Afscheid van mijn prinses

Ik ben verdrietig. Ik wil mijn verhaal gewoon even kwijt. Voor het eerst als trouwe forumbezoekster sta ik hier met eigen naam. Ik wil mijn forumnaam graag prive houden omdat ik vrij vaak hier te vinden ben. Maar dit gaat mijn leven aan, dit raakt me in het diepste van mijn ziel. Geen alias, gewoon wie ik ben.





Je werd op straat geboren. Je bedje leek nergens op, en van kraamvisite was geen sprake. Je toekomst onzeker, geen melk in je flesje. Je moeder baarde je, ze stond op, bond je op haar rug en gaf je je leven. En God, wat hield ze van je!!! Trots was ze, zielsgelukkig met jou. Voor jou zou ze alles doen, voor jou zou ze leven! Acht jaar later stierf ze. Jij bleef alleen achter. Je vader kende je alleen van de keren dat hij dronken je moeder betastte. Je sloeg. Je herkende hem als geen ander toen hij die nacht kwam om je zus te halen. Hij verkocht haar aan een onbekende man. Hij kreeg er een fles whisky voor. Goedkope gore troep die hij toch niet lekker vond, maar dronk om zijn leven te vergeten. Je zus verdween, je zag haar nooit meer terug. Die verhalen kende jij maar al te goed. Je vriendinnetje werd eerder al op straat aangevallen. Haar ogen werden haar ontnomen, en de rest van haar lichaam was goed voor de prostitutie. Je stond erbij en keek ernaar, bevroren en niet in staat iets te doen. Huilen kon je niet. Niet meer.



Je moeder hield van je, lieve prinses, oh, wat hield ze van je! Uit liefde voor jou gaf ze je aan ons. Niets werd geregeld, niets op papier. We mochten je hebben, moesten je een toekomst geven. Dat zij je gedragen had was haar grote eer. Wij moesten zorgen dat je het leven kreeg wat je verdiende. Ik weet zeker dat je moeder nachtenlang gehuild moet hebben om het leven dat ze je niet kon geven. Om de afstand, maar ook om het mooie leven dat je zou gaan krijgen. Je verhuisde naar een opvanghuis. Je mocht naar school. Je groeide, ontwikkelde. Je moeder was trots op je. Wat moet ze gehuild hebben toen ze voelde dat ze dood zou gaan. Wat moet ze door een hel zijn gegaan toen ze voor jou verzweeg dat jullie elkaar niet meer zouden zien. Ze moet zich verscheurd hebben gevoeld toen ze je de laatste keer vertelde dat je nieuwe ouders zou krijgen die je mee zouden nemen naar de zee. Een grote zee die aan het einde samen zou komen met de hemel. Ze stierf op een mooie lentedag. Je vond haar toen je haar bezocht, haar wilde vertellen over je nieuwe school, je vriendinnetjes en je leven. Ze lag naast haar schamele inboedel. Overleden, helemaal alleen. Ze had gedaan wat ze kon lieve Prinses. En daarmee had ze jou het leven gegeven.



Je mocht met ons mee naar Nederland. Je had niemand meer. Je leerde spelen, krijten en tekenen. Je leerde wat het was om te lachen. Je leerde dat in Nederland poezen in een huis wonen en slapen in een warme mand. Je ging in bad, in echt warm water! Je kreeg een mooie jurk, de mooiste die je ooit had gehad. We leerden je zwemmen, voor het geval je in het water zou vallen. Voordat je ging slapen streken we over je haar en vertelden we over je moeder. Je lieve moeder, wat zou ze trots geweest zijn op je! We leerden dat je met haar kon praten als je naar de maan keek. Je mocht een kind zijn. We houden zoveel van je lieve Prinses, meer dan jij ooit kunt weten! We lazen je voor, over liefde “tot de maan en terug, zoveeeeeel!!!” We lachten om je lieve Nederlandse uitspraak, je lieve lach. We zijn zo gelukkig met je!



Dinsdag zag je voor het eerst in je leven de zee. Je had je mooiste jurk aangetrokken. De zee, met aan het einde de hemel. Je liet je vallen, plat op je buik, en genoot! Zelden heb ik je zo gelukkig gezien als toen je spatterde in zee! Oh lieve Prinses, je was prachtig! Aan het einde van de dag trokken je voetjes krom. Je kon niet meer lopen. We hebben je gedragen, zodat je toch nog kon genieten.



Je bent zo ziek. Gelukkig waren we er op tijd bij. Vijf weken nadat je met het grote vliegtuig in Nederland kwam werd de diagnose gesteld: je bent ernstig ziek. Zonder medicijnen heb je geen toekomst. Je zit opgesloten in je lichaam, en op den duur zullen ook je hersentjes achteruit gaan. Dat duurt niet eens zo lang. We hebben geen tijd te verliezen. Ziekenhuisbezoeken wisselen we af met mooie dagen. De dieren, je opblaasbadje,en de zee.



Je laat je vallen in de zee en schatert het uit! Precies 24 uur later komt het telefoontje: je mag niet bij ons blijven en moet terug naar Nepal. Daarmee is het vonnis getekend. Je gaat dood.



Je medicijnen zijn nog niet op orde, je bent nog niet ingesteld. Je kunt nog niet terug lieve Prinses. Waar moet je heen? Je vader dreigt je te verkopen, je moeder is niet meer. Je had je ouders gevonden, ze brachten je naar de zee! Lieverd, we hebben op de kop af nog drie weken! Drie weken om te vechten voor jouw leven. Lieverd, je grenzeloze vertrouwen in ons, in het leven en alles wat je mee hebt mogen maken…. hou het nog even vast!



En ondertussen… iedereen die ons helpen kan, alstublieft, help ons!!!!

Madhe, daar heb je inderdaad gelijk in, als het de door jou bescchreven situatie ook daarwerkelijk zou zijn. Dit is echter niet het geval. Wij kunnen idd niet zomaar kinderen met valse papieren hierheen halen. Dit is dus ook niet gebeurd.

In Nepal kunnen we ze idd steunen en dit zullen we ook zeker doen. We hebben een eigen opvanghuis en dit is mijn "tweede thuis".Op dit moment zijn we er al drie maal per jaar op eigen kosten, en we kunnen idd medicijnen voor haar meenemen. Geen probleem vermoed ik. Alleen dit moet worden ingesteld, en die hulp kan in Nepal niet worden geboden......

Nee, bij al onze "adoptiekinders" ( alle 22!!) is het altijd de bedoeling geweest om ze meer te steunen dan alleen maar financieel ,maar ook om ze in hun eigen cultuur te laten opgroeien. Gelukkig hebben we de middelen en de spirit destijds gehad om dit voor hen te kunnen regelen zodat we nu een huis hebben met 22 opgevangen kindertjes van wie we allemaal evenveel houden ( ja, echt, dat is mogelijk!!!) maar hierheen halen voor-t-eggie was nooit het idee... dat kan ook niet, want daartoe zijn we juridisch niet in staat. bovendien denk ik ook niet dat het kind in kwestie er zelf zo gelukkig van wordt na jarenlang opgegroeid te zijn in eigen cultuur.......ze mogen dan wel flexibel zijn, maar het zijn geen voddenpoppen!!!

Vannacht zijn we bezig geweest met het uitzoeken van juiste mensen die ons kunnen helpen. We hebben een advocaat, vele mensen die binnen hun eigen humanitaire vakgebieden ons een heel eind op weg helpen. Bovendien zijn we - ondanks de mogelijkheden dat media ook negatieve aandacht zal aantrekken - begonnen met het schrijven van een petitietekst. Later deze dag zal de petitie de lucht ingaan!!!!!!!!

We houden onze vingers gekruist en vertellen Sirjana ondertussen hoeveel lieve mensen er met haar bezig zijn.



We hebben nog drie weken en twee dagen.

Het aftellen is begonnen..........

Ik ga het zeker vermelden vandaag!!!!!!!!!!!



met alle lieve reacties gaat het wel aardig met de "timi-lai-kasto-cha!"



Sir heeft al aangegeven vandaag zelf ook iets te willen schrijven nu ze kan typen. Ze doet er wel erg lang over , maar het leek haar leuk!

Volgens mij is het goed! Ik kom ook niet ontzettend ver hoor! Ik kan haar net vertellen in haar eigen taal dat "een olifant lange oren heeft"... hatiko lamo kan ni babu. Gelukkig is engels de tweede taal in nepal en gaan onze meisjes naar een engelstalige school, dus ze zijn heel goed verstaanbaar voor ons!!!!!!

Dear rhana

I also like see you again

I have surprise for you in your birthday, I do not tell you what I have,

when you come to hospital Im so happy

But I am afraid for Injection but I like to see you again . doctor help me and anjana so good doctor say to we we will stay longer. engelyma now say doctor is no boss. we can no stay longer. i cry.



I want say hello to people. i read many letter from people. i saw sea photo. it is beatiful. i am happy.



thank you. we have 200 letter from people that say hello to me and anjana.



love sirjana

Petitieaanvraag is gedaan. Het wachten is nu op het moment dat deze petitie ondertekenbaar wordt!!!!!!!

Koeka: je hebt gelijk! Daar ben ik me soms ook pijnlijk van bewust als ik nu al mensen hoor die totaal tactloos met deze kidneren omgaan of hen vragen stellen waar mijn tenen van gaan krullen.Gelukkig gaan de kinderen er beter mee om dan wij, en je krijgt dan ook een antwoord van ze waar je eigen oren van gaan klapperen. In elk geval rollen de tranen dan uit je ogen. En verder: ondanks het feit dat we het zelf opwekken en zelf ook riskeren de negatieve publiciteit naar ons toe te trekken proberen we ze toch zo goed en kwaad te kunnen te beschermen. Immers, hun grenzeloze vertrwouen in ons mag niet beschaamd worden!

Kaaskoppie: ja dat klopt, al is deze oproep niet echt bedoeld voor het werven van nieuwe sponsoren, maar in eerste instantie echt bedoeld om gewoon even hart te luchten in deze moeilijke tijd. Daarnaast zouden we enorm geholpen zijn met de handtekeningen, maar deze petitie wacht nog op goedkeuring........

Ennnie!! Goed idee om in de overwegingenpot mee te nemen!



Koeka, geen probleem! Ze zijn hier heel erg aan gewend en we spreken openlijk met ze over alles wat ze mee gaan maken!

Mij klinkt dit helaas ook heel logisch in de oren. Heel onfortuinlijk hebben we op dit moment een advocaat die ons het tegenovergestelde adviseert, hetgeen we ook deels al opgevolgd hebben ( muv televisie) Wij konden in onwetendheid twee kanten op: voor elke zijde viel wat te zeggen en we hebben de raad van de advocaat opgevolgd in een poging goed te doen.



Ik hoop dan ook heel hard na het lezen van de post van Mariannanas dat we niet meer schade toedoen dan nodig is en ik hoop dan ook van harte dat de weg waar we voor gekozen hebben hen iets goeds zal brengen.