Psyche
alle pijlers
De biechtstoel
donderdag 16 oktober 2008 om 22:38
Hierbij alweer een gloednieuw biechttopic!
Om het biechtaccount goed te laten werken, gelden de volgende regels:
- het account is van iedereen, dus je mag geen wachtwoorden of avatars wijzigen. Dit is alleen voorbehouden aan Angels.
- het account mag alleen gebruikt worden op dit biechttopic. Mocht het toch ergens anders bewust gebruikt worden, dan volgt een officiële waarschuwing.
- je biecht mag niet over forummers of topics op het Viva forum gaan. Gebeurt dat wel dan volgen er maatregelen!
- je mag geen postings van anderen die onder Vivabiecht hebben gepost aanpassen of verwijderen
- postings die echt niet door de beugel kunnen, zoals een
zelfmoordaankondiging, postings over illegale activiteiten of het enorm afzeiken van een medeforummer, zullen wel worden
gecontroleerd op IP adres en eventueel Nick. Voor de rest blijven postings volledig anoniem.
- je mag onder je eigen nick biechten, maar alleen serieus en niet met off-topic berichten vermomd als biecht.
- het is niet de bedoeling dat er wordt gereageerd op een biecht. Niettemin kan een posting een forummer soms aangrijpen of kan iemand in staat zijn hulp te bieden. In dat geval willen we wel eens een oogje dicht knijpen bij nette korte reacties waar geen discussie uit ontstaat.
- off-topic geklets kan in het topic op Overige dat over het biechtforum gaat:
Discussie over de biechtstoel, ook kun je in dit topic verder praten over de biechts.
- wij kunnen de regels op elk moment aanpassen als blijkt dat ze niet het gewenste effect hebben.
Het account:
Nick: Vivabiecht
Wachtwoord: password
Succes, enneh, hou het leuk!
Om het biechtaccount goed te laten werken, gelden de volgende regels:
- het account is van iedereen, dus je mag geen wachtwoorden of avatars wijzigen. Dit is alleen voorbehouden aan Angels.
- het account mag alleen gebruikt worden op dit biechttopic. Mocht het toch ergens anders bewust gebruikt worden, dan volgt een officiële waarschuwing.
- je biecht mag niet over forummers of topics op het Viva forum gaan. Gebeurt dat wel dan volgen er maatregelen!
- je mag geen postings van anderen die onder Vivabiecht hebben gepost aanpassen of verwijderen
- postings die echt niet door de beugel kunnen, zoals een
zelfmoordaankondiging, postings over illegale activiteiten of het enorm afzeiken van een medeforummer, zullen wel worden
gecontroleerd op IP adres en eventueel Nick. Voor de rest blijven postings volledig anoniem.
- je mag onder je eigen nick biechten, maar alleen serieus en niet met off-topic berichten vermomd als biecht.
- het is niet de bedoeling dat er wordt gereageerd op een biecht. Niettemin kan een posting een forummer soms aangrijpen of kan iemand in staat zijn hulp te bieden. In dat geval willen we wel eens een oogje dicht knijpen bij nette korte reacties waar geen discussie uit ontstaat.
- off-topic geklets kan in het topic op Overige dat over het biechtforum gaat:
Discussie over de biechtstoel, ook kun je in dit topic verder praten over de biechts.
- wij kunnen de regels op elk moment aanpassen als blijkt dat ze niet het gewenste effect hebben.
Het account:
Nick: Vivabiecht
Wachtwoord: password
Succes, enneh, hou het leuk!
anoniem_30197 wijzigde dit bericht op 18-12-2009 20:38
Reden: Link aangepast
Reden: Link aangepast
% gewijzigd
zondag 23 augustus 2009 om 08:51
Ik lees net het topic, ik ben alleen, ik blijf alleen en dat ligt aan mij.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Alles, maar dan ook echt alles heb ik eraan gedaan, het frustreert mij dat er veel kan in de medische wereld, maar zoiets essentieels als dit wat zoveel invloed heeft op mijn sociale contacten, lijkt niet definitief verholpen te kunnen worden.
En weer zit ik te janken nu, doe wel mee aan het leven, maar sta naar mijn gevoel aan de zijkant toe te kijken hoe iedereen zijn leven leeft.....
Ik kan niet mijzelf zijn, altijd maar dan ook altijd zit die slechte adem mij letterlijk en figuurlijk in de weg.
Een relatie zou ik dolgraag willen,maar kan gewoonweg niet.
Ik moet er niet aan denken nog zo door te leven tot mijn dood, ik hou dat niet meer vol.
Er wordt zo weinig hier over gesproken, het is en blijft nog een taboe, maar er moeten toch nog meer mensen zijn die dit hebben? Ik ken ze niet, maar het lijkt mij fijn om eens een lotgenoot hierover te spreken.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Alles, maar dan ook echt alles heb ik eraan gedaan, het frustreert mij dat er veel kan in de medische wereld, maar zoiets essentieels als dit wat zoveel invloed heeft op mijn sociale contacten, lijkt niet definitief verholpen te kunnen worden.
En weer zit ik te janken nu, doe wel mee aan het leven, maar sta naar mijn gevoel aan de zijkant toe te kijken hoe iedereen zijn leven leeft.....
Ik kan niet mijzelf zijn, altijd maar dan ook altijd zit die slechte adem mij letterlijk en figuurlijk in de weg.
Een relatie zou ik dolgraag willen,maar kan gewoonweg niet.
Ik moet er niet aan denken nog zo door te leven tot mijn dood, ik hou dat niet meer vol.
Er wordt zo weinig hier over gesproken, het is en blijft nog een taboe, maar er moeten toch nog meer mensen zijn die dit hebben? Ik ken ze niet, maar het lijkt mij fijn om eens een lotgenoot hierover te spreken.
zondag 23 augustus 2009 om 08:51
Ik lees net het topic, ik ben alleen, ik blijf alleen en dat ligt aan mij.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Alles, maar dan ook echt alles heb ik eraan gedaan, het frustreert mij dat er veel kan in de medische wereld, maar zoiets essentieels als dit wat zoveel invloed heeft op mijn sociale contacten, lijkt niet definitief verholpen te kunnen worden.
En weer zit ik te janken nu, doe wel mee aan het leven, maar sta naar mijn gevoel aan de zijkant toe te kijken hoe iedereen zijn leven leeft.....
Ik kan niet mijzelf zijn, altijd maar dan ook altijd zit die slechte adem mij letterlijk en figuurlijk in de weg.
Een relatie zou ik dolgraag willen,maar kan gewoonweg niet.
Ik moet er niet aan denken nog zo door te leven tot mijn dood, ik hou dat niet meer vol.
Er wordt zo weinig hier over gesproken, het is en blijft nog een taboe, maar er moeten toch nog meer mensen zijn die dit hebben? Ik ken ze niet, maar het lijkt mij fijn om eens een lotgenoot hierover te spreken.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Alles, maar dan ook echt alles heb ik eraan gedaan, het frustreert mij dat er veel kan in de medische wereld, maar zoiets essentieels als dit wat zoveel invloed heeft op mijn sociale contacten, lijkt niet definitief verholpen te kunnen worden.
En weer zit ik te janken nu, doe wel mee aan het leven, maar sta naar mijn gevoel aan de zijkant toe te kijken hoe iedereen zijn leven leeft.....
Ik kan niet mijzelf zijn, altijd maar dan ook altijd zit die slechte adem mij letterlijk en figuurlijk in de weg.
Een relatie zou ik dolgraag willen,maar kan gewoonweg niet.
Ik moet er niet aan denken nog zo door te leven tot mijn dood, ik hou dat niet meer vol.
Er wordt zo weinig hier over gesproken, het is en blijft nog een taboe, maar er moeten toch nog meer mensen zijn die dit hebben? Ik ken ze niet, maar het lijkt mij fijn om eens een lotgenoot hierover te spreken.
zondag 23 augustus 2009 om 09:39
zondag 23 augustus 2009 om 13:07
quote:Vivabiecht schreef op 22 augustus 2009 @ 22:50:
Ik wil ook gaan ontdekken hoe het komt dat ik al die jaren zo hardnekkig ben blijven investeren in een kansloze relatie. Wat me helemaal opgebroken heeft. En nu ga ik zijn droom kapot maken.
Heel goed dat je toch gaat. Gewoon doen. Het zal ook helpen bij het verbreken van je relatie, als dat is wat je wil.
Zijn droom kapot maken? Wat dacht je van je eigen leven in je eigen hand nemen en dáár iets van maken? Denk nu maar eens aan jezelf meid.
Jij.
Dat is echt de belangrijkste persoon in je leven.
Ik wil ook gaan ontdekken hoe het komt dat ik al die jaren zo hardnekkig ben blijven investeren in een kansloze relatie. Wat me helemaal opgebroken heeft. En nu ga ik zijn droom kapot maken.
Heel goed dat je toch gaat. Gewoon doen. Het zal ook helpen bij het verbreken van je relatie, als dat is wat je wil.
Zijn droom kapot maken? Wat dacht je van je eigen leven in je eigen hand nemen en dáár iets van maken? Denk nu maar eens aan jezelf meid.
Jij.
Dat is echt de belangrijkste persoon in je leven.
zondag 23 augustus 2009 om 13:11
quote:Vivabiecht schreef op 22 augustus 2009 @ 16:13:
Mijn vriend en ik hebben een dochtertje en het is het liefste schatje wat bestaat. Maar als ik heel eerlijk tegen mezelf ben moet ik toegeven dat zij er is omdat mijn vriend heel graag een kind wilde. En nu ze er is zijn al mijn angsten waarheid geworden. Het hebben van een kind is beklemmender dan ik me ooit voor kon stellen. Niets wordt ooit meer zoals het was. Mijn vriend wil in de toekomst heel graag nog een kind. Ik wil dat niet en nooit zal hij weten waarom dat echt is.
Nu is ze er en ik maak er het beste van en ik wil haar op geen enkele manier ongelukkig zien, maar als ik dit van te voren had geweten, waren wij nog steeds een bewust kinderloos stel geweest.
Wat erg. Voor jou. Ik neem aan dat je dochter het nooit zal weten, hoe je je écht voelt. Het lijkt me inderdaad heel erg moeilijk om met je partner te bespreken. Kun je zeggen waarin zich je gevoel uit? Ben je ongelukkig? In paniek? Depressief?
Een tweede kind, nee, natuurlijk niet zou ik bijna zeggen. Als je je bij je dochter al zo voelt.
Maak je man dat wel heel duidelijk, dat hij er ook geen hoop meer op heeft, dat is namelijk niet eerlijk (vind ik).
Mijn vriend en ik hebben een dochtertje en het is het liefste schatje wat bestaat. Maar als ik heel eerlijk tegen mezelf ben moet ik toegeven dat zij er is omdat mijn vriend heel graag een kind wilde. En nu ze er is zijn al mijn angsten waarheid geworden. Het hebben van een kind is beklemmender dan ik me ooit voor kon stellen. Niets wordt ooit meer zoals het was. Mijn vriend wil in de toekomst heel graag nog een kind. Ik wil dat niet en nooit zal hij weten waarom dat echt is.
Nu is ze er en ik maak er het beste van en ik wil haar op geen enkele manier ongelukkig zien, maar als ik dit van te voren had geweten, waren wij nog steeds een bewust kinderloos stel geweest.
Wat erg. Voor jou. Ik neem aan dat je dochter het nooit zal weten, hoe je je écht voelt. Het lijkt me inderdaad heel erg moeilijk om met je partner te bespreken. Kun je zeggen waarin zich je gevoel uit? Ben je ongelukkig? In paniek? Depressief?
Een tweede kind, nee, natuurlijk niet zou ik bijna zeggen. Als je je bij je dochter al zo voelt.
Maak je man dat wel heel duidelijk, dat hij er ook geen hoop meer op heeft, dat is namelijk niet eerlijk (vind ik).
zondag 23 augustus 2009 om 13:13
quote:Vivabiecht schreef op 23 augustus 2009 @ 08:51:
Ik lees net het topic, ik ben alleen, ik blijf alleen en dat ligt aan mij.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Meid, wat verschrikkelijk voor je.....
Je hebt alles geprobeerd en er is geen oplossing, wat rot en uitzichtloos. Kunnen we niet met je meedenken denk je?
Ik lees net het topic, ik ben alleen, ik blijf alleen en dat ligt aan mij.
In mijn geval kan ik zeggen dat ik altijd alleen zal blijven door mijn slechte adem, ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Meid, wat verschrikkelijk voor je.....
Je hebt alles geprobeerd en er is geen oplossing, wat rot en uitzichtloos. Kunnen we niet met je meedenken denk je?
zondag 23 augustus 2009 om 13:22
Dankjewel Eleonora het is zo verdomd moeilijk. Om hem los te laten. Zijn wereld zal in elkaar storten, dat is in het verleden gebleken. Die van mij draait wel door ( en op een prettigere manier ook nog) ik begrijp niet waarom ik me zo verantwoordelijk voel voor hem. Ik wil van dat gevoel af. Ik denk dat het komt omdat we kinderen hebben samen. Het besef dat hij zijn ongemakken niet opzij kan zetten voor onze kinderen, maakt me dat ik de relatie nooit heb durven beeindigen. Ik weet dat dat stom klinkt. Maar ik kan dat niet loslaten. Ik hoop van harte dat dat mij wel in de relatietherapie gaat lukken. Hij is automatisch verbonden met mijn kinderen, dat maakt het zo moeilijk voor mij. Als we geen kinderen hadden gehad was ik nooit zo lang met hem doorgegaan. Ik realiseer me nu ook wat ik typ, ondanks het houden van ( wat voor soort houden van dat is weet ik ook niet) zeg ik hiermee eigenlijk dat het niet meer goed komt , vanuit mijn gevoel dan. Het voelt zo ongelijkwaardig! Ik voorzie nu al grote problemen, hij gaat dit nooit accepteren en dan? Ben zo bang dat het alsnog gaat escaleren en dat dus de ellende altijd zal blijven.
zondag 23 augustus 2009 om 13:32
quote:Vivabiecht schreef op 23 augustus 2009 @ 13:22:
Dankjewel Eleonora het is zo verdomd moeilijk. Om hem los te laten. Zijn wereld zal in elkaar storten, dat is in het verleden gebleken. Die van mij draait wel door ( en op een prettigere manier ook nog) ik begrijp niet waarom ik me zo verantwoordelijk voel voor hem. Ik wil van dat gevoel af. Ik denk dat het komt omdat we kinderen hebben samen. Het besef dat hij zijn ongemakken niet opzij kan zetten voor onze kinderen, maakt me dat ik de relatie nooit heb durven beeindigen. Ik weet dat dat stom klinkt. Maar ik kan dat niet loslaten. Ik hoop van harte dat dat mij wel in de relatietherapie gaat lukken. Hij is automatisch verbonden met mijn kinderen, dat maakt het zo moeilijk voor mij. Als we geen kinderen hadden gehad was ik nooit zo lang met hem doorgegaan. Ik realiseer me nu ook wat ik typ, ondanks het houden van ( wat voor soort houden van dat is weet ik ook niet) zeg ik hiermee eigenlijk dat het niet meer goed komt , vanuit mijn gevoel dan. Het voelt zo ongelijkwaardig! Ik voorzie nu al grote problemen, hij gaat dit nooit accepteren en dan? Ben zo bang dat het alsnog gaat escaleren en dat dus de ellende altijd zal blijven.
Je klinkt helemaal niet stom. Je klinkt herkenbaar. Je man is je kind en jij voelt je verantwoordelijk voor hem omdat je dat altijd geweest bent. Hij kan niet zonder jou omdat hij denkt dat hij dat niet kan en zo hebben jullie je volkomen afhankelijk gemaakt aan elkaar.
Je hebt waarschijnlijk gelijk, hij zal het niet makkelijk vinden om je los te laten maar door in therapie te gaan en te praten kan hij wel die kant op 'gemasseerd' worden. Therapie is er niet alleen om breuken te lijmen of crisissen op te lossen maar ook om los te komen van elkaar als dat de beste oplossing is.
Wat jij moet doen is zeker zijn van je zaak. Weten wat je wil en je grote, volwassen puber los gaan laten. Je bént niet verantwoordelijk. Mocht hij willen. Lekker makkelijk. Kan hij jou de schuld in de schoenen schuiven van zijn ongeluk.
Je bent verantwoordelijk voor jezelf en je kinderen en hij is niet je kind, hij is je man en hij is volwassen en als jij zegt dat het klaar is, dan is het klaar.
Makkelijker gezegd dan gedaan en als jij denkt dat hij het je lastig zal maken dan heb je daar waarschijnlijk alle gelijk van de wereld in, dat zal dus je realiteit worden misschien en toch is het geen reden om niet op te houden met zijn verzorger/mentor/moeder te zijn.
Ik heb een relatie gehad, tien jaar lang, met een man die net als de jouwe, afhankelijk was van mij, op een bepaalde manier. Hij heeft me nog anderhalf jaar nadat ik wegging lastig gevallen, bedreigd enzovoort en wij hadden niet eens kinderen samen. Maar ik zou niet terug willen naar de oude situatie. Om wat jij schreef eigenlijk. In mijn eentje, alleen, zonder hem, was het prettiger, ook al was het ook moeilijk.
Je moet een keuze maken en die keuze zou er een voor jezelf moeten zijn. Je leven is te kort om de rest er van de schijn op te gaan zitten houden.
Ken je deze nog? Oud en heel erg waar;
'Mens, durf te leven!'
Dankjewel Eleonora het is zo verdomd moeilijk. Om hem los te laten. Zijn wereld zal in elkaar storten, dat is in het verleden gebleken. Die van mij draait wel door ( en op een prettigere manier ook nog) ik begrijp niet waarom ik me zo verantwoordelijk voel voor hem. Ik wil van dat gevoel af. Ik denk dat het komt omdat we kinderen hebben samen. Het besef dat hij zijn ongemakken niet opzij kan zetten voor onze kinderen, maakt me dat ik de relatie nooit heb durven beeindigen. Ik weet dat dat stom klinkt. Maar ik kan dat niet loslaten. Ik hoop van harte dat dat mij wel in de relatietherapie gaat lukken. Hij is automatisch verbonden met mijn kinderen, dat maakt het zo moeilijk voor mij. Als we geen kinderen hadden gehad was ik nooit zo lang met hem doorgegaan. Ik realiseer me nu ook wat ik typ, ondanks het houden van ( wat voor soort houden van dat is weet ik ook niet) zeg ik hiermee eigenlijk dat het niet meer goed komt , vanuit mijn gevoel dan. Het voelt zo ongelijkwaardig! Ik voorzie nu al grote problemen, hij gaat dit nooit accepteren en dan? Ben zo bang dat het alsnog gaat escaleren en dat dus de ellende altijd zal blijven.
Je klinkt helemaal niet stom. Je klinkt herkenbaar. Je man is je kind en jij voelt je verantwoordelijk voor hem omdat je dat altijd geweest bent. Hij kan niet zonder jou omdat hij denkt dat hij dat niet kan en zo hebben jullie je volkomen afhankelijk gemaakt aan elkaar.
Je hebt waarschijnlijk gelijk, hij zal het niet makkelijk vinden om je los te laten maar door in therapie te gaan en te praten kan hij wel die kant op 'gemasseerd' worden. Therapie is er niet alleen om breuken te lijmen of crisissen op te lossen maar ook om los te komen van elkaar als dat de beste oplossing is.
Wat jij moet doen is zeker zijn van je zaak. Weten wat je wil en je grote, volwassen puber los gaan laten. Je bént niet verantwoordelijk. Mocht hij willen. Lekker makkelijk. Kan hij jou de schuld in de schoenen schuiven van zijn ongeluk.
Je bent verantwoordelijk voor jezelf en je kinderen en hij is niet je kind, hij is je man en hij is volwassen en als jij zegt dat het klaar is, dan is het klaar.
Makkelijker gezegd dan gedaan en als jij denkt dat hij het je lastig zal maken dan heb je daar waarschijnlijk alle gelijk van de wereld in, dat zal dus je realiteit worden misschien en toch is het geen reden om niet op te houden met zijn verzorger/mentor/moeder te zijn.
Ik heb een relatie gehad, tien jaar lang, met een man die net als de jouwe, afhankelijk was van mij, op een bepaalde manier. Hij heeft me nog anderhalf jaar nadat ik wegging lastig gevallen, bedreigd enzovoort en wij hadden niet eens kinderen samen. Maar ik zou niet terug willen naar de oude situatie. Om wat jij schreef eigenlijk. In mijn eentje, alleen, zonder hem, was het prettiger, ook al was het ook moeilijk.
Je moet een keuze maken en die keuze zou er een voor jezelf moeten zijn. Je leven is te kort om de rest er van de schijn op te gaan zitten houden.
Ken je deze nog? Oud en heel erg waar;
'Mens, durf te leven!'
zondag 23 augustus 2009 om 14:44
Eleonora je slaat de spijker op de kop. Ik heb even moeten slikken toen ik je las. Ik kan alles beamen. En ik denk niet alleen dat het lastig zal worden als ik hem loslaat, ik weet uit ervaring dat dat realiteit zal zijn. Ik heb het in het verleden eerder geprobeerd en dat was geen lolletje. Uiteindelijk nam ik hem dan maar weer terug, in de hoop dat het voor ons allemaal beter zou gaan. Ook beweerde hij elke keer weer veranderd te zijn en ik geloofde hem ( of wilde hem geloven). Vooruit dan maar, nog een keer, alles voor het gezin. Natuurlijk verviel alles weer in het zelfde patroon na verloop van tijd. En het is zo wat jij schrijft, alles was/is mijn schuld en mijn verantwoordelijkheid. Dat was zijn boodschap altijd en ik nam dat serieus. Een zware last, voel ik nu aan alles in me. De pijn wordt steeds heviger in mij als hij me weer laat zitten, kwetst, noem maar op. Het maakt me zo verdrietig, gedeprimeerd. Natuurlijk wil hij daar niet over praten, hij sluit zich af, en wil dat ik mezelf er 'gewoon' even overheen zet. Met de boodschap dat hij echt van me houdt en hij gaat veranderen en dat het mijn schuld is. Alles is eigenlijk mijn schuld, ook zijn drankprobleem. En niet een drankprobleem van een probleempje, nee een serieus zuipprobleem. Dat is ook mijn schuld , als ik niet mee ga in zijn problematiek ( het bij hem laat dat hij zelf eraan gaat werken, hoop ik dan altijd) zet hij het op een zuipen, de gevolgen ( zijn verschrikkelijke gedrag) zijn voor mij en de kinderen. Ik zit wat je noemt in een viceuze cirkel. Hij heeft natuurlijk ook geen drankprobleem ( iedereen drinkt weleens wat ) en als hij er een heeft is het nog mijn schuld ook. Ik kook al van woede elke keer als hij in mijn nabijheid is. Ik kan hem niet meer om me heen verdragen!
Ik weet wat ik wil, en dat is hem gaan leren loslaten en een vrij leven leiden. Ik hoop zo dat dat gaat lukken mbv die psychiater. Hoewel ik al misselijk word bij het idee, met hem daar te zitten. Zijn gelieg, gedraai, smoesjes te moeten slikken. Ik weet niet of ik dat aankan, ik zit zo vol onverwerkte woede.
Wanneer was jij zeker van je zaak? Ik kan me zo voorstellen dat het iets makkelijker is als je samen geen kinderen hebt. Wanneer voelde jij dat? Ik voel nu heel duidelijk dat ik op ben, mijn emmer vol is en ik het niet meer wil en kan opbrengen om te vechten. Net nu hij er wel klaar voor is ( dat zegt hij tenminste kan ook onzin zijn, grote verhalen genoeg gehoord afgelopen jaren). Zelfs mijn positieve familie die altijd wel ergens een lichtpuntje zagen weten het nu ook niet meer en hebben ook echt genoeg van hem. Ik ben het zo zat, steeds die schuld in de schoenen geschoven te krijgen door hem ik barst bijna uit elkaar steeds als hij dat weer doet. Het is heel moeilijk want ik moet toneel spelen naar mijn kinderen toe, het is hun vader en dat staat los van mijn gevoelens tov hem ik wil niet dat ze daar iets van meekrijgen.
Ik weet wat ik wil, en dat is hem gaan leren loslaten en een vrij leven leiden. Ik hoop zo dat dat gaat lukken mbv die psychiater. Hoewel ik al misselijk word bij het idee, met hem daar te zitten. Zijn gelieg, gedraai, smoesjes te moeten slikken. Ik weet niet of ik dat aankan, ik zit zo vol onverwerkte woede.
Wanneer was jij zeker van je zaak? Ik kan me zo voorstellen dat het iets makkelijker is als je samen geen kinderen hebt. Wanneer voelde jij dat? Ik voel nu heel duidelijk dat ik op ben, mijn emmer vol is en ik het niet meer wil en kan opbrengen om te vechten. Net nu hij er wel klaar voor is ( dat zegt hij tenminste kan ook onzin zijn, grote verhalen genoeg gehoord afgelopen jaren). Zelfs mijn positieve familie die altijd wel ergens een lichtpuntje zagen weten het nu ook niet meer en hebben ook echt genoeg van hem. Ik ben het zo zat, steeds die schuld in de schoenen geschoven te krijgen door hem ik barst bijna uit elkaar steeds als hij dat weer doet. Het is heel moeilijk want ik moet toneel spelen naar mijn kinderen toe, het is hun vader en dat staat los van mijn gevoelens tov hem ik wil niet dat ze daar iets van meekrijgen.
zondag 23 augustus 2009 om 15:03
quote:Vivabiecht schreef op 23 augustus 2009 @ 14:44:
Ik voel nu heel duidelijk dat ik op ben, mijn emmer vol is en ik het niet meer wil en kan opbrengen om te vechten.
Dat is een heel duidelijk teken lieve meid....
Op = op.
Dat is tijdens de drie dolle dagen van de Bijenkorf zo en dat is met het menselijke incasseringsvermogen ook zo.
Mijn op was toen ik deed wat hij deed en waarom ik hem verachtte. Hij ging vele malen vreemd tijdens onze relatie en in de laatste drie maanden die deze relatie duurde heb ik hem bedrogen. Toen was ik alle mogelijke grenzen voor mezelf over gegaan en ben ik voorgoed weggegaan. Dat had ik al drie keer eerder gedaan, dus ik snap dat jij dat ook deed.
Met kinderen is het zeker anders maar ook zonder kinderen zijn mannen met een probleem (bij die van jou is dat drank in combi met zijn persoonlijkheid) niet fijn om van te scheiden.
Ik schrijf bij het 'ongelijkwaardige relaties' topic op relaties en misschien is dat ook iets voor jou. Om gewoon eens te lezen als je wil. Je mag me mailen als je wil praten. Je kunt ook een nick aanmaken waarmee je alleen bij dat topic post. Ik geloof dat dat eigenlijk niet mag maar je zou het de angels kunnen vragen, om voor jou een uitzondering te maken.
Meid, doe iets met wat je voelt. Berust niet in je droeve vrouwenlot want echt, dat lot bestaat niet. Geloof me. Handel. Doe iets. Pak je leven weer op, neem het in je eigen handen. Hij kán je niet tegenhouden, al zou hij willen. Uiteindelijk doe je niks wat niet mag.
Ik wil je best kracht geven maar jij moet het doen, jij en jij alleen kunt jouwzelf en de kinderen redden. Als je dat gelooft, als je dus weer in jezelf gelooft dan kun je dit aan. Wát hij ook gaat proberen om je tegen te houden. Je doet het namelijk niet voor niks maar voor jezelf en voor de rest van je leven.
eleonora-vandebeo@live.nl
Ik voel nu heel duidelijk dat ik op ben, mijn emmer vol is en ik het niet meer wil en kan opbrengen om te vechten.
Dat is een heel duidelijk teken lieve meid....
Op = op.
Dat is tijdens de drie dolle dagen van de Bijenkorf zo en dat is met het menselijke incasseringsvermogen ook zo.
Mijn op was toen ik deed wat hij deed en waarom ik hem verachtte. Hij ging vele malen vreemd tijdens onze relatie en in de laatste drie maanden die deze relatie duurde heb ik hem bedrogen. Toen was ik alle mogelijke grenzen voor mezelf over gegaan en ben ik voorgoed weggegaan. Dat had ik al drie keer eerder gedaan, dus ik snap dat jij dat ook deed.
Met kinderen is het zeker anders maar ook zonder kinderen zijn mannen met een probleem (bij die van jou is dat drank in combi met zijn persoonlijkheid) niet fijn om van te scheiden.
Ik schrijf bij het 'ongelijkwaardige relaties' topic op relaties en misschien is dat ook iets voor jou. Om gewoon eens te lezen als je wil. Je mag me mailen als je wil praten. Je kunt ook een nick aanmaken waarmee je alleen bij dat topic post. Ik geloof dat dat eigenlijk niet mag maar je zou het de angels kunnen vragen, om voor jou een uitzondering te maken.
Meid, doe iets met wat je voelt. Berust niet in je droeve vrouwenlot want echt, dat lot bestaat niet. Geloof me. Handel. Doe iets. Pak je leven weer op, neem het in je eigen handen. Hij kán je niet tegenhouden, al zou hij willen. Uiteindelijk doe je niks wat niet mag.
Ik wil je best kracht geven maar jij moet het doen, jij en jij alleen kunt jouwzelf en de kinderen redden. Als je dat gelooft, als je dus weer in jezelf gelooft dan kun je dit aan. Wát hij ook gaat proberen om je tegen te houden. Je doet het namelijk niet voor niks maar voor jezelf en voor de rest van je leven.
eleonora-vandebeo@live.nl
zondag 23 augustus 2009 om 15:45
quote:Vivabiecht schreef op 23 augustus 2009 @ 13:18:
Ik ben de vivabiecht van vorige week zaterdag die zo veel verdriet had over de verbroken vriendschap. Wil even komen melden dat het nu beter met me gaat. Veel beter.
Eleonora en Babsjuh, jullie zijn schatten.
Minny, bedankt voor de tip.
Ik ben blij te lezen dat het beter met je gaat.
Ik heb je posts van vorige week zaterdag gelezen: wat een herkenning! Gisteren is een vriendschap van mij verbroken, en ik voel nu dezelfde pijn en hetzelfde verdriet als jij vorige week. Gosh, wat doet dat zeer.
Ik heb ook veel aan de reacties van de andere forummers op jouw posts.
Bemoedigend om te lezen dat jij je een week later alweer een stuk beter voelt. Ik hoop dat dit bij mij ook zo is.
Ik hoop voor je dat je een andere goede vriendin zult vinden!
Ik ben de vivabiecht van vorige week zaterdag die zo veel verdriet had over de verbroken vriendschap. Wil even komen melden dat het nu beter met me gaat. Veel beter.
Eleonora en Babsjuh, jullie zijn schatten.
Minny, bedankt voor de tip.
Ik ben blij te lezen dat het beter met je gaat.
Ik heb je posts van vorige week zaterdag gelezen: wat een herkenning! Gisteren is een vriendschap van mij verbroken, en ik voel nu dezelfde pijn en hetzelfde verdriet als jij vorige week. Gosh, wat doet dat zeer.
Ik heb ook veel aan de reacties van de andere forummers op jouw posts.
Bemoedigend om te lezen dat jij je een week later alweer een stuk beter voelt. Ik hoop dat dit bij mij ook zo is.
Ik hoop voor je dat je een andere goede vriendin zult vinden!
zondag 23 augustus 2009 om 16:27
Ik biecht op dat ik heel veel van mijn vriend hou, maar soms zoveel moeite met hem heb omdat hij niet sociaal is. Hierdoor voel ik me nog steeds ongemakkelijk. Als ik naast hem loop op straat bijvoorbeeld dan kijkt hij chagrijnig en kijkt mij niet aan, hij doet snauwerig tegen me en als hij dan wil oversteken dan trekt hij mij gewoon mee. Het komt niet in hem op om te vragen "zullen we oversteken?" Met vrienden spreek ik meestal apart af, omdat hij daar zenuwachtig van wordt waardoor zijn gedrag niet beter wordt. Ik heb ook weleens meegemaakt dat hij in een restaurant naar tegen een serveerster deed, zij schrok daar van. Ik los het dan weer met humor op. Ik geloof niet dat hij het met opzet doet, maar dat hij zich niet bewust is van zijn houding en zijn manier van praten. Ik heb hem er al meerdere keren op aangesproken, maar dan wordt hij boos.
Verder is hij echt een prima vriend, anders zou ik ook niet zoveel van hem houden.
Maar soms schaam ik me omdat ik me zo laat behandelen.
Verder is hij echt een prima vriend, anders zou ik ook niet zoveel van hem houden.
Maar soms schaam ik me omdat ik me zo laat behandelen.
maandag 24 augustus 2009 om 11:30
Ik biecht op dat ik het niet meer trek dat mijn vriend, waarmee ik samenwoon, waarschijnlijk depressief is. Dat ik het idee heb dat ik de kar moet trekken en overal alleen voor sta. Hij ziet niks van de noodzakelijke dingen meer zitten. Werkt niet meer, zelf heb ik ook weinig inkomen omdat ik nog studeer. Nou ja dit is mijn verhaal in een notendop. Het stijgt me af en toe gewoon boven mijn hoofd uit.
maandag 24 augustus 2009 om 11:52
Hoi vivabiecht 11:30,
het is ook zwaar als je vriend depressief is! Hardstikke zwaar! Ik hoop dat hij hulp zoekt en dat hij er uit komt.
Het is voor jou belangrijk dat je ook aan je zelf blijft denken. Blijf leuke dingen doen en ga niet om hem heen plannen. Als je mensen om je heen hebt die je kunt vertrouwen, praat er dan ook over. Het is gewoon heel zwaar om er alleen mee te zitten, dat heb ik zelf verkeerd gedaan.
Veel sterkte en je hoeft je er echt niet voor te schamen. Niet voor zijn depressie en niet voor het feit dat jij er ook last van hebt.
het is ook zwaar als je vriend depressief is! Hardstikke zwaar! Ik hoop dat hij hulp zoekt en dat hij er uit komt.
Het is voor jou belangrijk dat je ook aan je zelf blijft denken. Blijf leuke dingen doen en ga niet om hem heen plannen. Als je mensen om je heen hebt die je kunt vertrouwen, praat er dan ook over. Het is gewoon heel zwaar om er alleen mee te zitten, dat heb ik zelf verkeerd gedaan.
Veel sterkte en je hoeft je er echt niet voor te schamen. Niet voor zijn depressie en niet voor het feit dat jij er ook last van hebt.
Het is zoals het is
maandag 24 augustus 2009 om 12:03
Youk79 bedankt voor je lieve reactie, dat doet me serieus goed! Hulp komt er aan, maar duurt allemaal lang. Vanuit vriend en vanuit instanties schiet het allebei niet op. Er over praten doe ik met sommige mensen ja.. vind ik erg moeilijk, voelt als een soort verraad. Hij heeft ook het idee dat ik het aan iedereen vertel, waarschijnlijk onzekerheid omdat mijn sociale kring groter is. Hij isoleert zich. Laatst vroeg iemand wat ik nog leuk aan hem vind, en ik moet zeggen dat ik het even heel moeilijk had. Is toch ook niet gezond. Hoe lang duurde het voor het bij jullie weer goed kwam? Moet zeggen dat dit wel zwart-wit is, er zijn ook betere dagen dat we nog leuke dingen doen....
maandag 24 augustus 2009 om 12:27
Ik vind het zo herkenbaar wat je schrijft! Ik durfde er ook niet goed over te praten en was ook bang om hem af te vallen. Maar ik weet nu hoe belangrijk het is, voor jezelf én voor hem, dat jij niet ook instort. Dat kun je hem ook proberen uit te leggen, dat jij nu minder krijgt van hem en dat je het nu op andere plekken zoekt zodat je er nog bent als hij weer beter wordt.
Ik weet niet eens zeker hoe lang het bij ons geduurd heeft. Uiteindelijk heeft hij met een psycholoog en door veel te gaan sporten en door gebeurtenissen in zijn leven zelf weer de draad op kunnen pakken. Het lullige is dat je nooit weet of en wanneer dat gaat gebeuren. Dus offer je niet te veel voor hem op, ook financieel niet. Het is voor hem ook beter als hij een beetje op eigen benen staat.
Het is ook niet fijn zoals het nu is, en als je wist dat het voor altijd zo zou blijven zou je misschien wel weg gaan, maar er is een (grote) kans dat hij er weer uit komt en dat jullie samen verder kunnen.
Geniet van de goede dagen met hem en blijf zelf vooral leuke dingen doen!
Veel sterkte!!
Ik weet niet eens zeker hoe lang het bij ons geduurd heeft. Uiteindelijk heeft hij met een psycholoog en door veel te gaan sporten en door gebeurtenissen in zijn leven zelf weer de draad op kunnen pakken. Het lullige is dat je nooit weet of en wanneer dat gaat gebeuren. Dus offer je niet te veel voor hem op, ook financieel niet. Het is voor hem ook beter als hij een beetje op eigen benen staat.
Het is ook niet fijn zoals het nu is, en als je wist dat het voor altijd zo zou blijven zou je misschien wel weg gaan, maar er is een (grote) kans dat hij er weer uit komt en dat jullie samen verder kunnen.
Geniet van de goede dagen met hem en blijf zelf vooral leuke dingen doen!
Veel sterkte!!
Het is zoals het is
dinsdag 25 augustus 2009 om 00:34
Ik kom niet af van m'n alcoholisme. Ik kom niet af van zelfhaat. De nacht brengt die eenzaamheid zo naarboven. Ja, ik ben die eerdere zelfmeelijtrut over eenzaamheid. En nee, aan zalvende woorden heb ik niets. Het is fake, de wereld is fake. Soms zou ik de wereld willen vernietigen. Ik haat alles en het meest mijzelf. En heb zoveel spijt van alles van alle mensen die ik heb weggejaagd, ik durf niet meer met mensen om te gaan want oooit komt mijn kutkarakter naar boven.
Was ik maar iemand anders. Was ik maar gewoon. Was ik maar mijzelf niet. God, kreeg ik maar een ongeluk waardoor mijn hersenen en dus zelfbewustzijn beschadigd raakte. En wat een achterlijke gedachten. Maar de nacht, de nacht grijpt me aan. De pijn overtreft de hel. En wat een pathetische woorden. Ik walg van mijzelf.
Reageren hoeft niet. Ik doorzie het fakisme maar al te goed. De mensen die zichzelf zo fantastisch vinden met hun geweldige empathie, bah. Het is zo fake als wat en narcistisch als de pest. Je weet waar ik het over heb, jij ja.
Was ik maar iemand anders. Was ik maar gewoon. Was ik maar mijzelf niet. God, kreeg ik maar een ongeluk waardoor mijn hersenen en dus zelfbewustzijn beschadigd raakte. En wat een achterlijke gedachten. Maar de nacht, de nacht grijpt me aan. De pijn overtreft de hel. En wat een pathetische woorden. Ik walg van mijzelf.
Reageren hoeft niet. Ik doorzie het fakisme maar al te goed. De mensen die zichzelf zo fantastisch vinden met hun geweldige empathie, bah. Het is zo fake als wat en narcistisch als de pest. Je weet waar ik het over heb, jij ja.
