Kinderen
alle pijlers
Abortus.....
dinsdag 10 november 2009 om 20:17
Ik heb een hele lieve vriend, en op de meeste punten zijn we het altijd eens. Alleen nu ben ik verward. Ik ben onverwacht in verwachting....en hij wil alleen een abortus. Dat is alles, er is niet over te praten, hij wil geen kinderen. Hij wil alleen kinderen wanneer hij ze iets te bieden heeft, en wanneer hij er klaar voor is. Als ik besluit dit kind te houden, zal hij overwegen om bij me weg te gaan. Hij zegt dat ik niet van hem houdt als ik tegen zijn wil een beslissing maak. Mocht ik het toch willen houden zal hij me helpen bij de opvoeding, maar niet als partner, want als partner heb ik hem bedrogen.
Ik ben 23 , hij is 26, we wonen samen in een huur appartement, hij heeft een goede vaste baan, en ik een baan.
Ik ben er eigenlijk ook niet klaar voor, dit was niet gepland. Ik heb altijd gedacht dat ik pas kinderen zou krijgen als ik getrouwd zou zijn, als alles in perfecte stappen doorlopen was. Maar nu komt het onverwacht, dus echt klaar ben je er nooit op deze manier voor. Maar toch een stemmetje in mijn hoofd zegt waarom niet. Ik hou van deze jongen, we hebben alles wat ik belangrijk vindt om een kindje te kunnen bieden. Ik wil wel graag kinderen, een moeder zijn, en hem vader te zien worden.
Ik vind dit heel erg moeilijk, misschien wel gewoon door de hormonen. Ik ben misselijk in de ochtend, misselijk van geuren, heb buikpijn en merk dat mijn borsten pijn doen. Ik ben in verwachting van ons kind, en ondanks dat ik weet dat we het niet houden, ben ik toch even gelukkig. En op die momenten wil ik geen abortus meer, maar een leven zonder hem wil ik ook niet. Wat zouden jullie doen?
Ik ben 23 , hij is 26, we wonen samen in een huur appartement, hij heeft een goede vaste baan, en ik een baan.
Ik ben er eigenlijk ook niet klaar voor, dit was niet gepland. Ik heb altijd gedacht dat ik pas kinderen zou krijgen als ik getrouwd zou zijn, als alles in perfecte stappen doorlopen was. Maar nu komt het onverwacht, dus echt klaar ben je er nooit op deze manier voor. Maar toch een stemmetje in mijn hoofd zegt waarom niet. Ik hou van deze jongen, we hebben alles wat ik belangrijk vindt om een kindje te kunnen bieden. Ik wil wel graag kinderen, een moeder zijn, en hem vader te zien worden.
Ik vind dit heel erg moeilijk, misschien wel gewoon door de hormonen. Ik ben misselijk in de ochtend, misselijk van geuren, heb buikpijn en merk dat mijn borsten pijn doen. Ik ben in verwachting van ons kind, en ondanks dat ik weet dat we het niet houden, ben ik toch even gelukkig. En op die momenten wil ik geen abortus meer, maar een leven zonder hem wil ik ook niet. Wat zouden jullie doen?
dinsdag 10 november 2009 om 21:23
quote:witteorchidee schreef op 10 november 2009 @ 21:20:
[...]
hij wist toch nog steeds wat hij deed? Als hij toch ZO bang was, had hij haar mening gewoon in de wind kunnen slaan of geen sex hebben en wachten tot ze weer genezen was ?Sja en in hoeverre wist hij dat ze die pil had uitgekotst? Ik zou wegrennen. Ik snap nu de reactie van de vriend veel beter.
[...]
hij wist toch nog steeds wat hij deed? Als hij toch ZO bang was, had hij haar mening gewoon in de wind kunnen slaan of geen sex hebben en wachten tot ze weer genezen was ?Sja en in hoeverre wist hij dat ze die pil had uitgekotst? Ik zou wegrennen. Ik snap nu de reactie van de vriend veel beter.
dinsdag 10 november 2009 om 21:24
quote:Beebee_M schreef op 10 november 2009 @ 21:22:
Lees goed... hij wilde wel dubbele bescherming maar zij vond dat niet romantisch...
Je wist dat de kans dus aanwezig was dat je zwanger kon worden. Op dat moment zeg je JA tegen een baby en als het dan daadwerkelijk gebeurd ga je over een abortus nadenkenHij vond die dubbele bescherming blijkbaar toch niet ZO noodzakelijk, anders had hij wel de nodige maatregelen genomen.
Lees goed... hij wilde wel dubbele bescherming maar zij vond dat niet romantisch...
Je wist dat de kans dus aanwezig was dat je zwanger kon worden. Op dat moment zeg je JA tegen een baby en als het dan daadwerkelijk gebeurd ga je over een abortus nadenkenHij vond die dubbele bescherming blijkbaar toch niet ZO noodzakelijk, anders had hij wel de nodige maatregelen genomen.
dinsdag 10 november 2009 om 21:26
quote:elninjoo schreef op 10 november 2009 @ 21:06:
[...]
Hij wilde dus zelf wél dubbele bescherming, maar jij hield dat tegen? Dan kan ik me nog beter voorstellen dat ie zich letterlijk en figuurlijk door je genaaid voelt!
.
Ik denk dat TO bedoelt dat haar vriend om het hardst roept dat 'ie er desnoods nog een condoom omheem vouwt maar dat hij in het heeste van de strijd maar wat graag vertrouwt op TO's anticonceptiepil en helemaal niet genegen is om te zeggen ; 'momentje maar voor de extra pretbeleving en kindervrijheid rol ik er graag nog even een rubbertje omheen als je het niet erg vindt'.
En nog iets heel anders: als vrouwen zeggen dat ze geen kinderen willen neem ik dat serieuzer dan wanneer een man het zegt. Ja, tuurlijk, de meeste mannen zullensnel zeggen dat ze er (nog) niet aan toe zijn maar als de dienstdoende dame zwanger is blijken veel mannen zich toch graag het potente pietje te voelen. Althans, dat verneem ik zo'n beetje in de wandelgangen.
[...]
Hij wilde dus zelf wél dubbele bescherming, maar jij hield dat tegen? Dan kan ik me nog beter voorstellen dat ie zich letterlijk en figuurlijk door je genaaid voelt!
.
Ik denk dat TO bedoelt dat haar vriend om het hardst roept dat 'ie er desnoods nog een condoom omheem vouwt maar dat hij in het heeste van de strijd maar wat graag vertrouwt op TO's anticonceptiepil en helemaal niet genegen is om te zeggen ; 'momentje maar voor de extra pretbeleving en kindervrijheid rol ik er graag nog even een rubbertje omheen als je het niet erg vindt'.
En nog iets heel anders: als vrouwen zeggen dat ze geen kinderen willen neem ik dat serieuzer dan wanneer een man het zegt. Ja, tuurlijk, de meeste mannen zullensnel zeggen dat ze er (nog) niet aan toe zijn maar als de dienstdoende dame zwanger is blijken veel mannen zich toch graag het potente pietje te voelen. Althans, dat verneem ik zo'n beetje in de wandelgangen.
dinsdag 10 november 2009 om 21:39
Ik denk dat jij je keuze al gemaakt hebt TO. In ieder geval zo komt jou schrijven op mij over.
Daarnaast had je vriend er ook op kunnen staan om een condoom om te doen als hij echt zo'n angst had. Een paar jaar geleden had ik als vrouw die angst en geloof mij maar dat er geen zonder condoom bij mij in de buurt kwam en ik slikte zelf ook de pil.
Het feit dat hij jou, de liefde van zijn leven?, opzij zet voor jullie kind. (oke een kind is een HELE verantwoordelijkheid, maar echt niet onoverkomelijk!!!) Ik vind dat degene die je voor zo'n keuze zet, degene is die je aan de kant moet zetten.
Mijn mening... ik wens je veel succes.
Daarnaast had je vriend er ook op kunnen staan om een condoom om te doen als hij echt zo'n angst had. Een paar jaar geleden had ik als vrouw die angst en geloof mij maar dat er geen zonder condoom bij mij in de buurt kwam en ik slikte zelf ook de pil.
Het feit dat hij jou, de liefde van zijn leven?, opzij zet voor jullie kind. (oke een kind is een HELE verantwoordelijkheid, maar echt niet onoverkomelijk!!!) Ik vind dat degene die je voor zo'n keuze zet, degene is die je aan de kant moet zetten.
Mijn mening... ik wens je veel succes.
dinsdag 10 november 2009 om 21:42
quote:blop schreef op 10 november 2009 @ 21:26:
[...]
Ik denk dat TO bedoelt dat haar vriend om het hardst roept dat 'ie er desnoods nog een condoom omheem vouwt maar dat hij in het heeste van de strijd maar wat graag vertrouwt op TO's anticonceptiepil en helemaal niet genegen is om te zeggen ; 'momentje maar voor de extra pretbeleving en kindervrijheid rol ik er graag nog even een rubbertje omheen als je het niet erg vindt'.
Volgens mij was TO degene die het condoom niet 'romantisch' vond en wilde haar vriend dit juist wel. Ik denk dus dat TO best wel een beetje wist waar ze mee bezig was (helemaal omdat hij juist zo bang was dat ze per ongeluk zwanger zou raken, dus dan heb je goed uitgezocht hoe je dat kunt voorkomen). Ik denk dat ze idd van schrik door zijn -begrijpelijke- reactie toch is gaan nadenken over abortus, maar dat ze eigenlijk stiekem gewoon graag een kindje wilt.
Ik denk eigenlijk dat het vooral lullig is voor hem dat zijn vriendin ondanks zijn waarschuwingen niet goed heeft opgelet (helemaal toen ze begon over te geven had ze beter moeten weten) en dat hij nu geen keuze heeft. Ik vind ook dat de keus toch bij TO ligt, omdat het haar buik is waar een kind in groeit. Maar eigenlijk heeft ze die keuze al min of meer bewust gemaakt toen ze besloot het -bij haar bekende- risico op zwangerschap te nemen.
[...]
Ik denk dat TO bedoelt dat haar vriend om het hardst roept dat 'ie er desnoods nog een condoom omheem vouwt maar dat hij in het heeste van de strijd maar wat graag vertrouwt op TO's anticonceptiepil en helemaal niet genegen is om te zeggen ; 'momentje maar voor de extra pretbeleving en kindervrijheid rol ik er graag nog even een rubbertje omheen als je het niet erg vindt'.
Volgens mij was TO degene die het condoom niet 'romantisch' vond en wilde haar vriend dit juist wel. Ik denk dus dat TO best wel een beetje wist waar ze mee bezig was (helemaal omdat hij juist zo bang was dat ze per ongeluk zwanger zou raken, dus dan heb je goed uitgezocht hoe je dat kunt voorkomen). Ik denk dat ze idd van schrik door zijn -begrijpelijke- reactie toch is gaan nadenken over abortus, maar dat ze eigenlijk stiekem gewoon graag een kindje wilt.
Ik denk eigenlijk dat het vooral lullig is voor hem dat zijn vriendin ondanks zijn waarschuwingen niet goed heeft opgelet (helemaal toen ze begon over te geven had ze beter moeten weten) en dat hij nu geen keuze heeft. Ik vind ook dat de keus toch bij TO ligt, omdat het haar buik is waar een kind in groeit. Maar eigenlijk heeft ze die keuze al min of meer bewust gemaakt toen ze besloot het -bij haar bekende- risico op zwangerschap te nemen.
dinsdag 10 november 2009 om 21:43
dinsdag 10 november 2009 om 21:50
quote:Hij vond die dubbele bescherming blijkbaar toch niet ZO noodzakelijk, anders had hij wel de nodige maatregelen genomen.
Zoals TO het beschrijft heeft zij hem min of meer overgehaald om zonder condoom seks te hebben. Als je er van uit gaat dat je vriendin de pil slikt (kans op zwangerschap bij goed gebruik 1 op 1000000 vrouwen/jr), kan ik me voorstellen dat je je laat 'overhalen'. Wat niet betekent dat je instemt met een reëel verhoogde kans op zwangerschap wanneer je de pil niet correct gebruikt/deze niet werkzaam is door overgeven. Ik denk niet dat de vriend van TO hiervan op de hoogte was.
Hoe dan ook, gebeurd is gebeurd, nu is het een kwestie van de juiste beslissing nemen. En daarin moet ieder zijn eigen keuze maken, waarbij de keuze van de vrouw toch doorslaggevend is.
Zoals TO het beschrijft heeft zij hem min of meer overgehaald om zonder condoom seks te hebben. Als je er van uit gaat dat je vriendin de pil slikt (kans op zwangerschap bij goed gebruik 1 op 1000000 vrouwen/jr), kan ik me voorstellen dat je je laat 'overhalen'. Wat niet betekent dat je instemt met een reëel verhoogde kans op zwangerschap wanneer je de pil niet correct gebruikt/deze niet werkzaam is door overgeven. Ik denk niet dat de vriend van TO hiervan op de hoogte was.
Hoe dan ook, gebeurd is gebeurd, nu is het een kwestie van de juiste beslissing nemen. En daarin moet ieder zijn eigen keuze maken, waarbij de keuze van de vrouw toch doorslaggevend is.
dinsdag 10 november 2009 om 21:51
Magia, als ik het zo lees doe je het echt alleen voor je vriend als je uiteindelijk besluit tot abortus. In hoeverre denk je met hem verder te kunnen als je de abortus laat uitvoeren? Wat denk je, stap je daar makkelijk overheen, of zou je hem (blijven) verwijten dat hij je een keuze heeft laten maken tussen jullie kindje en hem?
Als jij besluit om jullie kindje te houden, hoe groot acht je dan de kans dat hij bijdraait, en hoe groot is de kans dat je jullie kindje alleen moet opvoeden? Zou je het willen en kunnen, een kind in je eentje opvoeden? Heb je veel naaste familie en/of vrienden die je in het uiterste geval zouden kunnen helpen?
Ik snap op zich wel dat hij 'verder gaat met zijn leven'. Hij zit nog in een soort van ontkennende fase, en het is niet zijn lichaam waarin de hormonen rondrazen als een dolle.
Jullie zijn niet handig geweest met anticonceptie, maar goed, dat is geweest en de feiten liggen op tafel. Er zal binnen een paar dagen toch een beslissing genomen moeten worden. Je vriend moet zich realiseren dat het leven niet 100% 'maakbaar' is. Je kunt het scenario nog zo goed in je hoofd hebben (eerst werken, dan een huis, dan trouwen, dan kindjes), er kan altijd iets gebeuren dat de volgorde door elkaar gooit of dat een van de stappen niet wordt genomen. Dit is nu gebeurd bij jullie, het kind dient zich al aan. Beetje jammer wel als jullie kindje niet mag komen omdat het niet op het juiste moment komt. Daar had hij (hadden jullie) aan moeten denken op het moment supreme, toen jullie slordig waren met de anticonceptie.
Als ik je postings lees, neig je naar houden. Iets dat ik me goed kan voorstellen. Als dat je insteek blijft, ga dan vooral na of je iets aan je omgeving zult hebben. Qua spullen, qua mentale steun als je vriend besluit bij je weg te gaan. Hoe sterk sta je in je schoenen, hoe standvastig ben je als je een besluit genomen hebt, hoe sterk is jullie relatie om dit te kunnen doorstaan... Allemaal punten om te overdenken voordat je over een paar dagen bij de kliniek zit. Sterkte.
Als jij besluit om jullie kindje te houden, hoe groot acht je dan de kans dat hij bijdraait, en hoe groot is de kans dat je jullie kindje alleen moet opvoeden? Zou je het willen en kunnen, een kind in je eentje opvoeden? Heb je veel naaste familie en/of vrienden die je in het uiterste geval zouden kunnen helpen?
Ik snap op zich wel dat hij 'verder gaat met zijn leven'. Hij zit nog in een soort van ontkennende fase, en het is niet zijn lichaam waarin de hormonen rondrazen als een dolle.
Jullie zijn niet handig geweest met anticonceptie, maar goed, dat is geweest en de feiten liggen op tafel. Er zal binnen een paar dagen toch een beslissing genomen moeten worden. Je vriend moet zich realiseren dat het leven niet 100% 'maakbaar' is. Je kunt het scenario nog zo goed in je hoofd hebben (eerst werken, dan een huis, dan trouwen, dan kindjes), er kan altijd iets gebeuren dat de volgorde door elkaar gooit of dat een van de stappen niet wordt genomen. Dit is nu gebeurd bij jullie, het kind dient zich al aan. Beetje jammer wel als jullie kindje niet mag komen omdat het niet op het juiste moment komt. Daar had hij (hadden jullie) aan moeten denken op het moment supreme, toen jullie slordig waren met de anticonceptie.
Als ik je postings lees, neig je naar houden. Iets dat ik me goed kan voorstellen. Als dat je insteek blijft, ga dan vooral na of je iets aan je omgeving zult hebben. Qua spullen, qua mentale steun als je vriend besluit bij je weg te gaan. Hoe sterk sta je in je schoenen, hoe standvastig ben je als je een besluit genomen hebt, hoe sterk is jullie relatie om dit te kunnen doorstaan... Allemaal punten om te overdenken voordat je over een paar dagen bij de kliniek zit. Sterkte.
dinsdag 10 november 2009 om 21:58
dinsdag 10 november 2009 om 22:01
quote:Uggla schreef op 10 november 2009 @ 20:22:
Zou je uiteindelijk wel willen leven zonder kindje met een man die je een abortus heeft opgelegd die je zelf niet wilde?
Maar denk je dat hij wil leven met een vrouw die hem een kind heeft gegeven dat hij niet wilde?
Abortus is hoeft niet zo traumatisch te zijn en een kind nooooit meer willen missen is altijd achteraf.
Zou je uiteindelijk wel willen leven zonder kindje met een man die je een abortus heeft opgelegd die je zelf niet wilde?
Maar denk je dat hij wil leven met een vrouw die hem een kind heeft gegeven dat hij niet wilde?
Abortus is hoeft niet zo traumatisch te zijn en een kind nooooit meer willen missen is altijd achteraf.
dinsdag 10 november 2009 om 22:16
Ik vind het feit van dat al dan niet dubbele bescherming en of hij dat nou wel wilde en zij niet totaal irrelevant. Als hij dat namelijk wel perse gewild had, dan had hij gewoon een condoom om moeten doen of zichzelf maar een handje moeten helpen. Maar dat heeft hij niet gedaan, dus hij is er net zo goed verantwoordelijk voor. Dus hij moet nu niet komen met dat hij zich bedrogen voelt, want dat is naar mijn mening echt onzin.
Het is een vaststaand feit dat er momenteel een kindje aan het groeien is in je buik en het grote punt is: wat nu te doen, abortus of niet?
Ik denk dat je je zeker niet alleen maar moet laten leiden door je vriend, maar diep in jezelf na te gaan, wat wil jij? Wat zouden je gevoelens zijn als je vriend heel anders had gereageerd op je zwangerschap? Had je dan ook nog een abortus overwogen?
In hoeverre is deze relatie jou dierbaar? Ga je inderdaad zover dat je het kindje laat weg halen? Denk je dat je dan inderdaad net zoveel van hem zal houden als voorheen? Is hij dan nog steeds DE man voor jou? Denk hier heel erg goed over na, want een abortus is niet niks, echt niet. Het gaat niet om "een klompje cellen", maar om een kind. Jouw kind, jullie kind.
Als je niet helemaal achter de abortus staat, dan draag je dit je hele leven lang met je mee. En ik betwijfel of je dan nog gelukkig kunt zijn in je relatie.
Aan de andere kant moet je ook goed nadenken over het feit of je je kindje een goede opvoeding kunt geven. Zijn er bijvoorbeeld voldoende financiële middelen, heb je hulp van je ouders, zus, broer ed. Want het is inderdaad een hele verantwoordelijkheid. Moeder ben je nu eenmaal voor je hele leven. Kun je dit aan? Want je kind heeft recht op een goede en liefdevolle opvoeding.
Maar, en ik spreek uit ervaring want ik heb zelf 3 kinderen, je krijgt er ook zo ontzettend veel voor terug!! Het is inderdaad zo dat kinderen veel kosten, dat je niet zomaar even de stad in kunt, dat je behoorlijk wordt beperkt in je vrijheid, het niet alleen maar rozegeur en maneschijn is, maar de liefde die je terugontvangt... ik zou het niet kunnen missen! Het is echt niet alleen maar een last en een opgave, echt niet.
Maar dit is mijn mening, anders had ik ook niet 3 kinderen gehad. Iedereen kijkt hier anders tegenaan. En jij moet naar jezelf kijken.
Ik wens je dan ook heel veel sterkte bij welke keuze dan ook die je gaat nemen. Want de keuze moet je zelf nemen, niet je ouders, je vriendinnen, of iemand van dit forum.
Ik hoop dat je voor jezelf de juiste keuze gaat maken, wat dit dan ook mag zijn, en hier in vrede mee kunt leven.
Het is een vaststaand feit dat er momenteel een kindje aan het groeien is in je buik en het grote punt is: wat nu te doen, abortus of niet?
Ik denk dat je je zeker niet alleen maar moet laten leiden door je vriend, maar diep in jezelf na te gaan, wat wil jij? Wat zouden je gevoelens zijn als je vriend heel anders had gereageerd op je zwangerschap? Had je dan ook nog een abortus overwogen?
In hoeverre is deze relatie jou dierbaar? Ga je inderdaad zover dat je het kindje laat weg halen? Denk je dat je dan inderdaad net zoveel van hem zal houden als voorheen? Is hij dan nog steeds DE man voor jou? Denk hier heel erg goed over na, want een abortus is niet niks, echt niet. Het gaat niet om "een klompje cellen", maar om een kind. Jouw kind, jullie kind.
Als je niet helemaal achter de abortus staat, dan draag je dit je hele leven lang met je mee. En ik betwijfel of je dan nog gelukkig kunt zijn in je relatie.
Aan de andere kant moet je ook goed nadenken over het feit of je je kindje een goede opvoeding kunt geven. Zijn er bijvoorbeeld voldoende financiële middelen, heb je hulp van je ouders, zus, broer ed. Want het is inderdaad een hele verantwoordelijkheid. Moeder ben je nu eenmaal voor je hele leven. Kun je dit aan? Want je kind heeft recht op een goede en liefdevolle opvoeding.
Maar, en ik spreek uit ervaring want ik heb zelf 3 kinderen, je krijgt er ook zo ontzettend veel voor terug!! Het is inderdaad zo dat kinderen veel kosten, dat je niet zomaar even de stad in kunt, dat je behoorlijk wordt beperkt in je vrijheid, het niet alleen maar rozegeur en maneschijn is, maar de liefde die je terugontvangt... ik zou het niet kunnen missen! Het is echt niet alleen maar een last en een opgave, echt niet.
Maar dit is mijn mening, anders had ik ook niet 3 kinderen gehad. Iedereen kijkt hier anders tegenaan. En jij moet naar jezelf kijken.
Ik wens je dan ook heel veel sterkte bij welke keuze dan ook die je gaat nemen. Want de keuze moet je zelf nemen, niet je ouders, je vriendinnen, of iemand van dit forum.
Ik hoop dat je voor jezelf de juiste keuze gaat maken, wat dit dan ook mag zijn, en hier in vrede mee kunt leven.
dinsdag 10 november 2009 om 22:36
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten een aantal jaar terug
We waren dik verliefd, goede banen, alles was top
totdat ik onverwachts zwanger werd, terwijl we altijd condooms gebruikte.
Ook hij wilde het niet, zag zijn toekomst heel anders.
wilde eerst trouwen, carriere maken.
Ik woonde op kamers, Ik zou met het kindje alleen komen te staan, zonder ruimte, zonder steun van hem, hij wilde niets met het kindje te maken hebben
Maar als ik het weg liet halen, ' zou alles hetzelfde blijven'
Ik heb het uiteindelijk weg laten halen, heb mijn spullen gepakt en ben bij hem weg gegaan.
Ik denk dat een relatie niet meer werkt of je het kindje krijgt of niet..
We waren dik verliefd, goede banen, alles was top
totdat ik onverwachts zwanger werd, terwijl we altijd condooms gebruikte.
Ook hij wilde het niet, zag zijn toekomst heel anders.
wilde eerst trouwen, carriere maken.
Ik woonde op kamers, Ik zou met het kindje alleen komen te staan, zonder ruimte, zonder steun van hem, hij wilde niets met het kindje te maken hebben
Maar als ik het weg liet halen, ' zou alles hetzelfde blijven'
Ik heb het uiteindelijk weg laten halen, heb mijn spullen gepakt en ben bij hem weg gegaan.
Ik denk dat een relatie niet meer werkt of je het kindje krijgt of niet..
dinsdag 10 november 2009 om 22:51
dinsdag 10 november 2009 om 23:44
En jij bagatelliseert iets dat voor veel mensen een ingrijpende beslissing is. Het is maar hoe je het bekijkt misspoez. Als je in een abortuskliniek komt voor de abortus wordt eerst nog een echo gemaakt. Als je dan 12 weken of nog verder bent en je ziet de handjes, voetjes, het hoofdje en de ieniemini organen, dan kan dat echt schrikken zijn. Goed beschouwd noemen we het pas een kind na de geboorte, maar desalniettemin is het levensvatbaar vanaf 23 weken, 3 weken na de maximale termijn voor een abortus.
Maar goed, laat ik me nog verleiden tot een pro/contra abortus discussie, en dat vind ik echt niet oke in een topic als dit. Denk dat Magia (sorry maar ik moet steeds denken aan maggi) het al moeilijk genoeg vindt.
Maar goed, laat ik me nog verleiden tot een pro/contra abortus discussie, en dat vind ik echt niet oke in een topic als dit. Denk dat Magia (sorry maar ik moet steeds denken aan maggi) het al moeilijk genoeg vindt.
dinsdag 10 november 2009 om 23:46
Of je zegt dat je het niet hoeft te zien, dat kan ook.
Ik bagatelliseer het niet, maar ik vind wel dat er ook tegengeluiden moeten zjin. Een abortus kan ook gewoon de juiste keuze zijn en jou de regie over je leven teruggeven.
Ik ben niet voor abortus, ik ben er ook niet tegen. Ik ben voor de vrijheid tot het maken van die keuze.
Ik bagatelliseer het niet, maar ik vind wel dat er ook tegengeluiden moeten zjin. Een abortus kan ook gewoon de juiste keuze zijn en jou de regie over je leven teruggeven.
Ik ben niet voor abortus, ik ben er ook niet tegen. Ik ben voor de vrijheid tot het maken van die keuze.
dinsdag 10 november 2009 om 23:50
quote:misspoez schreef op 10 november 2009 @ 23:37:
Het gaat erom dat mensen hier TS een schuldgevoel proberen aan te praten. Een foetus van 12 weken is géén kindje. Abortus is geen voorbehoedsmiddel maar kan wel een keuze zijn en het is niet eerlijk om daar een drama van te maken. Zo vreselijk is het niet.Maar wel degelijk meer dan een klomp cellen. En dat kan ook niemand ontkennen.
Het gaat erom dat mensen hier TS een schuldgevoel proberen aan te praten. Een foetus van 12 weken is géén kindje. Abortus is geen voorbehoedsmiddel maar kan wel een keuze zijn en het is niet eerlijk om daar een drama van te maken. Zo vreselijk is het niet.Maar wel degelijk meer dan een klomp cellen. En dat kan ook niemand ontkennen.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 10 november 2009 om 23:51
Ik vind eigenlijk dat jou vriend zich niet mag bemoeien met je keuze. Hij zou achter je moeten staan met welke keuze je ook neemt. En je daar ook in moet steunen!
Heb je zelf een kinderwens? Als dat zo is zou ik het kindje laten komen want waarom nu niet en over 10 jaar wel?
Alleen omdat je geen geschikt huis hebt/baan/vriend e.d.? Er is nooit een goed moment.
En mocht je de zwangersschap willen afbreken doe het dan zo snel mogelijk en wacht niet tot 12 weken want dan is het al een echt kindje.
Sterkte met je keuze want welke keuze je ook maakt en heeft beide consequenties qua gevoel.
Als je de zwangersschap laat afbreken krijg je misschien spijt en zal je voor de rest van je leven denken toen zou mijn kindje geboren worden e.d. en dit gaat meespelen in je huidige relatie.
En laat je je kindje komen dan heb je misschien een vriend die je verlaat of jullie relatie zal nooit meer het zelfde zijn!
Heel veel sterkte!
Heb je zelf een kinderwens? Als dat zo is zou ik het kindje laten komen want waarom nu niet en over 10 jaar wel?
Alleen omdat je geen geschikt huis hebt/baan/vriend e.d.? Er is nooit een goed moment.
En mocht je de zwangersschap willen afbreken doe het dan zo snel mogelijk en wacht niet tot 12 weken want dan is het al een echt kindje.
Sterkte met je keuze want welke keuze je ook maakt en heeft beide consequenties qua gevoel.
Als je de zwangersschap laat afbreken krijg je misschien spijt en zal je voor de rest van je leven denken toen zou mijn kindje geboren worden e.d. en dit gaat meespelen in je huidige relatie.
En laat je je kindje komen dan heb je misschien een vriend die je verlaat of jullie relatie zal nooit meer het zelfde zijn!
Heel veel sterkte!
dinsdag 10 november 2009 om 23:53
Vanaf 12 weken vind ik toch wel dat het een levend wezentje is met alles erop en eraan.....Ik vind 6 tot 8 weken toch wel het maximum alhoewel dat er dan wel al een hartje klopt.
En ik ben niet tegen of voor abortus , het is fijn dat die mogelijkheid bestaat, maar avborteren in week 20 gaat me persoonlijk wat ver want dan ben je al op de helft...
En ik ben niet tegen of voor abortus , het is fijn dat die mogelijkheid bestaat, maar avborteren in week 20 gaat me persoonlijk wat ver want dan ben je al op de helft...
