Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 27 juni 2009 om 00:10
Weten jullie wat er zo bijzonder is aan een dag als vandaag?
Ik werd vervuld door herinneringen. Herinneringen die deurtjes in mijn hoofd openden. Opeens waren ze daar en wervelden ze om me heen; de geur van Hero, de stem van Hero, de manier waarop hij aanvoelde als ik mijn hoofd tegen hem aan liet leunen, het kriebelen van zijn stoppelbaard als we kusten... Herinneringen die ik kwijt dacht te zijn. Ze bleven om me heen hangen, en zo voelde Hero opeens heel dichtbij. Kon ik hem haast voelen, proeven, horen. En dat voelde fijn. Heel fijn. Troostend ook.
Hij leeft in mijn hart, en in mijn hart is hij 33 geworden. En met hart, ziel, en zintuigen heb ik hem gefeliciteerd.
Het was een goede dag!
Ik werd vervuld door herinneringen. Herinneringen die deurtjes in mijn hoofd openden. Opeens waren ze daar en wervelden ze om me heen; de geur van Hero, de stem van Hero, de manier waarop hij aanvoelde als ik mijn hoofd tegen hem aan liet leunen, het kriebelen van zijn stoppelbaard als we kusten... Herinneringen die ik kwijt dacht te zijn. Ze bleven om me heen hangen, en zo voelde Hero opeens heel dichtbij. Kon ik hem haast voelen, proeven, horen. En dat voelde fijn. Heel fijn. Troostend ook.
Hij leeft in mijn hart, en in mijn hart is hij 33 geworden. En met hart, ziel, en zintuigen heb ik hem gefeliciteerd.
Het was een goede dag!
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 21 augustus 2009 om 12:44
Time flies.
En dat is raar.....
Twee jaar en elf minuten gelden geloofde ik nog in wonderen.
Twee jaar en tien minuten geleden versplinterde mijn wereld.
Twee jaar en vijf minuten geleden knuffelde ik de dapperste man van de wereld.
Twee jaar geleden pleegde ik op dit moment het moeilijkste telefoontje uit mijn leven. Hoe vertel je aan een ouder dat hij afscheid moet komen nemen van zijn stervende kind?
Het voelt heel gek.
Twee jaar.
Als de dood een kind was, zou het nu een peuter zijn.
Als de dood een kind was, zou het praten en lopen.
Als het een kind was, zou het nu echt een persoontje zijn.
Maar de dood is geen kind. Huppelt niet. Lacht niet. Groeit en bloeit niet. De dood is er gewoon. In de schaduwen van de tijd.
Ik leef in het zonlicht, maar soms stap ik even die schaduw in. Dan weet ik weer dat de dood daar is. Niet kijkt, niet hoort, niet weet, niet beslist, niet kiest, niet handelt, maar gewoon daar is. En soms ga ik even naast hem zitten, en probeer door hem heen te kijken. Niet naar de dood zelf, die is het aanzien niet waard, maar naar het leven dat achter hem ligt.
Twee jaar geleden leefde Mijn Lief nog. Door de dood heen kan ik hem zien.
Overmorgen stap ik wel weer het zonlicht in. Nu koel ik af in de schaduw, sla een deken om, en kijk. Kijk naar mijn Lief, en herinner me hoe mooi en intens zijn lach was, en hoe zijn wijze ogen ondeugend glansden. Hoe zijn hand eruit zag als zijn vingers zich om de mijne strengelden. Luister naar de diepe warmte in zijn stem. Ik herbeleef leven.
Time flies.
Maar nu even niet.
En dat is raar.....
Twee jaar en elf minuten gelden geloofde ik nog in wonderen.
Twee jaar en tien minuten geleden versplinterde mijn wereld.
Twee jaar en vijf minuten geleden knuffelde ik de dapperste man van de wereld.
Twee jaar geleden pleegde ik op dit moment het moeilijkste telefoontje uit mijn leven. Hoe vertel je aan een ouder dat hij afscheid moet komen nemen van zijn stervende kind?
Het voelt heel gek.
Twee jaar.
Als de dood een kind was, zou het nu een peuter zijn.
Als de dood een kind was, zou het praten en lopen.
Als het een kind was, zou het nu echt een persoontje zijn.
Maar de dood is geen kind. Huppelt niet. Lacht niet. Groeit en bloeit niet. De dood is er gewoon. In de schaduwen van de tijd.
Ik leef in het zonlicht, maar soms stap ik even die schaduw in. Dan weet ik weer dat de dood daar is. Niet kijkt, niet hoort, niet weet, niet beslist, niet kiest, niet handelt, maar gewoon daar is. En soms ga ik even naast hem zitten, en probeer door hem heen te kijken. Niet naar de dood zelf, die is het aanzien niet waard, maar naar het leven dat achter hem ligt.
Twee jaar geleden leefde Mijn Lief nog. Door de dood heen kan ik hem zien.
Overmorgen stap ik wel weer het zonlicht in. Nu koel ik af in de schaduw, sla een deken om, en kijk. Kijk naar mijn Lief, en herinner me hoe mooi en intens zijn lach was, en hoe zijn wijze ogen ondeugend glansden. Hoe zijn hand eruit zag als zijn vingers zich om de mijne strengelden. Luister naar de diepe warmte in zijn stem. Ik herbeleef leven.
Time flies.
Maar nu even niet.
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 22 augustus 2009 om 09:58
dinsdag 1 september 2009 om 09:53
Woei, alcoholvrij?
Betekent dat, betekent dat....??? Ja?
~even gecheckt op andere topics~
Ja!
Wat ontzettend fijn! En ongetwijfeld ook ontzettend spannend en misschien voor jullie ook wel heel dubbel, maar ik vind het in ieder geval prachtig nieuws. Gefeliciteerd, meid.
Hier gaat het wel. Dit jaar gaat het beter dan vorig jaar, veel beter, en hoewel ik dat raar vind om te zeggen, pijnlijk ook, ben ik er wel blij mee. Het gaat beter. De rauw is van de rouw af. Tegelijkertijd voelt het ergens alsof ik Hero daarmee te kort doe, hoe gek dat ook moge klinken. Natuurlijk weet ik dat dit niet zo is, natuurlijk weet ik dat hij zelf ook niet anders zou willen, maar tegelijkertijd ga ik verder en zit hij vast in dat plekje in mijn hart. Het voelt soms haast als verraad, richting Hero en richting Hero's ouders.
Het zal er ongetwijfeld bij horen, maar het voelt heel gek.
Betekent dat, betekent dat....??? Ja?
~even gecheckt op andere topics~
Ja!
Wat ontzettend fijn! En ongetwijfeld ook ontzettend spannend en misschien voor jullie ook wel heel dubbel, maar ik vind het in ieder geval prachtig nieuws. Gefeliciteerd, meid.
Hier gaat het wel. Dit jaar gaat het beter dan vorig jaar, veel beter, en hoewel ik dat raar vind om te zeggen, pijnlijk ook, ben ik er wel blij mee. Het gaat beter. De rauw is van de rouw af. Tegelijkertijd voelt het ergens alsof ik Hero daarmee te kort doe, hoe gek dat ook moge klinken. Natuurlijk weet ik dat dit niet zo is, natuurlijk weet ik dat hij zelf ook niet anders zou willen, maar tegelijkertijd ga ik verder en zit hij vast in dat plekje in mijn hart. Het voelt soms haast als verraad, richting Hero en richting Hero's ouders.
Het zal er ongetwijfeld bij horen, maar het voelt heel gek.
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 1 september 2009 om 10:05
Ben je helemaal besodemetoeterd Mims. Niet dat ik je niet snap hoor, ik begrijp (denk te begrijpen) hoe je je voelt. Maar jij weet net zo goed als ik dat Hero nooit zou willen dat jij tot in het eind der tijden elke dag huilend door zou brengen omdat hij er niet meer is. Door door te leven en de Mims te zijn die je bent doe je hem eer aan. Nou ja, als je begrijpt wat ik bedoel.
woensdag 14 oktober 2009 om 16:30
*Luistert op haar vrije dag naar lekkere cd-tjes, nu Mariah Carey's Music Box, en krijgt nog steeds kippenvel bij nummer Hero*
Dus ik dacht 'hoe zou het eigenlijk met Mims zijn' en nu zie ik dat je me hier zelfs al gefeliciteerd hebt!
Ik ben inderdaad weer zwanger, je had de hint goed begrepen . En herken in dat opzicht het dubbele gevoel ook wel (hoewel ik momenteel in een nogal cynische fase zit en het liefst de hele dag sarcastische opmerkingen zou willen maken, maar dat valt niet zo goed in mijn omgeving ).
Ik troost mezelf met het feit dat mijn dochter zich ieder moment van haar korte bestaan geliefd heeft gevoeld. En ook het kind dat nu in mijn buik zit gun ik alle liefde, hij/zij heeft daar net zoveel recht op als zijn/haar grote zus. Ik geloof niet dat ik mijn dochter daarmee te kort doe.
Ik zou mezélf te kort doen als ik niet opnieuw zou genieten van ieder moment. Tevens zou dat betekenen dat de dood van mijn dochter mijn leven 'verpest' heeft en daar doe ik haar zéker mee tekort.
Nouja, je zal inmiddels al wel door deze 'fase' heen zijn, maar beter laat dan nooit...
Dikke kus,
Woei
*Anytime you need a friend.....* Stiekem vind ik dit een hele fijne cd om lekker mee te bleren en af en toe een beetje te janken.
Dus ik dacht 'hoe zou het eigenlijk met Mims zijn' en nu zie ik dat je me hier zelfs al gefeliciteerd hebt!
Ik ben inderdaad weer zwanger, je had de hint goed begrepen . En herken in dat opzicht het dubbele gevoel ook wel (hoewel ik momenteel in een nogal cynische fase zit en het liefst de hele dag sarcastische opmerkingen zou willen maken, maar dat valt niet zo goed in mijn omgeving ).
Ik troost mezelf met het feit dat mijn dochter zich ieder moment van haar korte bestaan geliefd heeft gevoeld. En ook het kind dat nu in mijn buik zit gun ik alle liefde, hij/zij heeft daar net zoveel recht op als zijn/haar grote zus. Ik geloof niet dat ik mijn dochter daarmee te kort doe.
Ik zou mezélf te kort doen als ik niet opnieuw zou genieten van ieder moment. Tevens zou dat betekenen dat de dood van mijn dochter mijn leven 'verpest' heeft en daar doe ik haar zéker mee tekort.
Nouja, je zal inmiddels al wel door deze 'fase' heen zijn, maar beter laat dan nooit...
Dikke kus,
Woei
*Anytime you need a friend.....* Stiekem vind ik dit een hele fijne cd om lekker mee te bleren en af en toe een beetje te janken.
