Relaties
alle pijlers
het verleden
vrijdag 21 augustus 2009 om 07:33
Hallo allemaal,
Mijn vriend en ik zijn zo'n 7 jaar samen, we hebben het heel goed, zijn gelukkig, op een ding na: mijn verleden.
Ik zal proberen om het zo kort mogelijk te houden: ik ben nog jong en ik heb nogal een bewogen leven achter de rug, mijn moeder is na een slepende ziekte overleden toen ik nog erg jong was. Niet lang daarna is mijn vader ook plotseling overleden. Ik was toen nog een tiener, en had het natuurlijk erg moeilijk hiermee. Ik ben toen aan een fout vriendje blijven plakken (aan wie ik me natuurlijk helemaal vastklampte) Deze meneer had erg losse handjes en was gok-en drank verslaafd. Hij wreef mij vooral in dat ik niets waard was, en dat ik schuld had aan het feit dat mijn ouders waren overleden, omdat ik moeilijk was.
Uiteindelijk drong hij erop aan dat ik in de prostitutie ging werken, hetgeen ik uiteindelijk ook een 3 tal jaren heb gedaan.
Ik durfde niet bij hem weg, omdat ik bang was dat ik het alleen niet zou redden, en ik leefde een beetje in m'n eigen wereld. Bovendien had ik niemand meer om op terug te vallen.
Uiteindelijk ben ik m'n huidige vriend tegengekomen, de stap eindelijk durven nemen om bij m'n ex weg te gaan. Eind goed, al goed. Niet dus.
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen, hij begrijpt het niet, snapt niet dat ik niet ben weggegaan, vind het vies, smerig, walgelijk. Hij heeft nooit iets meegemaakt in zijn leven, dus begrijpt niet dat je emotioneel aan 'lager wal' kunt raken. Hij stopt mijn verleden voor zichzelf maar weg, we hebben het er nooit over, maar soms speelt het toch nog op.
Ik vind het heel moeilijk dat hij mij er (nog steeds) om veroordeelt. En ik weet niet of ik ooit zelf met alles in het reine kan komen, als hij mij niet ten volle kan accepteren.
Hij zegt dat hij er niet over kan praten, en wil dus ook niet naar een psycholoog. Hij heeft mij feitelijk 'gered', en daar ben ik hem ook heel dankbaar voor, hij is verder ook heel goed voor mij, maar ik weet soms niet of we nog verder kunnen met elkaar. Ik ben bang dat dit altijd tussen ons in zal staan.
Sorry dat het toch een lang verhaal is geworden, ik weet ook niet goed wat ik hiermee wil. Maar het doet al goed om het eens van me af te schrijven....
Mijn vriend en ik zijn zo'n 7 jaar samen, we hebben het heel goed, zijn gelukkig, op een ding na: mijn verleden.
Ik zal proberen om het zo kort mogelijk te houden: ik ben nog jong en ik heb nogal een bewogen leven achter de rug, mijn moeder is na een slepende ziekte overleden toen ik nog erg jong was. Niet lang daarna is mijn vader ook plotseling overleden. Ik was toen nog een tiener, en had het natuurlijk erg moeilijk hiermee. Ik ben toen aan een fout vriendje blijven plakken (aan wie ik me natuurlijk helemaal vastklampte) Deze meneer had erg losse handjes en was gok-en drank verslaafd. Hij wreef mij vooral in dat ik niets waard was, en dat ik schuld had aan het feit dat mijn ouders waren overleden, omdat ik moeilijk was.
Uiteindelijk drong hij erop aan dat ik in de prostitutie ging werken, hetgeen ik uiteindelijk ook een 3 tal jaren heb gedaan.
Ik durfde niet bij hem weg, omdat ik bang was dat ik het alleen niet zou redden, en ik leefde een beetje in m'n eigen wereld. Bovendien had ik niemand meer om op terug te vallen.
Uiteindelijk ben ik m'n huidige vriend tegengekomen, de stap eindelijk durven nemen om bij m'n ex weg te gaan. Eind goed, al goed. Niet dus.
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen, hij begrijpt het niet, snapt niet dat ik niet ben weggegaan, vind het vies, smerig, walgelijk. Hij heeft nooit iets meegemaakt in zijn leven, dus begrijpt niet dat je emotioneel aan 'lager wal' kunt raken. Hij stopt mijn verleden voor zichzelf maar weg, we hebben het er nooit over, maar soms speelt het toch nog op.
Ik vind het heel moeilijk dat hij mij er (nog steeds) om veroordeelt. En ik weet niet of ik ooit zelf met alles in het reine kan komen, als hij mij niet ten volle kan accepteren.
Hij zegt dat hij er niet over kan praten, en wil dus ook niet naar een psycholoog. Hij heeft mij feitelijk 'gered', en daar ben ik hem ook heel dankbaar voor, hij is verder ook heel goed voor mij, maar ik weet soms niet of we nog verder kunnen met elkaar. Ik ben bang dat dit altijd tussen ons in zal staan.
Sorry dat het toch een lang verhaal is geworden, ik weet ook niet goed wat ik hiermee wil. Maar het doet al goed om het eens van me af te schrijven....
vrijdag 21 augustus 2009 om 07:57
Ik vind het in ieder geval erg knap van je dat je toen meteen gestopt bent. Heb je jezelf helemaal uit die wereld kunnen trekken?
Ik snap wel dat je vriend er nog mee zit, maar niet dat hij er dan niets mee wil doen. Misschien kan hij jou een brief schrijven over hoe moeilijk hij het vindt? Jij kunt hem dan schrijven over hoe het allemaal zo gekomen is.
Hij kan evengoed verder een fijne vent zijn, maar als ik lees dat hij 'jou veroordeelt' voelt dan niet zo goed. Zoals jij het hier schrijft zie ik je meer als slachtoffer van de situatie.
In ieder geval hoef je hem niet eeuwig dankbaar te blijven. Als de relatie verder niet werkt dan werkt het niet, dan meot je niet bij hem blijven uit dankbaarheid.
Ik wil je veel sterkte wensen! Volgens mij heb je het verre van makkelijk (gehad)!
Ik snap wel dat je vriend er nog mee zit, maar niet dat hij er dan niets mee wil doen. Misschien kan hij jou een brief schrijven over hoe moeilijk hij het vindt? Jij kunt hem dan schrijven over hoe het allemaal zo gekomen is.
Hij kan evengoed verder een fijne vent zijn, maar als ik lees dat hij 'jou veroordeelt' voelt dan niet zo goed. Zoals jij het hier schrijft zie ik je meer als slachtoffer van de situatie.
In ieder geval hoef je hem niet eeuwig dankbaar te blijven. Als de relatie verder niet werkt dan werkt het niet, dan meot je niet bij hem blijven uit dankbaarheid.
Ik wil je veel sterkte wensen! Volgens mij heb je het verre van makkelijk (gehad)!
Het is zoals het is
vrijdag 21 augustus 2009 om 07:59
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:04
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:07
Dankjewel Youk79, het moeilijke is juist dat ik mijn vriend al tot in den treure heb uitgelegd hoe het zover heeft kunnen komen. Natuurlijk snap ik achteraf van mezelf niet waarom ik niet gewoon ben weggegaan, voor mijn part naar een blijf-van-mijn-lijf huis. Maar goed; ik durfde destijds de stap niet te zetten.
Mijn vriend kan niet begrijpen dat ik dat leven verkoos boven onzekerheid, en als ik het zo bekijk, vind ik het ook moeilijk te aanvaarden.
Ik had gewoon heel weinig zelfvertrouwen, en koos voor de 'makkelijke, veilige weg'. (onzin natuurlijk, maar zo zag ik het toen) Mijn ex heeft me psychisch toendertijd gewoon afgebroken, ik was niks waard, ik was maar een hoer, ik maakte hem en iedereen ziek. Ook dreigde hij met zelfmoord, zei dat hij bij de dokter was geweest en dat hij kanker had, dat ie doodging. (ik was heel bang om weer iemand kwijt te raken) Achteraf sla ik mezelf voor m'n kop dat ik in al die lulpraatjes ben getrapt, maar goed, ik was toen gewoon zo stom.
Mijn vriend kan niet begrijpen dat ik dat leven verkoos boven onzekerheid, en als ik het zo bekijk, vind ik het ook moeilijk te aanvaarden.
Ik had gewoon heel weinig zelfvertrouwen, en koos voor de 'makkelijke, veilige weg'. (onzin natuurlijk, maar zo zag ik het toen) Mijn ex heeft me psychisch toendertijd gewoon afgebroken, ik was niks waard, ik was maar een hoer, ik maakte hem en iedereen ziek. Ook dreigde hij met zelfmoord, zei dat hij bij de dokter was geweest en dat hij kanker had, dat ie doodging. (ik was heel bang om weer iemand kwijt te raken) Achteraf sla ik mezelf voor m'n kop dat ik in al die lulpraatjes ben getrapt, maar goed, ik was toen gewoon zo stom.
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:17
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:18
Erg triest dat je vriend je veroordeeld over dingen die in het verleden zijn gebeurd, waar hij van af wist, en wat je achter je hebt gelaten.
Dat hij het niet léuk vindt wat er (met jou!) is gebeurd, daar zou ik nog wel begrip voor kunnen hebben, maar het verleden draai je niet meer terug. Wat wil hij nou? Dat hij naar de medicijnman gaat en met een toverspreuk het verleden gewist wordt, en het nooit heeft gebeurd?
Bovendien zijn jullie al 7 jaar samen, en dan nog steeds veroordelen?
Misschien moet hij eens met iemand (huisarts/psycholoog) gaan praten over zijn gevoelens, want dit is niet reëel.
Dat hij het niet léuk vindt wat er (met jou!) is gebeurd, daar zou ik nog wel begrip voor kunnen hebben, maar het verleden draai je niet meer terug. Wat wil hij nou? Dat hij naar de medicijnman gaat en met een toverspreuk het verleden gewist wordt, en het nooit heeft gebeurd?
Bovendien zijn jullie al 7 jaar samen, en dan nog steeds veroordelen?
Misschien moet hij eens met iemand (huisarts/psycholoog) gaan praten over zijn gevoelens, want dit is niet reëel.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:23
Cherries, al jouw zekerheden werden op een cruciaal moment, toen je tiener was, afgebroken. Je ouders overleden, en je vriendje die je van alles inprentte. Ik vind je niet stom. Ik vind dat je nu laat zien dat je sterk bent, je wilt eruit komen, maakt geen geheim van je verleden en ziet dat als een leerproces waar je van geleerd hebt: dat nooit meer.
Je hoeft je nergens voor te schamen. Al was het maar omdat een mens van minder in de vernieling zou raken. Jij bent hier heel sterk uitgekomen en daar ben je nog mee bezig.
Ik begrijp dat je vriend het niet leuk vindt. Maar toch, jij bent van meet af aan eerlijk geweest. Het is schrikken geblazen, jouw verhaal, het héle verhaal, welteverstaan, zal altijd even schrikken zijn als je het iemand vertelt. Gewoon omdat je zoveel hebt meegemaakt. Maar na het schrikken is het voor je vriend toch slikken of stikken. Jij kan dit niet meer terugdraaien, hoe graag je dat ook zou willen. Het is jouw bagage, die neem je mee.
Misschien is het voor hem wel de paradox dat hij je gered heeft uit je verleden, maar net 'dat ene' niet kan rechtzetten. Als hij ecth om je geeft, dan zoekt hij wel hulp. Want een psycholoog kan dit soort dingen bij hem ontrafelen en hem helpen met dit stukje onmacht. Want ik denk dat het dat is, het gevoel van onmacht.
Je hoeft je nergens voor te schamen. Al was het maar omdat een mens van minder in de vernieling zou raken. Jij bent hier heel sterk uitgekomen en daar ben je nog mee bezig.
Ik begrijp dat je vriend het niet leuk vindt. Maar toch, jij bent van meet af aan eerlijk geweest. Het is schrikken geblazen, jouw verhaal, het héle verhaal, welteverstaan, zal altijd even schrikken zijn als je het iemand vertelt. Gewoon omdat je zoveel hebt meegemaakt. Maar na het schrikken is het voor je vriend toch slikken of stikken. Jij kan dit niet meer terugdraaien, hoe graag je dat ook zou willen. Het is jouw bagage, die neem je mee.
Misschien is het voor hem wel de paradox dat hij je gered heeft uit je verleden, maar net 'dat ene' niet kan rechtzetten. Als hij ecth om je geeft, dan zoekt hij wel hulp. Want een psycholoog kan dit soort dingen bij hem ontrafelen en hem helpen met dit stukje onmacht. Want ik denk dat het dat is, het gevoel van onmacht.
anoniem_63408 wijzigde dit bericht op 21-08-2009 08:24
Reden: nee Muis, geen d-t gedoe vóór de koffie.....
Reden: nee Muis, geen d-t gedoe vóór de koffie.....
% gewijzigd
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:28
Het is goed dat je het uitlegt aan je vriend, maar zoals je het nu zegt ben je jezelf aan het verdedigen en dat zou niet moeten. Jij weet dat je toen (voor je gevoel) niet anders kon, en hij moet dat ook aanvaarden en jou juist steunen! Als hij dat niet kan dan denk ik dat jij alleen maar weer onzekerder wordt door hem.
Het is zoals het is
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:43
Eens met bovenstaande reacties. Ik heb vroeger ook veel meegemaakt en mijn ega niet. Al was mijn situatie totaal anders hoor. Hij begrijpt ook niet dat je daardoor gevormd wordt en dat je daar later last van kan hebben, ook omdat hij juist een beschermde jeugd heeft gehad. Dit zijn ontzettend lastige situaties om mee om te gaan.
Ik wil eerst tegen je zeggen, groot respect voor het feit dat je uit dat wereldje hebt kunnen stappen.
Misschien wel begrijpelijk dat hij moeite heeft met jouw verleden, maar je bent er eerlijk over geweest vantevoren en hij heeft toch voor jou gekozen. Het wegstoppen van zijn kant is absoluut niet goed, want op den duur gaat dat jullie relatie negatief beïnvloeden en kom je in een bepaald patroon. Hij verwijtend, en jij schuldig en onzeker.
Jouw gevoel van eigenwaarde staat nu voorop en mag niet meer negatief beïnvloed worden. Makkelijk gezegd. Ik heb ook niet direct de oplossing, maar misschien helpt het als je met hem blijft praten hierover, maar inderdaad dan niet op verdedigende toon, maar resoluut. Zo van: door mijn verleden ben ik ergens in terecht gekomen waar ik niet trots op ben, maar ik ben er uitgekomen en ga het nu anders aanpakken. Als jij van me houdt, accepteer je dat en gaan we samen verder. Als je dat niet kan, kunnen we nog met iemand gaan praten hierover en als je dat niet wilt, houdt het op.
Zoiets?
Heel veel sterkte gewenst.
Ik wil eerst tegen je zeggen, groot respect voor het feit dat je uit dat wereldje hebt kunnen stappen.
Misschien wel begrijpelijk dat hij moeite heeft met jouw verleden, maar je bent er eerlijk over geweest vantevoren en hij heeft toch voor jou gekozen. Het wegstoppen van zijn kant is absoluut niet goed, want op den duur gaat dat jullie relatie negatief beïnvloeden en kom je in een bepaald patroon. Hij verwijtend, en jij schuldig en onzeker.
Jouw gevoel van eigenwaarde staat nu voorop en mag niet meer negatief beïnvloed worden. Makkelijk gezegd. Ik heb ook niet direct de oplossing, maar misschien helpt het als je met hem blijft praten hierover, maar inderdaad dan niet op verdedigende toon, maar resoluut. Zo van: door mijn verleden ben ik ergens in terecht gekomen waar ik niet trots op ben, maar ik ben er uitgekomen en ga het nu anders aanpakken. Als jij van me houdt, accepteer je dat en gaan we samen verder. Als je dat niet kan, kunnen we nog met iemand gaan praten hierover en als je dat niet wilt, houdt het op.
Zoiets?
Heel veel sterkte gewenst.
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:47
Iemand wordt gevormd door opvoeding en verleden en jij bent daar als een hele sterke vrouw uitgekomen, op wie hij verliefd is geworden. Hij heeft nu al 7 jaar de tijd en ruimte gehad dit te accepteren. Het is niet fair, dat hij hier steeds op terugvalt...dus is het aan hem nu, om hier iets mee te doen! Als hij geen psycholoog wil inschakelen, lijkt het er op, dat hij dit wil blijven "gebruiken" tegen je....
vrijdag 21 augustus 2009 om 08:57
quote:lindy schreef op 21 augustus 2009 @ 08:40:
Dat jij je vriend ziet als ''je redder'' is niet gezond. Hij cultiveert die verhoudingen tussen jullie dan ook nog eens door zich nogal paternalistisch op te stellen. En hij is niet gezond bezig door jouw verleden, dat ook nog eens door een groot deel door die ellendige tijd in je jeugd is veroorzaakt, te veroordelen in plaats van te accepteren. Als jij écht van je houdt, stapt hij over die kinderachtige verwijten heen en zet een streep onder dat deel van jouw verleden, zoals je zelf ook hebt gedaan. Nu ziet hij zichzelf waarschijnlijk ook meer als een redder die het afhankelijke meisje moest dragen in plaats van een gelijkwaardige partner.
Zo eens met Lindy.....
Lieve Cherries, meisje, wat een leven heb je al achter de rug. Je hebt hebt jezelf gered, realiseer je je dat wel? Jij bent zelf weggegaan. Je hebt zelf gekozen voor een ander leven dan het leven wat je leidde. Niemand heeft dat voor jou gedaan.
Wat jij pertinent niet nodig hebt is iemand die je veroordeelt voor wat er in je verleden gebeurd is. Het is niet mogelijk om tegelijk van iemand te houden en te verafschuwen. Al gaat het niet om jou als persoon misschien maar alleen om je werk van toen, het hoort bij jou en hij kan het 100 keer niet begrijpen, het is zo en hij dealt er maar mee.
Of niet.
Daarin heb jij ook een keuze.
Wil jij wel met iemand samen zijn die jouw verleden niet trekt?
Wat als er kinderen komen? Dan moet het niet zo zijn dat hij je jouw verleden voor de voeten blijft gooien.
Hij accepteert je mét alles wat je meegemaakt heeft, of dat doet hij niet maar als hij bezig blijft met jou te veroordelen om je verleden dan houdt het op.
Hij hóeft niet met je samen te zijn als hij het allemaal zo lastig te verteren vindt. En jij hoeft zijn veroordelingen niet te accepteren.
Misschien geloof je er niks van maar er bestaan ook mannen die goed en lief voor je zijn zonder je er aan te herinneren dat je tegen je zin in de prostitutie hebt gezeten.
Hij is niet je redder. Je bent je eigen redder geweest en hij mag in zijn handen klappen met je. Zo niet, dan hoop ik dat je kiest voor een leven met iemand die dat wel doet.
Dat jij je vriend ziet als ''je redder'' is niet gezond. Hij cultiveert die verhoudingen tussen jullie dan ook nog eens door zich nogal paternalistisch op te stellen. En hij is niet gezond bezig door jouw verleden, dat ook nog eens door een groot deel door die ellendige tijd in je jeugd is veroorzaakt, te veroordelen in plaats van te accepteren. Als jij écht van je houdt, stapt hij over die kinderachtige verwijten heen en zet een streep onder dat deel van jouw verleden, zoals je zelf ook hebt gedaan. Nu ziet hij zichzelf waarschijnlijk ook meer als een redder die het afhankelijke meisje moest dragen in plaats van een gelijkwaardige partner.
Zo eens met Lindy.....
Lieve Cherries, meisje, wat een leven heb je al achter de rug. Je hebt hebt jezelf gered, realiseer je je dat wel? Jij bent zelf weggegaan. Je hebt zelf gekozen voor een ander leven dan het leven wat je leidde. Niemand heeft dat voor jou gedaan.
Wat jij pertinent niet nodig hebt is iemand die je veroordeelt voor wat er in je verleden gebeurd is. Het is niet mogelijk om tegelijk van iemand te houden en te verafschuwen. Al gaat het niet om jou als persoon misschien maar alleen om je werk van toen, het hoort bij jou en hij kan het 100 keer niet begrijpen, het is zo en hij dealt er maar mee.
Of niet.
Daarin heb jij ook een keuze.
Wil jij wel met iemand samen zijn die jouw verleden niet trekt?
Wat als er kinderen komen? Dan moet het niet zo zijn dat hij je jouw verleden voor de voeten blijft gooien.
Hij accepteert je mét alles wat je meegemaakt heeft, of dat doet hij niet maar als hij bezig blijft met jou te veroordelen om je verleden dan houdt het op.
Hij hóeft niet met je samen te zijn als hij het allemaal zo lastig te verteren vindt. En jij hoeft zijn veroordelingen niet te accepteren.
Misschien geloof je er niks van maar er bestaan ook mannen die goed en lief voor je zijn zonder je er aan te herinneren dat je tegen je zin in de prostitutie hebt gezeten.
Hij is niet je redder. Je bent je eigen redder geweest en hij mag in zijn handen klappen met je. Zo niet, dan hoop ik dat je kiest voor een leven met iemand die dat wel doet.
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:06
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:18
lieve cherries...bij mij gaan allerlei bellen rinkelen als ik jouw verhaal lees.
Het enige wat bij mij naar boven komt is: meisje kies voor jezelf.. je hebt zoveel onverwerkt verdriet in je lijf zitten dat je volgens mij eerst eens voor jezelf moet gaan leven. Jouw leven staat in het teken van andere mensen en dat kan de bedoeling niet zijn.
Daarbij vind ik dat iedereen recht heeft op een gelijkwaardige relatie. En die heb je nu(weer) niet. Je bent door wat je mee gemaakt hebt in je leven zo opzoek naar bevestiging en bescherming, en dat krijg je nu niet.
Het enige wat bij mij naar boven komt is: meisje kies voor jezelf.. je hebt zoveel onverwerkt verdriet in je lijf zitten dat je volgens mij eerst eens voor jezelf moet gaan leven. Jouw leven staat in het teken van andere mensen en dat kan de bedoeling niet zijn.
Daarbij vind ik dat iedereen recht heeft op een gelijkwaardige relatie. En die heb je nu(weer) niet. Je bent door wat je mee gemaakt hebt in je leven zo opzoek naar bevestiging en bescherming, en dat krijg je nu niet.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:22
hij wist het dus voordat hij een relatie met je aanging, dan moet ie slikken of wegwezen. Zo simpel is het. Shit happens en voor jou is het moeilijker dan voor hem want jij hebt het meegemaakt.
En niet alleen hij heeft je eruit gered maar dit heb je net zo hard zelf gedaan hoor. ALs je er niet voor had gevochten dan was je nu nog in dezelfde situatie. Dus gun hem niet alleen die eer maar ook jezelf.
Je kunt niets aan je verleden veranderen. Gelukkig wel aan je toekomst en als hij daar onderdeel van wilt blijven dan mag hij dit niet meer tegen je gebruiken.. Wat wil hij dat je doet? HEt verleden uitwist? DAt kan niet, punt.
En blijf aub niet in de gedachten hangen dat HIJ je grote verlosser is.....dat ben je nog altijd ZELF!
En niet alleen hij heeft je eruit gered maar dit heb je net zo hard zelf gedaan hoor. ALs je er niet voor had gevochten dan was je nu nog in dezelfde situatie. Dus gun hem niet alleen die eer maar ook jezelf.
Je kunt niets aan je verleden veranderen. Gelukkig wel aan je toekomst en als hij daar onderdeel van wilt blijven dan mag hij dit niet meer tegen je gebruiken.. Wat wil hij dat je doet? HEt verleden uitwist? DAt kan niet, punt.
En blijf aub niet in de gedachten hangen dat HIJ je grote verlosser is.....dat ben je nog altijd ZELF!
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:27
mannen hebben overigens al heel snel het idee dat ze een held zijn. Meteen uit zijn hoofd praten!
Mijn vriend had dat ook al omdat toen wij een relatie startten, ik bij mijn ouders woonde! WAt een lef....dat heb ik binnen een paar ruzies uit zijn kop gepraat en gezegd dat ik zo weer bij mijn ouders kan intrekken als ik wil....
Mijn vriend had dat ook al omdat toen wij een relatie startten, ik bij mijn ouders woonde! WAt een lef....dat heb ik binnen een paar ruzies uit zijn kop gepraat en gezegd dat ik zo weer bij mijn ouders kan intrekken als ik wil....
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:39
Cherries, niets dan respect voor jou. Wat ben jij een sterke vrouw. Het is nogal wat, om op zo jonge leeftijd je ouders al te verliezen. En het is bijna onontkoombaar dat je dan 'blijft hangen' aan iemand waar je wel iets bij denkt te vinden, je miste ook zoveel.
Je hoeft jezelf helemaal niets kwalijk te nemen. Je hebt gedaan wat nodig was om te overleven. Om zo goed mogelijk met een rotsituatie om te gaan. En al zou je het nu anders doen: dat is achteraf-praat. Toen kon je niet anders. En je hebt toen voor jezelf het beste gedaan.
Je vriend is niet je redder; jij bent je eigen redder. Jij bent op het punt gekomen waar je nu bent. En iemand die van je houdt, echt van je houdt, veroordeelt je niet om je verleden, maar probeert te begrijpen waarom je tot bepaalde keuzes bent gekomen. Dat hij hier na zeven jaar nog steeds moeilijk over doet, geeft mij te denken. Dan lijkt het me iets dat hij je altijd zal blijven nadragen, en wil jij dat?
Veel liefs, ik vind je dapper en eerlijk.
Je hoeft jezelf helemaal niets kwalijk te nemen. Je hebt gedaan wat nodig was om te overleven. Om zo goed mogelijk met een rotsituatie om te gaan. En al zou je het nu anders doen: dat is achteraf-praat. Toen kon je niet anders. En je hebt toen voor jezelf het beste gedaan.
Je vriend is niet je redder; jij bent je eigen redder. Jij bent op het punt gekomen waar je nu bent. En iemand die van je houdt, echt van je houdt, veroordeelt je niet om je verleden, maar probeert te begrijpen waarom je tot bepaalde keuzes bent gekomen. Dat hij hier na zeven jaar nog steeds moeilijk over doet, geeft mij te denken. Dan lijkt het me iets dat hij je altijd zal blijven nadragen, en wil jij dat?
Veel liefs, ik vind je dapper en eerlijk.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:48
Wat moeilijk voor je! Je was toen een kind in je manier van handelen. Een kind zonder ouders, een kind dat zekerheid zocht. Dat moet hij los zien van de persoon die je nu bent. Als hij dat niet kan, moet hij met een psych gaan praten. Je bent nu zoveel sterker. Kies altijd voor jezelf. Je hebt lichamelijke mishandeling en geestelijke; als hij jou na 7 jaar nog steeds veroordeelt riekt het naar geestelijke mishandeling, ook al is dat vast zijn bedoeling niet. Hij veroordeelt een jong verdrietig meisje en viert dat bot op jou. Niet meer intrappen! Sterkte!
vrijdag 21 augustus 2009 om 09:50
quote:cherries22 schreef op 21 augustus 2009 @ 07:33:
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen..
Dan had je vriend geen relatie met jou moeten beginnen. Punt.
Jij hebt het al zwaar genoeg gehad in het leven, jij verdient dubbel en dwars iemand die je leven mooier maakt. Niet iemand die je dankbaar moet zijn en je ondertussen naar beneden haalt.
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen..
Dan had je vriend geen relatie met jou moeten beginnen. Punt.
Jij hebt het al zwaar genoeg gehad in het leven, jij verdient dubbel en dwars iemand die je leven mooier maakt. Niet iemand die je dankbaar moet zijn en je ondertussen naar beneden haalt.
