JA MAAR....

Soms vraag ik me af wat de vrouwmens bezielt. Waarom zij soms moeiteloos, en boven alles schaamteloos, haar mede –vrouw onderuit haalt, zonder een solidariteitsgevoel te voelen dat mannen wel lijken te voelen op het voetbalveld, of wanneer zij een biertje drinken aan de bar en schaamteloos genieten van al het vrouwelijk schoon dat aan hun oog voorbij trekt… Waarom zij niet gewoon naar een andere vrouw kan luisteren, zonder te bekritiseren, aan te vullen, (ongevraagd advies te geven) of vol afgunst te bedenken waarom de andere vrouw minder vrouw is dan haar (al dan niet bewust), of het nu over haar kledingmaat gaat, haar uiterlijk, haar IQ of welk willekeurig iets de vrouw op dergelijk momenten ook kan bedenken,



Vraag ik me af of het een genetisch iets is, groepsgedrag net zoals mannen haantjesgedrag vertonen in groepsverband, of dat het een maatschappelijk iets is, omdat de competitie strijd onder vrouwen altijd en overal voelbaar is zonder dat de meeste vrouwen zich af vragen of ze hier gelukkig van worden.



Wanneer ik vriendinnen om advies vraag, en in tranen, zwelgend in zelfmedelijden, aan de keukentafel zit, om met diezelfde vriendinnen flessen en flessen wijn soldaat te maken en te evalueren waarom mijn vriendje mijn vriendje niet meer wil zijn, of waarom het leven zo ingewikkeld is, de wasmachine kapot gaat net nu ik mijn laatste kredietmogelijkheid heb gebruikt om die o zo dure (maar prachtige mooie) en onnodige laarzen te kopen die me dolgelukkig maken al staan er 7 soortgelijke paren in de kast, word ik steevast geconfronteerd met het gevoel dat de vrouw –mens een aangeboren gevoel heeft voor het luisteren naar een verhaal, en er zonder er moeite voor te hoeven doen het enige negatieve punt dat met betrekking tot jezelf is genoemd aan het einde van het gesprek terug te halen onder het mom: JA MAAR…



Of wanneer ik op het schoolplein ga om zoonlief op te halen in de middagpauze en mij door één van de andere moeders gevraagd word hoe het met hem gaat, om vervolgens na een halve zin onderbroken te worden door dezelfde moeder en haar te horen zeggen: JA MAAR…



Waarom het onmogelijk is, of lijkt, om met mijn moeder de perikelen van het moederschap te bespreken zonder het gevoel te krijgen dat ik niets goed kan doen en een verschrikkelijke moeder ben, omdat zij alles beter weet dan ik… Omdat zij alle oplossingen aan kan dragen voor elke situatie (goed bedoeld, en aangereikt met de beste intenties), hierbij volledig voorbijgaand aan mijn behoefte om mijn verhaal te kunnen doen, zonder een waslijst aan oplossingen aangedragen te krijgen… Om doorlopend onderbroken te worden met illustraties uit het verleden, voorafgegaan door: JA MAAR…



Als ik merk hoe moeilijk en ingewikkeld het is om een normaal contact op de bouwen met de nieuwe vriendin van mijn ex, die ik wekelijks zie omdat wij samen ons heiligdom op proberen te voeden om zich te ontwikkelen tot de mooiste en beste mens die hij kan zijn, omdat zij elke keer als zij me ziet geconfronteerd word met het verleden van haar lief. Wanneer ik een kop koffie met haar drink bij het wegbrengen van zoonlief, word ik geconfronteerd met onderhuidse vibraties die mij elke keer weer een naar gevoel geven, eindeloze verhalen van hoe gelukkig ze zijn, en wanneer gevraagd word hoe het met mij gaat onderbroken te worden door een: JA MAAR…



Wat is dat toch? Waarom is de vrouw –mens altijd aan het vergelijken, bestuderen, bekritiseren, evalueren… Waarom kan ze niet gewoon luisteren wanneer haar iets verteld word, zonder de ander te interrumperen omdat ze in eens iets geweldigs bedenkt wat aansluit op het verhaal dat verteld is, hierbij volledig voorbij gaand aan het feit dat de verteller de mogelijkheid niet heeft gehad om zijn/haar verhaal af te maken?



Waarom is het voor de vrouw –mens zo moeilijk om blij te zijn voor haar ex wanneer hij zijn ware liefde vind, wetende dat zij het zelf niet was en in veel gevallen niet (meer) wilde zijn en daar heel erg blij mee is. Waarom kiest de vrouw er in deze situatie voor om de nieuwe vrouw te beledigen, af te vallen, bekritiseren, een rot gevoel te geven puur en alleen omdat zij bij de man wil zijn (EN IS!) die jij met alle liefde hebt overgedragen aan de rest van de vrouwen omdat je hard gillend gek werd van zijn eigenaardigheden?

Zijn laksheid, zijn onverschilligheid, zijn snurken, de manier waarop hij rookt, snurkt, slaapt, zoent… al die dingen zijn vergeten op dergelijke momenten, want God verhoedde dat de vrouw –mens tot de conclusie zou moeten komen dat de nieuwe vrouw in kwestie best wel aardig is. ONMOGELIJK!



In veel gevallen waardeer en bewonder ik het enthousiasme van de vrouwen. Hun vurigheid, hun inlevingsvermogen, hun bereidwilligheid om te helpen zoeken naar een oplossing, en in hetzelfde enthousiasme vergetend dat degene die zijn/haar aan het vertellen is stil is gevallen omdat iedereen het verhaal aanvult, maar niemand daadwerkelijk meer luistert. Dat dezelfde persoon meerdere malen JA MAAR zegt, maar niet meer gehoord word in de kakofonie van stemmen die allemaal hun eigen verhaal willen vertellen.



Ik hou van mijn vriendinnen, en de manier waarop ze in alles het beste voor mij willen, net zoals ik dat voor hen wens.



Maar soms lijkt het me zo fijn als de vrouw –mens wat mannelijker zou zijn. Gewoon haar verhaal zou doen, wetende dat haar vriendinnen haar aan horen, vervolgens een biertje voor haar bestellen, haar op de schouder slaan en zeggen: DAT IS KUT…



Geen JA MAAR, geen oplossingen, geen aanvullingen. Gewoon een DAT IS KUT, en een luisterend oor. Geen oplossingen, geen onderhuidse vibraties, maar gewoon oprechte interesse, zonder dat de ander zich bedenkt waarom ze beter is dan ik, of knapper, slimmer, grappiger. Gewoon een luisterend oor.



En al schrijvende betrap ik mij op de hierboven bekritiseerde JA MAAR die in mijn hoofd blijft opkomen.

JA MAAR…

HOE INGEWIKKELD WIJ VROUWEN OOK ZIJN, KRITISCH, COMPTETIEF, CYNISCH SOMS, COMPLEX, TEGENSTRIJDIG EN EIGENAARDIG, IK MOET ER NIET AAN DENKEN OM EEN MAN TE ZIJN.



Ps. En ja, ik ben ook een vrouw zoals hierboven beschreven, wat me mateloos irriteert, aangezien alle bovenstaande punten een feest van herkenning zijn wanneer ik ze zie/herken bij andere vrouwen…