Kinderen
alle pijlers
kinderen en werken....
maandag 3 augustus 2009 om 20:24
Ik heb vandaag een stevige discussie met mijn vriend gehad. Ik heb altijd het idee/gevoel gehad dat wij samen voor een kindje zouden gaan. (ben nu 28, had zelf een leeftijd van 32/33 in gedachten, mits het allemaal zou lukken natuurlijk)
Nu had ik het er met hem over,en hij zegt nu dat hij het helemaal niet ziet zitten, en wel om de volgende reden:
Ik zou sowieso moeten blijven werken om de hypotheek te kunnen betalen, en dat terwijl we helemaal geen tophypotheek hebben ofzo.Verder hebben we ook geen buitensporig leven, dure leningen of whatever. Ik zou dan zeker minimaal 25 uur per week moeten blijven werken, en het kind zou dan naar een kdv moeten gaan. Wij hebben geen ouders die kunnen oppassen.
Volgens hem heb je dan geen leven meer, omdat je geen tijd meer hebt voor elkaar, alleen nog maar aan het rennen en aan het stressen bent, omdat je je huishouden ook nog moet doen,bakken met geld kwijt bent aan de kinderopvang, en hij vindt dat je geen kinderen moet nemen om ze 5 dagen naar de opvang te brengen. Zijn standpunt is: als je niet voor je kinderen kunt zorgen, moet je ze niet nemen.
Aan een kant vind ik wel dat hij gelijk heeft, aan de andere kant zie ik wel heel veel gezinnen die werken en kinderen hebben.
Misschien ben ik wel heel voorbarig, omdat het nog een aantal jaren duurt, maar ik verwacht niet dat ik of mijn vriend ineens duizenden euro's extra gaan verdienen.
Hoe doen jullie dit? Tilt mijn vriend hier te zwaar aan? Of is het eigenlijk ook wel zo?
Nu had ik het er met hem over,en hij zegt nu dat hij het helemaal niet ziet zitten, en wel om de volgende reden:
Ik zou sowieso moeten blijven werken om de hypotheek te kunnen betalen, en dat terwijl we helemaal geen tophypotheek hebben ofzo.Verder hebben we ook geen buitensporig leven, dure leningen of whatever. Ik zou dan zeker minimaal 25 uur per week moeten blijven werken, en het kind zou dan naar een kdv moeten gaan. Wij hebben geen ouders die kunnen oppassen.
Volgens hem heb je dan geen leven meer, omdat je geen tijd meer hebt voor elkaar, alleen nog maar aan het rennen en aan het stressen bent, omdat je je huishouden ook nog moet doen,bakken met geld kwijt bent aan de kinderopvang, en hij vindt dat je geen kinderen moet nemen om ze 5 dagen naar de opvang te brengen. Zijn standpunt is: als je niet voor je kinderen kunt zorgen, moet je ze niet nemen.
Aan een kant vind ik wel dat hij gelijk heeft, aan de andere kant zie ik wel heel veel gezinnen die werken en kinderen hebben.
Misschien ben ik wel heel voorbarig, omdat het nog een aantal jaren duurt, maar ik verwacht niet dat ik of mijn vriend ineens duizenden euro's extra gaan verdienen.
Hoe doen jullie dit? Tilt mijn vriend hier te zwaar aan? Of is het eigenlijk ook wel zo?
dinsdag 4 augustus 2009 om 20:45
dinsdag 4 augustus 2009 om 21:57
Werken als de kinderen nog naar het kdv gaan is veel makkelijker dan dat je kinderen op de basisschool zitten. Het kdv is buiten de officiele feestdagen altijd open, de tijden zijn van 07.00 tot bij ons 18.30 uur. Dan is drie dagen werken eenvoudig te realiseren. Schoolgaande kinderen hebben schooldagen van 8.30 uur beginnen, schoolpoort open 8.20 uur een pauze van 1.15 uur (geen werknemer die zo'n lange pauze heeft) dus overblijven tussen de middag. Maandag, dinsdag en donderdag school tot 15.15 uur, woensdagmiddag vrij, en bij ons heeft de onderbouw t/m groep 4 ook de vrijdagmiddag vrij, 1x in de maand hebben ze ATV de onderbouw is dan heel de dag vrij, de bovenbouw is de middag vrij, daarbij komen alle vakantie's 12 weken op een jaar, met sinterklaas, kerstviering, sportdag etc. beginnen ze later en eindigt de schooldag vroeger, (bijv. eindfeest van 10.00 tot 14.00 uur op donderdag). Als je gebruik maakt van BSO neem je in de regel wel minder uren af, maar het tarief is hoger dan het tarief van kdv). Zoek na 6 jaar maar eens een baan, waarbij je maandag, dinsdag en donderdag om 9 uur kan beginnen tot 15.00 uur (en dan racen naar de schoolpoort), woensdag van 9 uur tot 12 uur, en vrijdag van 9 uur tot 11.45 uur.
dinsdag 4 augustus 2009 om 21:58
quote:elska schreef op 04 augustus 2009 @ 21:07:
Ach Dolce, als dat kind er eenmaal is kan je van 1 ding zeker zijn: er gaat veel minder geld naar uitgaan en kleding want daar heb je gewoon geen tijd meer voor. Kan je wat je overhoudt mooi in dat kind steken! Het is waar. Ik had me voorgenomen van niet, maar het is waar. En weetje, ik mis het niet eens! (Ja soms, en dan plan ik snel een avondje uit of middagje shoppen, want het kán natuurlijk best).
Ach Dolce, als dat kind er eenmaal is kan je van 1 ding zeker zijn: er gaat veel minder geld naar uitgaan en kleding want daar heb je gewoon geen tijd meer voor. Kan je wat je overhoudt mooi in dat kind steken! Het is waar. Ik had me voorgenomen van niet, maar het is waar. En weetje, ik mis het niet eens! (Ja soms, en dan plan ik snel een avondje uit of middagje shoppen, want het kán natuurlijk best).
dinsdag 4 augustus 2009 om 22:06
dinsdag 4 augustus 2009 om 23:11
quote:elska schreef op 04 augustus 2009 @ 09:36:
Dolce, je vergeet een dingetje in je verhaal: werken is leuk! Werken is fijn! Werken is goed voor je zelfvertrouwen en je persoonlijke ontwikkeling! En, zoals Fleur al zegt: werken is uitrusten! Werken is dus helemaal niet alleen maar "moeten". Ik zou niet zonder willen.
Ik heb nog niet het hele topic doorgelezen maar ik heb de strekking van deze post al verschillende keren voorbij zien komen. En ik ben het er ZO mee eens!
Mijn situatie: 2 kinderen > bijna 3 en 1,5 jaar oud. Vriend werkt 3 dagen en ik werk 4 dagen. Kinderen gaan allebei 3 dagen per week naar de creche.
Dit betekent dat vriend op maandag met de kinderen thuis is, vrijdag zijn we allemaal thuis, weekend is gewoon een weekend en zijn we ook allemaal thuis. De overige dagen werken we beiden en zjin de kinderen op de creche.
Iedere maandag als ik thuis kom van werk tref ik een uitgeputte papa aan. En mijn kinderen zijn echt de moeilijkste niet, maar ze hebben uiteraard wel allebei hun 'fasen'. Ze zijn nog klein, kunnen niet veel langer dan 15/30 minuten alleen spelen, slapen beiden nog maar 1x per dag en dus....vragen ze veel aandacht van papa.
Ik, daarentegen, heb een behoorlijk drukke baan, maar vind daar ook heel veel energie. Als ik thuis kom na een stress-dag op mijn werk ga ik met alle liefde nog koken voor de kinderen en uitgebreid met ze aan tafel zitten en het 'avondritueel' afdraaien.
Ik laad altijd op, op mijn werk. Natuurlijk kan werken heel uitputtend zijn: ik werk continut tegen deadlines aan. Maar mijn werk is ook een passie die een heel andere kant van mij 'triggert'. Als je eens zou kunnen rondvragen bij al mijn vrienden, kennissen en vage bekenden dan zou iedereen kunnen bevestigen dat ik altijd roep dat ik 'gillend gek' zou worden als ik minder dan 4 dagen zou werken.
Dat zal vast voor iedereen anders zijn, maar ik denk dat je dit pas kan bepalen als je moeder bent. Als je een tijdje hebt ervaren hoe het is om thuis te zitten met een kind. Ik liep na een paar weken tegen de muren op, hoe gek ik ook op mijn kinderen ben, ik wil niet thuis zitten!
Kortom: ik ben zelf van mening dat je werken/niet werken/hoe veel (of weinig) werken niet kunt bepalen zonder een kind om je heen.
En oh ja...wij verdienen samen ook echt niet veel. Ik heb een redelijk goede baan, maar vriend werkt horeca. Daarin meegerekend dat we beiden niet fulltime werken kun je wel nagaan dat we geen vetpot hebben. Maar 2 kinderen voor 3 dagen naar de opvang gaat prima vanwege de toeslag! En dan nog. al was vriend grootverdiener, dan zou ik gaan werken. Mijn werk is een passie en mijn kinderen ook, maar beiden vragen een ander soort energie. De combinatie is fantastisch en maakt dat ik het prima te doen vind!
Dolce, je vergeet een dingetje in je verhaal: werken is leuk! Werken is fijn! Werken is goed voor je zelfvertrouwen en je persoonlijke ontwikkeling! En, zoals Fleur al zegt: werken is uitrusten! Werken is dus helemaal niet alleen maar "moeten". Ik zou niet zonder willen.
Ik heb nog niet het hele topic doorgelezen maar ik heb de strekking van deze post al verschillende keren voorbij zien komen. En ik ben het er ZO mee eens!
Mijn situatie: 2 kinderen > bijna 3 en 1,5 jaar oud. Vriend werkt 3 dagen en ik werk 4 dagen. Kinderen gaan allebei 3 dagen per week naar de creche.
Dit betekent dat vriend op maandag met de kinderen thuis is, vrijdag zijn we allemaal thuis, weekend is gewoon een weekend en zijn we ook allemaal thuis. De overige dagen werken we beiden en zjin de kinderen op de creche.
Iedere maandag als ik thuis kom van werk tref ik een uitgeputte papa aan. En mijn kinderen zijn echt de moeilijkste niet, maar ze hebben uiteraard wel allebei hun 'fasen'. Ze zijn nog klein, kunnen niet veel langer dan 15/30 minuten alleen spelen, slapen beiden nog maar 1x per dag en dus....vragen ze veel aandacht van papa.
Ik, daarentegen, heb een behoorlijk drukke baan, maar vind daar ook heel veel energie. Als ik thuis kom na een stress-dag op mijn werk ga ik met alle liefde nog koken voor de kinderen en uitgebreid met ze aan tafel zitten en het 'avondritueel' afdraaien.
Ik laad altijd op, op mijn werk. Natuurlijk kan werken heel uitputtend zijn: ik werk continut tegen deadlines aan. Maar mijn werk is ook een passie die een heel andere kant van mij 'triggert'. Als je eens zou kunnen rondvragen bij al mijn vrienden, kennissen en vage bekenden dan zou iedereen kunnen bevestigen dat ik altijd roep dat ik 'gillend gek' zou worden als ik minder dan 4 dagen zou werken.
Dat zal vast voor iedereen anders zijn, maar ik denk dat je dit pas kan bepalen als je moeder bent. Als je een tijdje hebt ervaren hoe het is om thuis te zitten met een kind. Ik liep na een paar weken tegen de muren op, hoe gek ik ook op mijn kinderen ben, ik wil niet thuis zitten!
Kortom: ik ben zelf van mening dat je werken/niet werken/hoe veel (of weinig) werken niet kunt bepalen zonder een kind om je heen.
En oh ja...wij verdienen samen ook echt niet veel. Ik heb een redelijk goede baan, maar vriend werkt horeca. Daarin meegerekend dat we beiden niet fulltime werken kun je wel nagaan dat we geen vetpot hebben. Maar 2 kinderen voor 3 dagen naar de opvang gaat prima vanwege de toeslag! En dan nog. al was vriend grootverdiener, dan zou ik gaan werken. Mijn werk is een passie en mijn kinderen ook, maar beiden vragen een ander soort energie. De combinatie is fantastisch en maakt dat ik het prima te doen vind!
woensdag 5 augustus 2009 om 09:22
Dolce, wat goed om hier van te voren bij stil te staan. Voor mij persoonlijk zouden de redenen die je vriend aandraagt geen reden zijn om helemaal geen kinderen te willen. Maar hij heeft zeker een punt.
Zoals anderen hier ook al hebben gezegd, waar een wil is is een weg. Volgens mij hoeven kinderen niet te betekenen dat je dan alleen maar loopt te rennen en dat je zelf helemaal geen leven meer hebt. Maar het heeft zeker een grote impact op zowel je financien als je sociale leven.
Wij hebben in 2005 ons huis gekocht, werkten toen beiden fulltime. Hebben wel bewust geen huis gekocht met een tophypotheek. In die situatie konden we 'het goed doen', hoefden niet heel erg op uitgaven te letten, regelmatig uit eten, minstens 2 keer per jaar op vakantie, genoeg geld voor leuke nieuwe kleren, dagje sauna, bioscoopje, e.d.
Nu ruim 4 jaar verder hebben we 2 kinderen van anderhalf en bijna 3 (en ook nog een hond), vriend werkt nog steeds fulltime (verdeeld over 4 dagen) en ik 'nog' maar 24 uur, inmiddels ook bij een andere werkgever dichter bij huis, waarbij minder reistijd ook iets minder salaris betekende. Wij hebben ook geen familie of andere oppas in de buurt, kinderen (en hond) gaan 2 dagen per week naar de creche.
We redden ons nog steeds prima, maar inmiddels kunnen we wel heel duidelijk merken dat er minder binnen komt en er meer uit gaat. We hebben nog steeds hetzelfde leuke huis, 2 auto's, kunnen op vakantie (dit jaar 'gewoon' 1 keer). Uit eten doen we weinig meer, kleren en uitstapjes met vriendinnen geef ik ook veel minder aan uit nu. Kom ik ook minder aan toe, waardoor ik het eigenlijk niet echt mis.
Wat ons betreft is het dus prima te doen. Ja je hebt iets minder geld voor jezelf, maar ik hoef zeker niet in lompen te lopen en zie vrienden nog regelmatig (die hebben vaak zelf ook kinderen en gaan nu ook voor iets minder dure uitjes en hebben net als wij wat minder tijd). En ja, je hebt ook minder tijd voor jezelf en voor elkaar. Maar met een beetje plannen is die tijd echt nog te maken en leuke dingen doen met kinderen erbij is natuurlijk ook een vorm van tijd voor elkaar. Uit eten is voor mijn vriend en mij niet iets heel belangrijks, maar toen het afgelopen winter zo vroor hebben we samen een paar dagen vrij genomen toen de kinderen gewoon naar de creche gingen. Hebben we heerlijk de hele dag samen geschaatst. Vorige week samen een hele middag op pad geweest terwijl een buurmeisje oppaste.
In de dagelijks-leven-stress-reductie was het voor ons ideaal dat ik een andere baan kon vinden in onze eigen woonplaats (voorheen had ik een uur reistijd), scheelt enorm met creche halen en brengen.
Nouja, heel verhaal geworden. Terwijl ik alleen maar wil zeggen dat er legio mogelijkheden zijn om kinderen en werken leuk en leefbaar te houden....
Zoals anderen hier ook al hebben gezegd, waar een wil is is een weg. Volgens mij hoeven kinderen niet te betekenen dat je dan alleen maar loopt te rennen en dat je zelf helemaal geen leven meer hebt. Maar het heeft zeker een grote impact op zowel je financien als je sociale leven.
Wij hebben in 2005 ons huis gekocht, werkten toen beiden fulltime. Hebben wel bewust geen huis gekocht met een tophypotheek. In die situatie konden we 'het goed doen', hoefden niet heel erg op uitgaven te letten, regelmatig uit eten, minstens 2 keer per jaar op vakantie, genoeg geld voor leuke nieuwe kleren, dagje sauna, bioscoopje, e.d.
Nu ruim 4 jaar verder hebben we 2 kinderen van anderhalf en bijna 3 (en ook nog een hond), vriend werkt nog steeds fulltime (verdeeld over 4 dagen) en ik 'nog' maar 24 uur, inmiddels ook bij een andere werkgever dichter bij huis, waarbij minder reistijd ook iets minder salaris betekende. Wij hebben ook geen familie of andere oppas in de buurt, kinderen (en hond) gaan 2 dagen per week naar de creche.
We redden ons nog steeds prima, maar inmiddels kunnen we wel heel duidelijk merken dat er minder binnen komt en er meer uit gaat. We hebben nog steeds hetzelfde leuke huis, 2 auto's, kunnen op vakantie (dit jaar 'gewoon' 1 keer). Uit eten doen we weinig meer, kleren en uitstapjes met vriendinnen geef ik ook veel minder aan uit nu. Kom ik ook minder aan toe, waardoor ik het eigenlijk niet echt mis.
Wat ons betreft is het dus prima te doen. Ja je hebt iets minder geld voor jezelf, maar ik hoef zeker niet in lompen te lopen en zie vrienden nog regelmatig (die hebben vaak zelf ook kinderen en gaan nu ook voor iets minder dure uitjes en hebben net als wij wat minder tijd). En ja, je hebt ook minder tijd voor jezelf en voor elkaar. Maar met een beetje plannen is die tijd echt nog te maken en leuke dingen doen met kinderen erbij is natuurlijk ook een vorm van tijd voor elkaar. Uit eten is voor mijn vriend en mij niet iets heel belangrijks, maar toen het afgelopen winter zo vroor hebben we samen een paar dagen vrij genomen toen de kinderen gewoon naar de creche gingen. Hebben we heerlijk de hele dag samen geschaatst. Vorige week samen een hele middag op pad geweest terwijl een buurmeisje oppaste.
In de dagelijks-leven-stress-reductie was het voor ons ideaal dat ik een andere baan kon vinden in onze eigen woonplaats (voorheen had ik een uur reistijd), scheelt enorm met creche halen en brengen.
Nouja, heel verhaal geworden. Terwijl ik alleen maar wil zeggen dat er legio mogelijkheden zijn om kinderen en werken leuk en leefbaar te houden....
woensdag 5 augustus 2009 om 09:26
woensdag 5 augustus 2009 om 09:57
de "werken is leuk" stelling: helemaal mee eens! Ik zou niet zonder kunnen, hoe zeer ik ook geniet van de thuisdagen met mijn dochter. Maar werken is voor mij meer dan leuk, het is ook een manier om een hele andere kant van jezelf te laten zien en te ontwikkelen. Ik haal veel energie uit het leren, uit moeilijke situaties die je dan samen met collega's tot een goed einde brengt, de contacten... Een deel van mijn identiteit ligt in mijn werk; ik wordt daar aangesproken op mijn expertise en vaardigheden. Dat brengt me ontzettend veel! Soms is werk niet leuk: te druk, te veel stress, te moeilijk, dan sleep ik me er met tegenzin naartoe 's ochtends, maar negen van de tien keer kom ik opgeladen terug, niet omdat ik heb uitgerust, in tegendeel, juist omdat ik keihard heb gewerkt, mijn hersens heb gebroken, al mijn vaardighede uit de kast heb moeten trekken en het daarmee (meestal) weer stappen heb kunnen zetten. Dan voel ik me completer, ik word er vrolijk van, en een leukere, betere en flexibelere moeder.
Mijn thuisdagen vind ik heerlijk, ik geniet met volle teugen. Maar tevens vind ik het wereldje klein, en lijken huishoudelijke zaken groter en belangrijker te worden. Als ik te lang thuis ben verander ik een beetje: ineens word ik chagrijnig wanneer er kruimels op het aanrecht liggen, en wil ik dat vriend zijn schoenen uitdoet voor hij de pasgezogen trap oploopt.... Ik voel minder voldoening ofzo... dan weet ik voor mezelf dat mijn blikveld te klein wordt, dat ik te weinig input krijg van buiten het thuis-wereldje. Even bikkelen op het werk en ik geniet weer meer van de dingen, heerlijk!
Uiteraard is dit zeer persoonlijk, zoals ook Branca al opmerkte, ik besef ook wel dat ik geluk heb met mijn baan. Maar Dolce, ik zou het je gunnen, dus als jij voor je werk wil gaan: het kan echt! Ook de combinatie (m.i. zelfs JUIST de combinatie).
Mijn thuisdagen vind ik heerlijk, ik geniet met volle teugen. Maar tevens vind ik het wereldje klein, en lijken huishoudelijke zaken groter en belangrijker te worden. Als ik te lang thuis ben verander ik een beetje: ineens word ik chagrijnig wanneer er kruimels op het aanrecht liggen, en wil ik dat vriend zijn schoenen uitdoet voor hij de pasgezogen trap oploopt.... Ik voel minder voldoening ofzo... dan weet ik voor mezelf dat mijn blikveld te klein wordt, dat ik te weinig input krijg van buiten het thuis-wereldje. Even bikkelen op het werk en ik geniet weer meer van de dingen, heerlijk!
Uiteraard is dit zeer persoonlijk, zoals ook Branca al opmerkte, ik besef ook wel dat ik geluk heb met mijn baan. Maar Dolce, ik zou het je gunnen, dus als jij voor je werk wil gaan: het kan echt! Ook de combinatie (m.i. zelfs JUIST de combinatie).
woensdag 5 augustus 2009 om 14:35
Dolce, je kunt de eerste tijd ook ouderschapsverlof opnemen zodat je dan wat meer thuis bent.
Ik werk drie dagen en man vijf. Hij werkt op zaterdag en is 1 dag thuis met dochter. Dochter gaat nog 1x naar het kdv en 1x naar oma. Man hoeft pas laat te beginnen en brengt haar weg en ik ben eerder klaar en haal haar op. Dit bevalt goed, al moet ik zeggen dat we soms weinig tijd hebben om met z'n drieeen iets te doen daarom zou ik een middag minder willen werken op de dag dat hij thuis is. Tijd samen hebben we wel. Dochter gaat rond 18.30/19.00 uur naar bed en 1x per maand plannen we een avondje uit en gaat zij logeren. Tijd om bij te komen van de thuisblijfdagen heb ik niet want ik werk bij een kdv...maar werk bevalt prima!
Ik werk drie dagen en man vijf. Hij werkt op zaterdag en is 1 dag thuis met dochter. Dochter gaat nog 1x naar het kdv en 1x naar oma. Man hoeft pas laat te beginnen en brengt haar weg en ik ben eerder klaar en haal haar op. Dit bevalt goed, al moet ik zeggen dat we soms weinig tijd hebben om met z'n drieeen iets te doen daarom zou ik een middag minder willen werken op de dag dat hij thuis is. Tijd samen hebben we wel. Dochter gaat rond 18.30/19.00 uur naar bed en 1x per maand plannen we een avondje uit en gaat zij logeren. Tijd om bij te komen van de thuisblijfdagen heb ik niet want ik werk bij een kdv...maar werk bevalt prima!
