Relaties
alle pijlers
Help: Vriend wil mijn familie liever niet ontmoeten
donderdag 5 november 2009 om 11:48
Ik zit er toch meer en meer mee in mijn maag de laatste tijd.
Al bijna een jaar heb ik een relatie met mijn vriend. Ik heb in dit jaar veelvuldig leden van zijn familie en vriendenkring ontmoet, zoals zijn broers, beste vrienden en zelfs zijn zoontje. Alleen omgekeerd is dit niet zo. Hij heeft een aantal van mijn vrienden een of twee keer heel even ontmoet, mijn zusje een keer aan de telefoon gesproken en onlangs mijn moeder en zwager een kwartier gesproken toen zij bij mij thuis iets op kwamen halen. Ik merkte toen al dat hij het liefst uit angst de deur uit wilde rennen, dus van harte ging het niet. Ook wil hij niet mee naar feestjes, borrels en verjaardagen van mijn vrienden, hij gaat het allemaal uit de weg. Sterker nog: hij is nog nooit meegeweest maar is dan wel jaloers als ik de telefoon niet hoor als hij me belt op zo'm moment. Dat doet 'ie dan wel..
Ik heb me heel geduldig en totaal niet pushy opgesteld, want ik ben bang (en heb geen zin) om er ruzie door te krijgen, het gaat goed tussen ons op deze manier. En ruzie geeft me zoveel stress en gepiekr. Zelf vind ik het ook niet het einde van de wereld, het 'moet-moet-moet' niet perse van mij. Maar nu begint het gewoon op een punt te komen dat het te genant en onfatsoenlijk wordt, als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Mijn vrienden beginnen zich af te vragen of ik geen 'imaginary boyfriend' heb, want al heb ik een relatie, ik ga verdorie overal alleen naartoe. Ik vind dat niet leuk meer. Niet dat hij alle deuren samen met me plat moet gaan lopen, maar toch.
Daarnaast zijn mijn ouders gewoon hartstikke lief en vreselijk geduldig en begripvol. Ze willen hem dolgraag ontmoeten. Juist om die reden vind het nu gewoon onfatsoenlijk worden. Je hebt een jaar een vriendin, dan kan je toch wel bedenken dat het enigszins fatsoenlijk is om ook haar vader even (al is het maar ter geruststelling van die ouwe man) een hand te geven.
Nu staan de feestdagen bijna voor de deur, en het stelt me teleur dat mijn ouders er dus niet eens van uitgaan dat hij erbij is met kerst. Dat maakt me verdrietig. Hij heeft gezegd dat hij mischien komt, hij 'hoopt' het. Ja, wat hoop je dan? Dat je niet onder de tram komt voor die tijd? Ik kan daar toch niet mee aankomen als mijn moeder een reservering plaatst? Bovendien, hoe stom is het om je vriendje aan je vader voor te stellen tijdens het kerstdiner? Ik weet niet wat jullie mening is, maar ik vind dat volslagen belachelijk.
Ik hoop dat jullie tips, raad, of ervaringsadviezen hebben. Wanneer is de grens bereikt dat het geen pushen meer heet maar je gewoon gelijk hebt en hij zich er maar overheen moet zetten?
Ik vind het moeilijk om het gesprek hierover met hem aan te gaan, omdat het altijd uitloopt op irritaties.
Aanstaande zondag is mijn zus jarig, en alleen mijn ouders en zwager zijn daar. Ik heb een balletje opgegooid, maar hij slaat het gewoon uit de wind. Ik kon hem wel aandoen.
Meiden: HELP!
Al bijna een jaar heb ik een relatie met mijn vriend. Ik heb in dit jaar veelvuldig leden van zijn familie en vriendenkring ontmoet, zoals zijn broers, beste vrienden en zelfs zijn zoontje. Alleen omgekeerd is dit niet zo. Hij heeft een aantal van mijn vrienden een of twee keer heel even ontmoet, mijn zusje een keer aan de telefoon gesproken en onlangs mijn moeder en zwager een kwartier gesproken toen zij bij mij thuis iets op kwamen halen. Ik merkte toen al dat hij het liefst uit angst de deur uit wilde rennen, dus van harte ging het niet. Ook wil hij niet mee naar feestjes, borrels en verjaardagen van mijn vrienden, hij gaat het allemaal uit de weg. Sterker nog: hij is nog nooit meegeweest maar is dan wel jaloers als ik de telefoon niet hoor als hij me belt op zo'm moment. Dat doet 'ie dan wel..
Ik heb me heel geduldig en totaal niet pushy opgesteld, want ik ben bang (en heb geen zin) om er ruzie door te krijgen, het gaat goed tussen ons op deze manier. En ruzie geeft me zoveel stress en gepiekr. Zelf vind ik het ook niet het einde van de wereld, het 'moet-moet-moet' niet perse van mij. Maar nu begint het gewoon op een punt te komen dat het te genant en onfatsoenlijk wordt, als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Mijn vrienden beginnen zich af te vragen of ik geen 'imaginary boyfriend' heb, want al heb ik een relatie, ik ga verdorie overal alleen naartoe. Ik vind dat niet leuk meer. Niet dat hij alle deuren samen met me plat moet gaan lopen, maar toch.
Daarnaast zijn mijn ouders gewoon hartstikke lief en vreselijk geduldig en begripvol. Ze willen hem dolgraag ontmoeten. Juist om die reden vind het nu gewoon onfatsoenlijk worden. Je hebt een jaar een vriendin, dan kan je toch wel bedenken dat het enigszins fatsoenlijk is om ook haar vader even (al is het maar ter geruststelling van die ouwe man) een hand te geven.
Nu staan de feestdagen bijna voor de deur, en het stelt me teleur dat mijn ouders er dus niet eens van uitgaan dat hij erbij is met kerst. Dat maakt me verdrietig. Hij heeft gezegd dat hij mischien komt, hij 'hoopt' het. Ja, wat hoop je dan? Dat je niet onder de tram komt voor die tijd? Ik kan daar toch niet mee aankomen als mijn moeder een reservering plaatst? Bovendien, hoe stom is het om je vriendje aan je vader voor te stellen tijdens het kerstdiner? Ik weet niet wat jullie mening is, maar ik vind dat volslagen belachelijk.
Ik hoop dat jullie tips, raad, of ervaringsadviezen hebben. Wanneer is de grens bereikt dat het geen pushen meer heet maar je gewoon gelijk hebt en hij zich er maar overheen moet zetten?
Ik vind het moeilijk om het gesprek hierover met hem aan te gaan, omdat het altijd uitloopt op irritaties.
Aanstaande zondag is mijn zus jarig, en alleen mijn ouders en zwager zijn daar. Ik heb een balletje opgegooid, maar hij slaat het gewoon uit de wind. Ik kon hem wel aandoen.
Meiden: HELP!
donderdag 5 november 2009 om 11:53
donderdag 5 november 2009 om 11:54
Hmm wat lastig. Ik denk dat pushen niet helpt.
Is hij misschien enorm zenuwachtig bij nieuwe mensen?
Dat hij geirriteerd reageert als jij erover begint kan ook een gevoel van onmacht zijn. Hij wil misschien best graag ook jouw familie en vrienden ontmoeten maar durft niet?
Probeer eens (rustig) te achterhalen waarom hij precies niet wil.
Is hij misschien enorm zenuwachtig bij nieuwe mensen?
Dat hij geirriteerd reageert als jij erover begint kan ook een gevoel van onmacht zijn. Hij wil misschien best graag ook jouw familie en vrienden ontmoeten maar durft niet?
Probeer eens (rustig) te achterhalen waarom hij precies niet wil.
donderdag 5 november 2009 om 11:58
Tja, je hebt rustig aandoen en rustig aandoen.
Dat je na een half jaar eens nadenkt over het ontmoeten van familie zou nog logisch zijn, maar na een jaar nog niet meewillen? Wat is zijn reden? Welke reden geeft hij op, want jij zegt dat hij bang lijkt, maar is dat zo?
Heb jij hem al duidelijk gemaakt dat het belangrijk voor je is dat jullie af en toe samen naar familie en vrienden gaan? Dat je dat stuk binnen jullie relatie wil delen en gevraagd hoe hij dat ziet?
Waarom ben je bang om een gesprek aan te gaan over je vriend, waarom ben je bang om een keer "ruzie" te krijgen? Dit is voor jou belangrijk genoeg en als daar dan een keer woorden over komen dan is dat maar zo. Dan zie je uiteindelijk meteen waar jullie prioriteiten liggen.
Dat je na een half jaar eens nadenkt over het ontmoeten van familie zou nog logisch zijn, maar na een jaar nog niet meewillen? Wat is zijn reden? Welke reden geeft hij op, want jij zegt dat hij bang lijkt, maar is dat zo?
Heb jij hem al duidelijk gemaakt dat het belangrijk voor je is dat jullie af en toe samen naar familie en vrienden gaan? Dat je dat stuk binnen jullie relatie wil delen en gevraagd hoe hij dat ziet?
Waarom ben je bang om een gesprek aan te gaan over je vriend, waarom ben je bang om een keer "ruzie" te krijgen? Dit is voor jou belangrijk genoeg en als daar dan een keer woorden over komen dan is dat maar zo. Dan zie je uiteindelijk meteen waar jullie prioriteiten liggen.
donderdag 5 november 2009 om 11:58
Het lijkt me belangrijk te weten of het onzekerheid is of desinteresse. Al moet ik zeggen dat ik het doodeng vond om voor t eerst naar de ouders van mn vriend te gaan omdat zij dus het omgekeerde leven leiden dan mijn ouders en ik toen. Maar ondanks mn onzekerheid ben ik meegegaan naar zijn familiedingen. Toen het nog niet echt 'aan' was, deed ik het niet uit onzekerheid, maar daarna vond ik t asociaal om niet te gaan. Hoe denkt jouw vriend daarover? Ik kan niet uit je verhaal opmaken of ie mss onzeker is, of mss n statusverschil ofzo? Iets waardoor hij zou kunnen denken dat ie niet geaccepteerd wordt ofzo?
En na n jaar (!!!) officiele 'verkering' zou ik m toch echt wel onder zn kont schoppen. Ik zou het een belediging vinden voor mn familie.
Succes!!! Ik zou trouwens echt eens uit proberen te vissen wat m nou eigenlijk dwars zit
En na n jaar (!!!) officiele 'verkering' zou ik m toch echt wel onder zn kont schoppen. Ik zou het een belediging vinden voor mn familie.
Succes!!! Ik zou trouwens echt eens uit proberen te vissen wat m nou eigenlijk dwars zit
donderdag 5 november 2009 om 11:59
Wauw, wat een snelle reacties, fijn hoor.
Hij gaat niet mee, althans die indruk krijg ik, omdat hij gewoon een lui ofwel een grote dikke bangerik is. Als hij eenmaal iemand heeft ontmoet, vind hij het toch wel leuk. Vaak draagt hij allerhande excuusjes aan, om maar niet te hoeven gaan. Moe, werk etc.
Hij kent daardoor lang niet hoe mijn echte sociale leven er uit ziet, inderdaad. Terwijl ik bijna alles van hem weet.
En voor wat betreft een balletje opgooien, ik vertel gewoon welke gebeurtenis er voor de deur staat, kijk hoe hij reageert en vraag soms later of hij mischien mee wil gaan, maar dat het niet hoeft. Misschien een beetje te aardig, ik weet het niet. Ik hou gewoon niet van pushen en drammen, maar merk nu wel dat het genoeg begint te worden.
Hij gaat niet mee, althans die indruk krijg ik, omdat hij gewoon een lui ofwel een grote dikke bangerik is. Als hij eenmaal iemand heeft ontmoet, vind hij het toch wel leuk. Vaak draagt hij allerhande excuusjes aan, om maar niet te hoeven gaan. Moe, werk etc.
Hij kent daardoor lang niet hoe mijn echte sociale leven er uit ziet, inderdaad. Terwijl ik bijna alles van hem weet.
En voor wat betreft een balletje opgooien, ik vertel gewoon welke gebeurtenis er voor de deur staat, kijk hoe hij reageert en vraag soms later of hij mischien mee wil gaan, maar dat het niet hoeft. Misschien een beetje te aardig, ik weet het niet. Ik hou gewoon niet van pushen en drammen, maar merk nu wel dat het genoeg begint te worden.
donderdag 5 november 2009 om 12:00
Kun je het misschien even laten voor wat het is, en na een tijdje zeggen: 'goh ik moet even bij Henk/Elsa/Marvin langs want mijn sporttas/recept (vul zelf in) ligt daar nog en ik zou even langskomen om het op te halen'. Dan blijf je daar samen even tien minuten en kan je vriend even met 'z'n tenen in het water'.
donderdag 5 november 2009 om 12:01
Lastig zeg! Ik ben ook wel benieuwd wat hij voor reden geeft. Ik kan me voorstellen dat je niet meteen zit te springen om een grote familie te ontmoeten in de begintijd van je relatie, maar na een jaar... De verjaardag bij je zus lijkt mij de perfecte gelegenheid, een klein groepje, je moeder en zwager heeft hij al even gezien.
Heeft hij zelf wel een hecht contact met zijn familie en vrienden? Of is hij wat meer op zichzelf?
Heeft hij zelf wel een hecht contact met zijn familie en vrienden? Of is hij wat meer op zichzelf?
donderdag 5 november 2009 om 12:02
Ja, ik zou ook erg graag willen weten waarom hij jouw familie niet wil ontmoeten.
Ik heb een vriend die totaal niet familie-minded is. Ik wel.
Mijn ouders, zus, broer en aanhang kennen hem allemaal, maar het heeft een tijdje geduurd voordat de rest van de familie hem ook gezien heeft. Het was op een bepaald moment zelfs zo dat ooms en tantes van mij dachten dat ik een vriend had verzonnen.
Toen heb ik hem min of meer gedwongen om een keer 's avonds mee te gaan naar de verjaardag van mijn vader.
Daar had hij ook alle begrip voor, omdat ik hem nooit meesleur naar familiefeestjes en verjaardagen (anders dan eigen gezin).
Maar goed... hij begint zich nu steeds meer af te zetten tegen het gezamenlijk eten op verjaardagen (is een traditie die er in ons gezin een beetje is ingesleten). Daar heb ik dan weer geen boodschap aan en ik zeg dan ook dat hij daarvoor best zin kan maken (dat doet hij dan ook wel hoor).
Maar mijn familie weet onderhand wél wie hij is (hoewel ik denk dat ik zijn familie beter ken dan hij de mijne ) en daar gaat het me om.
Verder heb ik zelfs liever dat hij niet mee gaat naar andersoortige familiebijeenkomsten. Hij zit daar dan met een lang gezicht en dan kun je aan alles merken dat hij het liefst zo snel mogelijk weer weg wil. Ik ga dan dus het liefst alleen, want dan kunnen we allebei een leuke dag beleven
Maar goed... in jouw geval zou ik toch ook wel willen weten waarom hij jouw directe familie eigenlijk niet wil zien... want daar komt het een beetje op neer...
Ik heb een vriend die totaal niet familie-minded is. Ik wel.
Mijn ouders, zus, broer en aanhang kennen hem allemaal, maar het heeft een tijdje geduurd voordat de rest van de familie hem ook gezien heeft. Het was op een bepaald moment zelfs zo dat ooms en tantes van mij dachten dat ik een vriend had verzonnen.
Toen heb ik hem min of meer gedwongen om een keer 's avonds mee te gaan naar de verjaardag van mijn vader.
Daar had hij ook alle begrip voor, omdat ik hem nooit meesleur naar familiefeestjes en verjaardagen (anders dan eigen gezin).
Maar goed... hij begint zich nu steeds meer af te zetten tegen het gezamenlijk eten op verjaardagen (is een traditie die er in ons gezin een beetje is ingesleten). Daar heb ik dan weer geen boodschap aan en ik zeg dan ook dat hij daarvoor best zin kan maken (dat doet hij dan ook wel hoor).
Maar mijn familie weet onderhand wél wie hij is (hoewel ik denk dat ik zijn familie beter ken dan hij de mijne ) en daar gaat het me om.
Verder heb ik zelfs liever dat hij niet mee gaat naar andersoortige familiebijeenkomsten. Hij zit daar dan met een lang gezicht en dan kun je aan alles merken dat hij het liefst zo snel mogelijk weer weg wil. Ik ga dan dus het liefst alleen, want dan kunnen we allebei een leuke dag beleven
Maar goed... in jouw geval zou ik toch ook wel willen weten waarom hij jouw directe familie eigenlijk niet wil zien... want daar komt het een beetje op neer...
donderdag 5 november 2009 om 12:03
quote:Astarte schreef op 05 november 2009 @ 11:57:
Een lange zit voor hem? Het is toch zeker geen peuter?Als je met iemand een blind date hebt, kun je ook beter afspreken om met die persoon iets te drinken en niet meteen te gaan eten. Vind je je blind date niets, dan zit je bij een etentje al gauw een uur of twee je dood te vervelen/ergeren. Dat noem ik dan 'een lange zit'.
Een lange zit voor hem? Het is toch zeker geen peuter?Als je met iemand een blind date hebt, kun je ook beter afspreken om met die persoon iets te drinken en niet meteen te gaan eten. Vind je je blind date niets, dan zit je bij een etentje al gauw een uur of twee je dood te vervelen/ergeren. Dat noem ik dan 'een lange zit'.
donderdag 5 november 2009 om 12:05
Je zegt dat het goed gaat tussen jullie, maar is dat wel zo? Is dit niet iets wat tussen jullie in staat of in kan gaan staan? Het irriteert jou behoorlijk, wanneer barst de bom?
Jij vindt het kennelijk belangrijk dat jullie samen naar wederzijdse vrienden en familie gaan. Ik geef je daarin gelijk. Familie en vrienden maken een essentieel deel uit van je leven.
Waarom wil hij niet? Verlegenheid, schaamte, onwil, desinteresse?
Denk je dat het ooit "goed" komt ? Zo niet, kun je dat accepteren?
Mijn vriendin heeft er erg lang aan moeten wennen dat ik zo veel familie heb en er ook contacten mee onderhoud. Ze had niet altijd zin om mee te gaan en dat heeft mij best wel geirriteerd. Nu gaan we in het algemeen wel overal samen naar toe. Het kan dus goed komen.
Jij vindt het kennelijk belangrijk dat jullie samen naar wederzijdse vrienden en familie gaan. Ik geef je daarin gelijk. Familie en vrienden maken een essentieel deel uit van je leven.
Waarom wil hij niet? Verlegenheid, schaamte, onwil, desinteresse?
Denk je dat het ooit "goed" komt ? Zo niet, kun je dat accepteren?
Mijn vriendin heeft er erg lang aan moeten wennen dat ik zo veel familie heb en er ook contacten mee onderhoud. Ze had niet altijd zin om mee te gaan en dat heeft mij best wel geirriteerd. Nu gaan we in het algemeen wel overal samen naar toe. Het kan dus goed komen.
donderdag 5 november 2009 om 12:06
Het is toch geen klein kind dat je hem zo omslachtig moet aanpakken? Heb je hem weleens gezegd dat het belangrijk voor jou is dat hij met je meegaat? En dat je het fijn vindt om hem voor te stellen aan je familie?
Het klinkt heel bizar dit. Heeft hij wel hetzelfde beeld van jullie relatie als jij?
Pushen en drammen is niet handig, maar gewoon zeggen 'mijn zus is jarig en ik zou graag willen dat je meegaat want je hebt na een jaar mijn familie nog nooit ontmoet en ze zijn nieuwsgierig naar je.'.
Het klinkt heel bizar dit. Heeft hij wel hetzelfde beeld van jullie relatie als jij?
Pushen en drammen is niet handig, maar gewoon zeggen 'mijn zus is jarig en ik zou graag willen dat je meegaat want je hebt na een jaar mijn familie nog nooit ontmoet en ze zijn nieuwsgierig naar je.'.
donderdag 5 november 2009 om 12:06
quote:Astarte schreef op 05 november 2009 @ 11:57:
Een lange zit voor hem? Het is toch zeker geen peuter?Eens, ik vind dat ook erg overdreven, daarbij zijn er genoeg gelegenheden geweest die niet zo'n lange zit waren, hij heeft het zelf zo lang laten afweten. Om dan met kerst ook weer te weigeren omdat het dan meteen te lang duurt vind ik wel erg flauw. Was dan eerder meegegaan, dan was het nu niet meer onbekend geweest.
Een lange zit voor hem? Het is toch zeker geen peuter?Eens, ik vind dat ook erg overdreven, daarbij zijn er genoeg gelegenheden geweest die niet zo'n lange zit waren, hij heeft het zelf zo lang laten afweten. Om dan met kerst ook weer te weigeren omdat het dan meteen te lang duurt vind ik wel erg flauw. Was dan eerder meegegaan, dan was het nu niet meer onbekend geweest.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 5 november 2009 om 12:06
ik moet eerlijk zeggen dat ik het na een jaar toch wel tijd vind dat hij je familie gaat ontmoeten. Na 3 maanden ok, maar kom zeg, je kan je toch niet een jaar niet laten zien? Je hebt hopelijk wel al zijn ouders ontmoet? Dat staat niet in je OP namelijk. Je kan ruzies wel uit de weg gaan, maar vind het zelf wel een beetje onbeschoft van hem eigenlijk. en hopen dat je erbij bent is het zelfde als nee zeggen. Zou er toch eens een serieus gesprek met hem over voeren, Dat het voor jou heel belabngrijk is om hem voor te stellen aan de familie en dat hij zich na een jaar toch wel iets meer mag intresseren in jou en je familie
donderdag 5 november 2009 om 12:06
Ik krijg het idee dat het hem òf teveel moeite is òf dat hij zo onzeker is dat het zijn sociale leven beperkt. In het eerste geval zou ik als het mijn vriend was, verschrikkelijk boos worden. In het tweede geval zou ik hopen dat hij eraan ging werken. Want al met al ben je natuurlijk niet samen om uiteindelijk toch in een isolement te belanden.
donderdag 5 november 2009 om 12:07
donderdag 5 november 2009 om 12:08
quote:annikamilton schreef op 05 november 2009 @ 11:59:
Wauw, wat een snelle reacties, fijn hoor.
Hij gaat niet mee, althans die indruk krijg ik, omdat hij gewoon een lui ofwel een grote dikke bangerik is. Als hij eenmaal iemand heeft ontmoet, vind hij het toch wel leuk. Vaak draagt hij allerhande excuusjes aan, om maar niet te hoeven gaan. Moe, werk etc.
Hij kent daardoor lang niet hoe mijn echte sociale leven er uit ziet, inderdaad. Terwijl ik bijna alles van hem weet.
En voor wat betreft een balletje opgooien, ik vertel gewoon welke gebeurtenis er voor de deur staat, kijk hoe hij reageert en vraag soms later of hij mischien mee wil gaan, maar dat het niet hoeft. Misschien een beetje te aardig, ik weet het niet. Ik hou gewoon niet van pushen en drammen, maar merk nu wel dat het genoeg begint te worden.
Ik zou hem nu dan toch wel een keertje "dwingen". Hoeft niet per se bij vage kennissen en familie die je nooit ziet, maar je ouders en zus(sen) en broer(s) toch wel. Kom op zeg, dan zweet hij maar even peentjes....
Ik ben tegenwoordig wel eens van de "jij gaat ook nooit met mij mee, dus ik HOEF ook niet met jou mee" (ligt er dan even aan of ik het leuk vind of niet , maar ja... ben nogal van de gezelligheid dus vind het meestal wel leuk)
Wauw, wat een snelle reacties, fijn hoor.
Hij gaat niet mee, althans die indruk krijg ik, omdat hij gewoon een lui ofwel een grote dikke bangerik is. Als hij eenmaal iemand heeft ontmoet, vind hij het toch wel leuk. Vaak draagt hij allerhande excuusjes aan, om maar niet te hoeven gaan. Moe, werk etc.
Hij kent daardoor lang niet hoe mijn echte sociale leven er uit ziet, inderdaad. Terwijl ik bijna alles van hem weet.
En voor wat betreft een balletje opgooien, ik vertel gewoon welke gebeurtenis er voor de deur staat, kijk hoe hij reageert en vraag soms later of hij mischien mee wil gaan, maar dat het niet hoeft. Misschien een beetje te aardig, ik weet het niet. Ik hou gewoon niet van pushen en drammen, maar merk nu wel dat het genoeg begint te worden.
Ik zou hem nu dan toch wel een keertje "dwingen". Hoeft niet per se bij vage kennissen en familie die je nooit ziet, maar je ouders en zus(sen) en broer(s) toch wel. Kom op zeg, dan zweet hij maar even peentjes....
Ik ben tegenwoordig wel eens van de "jij gaat ook nooit met mij mee, dus ik HOEF ook niet met jou mee" (ligt er dan even aan of ik het leuk vind of niet , maar ja... ben nogal van de gezelligheid dus vind het meestal wel leuk)
