Twee liefdes..... deel 2

Tjonge jonge..wat is het hier lekker rustig!

Betekend dat dat het goed gaat met iedereen?

Bij mij betekend het druk,druk,druk...heel goed al die afleiding.

Op zich gaat het ook wel goed,sta nog steeds achter mijn stap om te stoppen met nr1 maar heb het er nog steeds waanzinnig moeilijk mee,vindt het moeilijk om mensen en mijn kinderen te kwetsen.

Nr1 blijft hoop houden en elke keer moet ik weer al mijn moed bij elkaar schrapen om hem te vertellen dat ik niet met hem verder wil.

Er zal binnenkort echt wat moeten veranderen want zo bij elkaar in een huis gaat slecht.

Nou meisjes,dat was het weer voor even,ik ga niet teveel uitweiden over het hoe en wat,wilde alleen effe wat van me laten horen.

@ katara, knipoogjes,

wat fijn om wat van jullie te lezen! katara ik snap je helemaal. vind je erg dapper. ik heb toegestemd om het nogmaals te proberen met nr 1, maar merk dat me dat soms best zwaar valt. kan het contact met nr 2 ook nog niet helemaal verbreken. en besef dat ik me op heel glas ijs begeeft daarmee. Het zij zo. Knipoogjes, wat fijn dat het bij jou toch nog zo evenwichtig gaat. en dat je nog heerlijk kunt genieten van nr 2 en nr 1.

Veel sterkte allemaal in ieder geval, ook degenen die meelezen!



lfs P.

Lieve allemaal, vooruit.. ook maar een berichtje.

Oude liefde roest niet.

Mijn hart zit vol met warme en mooie herrinneringen aan mijn nr 2.

Ik merk wel, dat ik, ondanks de verstreken jaren, emotioneel soms nog steeds niet geheel in balans ben.

Ik ben heel blij dat na alles wat er gebeurd is, onze partners ons opnieuw het vertrouwen en hun liefde hebben gegeven.De basis was gelukkig sterk genoeg, het was niet makkelijk om alle brokstukken weer bij elkaar te rapen, maar het is ons gelukt!

Het gaat mij goed, en ik weet uit betrouwbare bronnen dat het hem ook goed gaat,daar ben ik heel blij en dankbaar om.

Maar die bijna onmogelijke opgave, dat gevoel, iemand moeten loslaten die je zo lief is,het heeft mij meer pijn gedaan dan ik ooit kan beschrijven.

Alles heeft een plekje gekregen, héél dierbaar maar nog steeds heel kwetsbaar.

Marla,

Ja, dat is een bijna onmogelijke opgave degene te moeten loslaten die het belangrijkste in je leven is, moet geduld hebben, eerst op mezelf gaan, zit in dezelfde situatie als Katara , leef nog in 1 huis met nr1, maar we weten beiden dat het over is, dat is haast niet te doen,

D.E.G, wat een mooi stukje heb je weer geschreven, heb elke dag ook nog huilbuien, verlang zo naar mijn nr2, maar ben ook heel blij dat ik het meegemaakt heb, en weet ook zeker dat hij het net zo moeilijk heeft als ik, maar dat we elkaar nu los moeten laten om ons eigen leven op de rit te krijgen,

HEt is moeilijk, zo moeilijk, geen smsjes en telefoontjes meer, geen mailtjes meer, geen ontmoetingen meer, zijn armen niet meer om mij heen, de angst dat ie me vergeet,

uiteindelijk ben je altijd alleen, moet jezelf je geluk maken, en misschien komt het dan ooit wel goed,

Allemaal weer sterkte gewenst en de groetjes van Anna

.

Hi Allemaal,



Ik lees ongeveer al zo'n 3 maanden mee. Ik had nooit verwacht dat IK ook in zo'n situatie beland zou raken. Toch is het gebeurt. Het begon ongeveer 2.5 jaar geleden dat het contact met een collega wat meer ging worden dan het zou moeten zijn. We hebben beide een partner en kinderen, dus wisten dat we niets met onze gevoelens konden doen. Veel contact het werd steeds intiemer. Onzekerheid over relatie met nr 1, schuldgevoelens, maar ook momenten van intense verliefheid en passie wisselden en wisselen zich nog steeds af.

We hebben een jaar lang een periode gehad dat we elkaar niet spraken en zagen, door omstandigheden. Was ook prima op dat moment, maar nu sinds 9 maanden is mijn contact met nr 2 nog heftiger dan ooit.



Omdat we collega's zijn, spreken we elkaar iedere dag en meestal zorgen we er ook voor dat we elkaar zien. Dat is fijn, maar het is ook zeer moeilijk om het op een laag pitje te zetten, Want ineens stoppen werkt niet, dat hebben we al meerdere malen gemerkt. Daarbij komt ook dat we zeer goed kunnen praten en het heel fijn vinden om bij elkaar te zijn.

Ik probeer me niet over te geven aan mijn gevoelens voor mijn nr 2 want wil nr 1 en het leven met hem en de kinderen niet opgeven. Dat heeft mijn nr 2 ook.



We blijven verlangen naar elkaars gezeldschap. Ik weet niet wat ik moet doen en hoe ik er mee om moet gaan. Want ondanks deze hele lange periode heb ik er nog steed moeite mee.



Bedankt voor jullie luisterend oor.



x

Wat vermoeiend he sunnyson,zo'n dubbel leven,het houdt je de god ganse dag bezig..er komt geen einde aan.

Al die gevoelens die heen en weer geschud worden!!!

Ben je er niet doodmoe van?

Ik wel...het begint op een geven moment op te breken,en bij jou is het allemaal nog veel intenser omdat jullie collegaas zijn.

Nou meid,hier kan je zo af en toe je gevoelens/frustraties kwijt,het is hier momenteel wel een beetje rustig,ik denk dat we ons allemaal een beetje an het bezinnen zijn.

Katara,



bedankt voor je reactie.

Het is idd heel erg vermoeiend. Maar op bepaalde momenten krijg ik er ook weer energie van.



Goed dat velen van ons zich aan het bezinnen zijn. Doe ik continu, maar kom helaas geen stap verder. Een deel van mij wil dit stoppen maar een ander deel velangt ook erg naar nr 2.



x

Hallo allemaal,



Wat ben ik blij dat ik dit forum heb gevonden, ik lees al even mee maar had eerst niet de moed om mn verhaal hier te doen. Alleen moet ik het nu echt kwijt, want dat vind ik toch wel een van de moeilijkste dingen je gevoelens niet met de mensen om je heen kunnen delen over nr 2 omdat ik weet dat ik naast mn vriend ook de andere om mij heen zou teleurstellen en kwetsen.

Ik heb zo'n 4 jr een relatie met nr 1, eigenlijk een goede relatie. We kunnen goed met elkaar praten, lachen en natuurlijk ook ruzie maken. Alleen is het sinds een aantal maanden aan het veranderen, hij is veel bezig met zijn hobby samen met een paar anderen. Ook nr 2 is daar geregeld bij aanwezig, daarnaast komen we ook geregeld bij elkaar over de vloer. Nr 2 heeft ook relatie en kinderen.



Ik voelde al enige tijd een bepaalde spanning tussen mij en nr 2 en sinds een maand was daar de grote vonk en begon hij mij te zoenen. Nu beheersen geheime afspraakjes en smsjes mijn leven. Dit geeft een gevoel van spanning, het lijkt wel een verslaving want een punt er achter zetten lukt niet. Als mn verstand om het hoekje komt kijken, kan ik wel huilen en heb ik enorme schuldgevoelens. Het andere moment ben ik helemaal in de wolken, is mn verstand weer zoek en wil ik niets liever dan bij nr 2 zijn. Maar het tegen nr 1 zeggen kan ik niet, hem wil ik ook niet kwijt. Eigenlijk ben ik ook teleurgesteld in mezelf, ik wil niemand kwetsen maar dat doe ik op deze manier wel als het uitkomt. Zenuwen gieren door mijn lijf, word er beroerd van ( wel goed voor de lijn trouwens ).



Bedankt dat ik even mijn hart kon luchten, toch prettig dat dat op deze manier kan. Dat ik weet dat ik niet de enige ben met deze gevoelens, stelt me ook weer iets gerust.



Succes allemaal met al die gevoelens!

Groetjes Jauk

Ik dacht dat ik helemaal alleen was... gelukkig lees ik hier dezelfde verhalen, huilend zit ik nu te typen. De spanning is bij mij hoog opgelopen.... Mijn verhaal.



Begin dit jaar kwam ik er in eens achter dat ik bij een bepaalde collega een sterke aantrekingskracht had. Ik deed daar niks mee. Tot in april we een personeelsfeest hadden, die avond hebben we het geuit naar elkaar, dat er 'iets' is tussen ons. Hij voelde namelijk die zelfde aantrekkingskracht.



Na deze ontknopping, was ik erg van slag, ik ben niet iemand de op zoek gaat naar dit soort dingen en wist dus niet wat me overkwam. Uiteindelijk besefte ik me dat er niet zoveel gebeurt was en dat is ook zo, we hebben alleen tegen elkaar gezegd wat er tussen ons aanwezig is.



We zijn op het werken gaan msnen, gewoon over dagelijkse dingen en over het werk, niks bijzonders. Ook gaan we wel eens samen pauze houden. In mei/juni hebben we 2 keer buiten het werk afgesproken, 1 keer 1 uurtje koffie gedronken en 1 keertje gewandeld in het bos. Er is tussen ons nog niks gebeurd, nog geen aanraking.... hij heeft deze ontmoetingen aan zijn vriendin opgebiecht, ik niet aan mijn vriend. Ik heb er niks over gezegd.



Het is inmiddels oktober en nog steeds heb ik contact met nr 2. we hebben van de week weer gesproken over een afspraak buiten het werk om. Bij mij groeien de gevoelens voor nr2, ik heb verlangens.... ik wil hem aanraken en hem voelen. Ik verlang niet naar mijn vriend.... maar kan ik opgeven wat ik heb? Een relatie van 4 jaar die altijd goed is geweest... een vriend die lief is en die me nooit pijn zou doen? En wat wil ik dan? met nr 2 verder gaan? Ik kan niet van nr 2 verwachten dat hij ook bij zijn vriendin weggaat.



Al deze gevoelens verwarren mij, is dit wel wat ik wil? Soms wil ik alleen zijn en vrij. Maar ik weet ook dat ik niet lang alleen kan zijn, dan wil ik weer intimiteit.



Wij hebben nog niet gezoend, ik kan nog steeds een punt erachter zetten voordat het te ver is gegaan... maa het is zo moeilijk. Ik vind zijn gezelschap zo fijn en ik verlang zo naar hem....



Fijn dat ik hier mijn verhaal kwijt kon. Iedereen heel veel sterkte... uiteindelijk moet je zelf de keuzes maken.....

Knipoogje, bedankt voor je reactie! Ik besef me inderdaad heel goed dat ik nu nog makkelijker een stap terug kan doen.... maar het is wel heel moeilijk... vandaag een vrije dag gehad, alleen geweest vandaag waardoor ik mn gedachten een beetje op orde kon krijgen, erg fijn! en deze forum helpt ook, om alle verhalen te lezen!



Jammer dat je date niet is doorgegaan, hopelijk zien jullie elkaar snel!



aan iedereen, heel veel sterkte met jullie gevoelens en gedachten!

Hallo Mante, Jauk en alle anderen.



Ik heb ook een relatie met mijn collega en dat is echt niet makkelijk. Emotionele achtbaan is het idd. Wel/niet/wel/niet, maar ondertussen blijft het verlangen branden. Bij elkaar meer afstand gunnen, wordt het verlangen alleen maar heftiger.

Ik zelf heb de laatste tijd ook dat ik minder naar mijn nr 1 verlang en weet dat als ik zo door ga met nr 2 dat er een moment komt, dat ik liever bij hem zou zijn. Dat wil ik absoluut niet. Ik ben al 10 jaar samen met mijn nr1 en we hebben samen prachtige kinderen. Maar wat te doen met mijn gevoel, hart etc.



Veel teleurstelling heb ik idd ook gehad, knipoogjes. Ondanks je nr2 je kan laten voelen alsof jij zijn alles bent, heeft hij zelf een nr1 die bij hem belangrijker is.



Jauk ik begrijp je helemaal dat je terleurgesteld bent in jezelf. Dat heb ik ook en dat blijft. Hoe kan ik met dit doorleven? Blijven ademhalen is mijn motto maar geworden. Ik weet het anders ook niet. Schuldgevoelens volop, maar op een moment heb ik gezegd tegen mezelf: dit heeft niets met mijn nr1 te maken, dat is een fantastische man, dit is iet van mezelf waar ik aan moet werken.



We zullen zien wat de toekomst ons brengt.



Kus aan iedereen

Hey..



Ik zit ale en tijdje op dit forum mee te lezen en tis erg herkenbaar allemaal! bijna 5 jaar relatie, samenwonend.. sleur.. verliefd geworden op een ander, wat wederzijds is.. hij wil meer van mij.. maar houdt zich in omdat ik een relatie heb, ik twijfel heel erg wat ik nu wil, het bekende en vertrouwde opgeven? of?



pff



dit houd me nu al 2 maanden bezig, met ups en downs.



mijn nr1 is heel lief voor me, tuurlijk heeft hij mindere kanten, en geeft nr2 mij een heel goed gevoel.. maar jeetjemina, hoe ga ik hiermee om, wat moet ik doen?



nr 2 houdt zich in qua aandacht geven waardoor ik soms nadenk en denk nee dit is het toch niet.. en trek ik toch weer meer naar nr1. tis eigelijk belachelijk en zo oneerlijk!



ik leef een dubbelleven.



Hoe gaat jullie hiermee om?



Nr1 opgeven vind ik heel moeilijk en eng.



Maar afscheid nemen van nr2 maakt me verdrietig!



Groetjes, Lastig

Hallo allemaal,

Lastiglastig, ik kan je wel advies geven, als je op nr2 ingaat zal het je een gevoel geven van blijdschap, euforie, mooi zijn, gewild zijn, aandacht voor jou, je gaat hem op een voetstuk zetten want als hij bij je is toont ie jou al zijn goede kanten, en is het altijd leuk en spannend, je leeft op de top van de wereld, maar dan,,,,,, heb je er alle leugens tegenover je nr1 voor over, een heel groot geheim voor hem, want als je het gewoon verteld dat je die gevoelens hebt kun je er nog wat aan doen samen met nr1, en dan nu als je ermee doorgaat, ,,,, bereid je voor op een hoop verdriet, het verdriet dat je niet altijd bij je nr2 kan zijn, de twijfel, de jaloezie, en dan het ergste als je je nr2 los moet laten, het grote verdriet, het schuldgevoel, etc.

Laat ik voorop stellen dat het bij mij met nr1 al jaren over was, toen er ruimte kwam voor nr2 waar ik zelfs nog jaren afstand van heb gehouden, nu na 5 jaar besloten dat we eerst onze huwelijken moeten beeindigen dan zeker nog een jaar alleen opkrabbelen en dan kijken of onze liefde er nog is, en dat doet zeer, maar hij is het waard, dat weet ik zeker, en als we niet bij elkaar komen, ook goed, ben wel heel blij dat ik weet dat liefde wel bestaat, al kwam het niet op het goede moment, en wil dit nooit meer meemaken, het is slopend zo'n dubbelleven, steeds van de top de afgrond in, succes groetjes Anna

Mooi gesproken anna!

Hoe is het met je?

Hoi,voor alle anderen die hier ook om de hoek komen kijken.

Bij mij is alles nog steeds heel moeilijk.

Nr 1,smeekt me om hem nog een kans te geven,ik vind het heel moeilijk om hem geen verdriet te doen.

Er zal ook wel een deel schuldgevoel bij zitten omdat ik gewoon gek ben geworden op nr2 en hij hier niks van weet.

Soms zou ik het wel tegen hem uit wileen schreeuwen dat ik zoo verliefd ben op een ander.

Maar dat kan echt niet,een deel van onze problemen zijn ontstaan door zijn absurde jaloezie die uiteindelijk na zoveel jaren nog waarheid is geworden ook.

We zijn al heel lang samen,ik ben zo gewend aan hem..zijn buien,zijn depressiviteit.

Ik ben gewoon zo bang voor al het nieuwe.

maar ik weet dat ik tich echt binnenkort het gesprek weer met hem moet aangaan en hem nogmaals duidelijk moet maken dat ik niet met hem verder wil.

Ik verdraag het niet als hij me aanraakt.

Ik heb besloten om dan ook weg te gaan uit huis omdat ik zijn verdriet niet wil aanzien,dat is beter zo.

Maar goed...ik ben dus weer moed aan het verzamelen,net als weken geleden.

Ik hoop dat nr1 nu beter aan het idee gewend is en dat de schok minder groot zal zijn.

Er is nog zoveel meer wat ik zou willen vertellen om het een en ander te verduidelijken maar dat kan jammer genoeg niet op het forum.

Heel veel sterkte voor een ieder!

Beste Katara,

ik lees zo nu en dan mee en ben blij dat je eindelijk de moed gevonden hebt om te zeggen dat de liefde over is.

Tja, dat is wat, nu is er gebeurd waar hij altijd zo bang voor was.... en heeft jou van hem weggedreven.

Jij weet al heel lang dat je uit deze relatie wil stappen, dit heb je (mijn inziens) vrij laat en daarom definitief medegedeeld, hij heeft geen keus/invloed erin meer.

Enfin, de kogel is door de kerk maar nu moet jij toch ook gaan handelen hè, hoe moeilijk en eng dat ook is. Anders verandert er nooit iets en zit je over 5 jaar nog zo.

Dus probeer het bespreekbaar te houden en laat het aan je gedrag merken dat je meent wat je zegt.

Heb je een idee hoe de toekomst eruit gaat zien qua wonen en kinderopvang e.d.?

Sterkte hoor vrouw, wil je een hart onder de riem steken.

anaianai



Perfect stukje van jouw kant. Al blijf ik zonder meer sterk twijfelen of hij zijn nr.1 ooit op zal gaan geven voor jou want dat brengt nog al wat gedoe met zich mee waar de meeste mannen niet op zitten te wachten en wat een verliefdheid vanuit een man op den duur ook niet zal gaan compenseren voor hem. Verliefd leuk maar verder geen sores aan mijn hoofd om daar verdere invulling aan te moeten gaan geven.

Zo niet dan ben je voor een andere leuke man nog zonder meer de "moeite" waard.



Katara, verliefdheid is een zeer slechte raadgever ook al is absurde jaloezie ook iets waar je niet oud mee wil of hoeft te worden. Anai haar raad aan jou lees ik als " eerst maar eens alleen en dan eens kijken wat er daarna misschien nog aan leuks op je weg kan komen". Kan dat alleen maar onderschrijven. Van de regen in de drup of zoiets daar schiet jij ook niets mee op. Ook al is het vanuit verliefdheidsoogpunt nu nog allemaal zon wat er aan de andere kant van de horizon schijnt. Jarenlang .. en dat even zo maar omzetten in .... ga er maar aan staan met zijn 2.

Soms een dagje vakantie is toch iets anders dan het dagelijkse echte leven samen. Wat let je om eerst eens voor je eigen te gaan? Laat DE hem maar eens eerst even de hem.



Knip ales okay?

Thanks voor jullie reacties,ik heb veel aan jullie!!!

Op dit moment zijn we nog steeds samen in een huis,als de kinderen erbij zijn is het allemaal wel te doen,maar ik probeer te vermijden om met hem alleen te zijn,ik voel me dan slecht op mijn gemak.

Maar het is voornamelijk denk ik omdat ik mijn kop in het zand aan het steken ben en het "grote gesprek"aan het uit stellen ben.

Ik wil nog even vermelden dat ik nr2 bijna niet zie of spreek,op dit moment kan ik geen extra druk gebruiken,die ik toch voel ook al zegt nr2 geen druk op me te willen uitoefenen.

Mijn werk en de kinderen slokken veel van mijn tijd op en het kost me bergen energie om op deze manier met nr1 samen te leven.

Ik weet dat er binnenkort verandering moet komen,en ik hoop dat ik later kan zeggen had ik dit maar jaren eerder gedaan.

zoals ik al eerder zei ga ik wel meteen weg als ik "het"gezegd heb,ik weet nu uit ervaring dat het heel moeilijk is om dan samen in een huis te blijven,ik kan heel slecht omgaan met zijn verdriet en wil daar dan ook niet meer bij zijn.

Hoe ik dat ga doen weet ik nog niet,misschien gaat hij weg en anders ga ik de avonden en weekenden ergens anders slapen.

Meiden en heer nogmaals bedankt voor jullie reacties,ik heb er veel aan ,ik ben echt niet van plan om meteen bij nr2 in te trekken,wees niet bang!



Pinky,hoe gaat het met jou?

hallo allemaal



Sinds een aantal maanden heb ik een man leren kennen op internet die ik aansprak omdat hij zijn vrouw verloren was met een ongeluk. Zelf ben ik ooit mijn vriendje verloren en daarna getrouwd met een vrouw. In deze "lesbische"relatie hebben we nu 4 kinderen, waarvan enkele autistisch.

Er was en enorme klik met die man wat een herkenning

wat een spiegel. we zouden met elkaar afspreken en geen sex elkaar eens in de ogen te kijken en misschien eens een hand vast te houden.



Elke dag praten we vanaf een uur of vier tot in de nacht.

Inmiddels wil hij met me trouwen en het liefst zou hij nog aan een kindje van ons samen beginnen. Maar o mijn hemel ik had zo mijn vooordelen over vreemdgaan gehad en geloofde niet in liefde via internet. Hij zou ook absoluut mijn type niet zijn maar hij heeft het.



Inmiddels loopt het giga uit de klauwen en hebben we het gedaan in het bos tot de boswachter naast ons stond.

Dat dit niet mocht wat een walging had ik .

Vreselijk. Want ik had geen plannen hij woont 200 km bij me vandaan ik ging even met de hond naar de plek waar we gezeten hadden en ineens was hij daar ook.



Ik hou onwijs van hem, maar mijn kinderen met hun structuur

en mijn huidige partner die bedrogen geweest is tot het bot in haar vorige relatie. Ik heb alles meteen opgebiecht.

Ben een avond weg geweest en de kinderen hebben huilend van ellende aan elkaar gehangen. Ik heb beloofd om te stoppen maar ik kan het niet. Mijn huidige relatie leef ik gewoon als zussen

tuurlijk is er gevoel maar dat is meer plichtsgevoel.

Je kan appels ook niet met peren vergelijken

het verschil tussen een man en een vrouw kan 18 cm zijn.



Ik was in mijn achtste cyclus dag dus denk god straks ben ik ook nog zwanger, wat hij geweldig zou vinden. Hoe dom kan je zijn had wel aids opkunnen lopen.



Waar blijf ik met mijn verantwoording naar mijn kinderen toe.

Het gras lijkt altijd groener. Goed ik word er gek van en denk leg het lot in handen van die natuur. Ben ik zwanger zal ik mijn verantwoording nemen en voor hem kiezen ben ik niet zwanger is het eenmalig geweest en alleen contact via de pc.

Helemaal stoppen kan hij niet hij smst me dood en huilt.



O ik zou zo graag eens een objectieve mening weten.

Ik voel me gevangen in een gouden kooi heb een partner die

wat verbitterd wordt en zich zelf overstructureerd.

Mijn vriendje vind mijn kinderen het belangrijkst wil dat ik rustig nadenk en heeft zijn zoon van 15 voorbereid dat als het nodig is 200 km te verhuizen en hier te komen wonen zodat er een passende oplossing komt voor mijn kinderen.

Vader en kind vinden het geweldig..........

Ik moet de tijd nemen maar hoe kan ik dat nou doen

mijn partner is lief maar dat is het.

doet alles voor me .......

Ik hoef niets te doen dan van het leven te genieten.

Ze verdient het niet, waarop mijn vriendje zegt ,

maar er zijn zoveel mensen die scheiden maar doe rustig aan.

Je moet het zelf willen. Je bent niet slecht .

Ik wil met je trouwen dus het is niet even het bos in.......



Ik zou het best willen maar heb het gevoel dat ik het niet kan,

Hoop zo dat iemand het advies kan geven of met het zelfde zit.

mijn vrouw zou gerust zeggen neem hem er maar bij zolang je maar bij me blijft, maar zelfs dat zou ik gewoon niet kunnen.

wat een hopeloze situatie hoor.

Hij is niet mooi niet rijk of weet ik wat......

maar zeg hetzelfde denk het zelfde enz enz



Sterkte want ik weet nu pas wat het is en altijd riep ik verliefd worden kan , maar als je relatie goed is doe je er niets mee....

Nou zie mij nou.

Dacht echt dat ik een goede ,gezellige relatie had

pfffffffffffffffffffff

Join the club bankje!

Ik zou zeggen lees de laatste reactie van Anna even door,daarin zijn vele antwoorden te vinden.

Je kan het hier van je afschrijven,maar je moet je eigen gevoel volgen over wat je er mee gaat doen.

Moeilijk,moeilijk!

Ik zou zeggen laat de boel eerst eens even bezinken,neem er de tijd voor,laat je niet op jutten door je nr2.

Ik merk dat hij toch wel de druk bij je vergroot om alles te overhaasten.

Sterkte!