ik denk dat als je echt los bent van elkaar er in de meeste gevallen geen behoefte meer aan vriendschap bestaat. En ik denk ook dat er in veel gevallen waar toch vriendschap tussen ex-en bestaat, er in het binnenste van heel veel personen toch nog gevoelens bestaan (al zullen ze dat zelf niet willen toegeven).
Ik denk dat je dit leest pas nadat je in Amsterdam bent geweest, dus ik hoop dat je het leuk hebt gehad en ook nog een beetje hebt kunnen 'genieten'. Ga zelf straks naar Den Haag.
zondag 16 augustus 2009 om 23:36
Hey,
sorry dat ik zo lang niks van me heb laten horen. De congresweek was heel heel leuk en heel druk. En erna ben ik meteen op vakantie geweest waar ik nu net terug van ben.
Ik heb even heel vluchtig bijgelezen.
@Fienewiep: een smsje waar niks in staat raar, maar het zal idd wel een foutje zijn geweest. Wel irritant want het maakt veel los. En dat niet loslaten ken ik. Loslaten is echt moeilijk, maar wel het beste.
@Christiane: Wat fijn dat je een open gesprek met hem hebt kunnen voeren. En dat je hem ook voor 80% zou willen hebben is alleen maar begrijpelijk, sterk dat je niet aan dat gevoel toegeeft! Ik hoop ook dat hij wat doet met datgene wat je hem gezegd hebt. Maar om dat te doen zal hij denk ik geconfronteerd worden met zichzelf. Pijn voelen en dat gaan mannen het liefst uit de weg, dan maar niet voelen.
@bloemetje(was het geloof ik?) moeilijk als je nog met je ex samenwoont, lijkt me echt vreselijk confronterend, wel lekker dat je snel wegkan. Sterkte!!!!!
verder was bij mij de congresweek fantastisch. Maar ook heel druk en vermoeiend. Op de laatste dag hebben we personeelsfeest gehad en ben ik weer eens uit geweest. Echt de tijd van mijn leven gehad. Meteen daarna op vakantie met de ouders van mijn ex en een dochter van een goede vriend van hen. Klinkt heel raar, maar was al tijden terug afgesproken en mijn ex schoonouders betekenen heel veel voor me. Was ook erg leuk maar ook af en toe moeilijke momentjes. Mijn ex is twee dagen ook geweest. De eerste dag was hij afstandelijk, keek me niet aan, hield afstand. Ik werd er beetje boos van, maar ik ben gewoon mezelf gebleven en het genegeert. Tweede dag leek hij zijn muurtje niet meer vol te houden en was het weer als vanouds. Veel plagen en lachen. Midden in de stad me optillen en rondzwieren. Hij leek weer te durven. Heel verwarrend. Maar wel fijn. Maar gewoon netjes vriendschappelijk gehouden. Afgelopen weekend met vrienden naar het strand geweest en zonsondergang gezien en merde ik miste mijn mannetje toch daar op dat moment. Naar mijn gevoel kan ik er steeds beter mee omgaan. Maar missen doe ik wel. Ik heb al even niet meer gehuild, ook op het strand niet. Maar dat missen, het is zon overweldigend gevoel. poeh
Nja dat is in het heeeel kort mijn verhaaltje. Nu toevallig op msn met meneer. Hij belde me vannacht wakker, was blijkbaar dronken, ik had niet opgenomen. Heeft die vaker gedaan als die teveel op had. Lijkt wel alsof zijn muurtje dan even compleet verdwijnt. Maar daarom neem ik ook niet op, bang dat die lieve dingen zegt waar ik toch niks mee kan. Hij moet zijn muurtje naar beneden halen. Hij rookt ook weer. Zucht.
Meiden, slaap lekker
sorry dat ik zo lang niks van me heb laten horen. De congresweek was heel heel leuk en heel druk. En erna ben ik meteen op vakantie geweest waar ik nu net terug van ben.
Ik heb even heel vluchtig bijgelezen.
@Fienewiep: een smsje waar niks in staat raar, maar het zal idd wel een foutje zijn geweest. Wel irritant want het maakt veel los. En dat niet loslaten ken ik. Loslaten is echt moeilijk, maar wel het beste.
@Christiane: Wat fijn dat je een open gesprek met hem hebt kunnen voeren. En dat je hem ook voor 80% zou willen hebben is alleen maar begrijpelijk, sterk dat je niet aan dat gevoel toegeeft! Ik hoop ook dat hij wat doet met datgene wat je hem gezegd hebt. Maar om dat te doen zal hij denk ik geconfronteerd worden met zichzelf. Pijn voelen en dat gaan mannen het liefst uit de weg, dan maar niet voelen.
@bloemetje(was het geloof ik?) moeilijk als je nog met je ex samenwoont, lijkt me echt vreselijk confronterend, wel lekker dat je snel wegkan. Sterkte!!!!!
verder was bij mij de congresweek fantastisch. Maar ook heel druk en vermoeiend. Op de laatste dag hebben we personeelsfeest gehad en ben ik weer eens uit geweest. Echt de tijd van mijn leven gehad. Meteen daarna op vakantie met de ouders van mijn ex en een dochter van een goede vriend van hen. Klinkt heel raar, maar was al tijden terug afgesproken en mijn ex schoonouders betekenen heel veel voor me. Was ook erg leuk maar ook af en toe moeilijke momentjes. Mijn ex is twee dagen ook geweest. De eerste dag was hij afstandelijk, keek me niet aan, hield afstand. Ik werd er beetje boos van, maar ik ben gewoon mezelf gebleven en het genegeert. Tweede dag leek hij zijn muurtje niet meer vol te houden en was het weer als vanouds. Veel plagen en lachen. Midden in de stad me optillen en rondzwieren. Hij leek weer te durven. Heel verwarrend. Maar wel fijn. Maar gewoon netjes vriendschappelijk gehouden. Afgelopen weekend met vrienden naar het strand geweest en zonsondergang gezien en merde ik miste mijn mannetje toch daar op dat moment. Naar mijn gevoel kan ik er steeds beter mee omgaan. Maar missen doe ik wel. Ik heb al even niet meer gehuild, ook op het strand niet. Maar dat missen, het is zon overweldigend gevoel. poeh
Nja dat is in het heeeel kort mijn verhaaltje. Nu toevallig op msn met meneer. Hij belde me vannacht wakker, was blijkbaar dronken, ik had niet opgenomen. Heeft die vaker gedaan als die teveel op had. Lijkt wel alsof zijn muurtje dan even compleet verdwijnt. Maar daarom neem ik ook niet op, bang dat die lieve dingen zegt waar ik toch niks mee kan. Hij moet zijn muurtje naar beneden halen. Hij rookt ook weer. Zucht.
Meiden, slaap lekker
maandag 17 augustus 2009 om 00:17
Heb een hele leuke dag gehad in A'dam, heb er echt van genoten, was super leuk! Ben blij en ook trots op mezelf dat ik z'on fijne dag heb gehad.
En dan weer thuis...in de stilte....en wil ik het zo graag delen met hem en het liefst lekker tegen hem aankruipen. Ik heb echt wel het idee dat dat gevoel minder wordt maar gaat echt met hele kleine stapjes.
@Chris, het is vandaag precies 12 weken geleden dat het uitging. We hebben 1x contact gehad op mijn initiatief. Los van het feit dat het niets verandert aan de situatie vraag ik me af of ik mezelf ermee help, ik denk het niet. Ik denk echt dat hij er klaar mee is....en ik moet ook gaan loslaten. Door vragen te stellen of hem dingen te vertellen appeleer ik aan de band die we gehad hebben maar er nu niet meer is. Mss is het uiteindelijk wel goed om hem een keer te zien, nu creeer ik toch een bepaald beeld van hem/ons, voor het proces. Ik wil ook niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen of er nog niet klaar mee ben. Stom want ik moet alleen aan mezelf denken, dat weet ik, en me daar niet mee bezig houden maar zo voelt het wel.
Jij weet dat ex nog van je houdt misschien maakt dat de drempel lager om contact te zoeken en het gesprek aan te gaan. Ik weet dat niet aangezien de reden van de breuk was dat hij twijfelde over zijn gevoelens voor mij....eigenlijk denk ik niet dat hij nog van mij houdt.
Had je jouw ex meer willen confronteren dan? Wat had je dan anders willen doen? Denk wel dat je gelijk hebt dat de dingen bij hem niet zo makkelijk zullen veranderen. Neemt niet weg dat het opzoeken van de confrontatie altijd goed is en het proberen waard.
Ik had wel een aantal dingen mss anders aangepakt maar ik verwijt mezelf niets. Het is zo gelopen, ook omdat je in een bepaald patroon met elkaar zit. Daarbij vraag ik me oprecht af of het had uitgemaakt. Heb jij dat idee wel? Verwijt je jezelf dingen?
Ben het helemaal eens met je wat je schrijft over vriendschap tussen exen (en de reden dat ik geen contact wil)!
Hoe was jouw dag in Den Haag?
@ Raiden, goed om van je te horen! Je vakantie en bezigheden klinken lekker! Knap dat je toch met ex schoonouders op pad bent geweest en ex ook kwam. Lijkt me erg confronterend als je wel bij elkaar bent maar niet meer mét elkaar. Is het verdriet en gemis dan juist niet groter?
Zou ook graag jullie mening willen weten over het volgende:
Mijn ex is binnenkort jarig en ik ben in dubio of ik wat zal laten horen als in een felicitatie. Aan de ene kant vind ik het asociaal om niets te laten horen. Aan de andere kant ben ik hem niets meer verschuldigd. Daarbij heeft hij de afgelopen periode geen initiatief getoond naar mij om te vragen hoe het gaat. Wat vinden jullie?
En dan weer thuis...in de stilte....en wil ik het zo graag delen met hem en het liefst lekker tegen hem aankruipen. Ik heb echt wel het idee dat dat gevoel minder wordt maar gaat echt met hele kleine stapjes.
@Chris, het is vandaag precies 12 weken geleden dat het uitging. We hebben 1x contact gehad op mijn initiatief. Los van het feit dat het niets verandert aan de situatie vraag ik me af of ik mezelf ermee help, ik denk het niet. Ik denk echt dat hij er klaar mee is....en ik moet ook gaan loslaten. Door vragen te stellen of hem dingen te vertellen appeleer ik aan de band die we gehad hebben maar er nu niet meer is. Mss is het uiteindelijk wel goed om hem een keer te zien, nu creeer ik toch een bepaald beeld van hem/ons, voor het proces. Ik wil ook niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen of er nog niet klaar mee ben. Stom want ik moet alleen aan mezelf denken, dat weet ik, en me daar niet mee bezig houden maar zo voelt het wel.
Jij weet dat ex nog van je houdt misschien maakt dat de drempel lager om contact te zoeken en het gesprek aan te gaan. Ik weet dat niet aangezien de reden van de breuk was dat hij twijfelde over zijn gevoelens voor mij....eigenlijk denk ik niet dat hij nog van mij houdt.
Had je jouw ex meer willen confronteren dan? Wat had je dan anders willen doen? Denk wel dat je gelijk hebt dat de dingen bij hem niet zo makkelijk zullen veranderen. Neemt niet weg dat het opzoeken van de confrontatie altijd goed is en het proberen waard.
Ik had wel een aantal dingen mss anders aangepakt maar ik verwijt mezelf niets. Het is zo gelopen, ook omdat je in een bepaald patroon met elkaar zit. Daarbij vraag ik me oprecht af of het had uitgemaakt. Heb jij dat idee wel? Verwijt je jezelf dingen?
Ben het helemaal eens met je wat je schrijft over vriendschap tussen exen (en de reden dat ik geen contact wil)!
Hoe was jouw dag in Den Haag?
@ Raiden, goed om van je te horen! Je vakantie en bezigheden klinken lekker! Knap dat je toch met ex schoonouders op pad bent geweest en ex ook kwam. Lijkt me erg confronterend als je wel bij elkaar bent maar niet meer mét elkaar. Is het verdriet en gemis dan juist niet groter?
Zou ook graag jullie mening willen weten over het volgende:
Mijn ex is binnenkort jarig en ik ben in dubio of ik wat zal laten horen als in een felicitatie. Aan de ene kant vind ik het asociaal om niets te laten horen. Aan de andere kant ben ik hem niets meer verschuldigd. Daarbij heeft hij de afgelopen periode geen initiatief getoond naar mij om te vragen hoe het gaat. Wat vinden jullie?
maandag 17 augustus 2009 om 09:13
Fiene, lastig. Ik denk dat ik zelf wel wat zou sturen, maar zou dan toch ergens ook weer stiekem wachten op iets van een reactie. In beide gevallen zou dan gelden, wat doe je ermee? Wat je zegt dat het asociaal zou voelen om het niet te doen is zo ontzettend herkenbaar, maar moet je het doen naar iemand die jou eigenlijk ook links laat liggen. Misschien is het goed om voor jezelf na te gaan wat het voor jou betekent en dat de kans aanwezig is dat je niets gaat horen.
Chris, ik vind het heel goed dat je het gesprek aan bent gegaan, zeker omdat dit jou zelf weer een stukje heeft geholpen. Hoe was Den Haag?
Raiden, jeetje, verwarrend allemaal zeg. Eerst dat ijskonijn en dan weer zoals vanouds. Dat moet verwarrend zijn. Wel goed om te lezen dat jij ook stappen in de goede richting maakt.
Hier gaat het weer even wat minder. Gisteren echt een dip dag. Vandaag is mijn vakantie begonnen en ik zie er als een berg tegenop. Deze vakantie was voor ons samen en hij is nu weg en gaat straks gezellig met zijn nieuwe vlam naar lowlands en ik zit hier. Het zit me dwars en die verdomde muur tussen ons ook. Ik wil die niet meer. Heb hem dit ook via een korte mail laten weten, maar geen reactie natuurlijk. Waarom ik zo hoop dat er een normaal contact kan komen is en blijft me een raadsel. Maar goed, vandaag ga ik lekker schoonmaken en hamsteren bij appie heijn ^_^
Hmmm, hij is dus op vakantie met haar. Leuk. Moeilijk doen over 4 dagen Londen met mij, maar wel lekker een week op vakantie met haar en daarna naar lowlands...hoe bedoel je dubbel...
Chris, ik vind het heel goed dat je het gesprek aan bent gegaan, zeker omdat dit jou zelf weer een stukje heeft geholpen. Hoe was Den Haag?
Raiden, jeetje, verwarrend allemaal zeg. Eerst dat ijskonijn en dan weer zoals vanouds. Dat moet verwarrend zijn. Wel goed om te lezen dat jij ook stappen in de goede richting maakt.
Hier gaat het weer even wat minder. Gisteren echt een dip dag. Vandaag is mijn vakantie begonnen en ik zie er als een berg tegenop. Deze vakantie was voor ons samen en hij is nu weg en gaat straks gezellig met zijn nieuwe vlam naar lowlands en ik zit hier. Het zit me dwars en die verdomde muur tussen ons ook. Ik wil die niet meer. Heb hem dit ook via een korte mail laten weten, maar geen reactie natuurlijk. Waarom ik zo hoop dat er een normaal contact kan komen is en blijft me een raadsel. Maar goed, vandaag ga ik lekker schoonmaken en hamsteren bij appie heijn ^_^
Hmmm, hij is dus op vakantie met haar. Leuk. Moeilijk doen over 4 dagen Londen met mij, maar wel lekker een week op vakantie met haar en daarna naar lowlands...hoe bedoel je dubbel...
maandag 17 augustus 2009 om 19:12
hey meiden,
hier ben ik weer eens.
@Christiane, vind dat je het goed doet!! je mag trots op jezelf zijn, je hebt alles aangegeven wat je wilde zeggen en alsnog heb je daarmee respect gekregen.
@Raiden, heb je wel lekker afleiding gekregen van dat congresweekje? knap hoor dat je nog met je ex op vakantie kan, hoewel ik hetzelfde heb gedaan. 1 dag nadat het uit ging tussen ons ben ik nog met hem naar Frankrijk geweest met zijn ouders. Was erg fijn... daarna hebben zijn ouders mij compleet laten stikken en vragen ze helemaal niks meer aan mij.
@Fiene, verwijt mezelf elke dag dingen, het is mijn schuld, ik overreageerde toen en toen, had beter mijn best moeten doen voor onze relatie en ik had meer mezelf hier thuis moeten laten voelen, maar dan rij ik langs mijn nieuwe appartement, voel i me gelukkig, ik ga het wel redden met mezelf.Heb hele goeie vrienden, familie om me heen. Die echt goed zorgen voor me.
@Ucchan, wat verschrikkelijk voor je en het idee dat je ook nog eens weet dat hij met haar weg is. Hij verdiend je echt niet. Het is een zak 1e klas. Stuur daarom geen mail. Stel dat je contact hebt, hij gaat op een 'normale'manier met je om, en hij verteld je over wat hij heeft meegemaakt met haar. Wil je dat serieus echt weten? laat hem los, je bent zoveel beter af...
hier ben ik weer eens.
@Christiane, vind dat je het goed doet!! je mag trots op jezelf zijn, je hebt alles aangegeven wat je wilde zeggen en alsnog heb je daarmee respect gekregen.
@Raiden, heb je wel lekker afleiding gekregen van dat congresweekje? knap hoor dat je nog met je ex op vakantie kan, hoewel ik hetzelfde heb gedaan. 1 dag nadat het uit ging tussen ons ben ik nog met hem naar Frankrijk geweest met zijn ouders. Was erg fijn... daarna hebben zijn ouders mij compleet laten stikken en vragen ze helemaal niks meer aan mij.
@Fiene, verwijt mezelf elke dag dingen, het is mijn schuld, ik overreageerde toen en toen, had beter mijn best moeten doen voor onze relatie en ik had meer mezelf hier thuis moeten laten voelen, maar dan rij ik langs mijn nieuwe appartement, voel i me gelukkig, ik ga het wel redden met mezelf.Heb hele goeie vrienden, familie om me heen. Die echt goed zorgen voor me.
@Ucchan, wat verschrikkelijk voor je en het idee dat je ook nog eens weet dat hij met haar weg is. Hij verdiend je echt niet. Het is een zak 1e klas. Stuur daarom geen mail. Stel dat je contact hebt, hij gaat op een 'normale'manier met je om, en hij verteld je over wat hij heeft meegemaakt met haar. Wil je dat serieus echt weten? laat hem los, je bent zoveel beter af...
maandag 17 augustus 2009 om 20:15
Bloem, dank je. Heb vandaag weer even een lijstje gemaakt en nee, het is ook beter om geen contact te hebben want het gaat kwetsend zijn. En inderdaad, op het moment denk ik ook over hem zoals jij zegt,,,,het is een zak voor de manier waarop hij eerst mij tot twee keer toe kwetst en dan gewoon verder gaat en mij steeds negeert, zelfs wanneer ik naast hem sta. Ik heb niets fout gedaan in onze relatie of daarna om dat te verdienen en vandaag hoopte ik zelfs stiekem even dat zijn nieuwe vriendin ook iets in hem ziet waardoor ze iets heeft van nee en hem laat vallen nu hij zo verliefd is en hij daardoor ook maar een stukje van de pijn voelt die ik tot twee keer toe heb mogen voelen. Hij gaat haar ook zo kwetsen want hij kan niets met vastigheid en al helemaal niet met emoties. Ik gun hem zijn geluk, maar ik gun het mij en een ander ook en niet om die pijn te hebben. Hij moet gewoon lekker alleen achter zijn spelcomputer zitten en veel werken want dat maakt hem blij.
Maar hoe is het met jou?
Maar hoe is het met jou?
maandag 17 augustus 2009 om 21:42
@ Fienewiep: goed om te lezen dat je in Amsterdam een leuke dag hebt gehad. Ik kan me voorstellen dat de stilte in je huis dan weer overweldigend is.
Je vraagt of ik mijn ex-lief meer had willen confronteren. Ik denk dat dat geen zin had gehad. Ik heb het gevoel dat het nu binnenkomt, maar dat had het tijdens onze relatie niet gedaan. Wel merk ik dat ik nu meer kijk naar wat het met mij doet. Dat ik nu de confrontatie durf aan te gaan. Dat vond ik voorheen moeilijk. Juist ook door zijn houding. Maar ja, wat is het ergste dat er kan gebeuren als hij mijn confrontaties niet meer wil. Dat hij het uitmaakt... . Als ik al iets anders had willen doen, was het dus meer mijn eigen gedrag.
Het is overigens goed dat je jezelf niets verwijt. Heeft ook geen zin. Het verleden verandert daardoor niet. Ik denk dat je jezelf alleen kunt verwijten hoe je de toekomst aanpakt. Dat heb je namelijk feitelijk nog voor een groot deel zelf in de hand.
@ Raiden: heftig hoor op vakantie met je ex-schoonouders. Maar als je goed contact hebt met ze waarom dan niet? Mijn relatie met ex-lief is mijn eerste echte relatie, maar toen ik 16 was heb ik verkering gehad met een jongen. Dat is na bijna een jaar uitgegaan, maar met zijn ouders heb ik nog altijd contact. Niet zoals jij, maar ik spreek ze nog regelmatig en zie ze ongeveer 1 x in de 2 jaar.
@Ucchan: hoe moeilijk het ook is, ik denk echt dat jij jouw ex moet gaan loslaten. Ik heb misschien makkelijk praten, maar wat je schrijft over hem en over zijn gedrag/karakter, ik denk niet dat het meer toevoegt aan jou. Integendeel, dat het je zelfs meer neerhaalt.
@ Bloemetje: hoe is het nu met jou?
Hier zit ik trouwens weer eens te snuffen. Was een heftige dag. Vertel ik op een later moment nog wel meer over. Den Haag gister was gezellig. Ben met mijn moeder naar het museon geweest. Daar is nu een grappige 'doe-het-zelf-tentoonstelling' met allemaal proefjes en dingetjes die je moet doen; semi-wetenschappelijk. Erg leuk. Zo heb ik een foto van mezelf gezien als 72-jarige. Zonder opscheppen zie ik er dan nog best sexy uit. Maar een paar rimpels (heb nu als 34-jarige ook nog geen rimpels; wordt zonder overdrijven vaak 24 geschat) en alleen een beetje wallen onder de ogen. Ook ben ik in een volgend leven Aziatische en heb ik de lenigheid van een houten deur (klopt, want reuma).
We wilden overigens 's avonds wat eten, maar wat is Den Haag een 'ballenstad'. Alles ging aan het begin van de avond dicht. Snap je dat nou. Horeca die op zondagavond in de zomer sluit. Dat hebben we godzijdank in Amsterdam niet.
Verder ben ik vanochtend begonnen met hardlopen. Dat wil zeggen 1-1-2-2-3 minuten met evenlange rustpauzes ertussen. Heb er zin in.
Zo dat is mijn leven in een notendop nu.
Hoe was jouw dag in Den Haag?
Je vraagt of ik mijn ex-lief meer had willen confronteren. Ik denk dat dat geen zin had gehad. Ik heb het gevoel dat het nu binnenkomt, maar dat had het tijdens onze relatie niet gedaan. Wel merk ik dat ik nu meer kijk naar wat het met mij doet. Dat ik nu de confrontatie durf aan te gaan. Dat vond ik voorheen moeilijk. Juist ook door zijn houding. Maar ja, wat is het ergste dat er kan gebeuren als hij mijn confrontaties niet meer wil. Dat hij het uitmaakt... . Als ik al iets anders had willen doen, was het dus meer mijn eigen gedrag.
Het is overigens goed dat je jezelf niets verwijt. Heeft ook geen zin. Het verleden verandert daardoor niet. Ik denk dat je jezelf alleen kunt verwijten hoe je de toekomst aanpakt. Dat heb je namelijk feitelijk nog voor een groot deel zelf in de hand.
@ Raiden: heftig hoor op vakantie met je ex-schoonouders. Maar als je goed contact hebt met ze waarom dan niet? Mijn relatie met ex-lief is mijn eerste echte relatie, maar toen ik 16 was heb ik verkering gehad met een jongen. Dat is na bijna een jaar uitgegaan, maar met zijn ouders heb ik nog altijd contact. Niet zoals jij, maar ik spreek ze nog regelmatig en zie ze ongeveer 1 x in de 2 jaar.
@Ucchan: hoe moeilijk het ook is, ik denk echt dat jij jouw ex moet gaan loslaten. Ik heb misschien makkelijk praten, maar wat je schrijft over hem en over zijn gedrag/karakter, ik denk niet dat het meer toevoegt aan jou. Integendeel, dat het je zelfs meer neerhaalt.
@ Bloemetje: hoe is het nu met jou?
Hier zit ik trouwens weer eens te snuffen. Was een heftige dag. Vertel ik op een later moment nog wel meer over. Den Haag gister was gezellig. Ben met mijn moeder naar het museon geweest. Daar is nu een grappige 'doe-het-zelf-tentoonstelling' met allemaal proefjes en dingetjes die je moet doen; semi-wetenschappelijk. Erg leuk. Zo heb ik een foto van mezelf gezien als 72-jarige. Zonder opscheppen zie ik er dan nog best sexy uit. Maar een paar rimpels (heb nu als 34-jarige ook nog geen rimpels; wordt zonder overdrijven vaak 24 geschat) en alleen een beetje wallen onder de ogen. Ook ben ik in een volgend leven Aziatische en heb ik de lenigheid van een houten deur (klopt, want reuma).
We wilden overigens 's avonds wat eten, maar wat is Den Haag een 'ballenstad'. Alles ging aan het begin van de avond dicht. Snap je dat nou. Horeca die op zondagavond in de zomer sluit. Dat hebben we godzijdank in Amsterdam niet.
Verder ben ik vanochtend begonnen met hardlopen. Dat wil zeggen 1-1-2-2-3 minuten met evenlange rustpauzes ertussen. Heb er zin in.
Zo dat is mijn leven in een notendop nu.
Hoe was jouw dag in Den Haag?
maandag 17 augustus 2009 om 22:16
Het gaat met mij redelijk, krijg over 2 weken de sleutel van mijn appartement. Mijn ex gaat me meehelpen met verhuizen (wat ik erg waardeer), maar ook mijn twijfels over heb. Misschien moet ik het ook allemaal alleen doen. Het gaat goed tussen ons zo. We lachen veel met elkaar, en hij heeft zelfs het contact voorlopig verbroken met dat meisje waar hij zoveel mee smste en msnde. Dus weet niet wat het betekend. Maar het voelt goed en hij lijkt me iets meer te respecteren.
Vanavond had ik het moeilijk, zat hier in dit huis.... film te kijken, te denken of ik ooit nog wel gelukkig ga worden zoals ik met hem altijd was. Voel me dan weer wegzinken in verdriet, en heb het mezelf niet toegelaten. Ik ga gelukkig worden... het zal zwaar worden, zo alleen in mijn flatje, nieuwe baan zoeken en gewoon alles weer opnieuw opbouwen in een moeilijke tijd momenteel.
Ik denk dat je ook gelijk hebt Christi over ucchan, meis je bent veel te veel bezig met hem. Over zijn gevoelens voor zijn nieuwe vrienidn en wat hij haar aan zou doen. Denk eens terug meis, hij heeft JOU wat aangedaan en JIJ hebt daar onder te lijden. Die loser verdiend het echt niet om nog 1 vorm van aandacht of gedachte aan hem te besteden. Jij verdiend veel beter...Je zit met zn 2en in een relatie, je hebt allebei net zoveel schuld, maar de manier hoe hij je momenteel behandeld en zo snel een andere vriendin heeft, dat is onrespectvol! en dat verdien je zeker niet, dat verdiend niemand. Geloof wel in karma 'what goes around comes back around'.
Vanavond had ik het moeilijk, zat hier in dit huis.... film te kijken, te denken of ik ooit nog wel gelukkig ga worden zoals ik met hem altijd was. Voel me dan weer wegzinken in verdriet, en heb het mezelf niet toegelaten. Ik ga gelukkig worden... het zal zwaar worden, zo alleen in mijn flatje, nieuwe baan zoeken en gewoon alles weer opnieuw opbouwen in een moeilijke tijd momenteel.
Ik denk dat je ook gelijk hebt Christi over ucchan, meis je bent veel te veel bezig met hem. Over zijn gevoelens voor zijn nieuwe vrienidn en wat hij haar aan zou doen. Denk eens terug meis, hij heeft JOU wat aangedaan en JIJ hebt daar onder te lijden. Die loser verdiend het echt niet om nog 1 vorm van aandacht of gedachte aan hem te besteden. Jij verdiend veel beter...Je zit met zn 2en in een relatie, je hebt allebei net zoveel schuld, maar de manier hoe hij je momenteel behandeld en zo snel een andere vriendin heeft, dat is onrespectvol! en dat verdien je zeker niet, dat verdiend niemand. Geloof wel in karma 'what goes around comes back around'.
dinsdag 18 augustus 2009 om 00:50
Hoi, ik breek hier ook even in omdat er wat topics min of meer parallel-lopen. Ik las hier vooralsnog alleen mee, maar wil bloemetje veel sterkte wensen. Uiteindelijk iedereen hier natuurlijk! Maar ik herken de situatie van bloemetje wel een beetje. Het nog samenwonen, het gedoe, maar dat het ook fijn is vaak een aanspreepunt te hebben. Ik verhuis een dezer dagen en zie ook erg op tegen de stilte. En het verhuizen op zich ook, want ook hier gaat het de laatste dagen goed. Zucht.... Veel sterkte!