Psyche
alle pijlers
Zo zwart.
vrijdag 16 oktober 2009 om 23:50
Lieve Viva-ers.
Ik zit er vreselijk doorheen. Voel me al een jaar ontzettend naar, de goede dagen worden steeds schaarser.
Zo verschrikkelijk zwart, zwaar. Verdriet. Pijn. Frustratie. Eenzaamheid.
Gruwelijke stemmingswisselingen. Verander steeds van mening over mezelf. Ken mezelf niet, weet niet welke kant ik op moet. Kan niet meer genieten van dingen. Alles doet zeer. Lichamelijk en geestelijk. Ik werk nog wel steeds, voor mijn ritme. Twee dagen per week. Want of ik nou in bed blijf liggen, of de deur uit ga; het gevoel blijft hetzelfde.
Dus kan ik net zo goed wat doen
De dagen dat ik niet werk, slaap ik. Huil ik, voel ik me doodziek.
Ik ben zo moe, zo verschrikkelijk moe.
Ja ik heb therapie en ja ik heb medicatie. Het is dus geen schreeuw om hulp. (of eigenlijk toch wel)
De AD die ik nu slik brengt me niet zoveel. Dus ik ga nu de prozac proberen. Iemand hier misschien ervaringen mee?
Wilde gewoon even van me af schrijven.
Ik voel me zo verschrikkelijk ongelukkig. Ik kan bijna niet meer.
Bedankt voor het lezen.
Ik zit er vreselijk doorheen. Voel me al een jaar ontzettend naar, de goede dagen worden steeds schaarser.
Zo verschrikkelijk zwart, zwaar. Verdriet. Pijn. Frustratie. Eenzaamheid.
Gruwelijke stemmingswisselingen. Verander steeds van mening over mezelf. Ken mezelf niet, weet niet welke kant ik op moet. Kan niet meer genieten van dingen. Alles doet zeer. Lichamelijk en geestelijk. Ik werk nog wel steeds, voor mijn ritme. Twee dagen per week. Want of ik nou in bed blijf liggen, of de deur uit ga; het gevoel blijft hetzelfde.
Dus kan ik net zo goed wat doen
De dagen dat ik niet werk, slaap ik. Huil ik, voel ik me doodziek.
Ik ben zo moe, zo verschrikkelijk moe.
Ja ik heb therapie en ja ik heb medicatie. Het is dus geen schreeuw om hulp. (of eigenlijk toch wel)
De AD die ik nu slik brengt me niet zoveel. Dus ik ga nu de prozac proberen. Iemand hier misschien ervaringen mee?
Wilde gewoon even van me af schrijven.
Ik voel me zo verschrikkelijk ongelukkig. Ik kan bijna niet meer.
Bedankt voor het lezen.
zaterdag 17 oktober 2009 om 22:54
Ja dankje Gaeta. Ik kan het zeker verergeren. Maar die gedachten. Ze gaan zo hard. Kan bijna niet stoppen.
Stoppen Sofie. Rustig ademhalen. Je hoeft niks vanavond. Niet altijd vluchten in dingen die niet goed voor je zijn als je emoties weer opkomen. Als je bang bent om te voelen.
Gewoon rustig. Lekker programmatjes kijken op tv, forummen. Wijntje erbij.
Rustig.
Zoiets.
En choco, ja nou ja een officiele diagnose krijg je geloof ik dmv een test dacht ik.
Heb wel een ernstige depressie gehad 8 maanden terug, dus daar heb ik AD voor gekregen.
En heb over een aantal weken een psychologische test. Eerder niet gehad, omdat we vooral bezig waren met stabilisatie.
Al voel ik dat ik weer een beetje terug bij af ben.
Stoppen Sofie. Rustig ademhalen. Je hoeft niks vanavond. Niet altijd vluchten in dingen die niet goed voor je zijn als je emoties weer opkomen. Als je bang bent om te voelen.
Gewoon rustig. Lekker programmatjes kijken op tv, forummen. Wijntje erbij.
Rustig.
Zoiets.
En choco, ja nou ja een officiele diagnose krijg je geloof ik dmv een test dacht ik.
Heb wel een ernstige depressie gehad 8 maanden terug, dus daar heb ik AD voor gekregen.
En heb over een aantal weken een psychologische test. Eerder niet gehad, omdat we vooral bezig waren met stabilisatie.
Al voel ik dat ik weer een beetje terug bij af ben.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:00
Soms ga je vooruit en soms achteruit. Maar kut is het wel. Ik heb 2 kittens genomen voor afleiding. Werkt goed, ze houden me bezig! En ze zorgen ervoor dat ik niet teveel doe, nu slapen ze op mn buik en hoofd dus ik kan nergens heen. Rustmomentje. Echt, neem een beest. Zegt choco die niets van dieren moest hebben maar nu verkocht is en zich trotse 'mama' voelt.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:02
Zou heel graag een hond willen ja.
Maar helaas haske allergisch.
Ik heb wel mijn vriend. En hij weet hoe moeizaam het gaat.
Maar ik val in herhaling. Hij weet het nu ook niet. Heb me echt even moeten afzonderen. Want voor hem is het ook moeilijk. Ik kan hem er niet teveel mee belasten.
En hij kan me nu niet helpen.
Maar helaas haske allergisch.
Ik heb wel mijn vriend. En hij weet hoe moeizaam het gaat.
Maar ik val in herhaling. Hij weet het nu ook niet. Heb me echt even moeten afzonderen. Want voor hem is het ook moeilijk. Ik kan hem er niet teveel mee belasten.
En hij kan me nu niet helpen.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:07
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:18
Ach lieve Sofie,
Wat voel je je ellendig, meis. Ik kan uit ervaring alleen maar dit meegeven: Blijf doorademen en probeer het te verdragen zonder al te hard tegen jezelf tekeer te gaan. Je veroordeelt jezelf om dit gevoel, je wilt het niet, je geeft jezelf de schuld, je moet nog harder je best doen, het moet overgaan en wel NU!!!
Feit is dat je gewoonweg ziek bent en daar kun je niets aan doen. Je doet niets fout en je denkt niets fouts en het valt eigenlijk op dit moment niet op te lossen met dingen veranderen en je denken aan te passen. Eerst een beetje uitzieken en weer op de rit en dan naar jezelf gaan kijken. Want op dit moment vind je zoveel mis aan jezelf, terwijl een groot deel daarvan onderdeel is van het ziektebeeld en gewoonweg uit zichzelf verdwijnt als je je straks (met behulp van goede medicijnen) beter voelt.
De tips uit de omgeving van ritme en structuur en sporten e.d. zijn allemaal goed, maar ik vind dat ze ook vaak wat te overdreven worden. Natuurlijk, als je echt hele dagen in bed ligt moet er iets gebeuren om daar uit te komen. Maar als je een flinke depressie hebt hoef je echt niet te gaan joggen als je dat niet gewend bent. En als jij een groot deel van de dag in bed wil liggen dan doe je dat gewoon een keer een dag of zelfs 2 dagen. Als je echt depressief bent, heb je gewoon weinig energie en zolang je enige dagstructuur en beweging inbouwt is dat goed, maar je hebt ook echt gewoon rust nodig. Maar je hoeft jezelf echt nog niet het ritme van een gezond mens op te leggen.
Bovendien hoef je de mooie dingen niet te zien, je hoeft niet te genieten want daar kun je jezelf niet toe dwingen. Je bent keihard aan het werk en een depressie kost meer energie dan een 60 urige werkweek. Als je al iets moet dan is het proberen iets minder hard tegen jezelf te zijn. Het stemmetje dat je uitscheld en dat je in paniek doet raken en dat je wanhopig maakt ietsje pietsje minder serieus nemen. Want het is gewoonweg onderdeel van je ziekte net als koorts en hoofdpijn bij griep hoort. En als je griep hebt, baal je ook van het gevoel, maar je vecht er niet tegen...
Wat voel je je ellendig, meis. Ik kan uit ervaring alleen maar dit meegeven: Blijf doorademen en probeer het te verdragen zonder al te hard tegen jezelf tekeer te gaan. Je veroordeelt jezelf om dit gevoel, je wilt het niet, je geeft jezelf de schuld, je moet nog harder je best doen, het moet overgaan en wel NU!!!
Feit is dat je gewoonweg ziek bent en daar kun je niets aan doen. Je doet niets fout en je denkt niets fouts en het valt eigenlijk op dit moment niet op te lossen met dingen veranderen en je denken aan te passen. Eerst een beetje uitzieken en weer op de rit en dan naar jezelf gaan kijken. Want op dit moment vind je zoveel mis aan jezelf, terwijl een groot deel daarvan onderdeel is van het ziektebeeld en gewoonweg uit zichzelf verdwijnt als je je straks (met behulp van goede medicijnen) beter voelt.
De tips uit de omgeving van ritme en structuur en sporten e.d. zijn allemaal goed, maar ik vind dat ze ook vaak wat te overdreven worden. Natuurlijk, als je echt hele dagen in bed ligt moet er iets gebeuren om daar uit te komen. Maar als je een flinke depressie hebt hoef je echt niet te gaan joggen als je dat niet gewend bent. En als jij een groot deel van de dag in bed wil liggen dan doe je dat gewoon een keer een dag of zelfs 2 dagen. Als je echt depressief bent, heb je gewoon weinig energie en zolang je enige dagstructuur en beweging inbouwt is dat goed, maar je hebt ook echt gewoon rust nodig. Maar je hoeft jezelf echt nog niet het ritme van een gezond mens op te leggen.
Bovendien hoef je de mooie dingen niet te zien, je hoeft niet te genieten want daar kun je jezelf niet toe dwingen. Je bent keihard aan het werk en een depressie kost meer energie dan een 60 urige werkweek. Als je al iets moet dan is het proberen iets minder hard tegen jezelf te zijn. Het stemmetje dat je uitscheld en dat je in paniek doet raken en dat je wanhopig maakt ietsje pietsje minder serieus nemen. Want het is gewoonweg onderdeel van je ziekte net als koorts en hoofdpijn bij griep hoort. En als je griep hebt, baal je ook van het gevoel, maar je vecht er niet tegen...
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:39
Ik heb ook veel slaap nodig. Het is niet niks hoor, het is vermoeiend om zo te malen en te piekeren. Blijkbaar heb je het nodig! Het klinkt stom maar luister naar je lichaam. Dat gezegd hebbende ga ik naar bed. Mijn geest en lichaam zijn moe. Ik hoop dat je een goede nacht hebt, morgen lees ik je weer. Trusten.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:39
Je doet het toch al goed?
Je werkt 2 dagen voor structuur, je volgt therapie en bent nog op zoek naar de juiste medicatie (overigens, heb je een psychiater? Het staat me bij dat wisseling van AD's in de groep SSRI vaak vrij snel kan zonder eerst helemaal af te bouwen).
Zorg je een beetje voor beweging? Kun je proberen je slaapritme langzaam iets meer naar normale tijden terug te brengen (wat vroeger naar bed, iets vroeger eruit). Eet je groenten en fruit.
Als dat allemaal redelijk voor elkaar is doe je het goed. Je hebt jet depressieve gevoel niet omdat je iets 'fout' doet, al is dat wel een bekende depressieve gedachte. Maar een valse gedachte.
Je doet het al goed, alleen duurt het herstel echt langer dan je wil.
Je werkt 2 dagen voor structuur, je volgt therapie en bent nog op zoek naar de juiste medicatie (overigens, heb je een psychiater? Het staat me bij dat wisseling van AD's in de groep SSRI vaak vrij snel kan zonder eerst helemaal af te bouwen).
Zorg je een beetje voor beweging? Kun je proberen je slaapritme langzaam iets meer naar normale tijden terug te brengen (wat vroeger naar bed, iets vroeger eruit). Eet je groenten en fruit.
Als dat allemaal redelijk voor elkaar is doe je het goed. Je hebt jet depressieve gevoel niet omdat je iets 'fout' doet, al is dat wel een bekende depressieve gedachte. Maar een valse gedachte.
Je doet het al goed, alleen duurt het herstel echt langer dan je wil.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:42
En je schuldig voelen? Niet doen, je bent ziek. Heb je niet voor gekozen, het is je overkomen en daar hoef je je niet schuldig over te voelen. Je moet beter worden, dat is prioriteit. Klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het. Probeer het te accepteren, je geest is ziek. En nu ga ik vriend naar bed sleuren.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:43
Qua voeding en beweging zorg ik niet zo goed voor mezelf.
Ik wil eerst helemaal afbouwen om te kijken of er verschil is in mijn stemming. Dan kunnen spieg en ik kijken of ik baat heb bij de SSRI of dat een stemmingsstabilisator beter werkt bij mij.
Gewaagd experiment maar ik ben er nou bijna dus zet nog even door.
Slaap lekker chocolover, bedankt voor je tijd/inleving.
Ik wil eerst helemaal afbouwen om te kijken of er verschil is in mijn stemming. Dan kunnen spieg en ik kijken of ik baat heb bij de SSRI of dat een stemmingsstabilisator beter werkt bij mij.
Gewaagd experiment maar ik ben er nou bijna dus zet nog even door.
Slaap lekker chocolover, bedankt voor je tijd/inleving.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:51
Hey wat zie ik... Choco nu al aan het zaaien?
Sofie, voeding en beweging zijn ook erg belangrijk voor je psyche. Probeer daar ook wat aandacht aan te besteden.
(voor mijn eerste depressie heb ik een tijd lang heel slecht gegeten, veel voedsel uit blik, veel koffie, etc.. Ik heb het geweten, ben echt heel ziek geweest. Met alles bij elkaar, eigenlijk)
Veel sterkte. Ik heb niet alles gelezen, maar hoop dat je je snel beter voelt.
Sofie, voeding en beweging zijn ook erg belangrijk voor je psyche. Probeer daar ook wat aandacht aan te besteden.
(voor mijn eerste depressie heb ik een tijd lang heel slecht gegeten, veel voedsel uit blik, veel koffie, etc.. Ik heb het geweten, ben echt heel ziek geweest. Met alles bij elkaar, eigenlijk)
Veel sterkte. Ik heb niet alles gelezen, maar hoop dat je je snel beter voelt.
zaterdag 17 oktober 2009 om 23:57
Ik vond het qua voeding ook moeilijk om goed voor mezelf te zorgen. Omdat ik het kon betalen heb ik toen veel kant en klare fruitsalades en rauwkost gekocht.
En beweging: tja dat hielp me wel op de been. Toen ik echt helemaal stuk zat ben ik toch elke dag een stuk gaan fietsen. Zelfs door de regen....Was enige verplichting die ik mezelf oplegde en hielp altijd.
En later ben ik zeker om de dag gaan zwemmen. En nog steeds: ik ben geen groot sporter en het schiet er nog wel eens bij in, maar zodra ik me weer stressie of rot voel, zorg ik dat ik zo snel mogelijk weer naar het zwembad ga.
En beweging: tja dat hielp me wel op de been. Toen ik echt helemaal stuk zat ben ik toch elke dag een stuk gaan fietsen. Zelfs door de regen....Was enige verplichting die ik mezelf oplegde en hielp altijd.
En later ben ik zeker om de dag gaan zwemmen. En nog steeds: ik ben geen groot sporter en het schiet er nog wel eens bij in, maar zodra ik me weer stressie of rot voel, zorg ik dat ik zo snel mogelijk weer naar het zwembad ga.
zondag 18 oktober 2009 om 02:44
Ik kom net thuis van de kroeg en zet nog even mijn computer aan en ik zie je berichtje. Ik heb zeer met je te doen (ook al ken ik je natuurlijk niet echt). De dagen (en nachten) lijken echt een kwelling voor je.. Je vertelt je psieg hopelijk wel dat je je zo voelt? Hij of zij is degene die dat moet weten (en naar handelen). Voor zover je dat nog niet doet, ik zou kijken of ik overdag en eventueel als je niet kunt slapen met iets bezig kunt zijn. Iets simpels zoals rommel opruimen of zo. Iets dat je voor wat langere tijd enigzins afleidt en waar je misschien wat voldoening uit kunt halen. Zo hebben je gedachten ook iets minder vrij spel. Met enige mate van zelfdiscipline ben je vaak uiteindelijk het beste af. Je kunt eventueel met je psieg (of vriend, of huisarts) een schema voor je dagindeling maken dat je enig houvast biedt. Er zijn misschien ook nog wel medicijnen die je tijdelijk wat kunnen helpen. Soms wordt in dit geval een lage dosering Seroquel voorgeschreven (anti-psychoticum) die het in je hoofd wat rustiger kunnen maken. Je kunt de dosis indien nodig verhogen en het middel heeft nagenoeg geen "rebound" effecten (gevaar dat je met diazipines loopt). Heb je al contact met een psychiater naast een therapeut? Die kan eventueel ook met wat zwaarder geschut je helpen een moeilijke periode te overbruggen. Zij weten wat het is als iemands leven zo'n lijdensweg is geworden en weten wel wat het beste is in zo'n geval. Het is belangrijk dat je vooral laat weten aan de hulpverlening hoe je je voelt, zodat de noodzaak om er wat aan te doen duidelijk wordt.
Huilen kan je inderdaad op zo'n moment niet want je voelt denk ik vooral wanhoop? Huilen kun je pas als je je enigzins opgelucht en/of begrepen voelt. Ik ken dat volgens mij.
Toch zul je hoe moeilijk dit ook is het probleem enigzins positief en actief moeten blijven benaderen, dat geeft je de beste kans om je zelf aan je haren uit het moeras te trekken. Ik weet 100% zeker dat het over een poosje weer langzaam beter met je zal gaan, dat zul je zien.
Virtuele knuffel
Huilen kan je inderdaad op zo'n moment niet want je voelt denk ik vooral wanhoop? Huilen kun je pas als je je enigzins opgelucht en/of begrepen voelt. Ik ken dat volgens mij.
Toch zul je hoe moeilijk dit ook is het probleem enigzins positief en actief moeten blijven benaderen, dat geeft je de beste kans om je zelf aan je haren uit het moeras te trekken. Ik weet 100% zeker dat het over een poosje weer langzaam beter met je zal gaan, dat zul je zien.
Virtuele knuffel
zondag 18 oktober 2009 om 02:52
Sofie, wat zit je diep meissie.
Wat een pijn, wat een verdriet.
Ik weet verder even niet wat ik tegen je zeggen moet. Je hebt zoveel prachtige posts mogen ontvangen... vandaag van al die lieve mensen, mensen die echt weten hoe het voelt.
Ik kan me voorstellen dat je alleen maar zin hebt om even heel hard te huilen!
Wat een pijn, wat een verdriet.
Ik weet verder even niet wat ik tegen je zeggen moet. Je hebt zoveel prachtige posts mogen ontvangen... vandaag van al die lieve mensen, mensen die echt weten hoe het voelt.
Ik kan me voorstellen dat je alleen maar zin hebt om even heel hard te huilen!
zondag 18 oktober 2009 om 07:50
quote:_Sofie_ schreef op 17 oktober 2009 @ 23:59:
Wat knap Hiltje.
Ik ben bang dat ik niet sterk genoeg ben om dat elke dag te doen.
Ben een zwakkeling.
Tja, en dat hoef je dus niet elke dag te doen. En je bent natuurlijk geen slappeling.
Maar als je er alles aan wilt doen, dan zou ik je wel adviseren om zo'n 3 keer per week minstens een half uur te bewegen (fietsen, zwemmen, hardlopen etc). Het geneest je depressie niet maar het zorgt er wel voor dat je je de paar uur daarna iets beter voelt. En dat is op zich al wat waard.
Wat knap Hiltje.
Ik ben bang dat ik niet sterk genoeg ben om dat elke dag te doen.
Ben een zwakkeling.
Tja, en dat hoef je dus niet elke dag te doen. En je bent natuurlijk geen slappeling.
Maar als je er alles aan wilt doen, dan zou ik je wel adviseren om zo'n 3 keer per week minstens een half uur te bewegen (fietsen, zwemmen, hardlopen etc). Het geneest je depressie niet maar het zorgt er wel voor dat je je de paar uur daarna iets beter voelt. En dat is op zich al wat waard.
zondag 18 oktober 2009 om 12:24
Hele goeie posts van Hiltje. Vooral dat die negatieve gedachten komen door je ziekte. Het zijn niet jouw eigen gezonde gedachten.
Knoop in je oren dat je ziek bent en dat je weer beter wilt worden. Je bent op zoek naar een psycholoog en je schrijft hier op het forum. Op de dagen dat je je wat sterker voelt, probeer je ook echt iets te doen. Er zullen ook dagen zijn waarop het niet lukt, jammer. Volgende keer beter.
Bij mij was dat laatste echt een strijd. Ben namelijk perfectionist in hart en nieren. Dus aan de buitenwereld probeerde ik te verkopen dat het prima met mij ging. Zo vermoeiend. Gelukkig kwam ik erachter dat ik bij de paar echte vrienden die ik had, helemaal niet hoefde te doen alsof. Sommigen wisten niet hoe ze met mij om moesten gaan, maar dat zeiden ze ook eerlijk. Omdat ze me die ruimte gaven, nam ik contact op als ik daar behoefte aan had (soms ook omdat ik dat van mezelf moest, want af en toe moest ik mezelf wel een schop onder m'n kont geven) en af en toe sloot ik mezelf op. Iemand terugbellen was dan al teveel moeite.
Daarom vind ik het ook zo fijn dat je je vriend hebt. Natuurlijk is het voor hem niet makkelijk, maar hij is er wel gewoon voor je, omdat hij van je houdt. Andersom zou jij er toch ook voor hem zijn? Als hij al aangegeven heeft dat hij wil weten wat er in je omgaat, deel dat dan ook met hem. Het lijkt me namelijk echt zwaar als je weet dat je geliefde zich ongelooflijk rot voelt, maar jij geen idee hebt wat er in zijn/haar hoofd rondspookt.
Met die AD ging een wereld voor me open. Niet dat ik nou een groot voorstander ben van AD, maar voor sommige mensen (mezelf incluis) is het gewoon een oplossing. Je bent dan gek als je het niet met beide handen aangrijpt. En dat zeg ik... Calvinist dat ik ben...
Sofie, je zegt dat je 8 mnd een depressie hebt gehad. Ben je die te boven gekomen en nu in een volgende beland of zit je nog in de nasleep?
Knoop in je oren dat je ziek bent en dat je weer beter wilt worden. Je bent op zoek naar een psycholoog en je schrijft hier op het forum. Op de dagen dat je je wat sterker voelt, probeer je ook echt iets te doen. Er zullen ook dagen zijn waarop het niet lukt, jammer. Volgende keer beter.
Bij mij was dat laatste echt een strijd. Ben namelijk perfectionist in hart en nieren. Dus aan de buitenwereld probeerde ik te verkopen dat het prima met mij ging. Zo vermoeiend. Gelukkig kwam ik erachter dat ik bij de paar echte vrienden die ik had, helemaal niet hoefde te doen alsof. Sommigen wisten niet hoe ze met mij om moesten gaan, maar dat zeiden ze ook eerlijk. Omdat ze me die ruimte gaven, nam ik contact op als ik daar behoefte aan had (soms ook omdat ik dat van mezelf moest, want af en toe moest ik mezelf wel een schop onder m'n kont geven) en af en toe sloot ik mezelf op. Iemand terugbellen was dan al teveel moeite.
Daarom vind ik het ook zo fijn dat je je vriend hebt. Natuurlijk is het voor hem niet makkelijk, maar hij is er wel gewoon voor je, omdat hij van je houdt. Andersom zou jij er toch ook voor hem zijn? Als hij al aangegeven heeft dat hij wil weten wat er in je omgaat, deel dat dan ook met hem. Het lijkt me namelijk echt zwaar als je weet dat je geliefde zich ongelooflijk rot voelt, maar jij geen idee hebt wat er in zijn/haar hoofd rondspookt.
Met die AD ging een wereld voor me open. Niet dat ik nou een groot voorstander ben van AD, maar voor sommige mensen (mezelf incluis) is het gewoon een oplossing. Je bent dan gek als je het niet met beide handen aangrijpt. En dat zeg ik... Calvinist dat ik ben...
Sofie, je zegt dat je 8 mnd een depressie hebt gehad. Ben je die te boven gekomen en nu in een volgende beland of zit je nog in de nasleep?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
zondag 18 oktober 2009 om 14:38
Antoon, ik ben in therapie bij een psycholoog, maar heb ook contact met een psychiater voor mijn medicatie.
Slik al een half jaar seroquel, voor de nacht.
Wat grappig, dat jij daar ook op kwam.
De seroquel is geweldig, ik slaap beter alleen ik voel me nu zo verrot dat het nog blijft malen in mn hoofd.
Ze weten van mijn situatie en hoe ik me voel.
Heb ook lang met schema's gewerkt, dat gaf me wat overzicht. Zou ik eigenlijk nu ook weer moeten doen.
Alleen het 'gevaar', als ik het niet doe volgens het schema haat ik mezelf zo verschrikkelijk. Dat faalgevoel.
Nou ja, gewoon doen dan maar. Klinkt makkelijk en is het misschien ook wel, maar voor mij af en toe een ware kwelling.
Vriend is zo lief. Echt mijn rots in de branding.
'Zullen we een stukje gaan wandelen, de zon schijnt'
'Nee echt niet. Wil thuis blijven.'
'Moet ik je nu mee sleuren of gaan we over een uur?'
'Okee, we gaan over een uur.'
Wat een kanjer he. En ik weet dat het goed voor me is. Hij geeft me het laatste zetje.
Purty, ik ben ook erg perfectionistisch. Ben heel hard en streng voor mezelf, zeggen ze. Zelf zie ik dat niet zo. M'n gevoel doet niet mee daarin. Vind helemaal niet dat ik streng voor mezelf ben.
Die depressie. Tja het begon vorig jaar november. Werd lichamelijk erg ziek, omdat ik altijd maar door en door ga, heeft mijn lichaam me op een andere manier een halt toegeroepen.
Toen werd ik ook rete depressief.
Voel me nu weer zo alleen het verschil is dat ik nu wel werk en nu niet meer de hele dag in bed lig.
Misschien is het iets minder.
Het is wel beter gegaan, want heb me in het voorjaar een paar maanden goed en gelukkig gevoeld. Wel altijd nog die stemmingswisselingen en buien maar niet meer dat uber zwarte.
Zomer was klote. Voelde het monster weer. Elk moment klaar om toe te slaan.
Het sluimerde overal doorheen. Heb gevochten; gesport, veel naar buiten, rust nemen, goed ritme qua slapen.
Maar als ik dan nu kijk, het mocht niet baten.
Ik ben er zo klaar mee.
Slik al een half jaar seroquel, voor de nacht.
Wat grappig, dat jij daar ook op kwam.
De seroquel is geweldig, ik slaap beter alleen ik voel me nu zo verrot dat het nog blijft malen in mn hoofd.
Ze weten van mijn situatie en hoe ik me voel.
Heb ook lang met schema's gewerkt, dat gaf me wat overzicht. Zou ik eigenlijk nu ook weer moeten doen.
Alleen het 'gevaar', als ik het niet doe volgens het schema haat ik mezelf zo verschrikkelijk. Dat faalgevoel.
Nou ja, gewoon doen dan maar. Klinkt makkelijk en is het misschien ook wel, maar voor mij af en toe een ware kwelling.
Vriend is zo lief. Echt mijn rots in de branding.
'Zullen we een stukje gaan wandelen, de zon schijnt'
'Nee echt niet. Wil thuis blijven.'
'Moet ik je nu mee sleuren of gaan we over een uur?'
'Okee, we gaan over een uur.'
Wat een kanjer he. En ik weet dat het goed voor me is. Hij geeft me het laatste zetje.
Purty, ik ben ook erg perfectionistisch. Ben heel hard en streng voor mezelf, zeggen ze. Zelf zie ik dat niet zo. M'n gevoel doet niet mee daarin. Vind helemaal niet dat ik streng voor mezelf ben.
Die depressie. Tja het begon vorig jaar november. Werd lichamelijk erg ziek, omdat ik altijd maar door en door ga, heeft mijn lichaam me op een andere manier een halt toegeroepen.
Toen werd ik ook rete depressief.
Voel me nu weer zo alleen het verschil is dat ik nu wel werk en nu niet meer de hele dag in bed lig.
Misschien is het iets minder.
Het is wel beter gegaan, want heb me in het voorjaar een paar maanden goed en gelukkig gevoeld. Wel altijd nog die stemmingswisselingen en buien maar niet meer dat uber zwarte.
Zomer was klote. Voelde het monster weer. Elk moment klaar om toe te slaan.
Het sluimerde overal doorheen. Heb gevochten; gesport, veel naar buiten, rust nemen, goed ritme qua slapen.
Maar als ik dan nu kijk, het mocht niet baten.
Ik ben er zo klaar mee.
