Partner met ADHD

Ik had nog een vraagje aan jullie... wat voor vakanties hebben jullie?

Wij hebben binnenkort een paar weken vrij. Nou heb ik 1 week een huisje geboekt (niet langer, man verveelt zich dan snel). Huisje met open haard, kan ie lekker zich uitleven met hout regelen en stoken enzo... hij kan nl. gewoon echt niet stil zitten met een boekje (zoals ik)... fietsen mee, hardlopen, veel wandelen met de hond, etc... Daarna hebben we nog 2 weken over, maar we weten echt niet wat te doen....

Vroeger gingen we wel naar de zon, maar hij kreeg de kriebels als hij een uur op het strand moest liggen (heftige ruzies tot gevolg want ik genoot daar wel van maar zat dan met een frustie man die met zonnebrandcreme ging smijten (niet naar mij overigens...haha, kan er achteraf wel om lachen gelukkig) ... en aan de andere kant moet ie weer heel erg lang wennen aan een andere omgeving, andere taal, aclimatiseren, etc.... het is gewoon geen optie meer... hij vindt er nix aan en voor mij is het dan ook niet leuk.



Hebben jullie misschien nog tips of ideeen?

Als we 2 weken vrij thuis zijn gaat ie hier weer klussen enzo en dat is nou juist niet de bedoeling!

ik las nog even terug wat ik net had geschreven... nou, misschien moet ik ook maar eens opschrijven wat er wel leuk aan hem is want dat zijn een heleboel dingen!! Alleen schrijf ik hier steeds op de een of andere manier de dingen op die soms lastig zijn en lijkt het alsof ik altijd voor hem aan het zorgen ben (terwijl hij ook erg goed voor mij zorgt)...

Ik heb zelf ADHD, maar ik wil even zeggen dat ik het echt knap vind dat jullie een relatie hebben met iemand met ADHD.

Ik ben echt een moeilijk persoon wat dat betreft en Dogma, dat je vriend niet kan stilzitten herken ik ook heel erg. Andere mensen worden er echt gek van, maar als ik me ga vervelen, dan word ik heel erg vervelend, dat is ook niet leuk voor m`n medemens.

Ik vind het knap dat er iemand is die met mij leven kan, want ik kan binnen een paar seconden veranderen van + naar -, dat lijkt me echt heel irritant voor een ander.

Dogma; ik ben even aan het nadenken hoe ik vakanties zie... Er is wel een groot verschil, want ik kan best goed stilzitten, míts ik een boek in mijn handen heb

Als ik zolang vrij ben (en vooral als ik thuis ben) is voor mij het probleem dat alle opties zo open liggen, dat ik juist nergens toe kom... Omdat alle structuur weg is. Aan de andere kant werkt strak plannen ook niet, want ik wil doen waar ik zin in heb in de vakantie. Dus de middenweg is voor mij om van tevoren een aantal dingen te bedenken die ik graag wil doen (dagjes weg, afspraken met vrienden) en toch ook dingen die minder leuk zijn, maar ik in de vakantie eindelijk tijd voor heb (dus wel die klusjes in huis ). Dus misschien is dat voor jullie ook een idee? En daarnaast is het voor jou misschien ook een heel goed idee om voor jezelf dingen te plannen die je wil doen, zonder manlief. Dan ben je ook niet afhankelijk van zijn grillen en kan hij toch een dagje klussen als hij dat zo graag wil



En KatvonDee; lekker herkenbaar Al is mijn vriendje ook niet altijd de gemakkelijkste, dus bij ons werkt het twee kanten op denk ik.

Hey Halvemaan, bedankt voor de tips. Ik neem gelukkig wel genoeg tijd voor mezelf en vriendinnen en ga in de vakantie zeker in mijn uppie wat mensen opzoeken die ik alweer een tijdje niet heb gezien...

Mijn man heeft een eigen zaak (in de bouw) en is daardoor al atijd bezig met verbouwen, etc. Wij wonen in een oud huis, dus daar is ook altijd genoeg te doen en omdat hij vaak over zijn eigen grenzen heenwalst wil hij in de vakantie juist niet verbouwen. Ik denk dat het de 2e week ook een huisje gaat worden, maar dan in een andere omgeving. Uit zelfbescherming dus de 2e week ook van huis wegblijven, anders wordt het weer verbouwen en klussen...



KatvonDee, vooral dat laatste herken ik , is vaak voor mensen ook helemaal niet te volgen... kan er zelf gelukkig meestal goed mee omgaan (maar went nooit helemaal geloof ik)... ben zelf ook niet echt makkelijk hoor -nogal vurig al ik maar zeggen dus ik ontvlam ook vrij snel- mijn man zou nix hebben aan een volgzaam en meegaand typje met zijn karakter

en nog bedankt voor het compliment... voelt toch best lekker als iemand dat tegen je zegt

quote:dogma schreef op 03 november 2008 @ 11:28:



KatvonDee, vooral dat laatste herken ik , is vaak voor mensen ook helemaal niet te volgen... kan er zelf gelukkig meestal goed mee omgaan (maar went nooit helemaal geloof ik)... ben zelf ook niet echt makkelijk hoor -nogal vurig al ik maar zeggen dus ik ontvlam ook vrij snel- mijn man zou nix hebben aan een volgzaam en meegaand typje met zijn karakter Ik moet idd ook wel een beetje tegengas hebben van iemand. Ik kan best bazig/moederig doen en heb echt iemand nodig die me zo nu en dan even terug op de grond zet, zeg maar.

Wat ik van mezelf wel vervelend vind is idd dat ik zo snel kan veranderen van 'humeur' of gedachtes. Toen ik bijv nog een vriend had en wij misschien iets zouden afspreken, dan pin ik me daar al helemaal op vast. Als hij vervolgens belt dat hij naar z`n tante gaat ofzo, dan reageer ik ontzettend begripvol en 'wat leuk voor je'. 2 minuten later kan ik hem dan ontzettend kwaad opbellen en vies hard de wind van voren geven. En dan weer 2 minuten later denk ik 'waar maak ik me druk om, de wereld vergaat niet als ik hem 2 uurtjes niet zie' . Maar dan heb ik het alweer verprutst

Vond je het dan moeilijk om af te wijken van wat je in je hoofd had? Soort van dat de structuur die je voor jezelf had voor die dag opeens verstoord werd? (of wilde je hem gewoon erg graag zien ... ook logisch hoor ...

Mijn vent wil eigenlijk 's ochtends al weten wat we 's avonds eten (ik ben helemaal zo niet) en dan echt effe de dag doornemen met zijn 2-en (wat gaat er vandaag gebeuren?) terwijl hij zijn mailtjes checkt, koffie zet en vergeet op te drinken, al lopend boterhammen naar binnen propt terwijl ie een telefoongesprek voert , zijn sokken niet kan vinden, dit alles met de radio hard aan... alles tegelijk dus.

Is niet zo raar dat je je dag wilt plannen vind ik, maar als het dan anders loopt dan gepland.... man: een drama soms! Kan ie niet omschakelen! Herkenbaaaaar Kat??

(en hij heeft een eigen zaak, dus ons leven is sowieso erg hectisch...).

quote:dogma schreef op 01 november 2008 @ 22:12:

[...]





Hey Mrieke82,

Ik herken het wel, maar je moet altijd oppassen met het stellen van een diagnose, daar komt toch wel meer bij kijken (psychiater/testen/gesprekken, etc.). Agressie, etc kan ook een andere oorzaak hebben... dus je kunt daar weinig over zeggen (lijkt mij)...

Mijn man is -in mijn ogen- soms ook gefrustreerd om 'niks', maar dat komt meestal door een overload aan energie die er gewoon uit moet (negatief of positief) en hij is snel geprikkeld (impulsen) wat voor frustraties zorgt, etc...



Hij kon zich ook moeilijk verplaatsen in anderen (mij).

vergat belangrijke dingen/afspraken.

slechte concentratie.

was ook heel impulsief in z'n handelen.

en ik had soms het gevoel dat ie gewoon niet luisterde naar sommige dingen die ik vertelde, dan vertelde ik het later nog eens, en was het of ie het voor het eerst hoorde.

en dus snel geprikkeld.



hij zag ook bijna niet in dat wat hij deed (de scheldpartijen) niet normaal was, dat was dan 'gewoon' zijn manier om z'n woede te uiten.



ondanks alles heb ik het er erg moeilijk mee,dat het zo heeft moeten lopen. Ik zou nog graag willen weten of hij misschien echt adhd heeft, dan zouden voor mij de puzzelstukjes wat meer op hun plaats vallen.

quote:dogma schreef op 03 november 2008 @ 12:53:

Vond je het dan moeilijk om af te wijken van wat je in je hoofd had? Soort van dat de structuur die je voor jezelf had voor die dag opeens verstoord werd? (of wilde je hem gewoon erg graag zien ... ook logisch hoor ...

Mijn vent wil eigenlijk 's ochtends al weten wat we 's avonds eten (ik ben helemaal zo niet) en dan echt effe de dag doornemen met zijn 2-en (wat gaat er vandaag gebeuren?) terwijl hij zijn mailtjes checkt, koffie zet en vergeet op te drinken, al lopend boterhammen naar binnen propt terwijl ie een telefoongesprek voert , zijn sokken niet kan vinden, dit alles met de radio hard aan... alles tegelijk dus.

Is niet zo raar dat je je dag wilt plannen vind ik, maar als het dan anders loopt dan gepland.... man: een drama soms! Kan ie niet omschakelen! Herkenbaaaaar Kat??

(en hij heeft een eigen zaak, dus ons leven is sowieso erg hectisch...).Dat is dan echt omdat de structuur voor die dag dan verstoord word. Ik heb dan opeens een 'gat' in m`n dag die ik op het laatste moment 'moet' gaan invullen. Moet ja, aangzien ik immers niet stil kan zitten;). Bij een liefde is het misschien wel dubbel zo erg. Je wilt diegene graag zien en dan gaat dat niet door (teleurstellingen waar ik moeilijk mee om kan gaan) en m`n planning/dag ligt in de war (nog iets waar ik niet mee om kan gaan). Bij een vriendin laat ik niet merken dat ik kwaad word, maar dan ga ik me alleen voelen en denken 'zie je wel, ze doet liever iets met ...' of 'zie je wel, ze wil me gewoon niet zien/ik heb iets fout gedaan'. Dat voelt dan als een afwijzing.

Voor een ander is het makkelijk praten meestal, dan ga je toch iets anders doen? Maar wat? Ik zou iets doen, dat had ik gepland, daar keek ik naar uit en dat gaat opeens niet door. Ieder ander idee wat 'leuk' moet zijn, is dan niet leuk meer.

Als ik iets in m`n hoofd heb, moet en zal dat gebeuren.

Verder herken ik me echt in je vriend, best grappig om het zo te lezen

hey dogma,



je zegt dat je partner wel goed aanspreekbaar is na een jointje,

die van mij is niet altijd goed aanspreekbaar eigenlijk..

maar of dat nou komt omdat hij echt stoned is of dat hij zo met zijn hoofd in de televisie hangt weet ik eigenlijk niet.

hij blowt wel alleen in zijn vrijetijd, zodra hij uit zijn werk komt begint t al..

en in het weekend dus eerder op de dag.

ik geef hem op het moment "zakgeld" waar hij zich mee moet redden, anders komen we in de problemen.

er zijn wel mensen in mijn omgeving die hiervan weten. en bij hem thuis werd dit ook toegelaten.

zelf zoekt hij ook vaak mensen op die ook blowen, schept toch een band denk ik.. ik ben zelf heel anders opgevoed

ik probeer hem wel stukje bij beetje te laten minderen, en het is ook al minder geworden, maar soms heeft hij periodes dat hij te gestressed is en dan gaat het weer de verkeerde kant op..

ik moet het dus in de gaten houden, en te stimuleren om af te bouwen. ik zou graag zien dat hij medicijnen probeert om zich rustig te voelen. maar mocht hij dit niet willen dan vind ik het ook geen probleem als hij 1 jointje voor het slapen gaan rookt. hij is wel op adhd getest, heeft toen dus een blauwe maandag ritalin gehad wat niet goed werkte bij hem.

soms kunnen we wel goed praten hoor, maar soms ook heel erg langs elkaar heen.

dan worden van beide kanten dingen verkeerd opgevat wat leidt tot ruzie.

gelukkig gaat het op dit moment heel goed, en zitten wij nu ook even in een goede periode.

dat maakt altijd weer heel veel goed he!?



(f)

ADHDLIEFJE

Hallo Allemaal,



Zelf heb ik ADHD, en ik weet precies wat de situatie binnen de relatie van emoticon doorging. Ik ben namelijk degene waar de topic uiteindelijk door gestart is. Ik merk dat deze topic al een tijdje stil staat en ik wil toch even een reactie geven.



Zelf wilde ik eigenlijk lid worden om wat vragen te stellen over het loslaten van je partner. Yep... de relatie is dus geklapt. De bel is uit elkaar gesprongen. Nu durf ik natuurlijk niet mijn ADHD direct als schuldige aan te wijzen, maar deze heeft wel voor een groot gedeelte voor de breuk gezorgt. Nu is dat mijn inzicht hierin, maar ik denk dat emoticon dat ook wel kan beamen.



Hoewel de problemen al langer liepen, is het eigenijk het laatste jaar pas echt "uit de hand" gelopen. Alle fouten die op relatie gebied konden gebeuren zijn volgens mij gebeurd, en dat heeft onze relatie gekost. Iets wat ik vreselijk vind, omdat ik nog zielsveel van haar houd. Het grote prolbleem bij ons was echt de problemen op het gebied van gevoelens uiten. Zelf moest ik me later ehct focussen om op haar te kunnen blijven letten, tijdens lange en moeilijke gesprekken. Maar zelfs tijdens de seks. Het is niet zo dat ik haar niet opwindend vond, maar ik was in mijn achterhoofd met veel andere dingen bezig, zeker omdat het met onze relatie zelf ook op een laag pitje stond.



Hierdoor is uiteindelijk meer een "vader, dochter en moeder, zoon" relatie ontstaan. emoticon moest altijd achter mijn rommel en choas aanlopen en dat is niet iets wat goed is in een relatie, waarbinnen je eigenlijk allebei gelijkwaardig met elkaar wilt kunnen leven. Hierdoor zijn we uiteindelijk uit elkaar gegroeid. Daarnaast was het voor haar ook erg moeilijk omdat ik heel erg op haar steunde, terwijl ze dat door mijn chaos eigenlijk niet op mij kon. Ik wou dat ik er nog iets aan kan veranderen, maar dat gaat niet meer lukken denk ik.



Het is nu alvast iets meer dan 2 maanden geleden dat het uitgegaan is, het was gewoon op. Ze kon niet meer. Ze heeft toen heel begrijpelijk voor zichzelf gekozen. Hoewel dat erg pijn heeft gedaan en nog steeds doet.



Maar ik wilde dit graag even doorgeven aan iedereen die binnen dit topic actief waren en haar met veel helpende woorden hebben bijgestaan!



Veel liefs,



Ronald

Goedemorgen,



Ik heb waarschijnlijk ook ADHD, ik heb al diverse gesprekken gehad met een psych en sta op de wachtlijst om een heel traject in te gaan.

Mijn relatie is net over en als ik jullie verhalen zo lees dan word ik toch een beetje verdrietig. Ik herken sommige dingen wel (het elkaar niet begrijpen), maar het gekke is dat ik het ook bij HEM zie.. in een aantal dingen kan ik me totaal NIET vinden, in onze relatie draaide het namelijk hoofdzakelijk om hem.

Wat ik me eigenlijk afvraag is HOE kan je een goede relatie opbouwen met elkaar en waar kan een ADHD-er op letten/rekening mee houden? (of is het uberhaupt een kansloze zaak?)

En ondanks dat dit een oud topic is hoop ik dat er toch nog "partners van" zijn en dat jullie ook willen reageren.

Geen partner maar ADHD-er.



Sommige dingen herken ik wel andere dingen totaal niet. Ik gebruik wel medicatie, dat scheelt enorm. (Hoewel mijn vriend zegt dat ie eigenlijk de drukke versie zonder medicatie minstens net zo leuk vindt). Het is voor mij niet zozeer moeilijk om over emoties te praten, alswel dat het lastig is om langer dan 10 minuten geconcentreerd te luisteren naar wat iemand zegt. dat lijkt op het eerste gezicht desinteresse, maar dat is het niet. EEn ADHD-er kan geen informatie filteren, dus voor mij is een voorbijrijdende auto, een vogel in de tuin of de buurvrouw die de krant leest net zo aanwezig als wat mijn gesprekspartner zegt. Wat mij helpt isals je een gesprek wilt voeren. OP een rustig moment, zodat ik weet dat ik niks anders meer hoef. Doe dan de gordijnen dicht, geen Tv radio of iets met lettertjes binnen mijn gezichtsveld, en neem af en toe een pauze. Klinkt als veel gedoe, maar voor mij werkt dat.



Ik weet dat ik zelf nogal fel kan reageren in strasssituaties, dus ik doe mijn best om dat niet tegen vriendlief te doen. Want ondanks dat ie weet dat ik prikkelbaar ben, komen de dingen die ik zeg wel hard aan. Dus ik geef m gewoon aan: ik zit ff niet lekker in mijn vel, blijf maar ff uit de buurt".



Ik ben inderdaad ongestructureerd. mijn huis is een behoorlijke chaos en overal liggen inderdaad stapeltjes papieren. Als we weg moeten volgt standaard een zoektocht naar sleutels, portenmonnee, telefoon en medicatie, waarbij het hele huis overhoop kan en de sleutels uiteindelijk in de wasbak van het toilet liggen ofzo. vriend lacht er om, weet inmiddels dat ie rekening moet houden met 10 minuten"zoektijd" in de vertrekplanning en probert tussendoor ook mij zo gek te krijgen dat ik dingen op een vaste plek neerleg. hij snapt gelukkig ook dat hij NOOIT iets voor mij moet opruimen, want ik snap ijn eigen logica en vind bijna alles uiteindelijk wel terug, maar niet als een ander het verplaatst heeft.



Ik weet dat ik best veel aanpassingsvermogen van m vraag, mar zoals hier wordt aangegeven. veel van de dingen die hij juist zo lek aan mij vindt, zijn ook ADHD-gerelateerd. Ik ben gewoon mezelf, met goede en minder makkelijke kanten, net als ieder ander, alleen heeft het bij mij een officieel naampje.

Hey ChantalJS,



Ik zou zeggen... welkom bij de club (als het zo echt zou zijn).

Wat btreft alle dingen die hier staan zijn kan ik ook niet alles om mijn relatie met mijn ex en mezelf trekken hooor... iedereen is anders en ieder heeft zijn goede en slechte kanten. Jammergenoeg lees je hier alleen de slechte kanten van ADHD. Terwijl er ook goede kanten bij komen kijken... zelf weet ik namelijk dat mijn ex in het begin gevallen is voor mijn altijd aanwezige enthousiasme en de kijk waarop ik naar het leven en naar de dingen om me heen keek. Impulsief was en van de dag wilde genieten... dat zijn dingen die ADHDers (als ze goed in hun vel zitten dan natuurlijk) heel goed kunnen



Wat je trouwens zei over dat je hetzelfde ook bij je vriend zag, dat zou best kunnen kloppen... ik zag namelijk ook hetzelfde bij mijn ex. Ze is soms net zo chaotisch als ik ben, net zo impulsief. Ik heb er zelf welleens over getwijfeld of ze ook geen adhd heeft, zeker nu haar zusje misschien ook add blijkt te hebben. Ze heeft namelijk ook heel veel dingen die er erg op lijken. Steeds nieuwe uitdagingen zoeken, steeds "een stapje verder" willen. Je bent dus echt niet de enigste die dat heeft gemerkt bij die ander.



En wat betreft het opbouwen van een goede relatie... ik weet eerlijk gezegt het geheim niet. Als ik eerlijk moet zijn is mijn ex voor mij mijn eerste echte relatie geweest, dus ik heb niet echt veel vergelijkingsmateriaal om het zo maar even te zeggen. Ik heb alleen wel gemerkt dat je, zeker als een stuiterbal zoals ons, altijd tijd moet vrijmaken voor je partner. En veel met elkaar te praten, laten zien dat je oog voor de ander hebt en diegene heel belangrijk voor je is. Het gaat niet om hetgene wat je doet en hoe je het doet, maar wat voor gevoel je die ander daarmee geeft... Misschein is dat wel het geheim. Laten voelen dat die ander het mooiste en belangrijkste is op de wereld en dat diegene altijd bij je terecht kan, waarmee ze ook zit. Ik weet alleen dati k dat veel te weinig heb gedaan en dat vind ik nog steeds vreselijk.



Maar misschien is het gezellig om een keertje wat berichten uit te wisselen... ik merk dat we beiden in hetzelfde schuitje hebben gezeten, misschien kunnen we elkaar nog wat tips geven hierover Als je zin hebt kun je me altijd mailen via ronaldobbens@gmail.com

Hoi allemaal, ik heb mezelf net aangemeld hier, en zag jullie inzendingen over Adhd en partners.

Ik heb zelf een relatie gehad een ADD'-er maar zie nu pas dat het item al oud is.

Mijn relatie is inmiddels over, gr Zanaaa

Hallo allemaal!



Ik heb jullie berichtjes ff doorgelezen..

enne ik wou graag reageren op Linnos. Ookal is het berichtje lang geleden geplaatst.



Ik denk ook inderdaad net zoals Dogma zei dat je ADD bedoelt.

Bij mij is zelf niet zo heel lang geleden ADD geconstateerd. (Voor de duidelijkheid ik ben een vrouw.)

Verder staat er niet veel in je berichtje, om te zeggen dat het ADD zou kunnen zijn en daarnaast kan een psycholoog dat alleen vast stellen. Kan me voorstellen dat je echt op bent want ADD'ers zijn soms niet vooruit te branden. Ookal willen we wel. We proberen ons er egt toe te dwingen om vooruit te komen. Ze zeggen ook "Wat een ADHD'er teveel doet, doet een ADD te weinig." Persoonlijk denk ik dat ruimte en tijd voor jezelf wel belangrijk is in een relatie. Veel suc6 en sterkte verder!



Maare eigenlijk had ik zelf ook nog wat!

Zoals hierboven staat heb ik dus zelf ADD en heb sinds kort een relatie met een ADHD'er. Ik weet niet of ik hier wel op het goede forum ben. Ben namelijk erg benieuwd naar andere AD(H)D in een relatie samen.



Anno

het is fijn om verhalen te lezen van andere mensen die ook een partner hebben met add.

fijn om te lezen dat er toch wel veel dingen hetzelfde zijn en het niet allemaal aan jou ligt! hoewel wel dat gevoel vaak word gegeven.

ik word er eigenlijk ook wel een beetje verdrietig door omdat het je zo kan opbreken. ik heb weer bijna de hele nacht wakker gelegen omdat mijn add man weer eens even weg ging na weer eens een miscommunicatie tussen ons (je weet wel; jij begrijpt hem niet en je reageert niet normaal en de hele wereld is fout en jij vooral). alleen even weg gaan wordt helaas ALTIJD nachtwerk en ondertussen vraag je je af of hij wel eens een keer rekening met jou kan houden.

begrijp me niet verkeerd, mensen met add hebben echt ontzettend veel mooie en goede kanten, maar soms zijn de donkere wolken iets te donker....

enige tips misschien??

hallo allemaal,



zit even bij viva en kom dit onderwerp tegen, pfff veel herkenbare dingen. mijn man (denk bijna ex) heeft vorig jaar de diagnose gekregen maar eigenlijk wist ik het al. heb hier een klein mannetje rondlopen die 3 jaar geleden getest werd en dus ook adhd heeft. er is aan mijn man toen gevraagt zich ook te testen maar die verzette zich hevig, bang voor de diagnose en denk bang dat hij zich zelf dan de schuld ging geven van die kleine.



nu loopt mijn relatie al 3 jaar niet lekker en is hij vorig jaar toch gegaan om zich te testen, dit wilde hij toen zelf.hij was er eindelijk aan toe. het is vaak moeilijk om met 2 personen om te gaan met adhd. zwaar en ik ben eigenlijk op dit moment emotioneel op, ook door de dingen die hier bij spellen. te veel om te vertellen en misschien dat ik af en toe iets los laat. ze hebben beide medicatie, de kleinste heeft concerta en de oudste gebruikt ritalin. bij die kleine gaat het goed 1x per dag medicijnen maar de oudste stuur ik 2x per dag een sms zodat hij het niet vergeet. heeft hij dat wel gedaan zie ik eigenlijk aan de uitstraling in zijn ogen dat hij over heeft geslagen. die 2 samen gaat ook niet altijd goed, en kom er dan maar weer tussen. mijn oudste zoontje heeft geen adhd en voor hem is het ook vaak moeilijk.



ik sta nu eigenlijk ook op het punt een scheiding te overwegen, ik weet het gewoon niet meer. heb alles geprobeerd maar het houd ooit op. dit heeft dus ook met meerdere dingen te maken. soms heeft mijn man dingen gedaan misschien echt door zijn adhd maar er zijn ook dingen die niet door de beugel kunnen, en daar heb ik het dan weer moeilijk mee. ondanks alles hou ik van hem en probeer ik hem zo veel mogelijk te steunen, hij laat me alleen heel vaak niet toe. ik denk dat ik genoeg mijn best heb gedaan....



groetjes doos

@doos501: hmm als ik het goed lees zie ik je al een beetje over je man schrijven alsof hij ook een kind is (' de oudste'). Ik kan het wel begrijpen hoor. Mijn ex-vriend heeft vermoedelijk ook ad/hd of iets in die richting en ik voelde me soms ook in een soort moederrol.



Ik ben overigens ook zus van een ad/hd-er en dat is lastiger omdat zij het heftiger heeft. Mijn vader heeft het waarschijnlijk ook. Ik heb de kerstdagen met 'het gezin' doogebracht en dat is echt doodvermoeiend. Bij m'n zus is het ook een sterke reactie op de omgeving. In een vertrouwde omgeving komt het veel meer tot uiting, in een niet-vertrouwde omgeving zal men (in eerste instantie) niet geloven dat zij ad/hd heeft. Ook reageert ze sterk op m'n vader en op m'n andere zus. Ik ben zelf prikkelgevoelig, dus ik word er echt gallisch van op een gegeven moment, ondanks dat ik een aantal dingen dan wel weer herken, omdat ik ook heel veel wat om me heen gebeurt registreer en geneigd ben daar ook op te reageren. Echter, ik kan dat beter in de hand houden en me beter focussen. Zo herken ik ook wel het impulsief willen reageren in een gesprek, soms doe ik dat ook, maar als ik erop let doe ik dat niet. Sowieso ben ik van uitstraling veel rustiger en kan ik prima gesprekken voeren. Mijn zus kwettert overal dwars doorheen, als zij zo'n bui heeft, is er geen gesprek te voeren. Dat soort reacties komen inderdaad egocentrisch over. Net als van die plotselingen stemmingswisselingen. Als haar emmer overloopt, wordt ze stil en zeg je heel snel iets verkeerd en moet je ook bij voorkeur rustig doen. De laatste keer dat dit voorviel vertrok ze ineens. Misschien is dat wel handiger, maar ook dat drukt natuurlijk de sfeer. Ik kan me goed voorstellen dat het voor haar ook frustrerend is, maar ik kan er ook wel boos om worden. Wat voor mij een vraag is is hoe grenzen aan te geven. In hoeverre geef je de ruimte, wanneer 'mag' je kwaad worden. Op een gewone toon zeggen helpt sowieso niet. Ja, twee minuten misschien. Ook dat komt egocentrisch over, terwijl dat natuurlijk helemaal niet de intentie is.



Goed, dat was even wat in een notendop... Ik wil dit topic eigenlijk niet 'vervuilen' omdat ik geen partner van ben, maar aan de andere kant denk ik dat een aantal dingen wel overeenkomen. Alleen woon ik er niet meer mee in één huis.

Ik kan misschien ook een topic openen voor 'familie van', maar als we wat aan elkaar hebben kan ik misschien ook hier meeschrijven. Ik zie ook ad/hd-ers zelf meeschrijven. Eigenlijk zou ik dat in de behandeling ook wenselijk vinden. Misschien ligt het als partner anders, maar ik vind dat je als familie van een volwassen persoon er wel erg buiten ligt. M'n zus zit in een soort praatgroep. Volgens mij gaat dat vooral over de chaos (briefjes, verscheidene agenda's etc), maar er is zoveel meer, waar juist de input van de omgeving waardevol kan zijn. Helaas is er alleen een keer een bijeenkomst geweest met informatie voor de omgeving. Tja, de meeste informatie kende ik al wel. Maar ik zou ook wel eens wat input willen geven, ook omdat ik denk dat het kan helpen. Frustratie/depressiviteit bij ad/hd-ers lijken mede voort te komen uit interactie met de omgeving en da's ook heel logisch. Ook hier lees ik dat een ad/hd-er zich best realiseert wat het gedrag met partner of familie kan doen, maar vaak niet in staat is het anders te doen. Heel begrijpelijk dat je je daar rot van gaat voelen. Wat is jullie ervaring hiermee? Is er ruimte voor input vanuit de omgeving bij de behandeling?

Hallo allemaal,



Meer dan een jaar geleden heb ik al hier gereageerd en zelf een topicje geplaatst.

Ik zit nog steeds in dezelfde relatie, en ik merk dat er niet veel vooruitgang word geboekt.

Volgens mij leef ik alleen op hoop dat het steeds beter word..

Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds meer kwijt raak en vooral mijn eigen grenzen.

Soms is alle energie op, en dan denk ik NU ga ik voormezelf verder, maar ik kan hem niet loslaten. En dat wil ik ook (nog?) niet.

Mijn partner zit er momenteel een beetje doorheen, heeft het te druk gehad.

En dat is ook niet vreemd na een paar weken niet voor half 2 op bed te liggen en er om 6 uur weer uit te moeten..

Ik voelde de bui al hangen en heb hem ook gezegd dat hij het ritme toch echt wel moest aanpassen omdat geen mens dat volhoudt.

Helaas neemt hij dat niet van mij aan en gaat door totdat hij echt gebroken is.

Op dit moment neemt hij steeds meer afstand van me en is compleet gesloten.

Ik mis hem, en voel me alleen.

Ik moet hem met rust laten.. en dat vind ik moeilijk want ik heb hem al zo weinig gezien de laatste paar weken.

En ik wil graag dat hij zich goed voelt en hem helpen maar hij voelt zich nu niet goed bij mij.



het is raar, soms heb ik hem en soms ben ik hem helemaal kwijt.



Sorry voor het onsamenhangende stukje, maar het lucht wel op



adhdliefje

quote:Princess4ever schreef op 01 oktober 2008 @ 13:00:

Beste Emoticon,



na 5,5 jaar heb ik onlangs de kracht gevonden en het inzicht gekregen dat met mijn ex met ADHD niet te leven valt. In ieder geval niet binnen de wensen die ik heb binnen relatie en niet binnen wat ik wil met mijn leven....



Ik wil niet alle ADHD'ers over 1 kam scheren, maar over het algemeen gedragen ze zich niet alleen egoistisch, ze ZIJN ook egoistisch. Dit hoort bij het ziektepatroon, dat weet ik... maar dat is erg moeilijk om mee samen te leven, vooral als je, wat jij ook zei, zelf wel normaal emotioneel en sociaal ontwikkeld bent. Daar komt bij dat ADHD-ers erg verslavingsgevoelig zijn, met alle ellende dat daar bij komt kijken...



Ik heb en had veel aan http://www.adhd-plus.com/partnersvan/ waar je heel veel ervaringsdeskundige vind. Samenleven met een ADHD-er is een opgave.. zolang je in die relatie zit denk je dat het een uitdaging is, maar pas goed op jezelf, stel grenzen en blijf bij jezelf.



Ik heb nu niet super veel tijd, maar als je vragen hebt, lees ik ze hier nog wel.



Liefs!!





Ik verbaas me weer hoe mensen op dit soort zaken kunnen reageren. Als je zoveel kennis van zaken hebt ben je er zeker ook van op de hoogte dat ADHD héél vaak fout wordt gediagnosticeerd en dat er hele andere zaken aan de hand zijn.



helaas heb ik hier ervaring mee omdat men mijn dochter ook jaren geleden fout gediagnosticeerd hadden. Mijn exvrouw liep bij GGZ en allerlei instanties en uiteindelijk werd er ritalin voorgeschreven.

Dit is helemaal fout gelopen. Na verloop van tijd werd ze een ander persoon en werd pré psychotisch.

Omdat mijn ex het niet meer trok heb ik de regie overgenomen en het hard gespeeld. De instanties en psychologen wisten achteraf helemaal niet genoeg en gokten maar wat...en daar was mijn dochter de dupe van. Overigens speelden ze pas open kaart nadat ik met rechtzaken dreigde. Daarbij had ik het geluk dat ik een neef heb die psychiater is en mij van de correcte informatie voorzag.

Ze is later in een academisch centrum 2 jaar lang onderzocht (dagbehandeling), van de ritalin afgegaan....waarna haar diagnose van ADHD, vervolgens ADD daarna een eventueel asperger en uiteindelijk PDD NOS is gegaan.

Momenteel is ze uit de dagbehandeling en zit ze weer, vrij van medicijnen !! op een normale school.



Als bij iemand adhd gediagnosticeerd wordt zou ik in ieder geval het niet bij die ene diagnose willen laten. Zeker als ik bovengenoemde karaktertrekken lees. Want die horen eigenl;ijk meer bij een andere diagnose. Vaak is meer onderzoek gerechtvaardigd. Vaak wordt ADHD te snel gebruikt omdat een paar symptomen erg duidelijk zijn. Men vergeet dan alle ander wat minder zichtbare symptomen waardoor er een verkeerde diagnose gesteld wordt.



De eerste psycholoog heeft eigenlijk 3 jaar van het leven van mijn dochter afgepakt door even makkelijk ADHD te diagnosticeren. Lekker makkelijk !!

hallo allemaal



mn eerste forum ervaring, maar deze keer zoek ik idd mensen die mij ECHT begrijpen, die dezelfde problematiek kennen. Het lijkt vr anderen dat ik teveel sych prietpraat heb gelezen en me te veel ad adhd ophoudt soms, of ze kunnen er nt bij, want uiteraard heb ik al veel meer gelezen erover en dagelijks meegemaakt.



Ik ben 1,5 jr met mn vriend, ik had al vrij snel door dat hij add had, cfr adhd, mr nt zo hyperkinetisch, hoewel wel onrustig in zn zijn, mr nt persé fysiek actief bedoel ik...ik wou hem dit ziektebeeld nt opleggen, dus ik heb gewacht en wacht en wacht tot m er zelf ns iets over opmerkte dat versch mensen zeiden dat hij adhd had en dat hij vroeger zo gediagnostiseerd was als kind...de adhd zorgde vr veel probs op werk en dus wou hij er werk van maken, we hebben nogmaals meer dan een half jr op de 1ste afspr vr de therapie 'gewacht'...Het eerste jaar was zoeken, het laatste half jaar loopt alles perfect, behalve dan de laatste maand die vr hem heeeeeeel hectisch was...en vr mij ook vermoeiend, want uiteraard werd ik de hele tijd vergeten, niet gehoord, enz..af en toe, na veeeeeel tandengebijt van mijn kant onder het motto 'hij kan nt anders, hij bedoelt het nt slecht' komt er dan toch af en toe eens een opm uit van mijn kant, die telkens zooooooooo hard aankomen vr hem, omdat hij zn uiterste best doet binnen zijn vermogen en nog 'faalt', zo ziet hij het.Ik hou dus min of meer mn mond, zeker in afwachting vd therapie omdat ik hoop dat het ons kan redden, ik weet dat het geen garantie is, mr toch een serieuze kans die ik ons zeker wil geven...

fin die laatste maand is het een potje, ik probeer me kalm te houden, uiteraard heeft hij door dat ik het moeilijk heb en plots is ALLES mr dan ook ALLES hem te veel, hij geeft ons relatie 0 kansen nt meer en wil nt meer doorzetten tot de therapie /medicatie wat vruchten zou afwerpen....

fin ik was me van geen kwaad bewust, ok, ik ben nt naif en de relatie is moeilijk, mr ik ahd er allllles voor over, echt alles want ik zie hem doodgraag en ik ahd gehoopt dat hij inzag wat een steun ik ben in zijn erkenning en om met hem om te gaan, mr helaas...we zijn nu 3 weken en sinds de uitbarsting 3 gesprekken verder, mr het lijkt alsof hij niks in perspectief kan zetten, al de leuke tijd daarvr, de liefde, de support...niks weegt nog op tegen zijn gevoel 'ik kan nt meer, ik kan de structuur ve relatie nt aan, ik faal cte en maak er een potje van...' dus last 1: de relatie overboord...



Ik heb al meerder eindes van relaties meegemaakt, mr deze, zo 'impulsieve' en onaangekondigde, nooit even gewaarschuwd dat zn limiet bijna bereikt was, niks nee, was nog bezig over samenwonen, reizen, hoe graag we elkaar nt zien , had m die dag compleet verontschuldigd over de voorbije hectische periode , wou alles goedmaken en 2 min later barstte de bom...ik had gehoopt even kort impulsief, morgen komt het inzicht wel, mr nee, 3 weken later en nog niks, eerder begint m nu alles als slecht te zien, de hele relatie had hier toch onder geleden, hij is toe aan een jarenlang proces om alles op een rij te zette, enz en daar kan ik nt bij

terwijl ik m zooo lang gesteund heb, id richting geholpen heb, alle geduld, en nu nu de hulp net is aangevangen werpt hij 'ons' als eerste overboord als extra balast...

het is eeeeeeeeeenorm pijnlijk, want ik zie m doodgraag, ben de allerenigste die zo har best doet m te snappen, m structuur te geven, tijd vr zichzelf, zo weinig mogelijk verwachtingen...zelfs zijn eigen moeder heeft zijn ziekte als taboe gezien en geweigerd structuur aan te brengen, ik ga zelfs zo ver dat ik in een sms erop let dat ik elk woord voluit schrijf zodat hij id snelte ve dingen nt over de dingen heen zou lezen, enz...



misschien is de hoop op de therapie/medicatie ijdel, mr toch dat hij ons die kans afneemt daar kan ik abso nt mee overweg en dat hij nooit ad alarmbel getrokken heeft en er dan op 2 min vanonder muist, ook nt...



heeft iem inzicht in wat er gaande is bij hem, is dit ff een vlaag van zinsverbijstering, hoe lang kan dat duren of is éénmaal iets besloten dat dan ook zo bij adhd ers, enz...



helpt therapie, hoe lang duurt het gemid vr men overgaat tot medicatie...



tx tx tx



wat ik snap er niks van...



tp

Allereerst: pas aub je post aan. Het leest vreselijk moeilijk met die ontbrekende letters.



Ik vind het vervelend voor je hoe je relatie gelopen is. Maar er vallen me een paar dingen op in de manier waarop je over hem en jullie relatie praat.



Zo is je vriend meer dan alleen ADHD. Niemand zal je dan ook kunnen vertellen of deze keuze impulsief was en of hij er op terug zal komen of niet.

Je doet je vriend tekort door te vragen hoe hij, als ADHDer zal gaan reageren. Je reduceert hem daarmee tot een stoornis, in plaats van een persoon met een eigen wil. Er is geen standaard plaatje die 'de ADHDer' beschrijft en voorspelt hoe 'de ADHDer' gaat reageren.

Als je een antwoord wilt, moet je bij hem zijn; niet in de DSM-IV.



In je verhaal lees ik ook geen gelijkwaardige relatie. Je geeft aan dat je je eigen problemen niet bespreekt om hem niet tot last te zijn. Zie dit stuk:



'want uiteraard werd ik de hele tijd vergeten, niet gehoord, enz..af en toe, na veeeeeel tandengebijt van mijn kant onder het motto 'hij kan nt anders, hij bedoelt het nt slecht' komt er dan toch af en toe eens een opm uit van mijn kant, die telkens zooooooooo hard aankomen vr hem, omdat hij zn uiterste best doet binnen zijn vermogen en nog 'faalt', zo ziet hij het.Ik hou dus min of meer mn mond'



Als je niet gehoord wordt, moet je eisen dat je gehoord wordt. Daar heb je recht op in een relatie. Als je vergeten wordt, moet je hem er aan herinneren dat jij ook belangrijk bent.

Maar ik lees hier uit dat je dergelijke zaken niet bespreekbaar maakt, maar opkropt tot het er op een verkeerd moment uit komt.

Als jullie relatie vooral om zijn problemen gedraaid heeft, maak je eigen problemen ondergeschikt aan de zijne. Dat is nooit een goede bodem voor een relatie. Jij bent namelijk net zo belangrijk als hij. Jouw problemen zijn ook belangrijk, ook al zijn ze misschien minder groot.

Als je die ruimte niet neemt, hoe kun je je dan gesteund voelen?



Verder weet ik niet hoe jouw vriend er tegenover staat, maar ik voel me als partner niet serieus genomen als mijn vriend zich zoals jij zou gedragen. Als ik niet goed in mijn vel zit, wil ik er toch voor hem zijn. Als hij echter niet met zijn problemen bij mij komt (om mij niet te belasten), ontneemt hij me de kans om er net zo voor hem te zijn als hij er voor mij is. Ik zou het pijnlijk vinden als hij mij niet ziet als de persoon waar hij met zijn zorgen terecht kan. Dan is er iets mis in de basis van de relatie; blijkbaar ziet hij me dan als een fragiel meisje dat ontzien moet worden, en niet als een gelijkwaardige partner.



het is eeeeeeeeeenorm pijnlijk, want ik zie m doodgraag, ben de allerenigste die zo har best doet m te snappen, m structuur te geven, tijd vr zichzelf, zo weinig mogelijk verwachtingen...zelfs zijn eigen moeder heeft zijn ziekte als taboe gezien en geweigerd structuur aan te brengen, ik ga zelfs zo ver dat ik in een sms erop let dat ik elk woord voluit schrijf zodat hij id snelte ve dingen nt over de dingen heen zou lezen, enz...



Je moedert over hem; zo komt het op mij over. ADHD is geen excuus voor gedrag; alleen een verklaring. Hij zal er zelf mee om moeten leren gaan en bijvoorbeeld zelf structuur leren aanbrengen.

Maar als jij dat vóór hem gaat doen, bestaat de kans dat hij zichzelf afhankelijk voelt van jou. Bij de meeste mensen doet afhankelijkheid weinig goeds voor de eigenwaarde. Bovendien levert de extra verantwoordelijkheid vaak zorgen op bij partner.



Vraag eens bij hem na of hij dat idee ook heeft; vind hij jullie relatie gelijkwaardig, of is het verzandt in een hulpverlener/patiënt relatie waarbij alles om de patiënt draait?

Want dat als dat laatste zo is, vind ik het niet vreemd dat hij zich aan jullie relatie wil ontworstelen. In dat geval kan het roep om zelfstandigheid zijn om de relatie te verbreken.



mr ik ahd er allllles voor over, echt alles want ik zie hem doodgraag en ik ahd gehoopt dat hij inzag wat een steun ik ben in zijn erkenning en om met hem om te gaan, mr helaas...



terwijl ik m zooo lang gesteund heb, id richting geholpen heb, alle geduld, en nu nu de hulp net is aangevangen werpt hij 'ons' als eerste overboord als extra balast..



Vind je hem ondankbaar?



Je klinkt teleurgesteld; vindt het onrechtvaardig dat hij de relatie verbreekt, ondanks alle moeite die je in de relatie gestoken hebt.



Je hebt meer energie in de relatie gestoken, dan je er uit gekregen hebt. Je hebt jezelf weggecijferd ter wille van hem. Je had verwacht daar in de toekomst iets voor terug te krijgen, maar dat valt nu tegen.

Ik snap dat je daar verdrietig over bent, maar het is geen realistische houding. Als je niet vraagt waar je behoefte aan hebt op het moment zelf, maar het uitstelt voor de toekomst, zul je vaker teleurgesteld worden. Je weet immers niet wat die toekomst brengt; of die persoon wel in staat is om jouw verwachtingen in te lossen en te geven wat je nodig hebt.

Als je toch kiest om meer te geven dan nemen in een relatie, laat dan je verwachtingen los. Dan wordt je ook niet teleurgesteld.



helpt therapie, hoe lang duurt het gemid vr men overgaat tot medicatie...



Bij de meeste mensen helpen therapie en medicatie inderdaad. Maar alleen voor ADHD-gerelateerde problemen; ze lossen geen relatieproblemen op.



Uit je post spreekt teleurstelling door verkeerde (of andere) verwachtingen en wegcijferen. Dat komt niet door ADHD, maar door de manier waarop jullie (niet constructief) met problemen om gaan. Daar helpt een pilletje ritalin niet tegen.



Er is nu sprake van een break? Ik zou je dan adviseren om eerst eens voor jezelf op een rijtje te zetten wat je verwacht van een relatie: wat wil je investeren en wat wil je terug krijgen. Kijk eens objectief waarom jouw problemen niet besproken worden: krijg je die ruimte niet, of néém je die ruimte niet.

Is jullie relatie gelijkwaardig, of voel je jezelf verantwoordelijk voor hem (of hij zich afhankelijk van jou).



Als je nog een gesprek met hem aan gaat, laat het dan over jullie relatie gaan. Ga het niet hebben over ADHD of hoe zijn problemen opgelost moeten worden met pilletjes.

Bespreek jullie behoeftes en verwachtingen; de zijne, maar ook de jouwe!



Sterkte ermee.