Wat wil ik met mijn leven??

Misschien een stomme vraag, maar hoe oud ben je? Een hoop vrienden om mij heen hebben er last van en helaas ook mijn vriend (bijna-ex hierdoor )

We noemen het hier ook wel het 30-ers-crisis.

vanmiddag werd er op t oude forum .. Quarterlife crisis genoemd..





ff zoeken op google misschien wat t inhoud.. misschien kan je jezelf er in vinden.

Ik ken het gevoel heel goed. Zelf ben ik 27 en heb dit gevoel eigenlijk al een paar jaar. Je kunt alles hebben om je gelukkig te moeten voelen maar wezenlijk gaat het om het innerlijk geluk en de tevredenheid waar we zo hard naar op zoek zijn. Ik ben op zoek naar het ultieme gevoel van geluk en probeer ook dingen en doelen te verwezenlijken maar toch heb ik dat gevoel nog niet bereikt. Ik denk dat we misschien tevredener moeten zijn met wat we nu hebben en niet steeds dat gevoel vasthouden dat er nog meer en meer is. Hierdoor wordt je ook rusteloos en ongelukkig. Het is moeilijk ik weet het maar ik denk dat er veel mensen zijn zoals wij. Dat geeft ook meer rust.

Hey Kloontje,



Hier nog iemand die zich zo voelt. Ik heb ook het gevoel iets te missen in mijn leven. Soms denk ik inderdaad dat ik tevreden moet zijn met leven, er is ook niets mis mee, woon samen, leuke bijbaan, leuke studie, leuke vrienden.

Maar ja soms mist er inderdaad nog wat. Ik ben trouwens 23.

Hoi Kloontje,



Inderdaad... geen vreemde manier van denken hoor. Ook hier herkenning, alleen was ik ong. 24/25 jaar toen bij mij de schrik kwam: is dit hét nou? Is dit zoals ik wil leven? Er moet nog veel meer zijn. Er moet nog veel meer mogelijk zijn? Maar wat wil ik eigenlijk? Ben ik in de relatie die ik wil? Woon ik waar ik wil? Doe ik wat ik wil? Ga ik om met de mensen die ik wil? etcetera... ik had duizenden vragen en voelde met heel mijn lijf dat ik in een (zelf gekozen) situatie zat waar ik niet in wilde verkeren...



Het gevoel in mijn lijf was niet te negeren: ik moest er wat mee!! En dat heb ik gedaan, al was dat niet gemakkelijk.

Luister naar jezelf, je bent jong en moet ontdekken wat jij nodig hebt. Dat staat voorop!

Onderstaand heb ik zelf zo ervaren, en opgeschreven wat ik ervan geleerd heb, ik weet niet of je er iets mee kan. Veel succes.



Sommige mensen zullen altijd ongelukkig zijn omdat ze niet tevreden kunnen zijn met wat ze al hebben. Pas als deze mensen alles verliezen wat ze hebben beseffen ze wat ze ooit hadden en kijken ze met weemoed terug naar die goeie oude tijd: Vroeger was alles beter, of In de toekomst word alles beter.



Dit soort mensen leven in feite niet goed in het hier en nu maar zitten met hun energie als het ware altijd in de toekomst of in het verleden en zijn hierdoor dus niet gelukkig, zodra ze in het hier en nu gaan zitten verbeterd dit vrijwel direct.

quote:kloontje schreef op 08 augustus 2007 @ 11:53:

Stone, mag ik vragen op welke manier jij er mee om bent gegaan, wat heb jij in je leven veranderd, en ben je nu gelukkig op de manier die jij graag wilde?



Kloontje,



Ik móest er wat mee, omdat ik me zo kut voelde, dat ik niet goed kon functioneren. Bij het minste of geringste barstte ik in huilen uit. Ik heb tegen mijn vriend gezegd dat ik twijfelde aan mijn liefde voor hem en ben weer bij mijn moeder gaan wonen, in de hoop dingen duidelijk te krijgen. Dit lukte me niet in mijn eentje, dus zocht ik hulp bij een psycholoog/therapeut. Ik heb ruim een half jaar bij mijn moeder gewoond en ben toen weer terug naar mijn vriend gegaan. Eigenlijk wist ik wat de relatie betreft nog steeds niet wat ik wilde, dus dacht ik er wél achter te kunnen komen als ik naar hem terug ging.

Ondertussen ben ik ook een deeltijd-opleiding gaan doen, omdat ik me verder wilde ontwikkelen, ik was niet blij meer met mijn werk én ik wilde andere mensen leren kennen. Dit heeft me ook erg goed gedaan en meer zelfvertrouwen gegeven.



Op een dag *ploink* kwam het besef: ik moet weg uit deze relatie. Ik ben zo écht niet gelukkig. De volgende dag ben ik met mijn hebben en houwen vertrokken, wéér naar mijn moeder. Ondertussen had ik nog therapie (nu terugkijkend niet de juiste therapie, nu weet ik dat ik een depressie had, maar dat heeft deze therapeut nooit zo gezien/benoemd). Alles bij elkaar heb ik nog 9 maanden bij mijn moeder gewoond voor ik nieuwe woonruimte had.

In die 9 maanden heb ik gehuild, gelachen en nieuwe mensen op een andere, positieve manier leren kennen: ik leefde intens en emotioneel. Toen ik een woning kreeg aangeboden had ik mezelf weer zo'n beetje bij elkaar geraapt. Vakantie genomen: geklust in het appartementje en de eerste dag na mijn vakantie op het werk direct ontslag genomen. Geloof me... dat is niet typisch iets voor Stone, want die had behoefte aan zekerheid. Deze laatste stap om af te rekenen met dat waar ik niet blij mee was, was een hele goede stap. Ik vond zo ander werk, werk waar ik voor mijn gevoel méér werd gewaardeerd dan op mijn oude werk. En had nieuwe uitdagingen.



Op mijn nieuwe werk ontmoette ik iemand, waar ik nu 5 jaar later nog steeds mee samen ben. Ik ontdekte (ook al in de eerder genoemde vriendschappen) dat het mogelijk is te praten met een ander (deed ik met mijn vriend niet), dat het fijn is dingen die je bezighouden privé en op het werk te delen met iemand.



Of ik nu hélemaal gelukkig ben zoals ik dat wilde, dat denk ik niet. Ik heb ontdekt dat altijd gelukkig zijn niet bestaat. Je moet het van geluksmomenten hebben. En die kan je alleen ervaren als je ook de dieptepunten voelt. Zo werkt het volgens mij...

Ik ben er helemaal gelukkig en tevreden mee dat ik de keuzes heb gemaakt; ik heb nergens spijt van. Ik heb een moeilijke tijd doorgemaakt, maar heb geleerd:

- dat ik van niemand afhankelijk ben

- dat ik voor mijzelf kan zorgen

- dat ik alleen kan wonen

- dat ik het fijn vind alleen te zijn

- dat ik altijd ergens kan werken

- dat ik geen genoegen hoef te nemen met me ongelukkig voelen

- dat ik oké ben

- dat ........



Dus ik ben tevreden!



Stone

Kloon,

Zoals je ziet heb ik er al met al ook lang over gedaan om mijn keuzes te maken. Ik was bang het vertrouwde kwijt te raken, omdat de toekomst onzeker is.

Ik heb me geörienteerd op werken in het buitenland: Australië, Afrika, enzo... Ik wilde weg, weg van alle moeten en moeilijke keuzes. Je hebt gelijk dat het gemakkelijk is dat je geen vastigheden hebt, maar misschien maakt dat het ook wel moeilijk. Je moet nú wel keuzes maken. Maar die keuze kan natuurlijk ook zijn dat het nu even goed is zo. Dat je mag voelen wat je voelt... Voelen is het belangrijkst. Ik moest mezelf leren kennen, leren herkennen wat ik voelde. Ik zat zo in een levenswijze die ontstaan is vanaf dat ik op mijn 16e verkering kreeg. Ik was vergeten aan mezelf te denken, terwijl ik me wel op allerlei gebieden ontwikkelde en ik dus eigenlijk niet meer in die levenswijze paste.



Het is niet erg daar de tijd voor te moeten nemen, dat is juist goed. Je moet belangrijke beslissingen nemen. Aan de andere kant heb ik ook geleerd: je moet risico's nemen. En geen spijt hebben. Dat geeft mij ook een heerlijk gevoel: ik heb nooit ergens spijt van. Ik maak mijn keuzes, heb daar over nagedacht en leef met de gevolgen; positief en soms ook negatief.



Je onzekerheid herken ik helemaal. Die heeft ervoor gezorgd dat ik zolang over de relatie heb getwijfeld. Maar toen ik eenmaal de keuze had gemaakt én ervoer dat ik de wereld ook alleen aan kan is die onzekerheid een heel stuk verdwenen.



Hoe moeilijk het nu ook is... weet dat het je sterker gaat maken. Dat beloof ik je!

Ik raad iedereen die zich zo voeld NEI therapie aan!!! zelf ook gedaan en het op mij goed effect gehad. Zelf had ik ook problemen met dit soort dingen wat , wil ik, wat voel ik ,wie ben ik, en de lichamelijke reacties hierop. In mijn hoofd wilde ik heel veel maar leek niet vooruit te komen . En iedereen maar roepen luister naar je gevoel!! Kon maar niet begrijpen wat dit was .Omdat MIJN GEVOELmij leek te leiden naar plekken waar ik niet wilde zijn. In deze therapie word er niet stil gestaan bij het verleden en of de toekomst . Geen depressief gebrabbel over dingen(want geloof mij dat soort therapie heb ik ook genoeg gehad ) Maar wordt er van uit gegaan dat je lichaam al de singnalen geeft van wat er (mis) is.En die liegt nooit. Opgedane ervaringen in het verleden zorgen voor (Energie) blokkades in de toekoms . En die worden opgelost . Daar komt nog eens bij dat heel veel mensen best wel weten , diep van binnen , wat ze willen. Maar er voor kiezen dit te negeren. Omdat het consequenties met zich mee brengt. Je moet beschikken over een behoorlijk portie lef als je je hele leven , en je veiligheid op zijn kop wil zetten. Mensen zijn bang fouten te maken.wat al ik dit doe , wat als ik dat doe , en daarom DOEN ze niets . Maar NIETS doen is ook een keuze, 1 waar je heel erg ongelukkig van kunt worden. Trouwens het hele leven behoort te gaan over fouten maken , daar leer je van. Kiezen voor wat je echt wil,zonder bang te zijn OF erkennen dat dit er nu eenmaal bij hoort dat is de sleutel. FEAR IS THE ULTIMENT MIND KILLER !!! Ooit ergens gelezen als krabbel in de kroeg op een deur . MAAR ZO WAAR !!! zal het wel FOUT geschreven hebben, maar lekker boeien fouten mag je maken HAHAHA

Wauw....wat een heerlijk topic! Zooo herkenbaar! Loop zelf ook al een behoorlijke tijd rond met een gevoel van 'is-dit-nou-alles', maar heb hier zeker wel een paar goede eye-openers gelezen waar ik eens heel erg goed over na ga denken.



Heb zelf net vorige week mijn baan opgezegd, liep al een half jaar te kwakkelen in mijn huidige baan, vanaf het begin dat ik er werkte. Maar heb nu de knoop doorgehakt, en wil het roer echt helemaal om gaan gooien (nee, geen hotel in het buitenland beginnen zonder enige kennis van de lokale taal etc. zoals sommige mensen in het gelijknamige programma). Dusss...niks in de richting van mijn studie meer, ga het helemaal in een andere hoek zoeken.

En verder...heb nog genoeg dingen voor mezelf uit te zoeken, maar ja, ik heb de tijd. Woon trouwens ook weer even bij mijn ouders, maar hoop heel snel iets voor mezelf te vinden. Zou ook al heel erg veel schelen denk ik op dit moment.



Leuk om jullie berichtjes te lezen, doet me echt goed om te lezen dat er meerdere mensen zijn die het lastig vinden allemaal..

Wat voor mij erg hielp is een tijdje een break nemen van werken (ik ben 26 en werk al fulltime sinds mijn 18de) en vrijwilligerswerk in het buitenland doen. Dat maakte voor mij weer even duidelijk wat belangrijk is in het leven.



Misschien helpt het jou ook perspectief geven.

aingealag, hoe heb je dat gerealiseerd? Hier namelijk nog iemand met hetzelfde gevoel... ik wil iets anders, ik wil hier weg (in ieder geval tijdelijk) Maar... ik zie het in de praktijk weer helemaal niet zitten...

Wat ik het liefste zou willen: samen met mn vriend een half jaar tot een jaar gaan reizen. dit is ook een droom van hem. Maar: hoe??? Aan de ene kant denk ik: verdorie revival, je leeft maar één keer, doe wat je wilt! Maar in de praktijk: wij hebben allebei een fulltime baan, wat als we die ineens opzeggen? We hebben een koopwoning, hoe moet dat dan, met de hypotheek etc? We hebben niet genoeg spaargeld om ons zoiets te permitteren...

Ook zit ik te denken om in mn eentje voor een periode van 3 á 4 maanden vrijwilligerswerk te gaan doen in het buitenland. Maar ook hier weer: hoe moet dat met mn baan? Ik heb een fulltime baan, die kan ik niet opzeggen, want dan kunnen we het huis ook meteen opzeggen.... AAARRGHH ik zit hier al maanden mee... Aan de ene kant word ik boos op mezelf, ik wil zo graag dingen ondernemen, maar ik doe het niet ivm praktische problemen. Maar ik baal er gigantisch van dat ik door die praktische problemen maar gewoon doorleef in dit saaie leventje, en dat ik mn dromen niet nastreef... ik leef immers maar één keer!

Ik had ook niet verwacht dat er zoveel reacties zouden komen. Wel fijn om ervaringen van anderen te lezen, want het houdt me nog steeds erg bezig. Soms denk ik, kom op niet zeuren, je hebt alles wat je wil. Dan ben ik voor een moment tevreden en de volgende dag maalt het weer door mijn hoofd. Wat wil ik! Heel toevallig heb ik al een keer vrijwilligerswerk in het buitenland gedaan voor drie maanden. Het is voor mij erg goed geweest om er een keer tussen uit te gaan, dan kon ook goed omdat ik net was afgestudeerd. Het buitenland trekt mij heel erg en daarom heb ik nu het gevoel dat ik opgesloten zit. Maar ja mijn vriend is totaal niet het type om maar langer dan twee weken van huis te zijn. Ik ga zo ook even wat informatie zoeken over NEI therapie, het spreekt mij op het eerste gezicht erg aan.

Mijn verhaal is misschien wat warrig nu, maar ja mijn gedachten op dit moment ook een beetje..



@Revival: je kunt misschien ook een keer beginnen met een maand of zes weken naar het buitenland?

Herkenbaar verhaal! Ik ben op mijn bijna 21e ook een half jaar naar het buitenland gegaan. Au pair. Tja, je moet wat. Frans lekker bijgespijkerd, en een half jaar eigenlijk niets gemoeten. (Behalve strijken dan ).

Ik zat ook in een werksituatie die ik na 2 weken eigenlijk al gezien had, maar omwille van mijn CV 10 maanden heb volgehouden. Ik leek wel gek!

Toen, na terugkomst, in een baan gerold die ik nu al ruim 15 jaar doe, met een promotie en een verandering van werkgever, maar het werk bleef feitelijk hetzelfde. Nu ben ik weer op hetzelfde punt aanbeland... Wat moet ik? Uitdaging in mijn werk is compleet zoek. Maar ik ben nu wel 37!

Ben gelukkig heel optimistisch, en ben er zeker van dat ik iets anders leuks ga vinden. En uiteindelijk kun je alles leren, als je zelf maar echt wilt.

Zit dus midden in de beroepsinteresse-testen, cv- update enz...

Dus ik denk dat het van die golfbewegingen zijn in je leven, dat je periodes hebt dat alles meezit en leuk is/lijkt... . Maar dat je ook duidelijk periodes hebt waarin je zoekende bent.

Ik ben nu op dit moment gelukkig verder ook ongebonden, geen vriend, geen kids. En geen carrière... . Dus daar moest ik maar eens aan gaan werken!

En eerlijk is eerlijk, het buitenland blijft trekken...

Tja, dat zou kunnen een maand, of iets langer, maar ik weet nu al dat dat niet is wat ik wil. Het liefst zou ik er een jaar tussenuit gaan (heb ik al eerder gedaan, ben nu ruim drie jaar terug in NL) maar ja, dat lijkt me helemaal niet te realiseren... Een jaar met mn vriend gaan reizen lijkt me helemaal geweldig, maar dit is financieel gezien absoluut niet haalbaar. Mn vriend heeft deze drang ook veel minder heftig dan ik. En ik zou nooit in mn eentje zo lang bij hem weg willen, een paar maanden zou ik nog wel redden...

Wat vaak moeilijk is, dat lees ik hier en ervaar ik ook, is je financiële situatie. Veel mensen willen graag naar het buitenland, vrijheid voelen, andere ervaringen opdoen, maar hoe doe je dat financieel? Zelf wil ik nog steeds gráág naar Australië (met mijn vriendin). Maar we hebben een koophuis, we hebben huisdieren, we hebben allebei een fulltime baan... Dus lopen we weer er tegenaan dat je zoveel zekerheden hebt, waarvan je er wellicht op moet geven om je droom waar te maken.

Het gaat weer om keuzes maken... ga ik hard sparen zodat ik onbetaald verlof kan nemen en de reis kan betalen? Neem ik ontslag en ga ik voor een nieuwe baan na de reis? Ik wil ook carriere maken en dus niet zomaar iedere baan nemen! enzovoorts...

Het is jammer dat we (ik net zo hard!) ons hier zo door laten belemmeren.



Wat Quinty schrijft over haar werk herken ik ook wel... een goede baan hebben, maar is dat nou DE baan? Ik heb diverse (aan elkaar gelinkte) opleidingen gedaan. Ik heb redelijk veel van baan gewisseld, wel altijd binnen dezelfde sector. Maar steeds niet weten wat ik nou eigenlijk wil, wel weten wat ik NIET wil. Daar ben ik goed in: weten wat ik niet wil!



Maar al met al, na die moeilijke periode die ik eerder heb beschreven, weet ik wel... wat ik uiteindelijk ook beslis en kies: het is goed. En dat geeft me een rustig gevoel.

Fijn om op dit forum mensen te vinden die in hetzelfde schuitje zitten en er zo met elkaar over te hebben!

Toen ik kloontje haar verhaal las dacht ik in eerste instantie ook dat het om iemand van rond de 30 ging. Dat hoor je inderdaad vaker een 30-ers-crisis. Maar blij te lezen dat je net als ik nog maar 21 bent!

Ik voel me denk ik (met ups en downs) nu 2 a 3 jaar zo. Wat wil ik met mijn leven en vooral hoe kan ik gelukkig met mezelf (mijn leven) zijn en de dingen om me heen. Gewoon weg van het leven genieten.

Soms zijn er ook periodes dat ik volop geniet. Paar weken geleden op vakantie geweest en dan gaat het echt top! Maar eenmaal terug thuis komt weer dat gevoel. Ook nu het uit is sinds een paar maanden met mn vriend, komt weer dat gevoel...wat wil ik inhemelsnaam!!

Ik heb voor de vakantie eigenlijk best wel plotseling de knoop doorgehakt om te stoppen met m'n opleiding. En dat was zeker een opluchting.

Nu heb ik besloten om eerst een jaar eens te gaan werken en rustig aan verder te zien. In hoeverre dat rustig aan lukt natuurlijk, want ook bij mij knaagt het gevoel dat ik graag naar het buitenland zou willen en dingen wil ondernemen.

Wat bij mij heel erg een valkuil is, is als ik mij zo voel ik het liefste ook direct nu meteen de situatie en het gevoel opgelost heb. Wat ik dan vergeet is dat dit soort dingen in een proces verlopen en eigenlijk heel langzaam gaan.

Ik ga trouwens zelf naar een haptonoom. Dit helpt me heel erg goed naar m'n eigen gevoel te luisteren en me wat meer te ontspannen en proberen vrede te hebben met hoe de dingen nu lopen.





liefs

Ik herken het zo he! Ik had dit weekend ook niet bepaald een fijn weekend. Ik was helemaal alleen thuis in m'n studentenhuis en dan ga ik zo zitten malen in m'n hoofd en me alleen maar eenzamer en rotter voelen.

Het meeste bij mij helpt om vroeg te gaan slapen in de hoop dat ik het de volgende dag allemaal wat rooskleuriger kan zien. En te proberen zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Lekker eten kopen, boekjes lezen, lekker lang douchen. En proberen stil te staan bij de dingen die ik wel heb en daar proberen van te genieten. Misschien allemaal makkelijk gezegd...maar bij mij helpt het wel een beetje.

Morgen weer een nieuwe dag...!?!?

hebben jullie gedacht aan de mogelijkheid om niet je baan op te zeggen maar om voor langere tijd onbetaald verlof op te nemen? dat kan ook natuurlijk, dat je voor een bepaalde tijd inderdaad iets anders gaat doen, vrijwilligerswerk in het buitenland ofzo maar dat je dus je baan niet opzegt, dat kan je altijd nog doen toch?

als je werkgever dan voor precies die tijd dat jij vrij neemt iemand aanneemt krijgt ie volgens mij nog subsidie ook!