Kinderen
alle pijlers
Hoe erg is een bevalling?
vrijdag 13 november 2009 om 14:24
Aangezien er aardig wat ervaringsdeskundigen op dit forum aanwezig zijn, zou ik weleens willen weten hoe erg een bevalling is. Het enige wat je vaak hoort, is dat je de pijn vergeet als je het kindje ziet. Maar bijna niemand vertelt over het inknippen en allerlei andere nare dingen. Ik snap ook wel dat je daar niet meteen alle details over gaat vertellen, het is toch een beetje privé!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
vrijdag 13 november 2009 om 20:18
Is de placentaprik die prik die je krijgt om het bloeden tegen te gaan? Die heb ik namelijk ook drie keer gehad. Bij de laatste zei de verpleegster: "Ik ga nu die prik geven, je moet me niet gaan schoppen hoor" en ze herhaalde het zelfs nog een keer. Deed me geen zeer, maar schijnt wel normaal te zijn.
Het is een dooddoener, maar:: Ik Zou Het Zo Weer Over Doen.
Het is een dooddoener, maar:: Ik Zou Het Zo Weer Over Doen.
vrijdag 13 november 2009 om 20:20
Je krijgt niet altijd een ruggenprik, ook al lag dat in de planning. Bij de eerste kwam ik, door niet vorderde onsluiting en weëenopwekkers, in aanmerking voor een ruggenprik. Helaas kwam er een spoedgeval tussendoor (op zaterdag) en was er geen anesthesist beschikbaar voor bij mijn ruggenprik. Toen de OK vrij was, had ik 8 cm onsluiting en was het dus te laat. Uiteindelijk met KS bevallen.
Bij de tweede had ik de keus om een ruggenprik te nemen, het ging best goed, maar omdat we de nacht in gingen en en de anesthesist er nog was, heb ik hem toch laten zetten. Heerlijk! De rest was daarna nog steeds afzien, kind kon er niet uit. De knip heb ik wel gevoeld, maar deed geen pijn. Kun je nagaan hoe zeer een wee doet. Van binnen was het ook nog gescheurd, dus toch een TR. Ik heb uiteindelijk van de TR meer last gehad dan van de KS.
Bevallen doet echt pijn, je bent het niet zo maar vergeten, maar het is wel de moeite waard. Anders wilde er niemand een tweede kind.
Bij de tweede had ik de keus om een ruggenprik te nemen, het ging best goed, maar omdat we de nacht in gingen en en de anesthesist er nog was, heb ik hem toch laten zetten. Heerlijk! De rest was daarna nog steeds afzien, kind kon er niet uit. De knip heb ik wel gevoeld, maar deed geen pijn. Kun je nagaan hoe zeer een wee doet. Van binnen was het ook nog gescheurd, dus toch een TR. Ik heb uiteindelijk van de TR meer last gehad dan van de KS.
Bevallen doet echt pijn, je bent het niet zo maar vergeten, maar het is wel de moeite waard. Anders wilde er niemand een tweede kind.
Home is where your wifi connects automatically.
vrijdag 13 november 2009 om 20:33
Nou Welpie.. Ik heb van de eerste een keizersnede gehad. Hartstikke fijn. De 2e was een vaginale bevalling en dat was de eerste en laatste keer ook al was het enig kind geweest.
Ik vond de bevalling een verschrikking, oer gênant en erg pijnlijk. Dat laatste kwam doordat ik erg angstig en bang was.
Niks geen roze wolk toen mijn zoon geboren was alleen een opluchting dat het gebeurd was.
Knip en hechten heb ik niet gevoeld.
Ik vond de bevalling een verschrikking, oer gênant en erg pijnlijk. Dat laatste kwam doordat ik erg angstig en bang was.
Niks geen roze wolk toen mijn zoon geboren was alleen een opluchting dat het gebeurd was.
Knip en hechten heb ik niet gevoeld.
vrijdag 13 november 2009 om 20:54
En dan is er natuurlijk dat fabeltje dat je de pijn zo bent vergeten...
Dat fabeltje klopt in mijn geval, in die zin dat ik nog wel wéét dat de weeen pijn deden, maar ik me die pijn niet kan herinneren. Echt raar vind ik.
Nu twee jaar geleden lag ik tijdens de sinterklaasintocht al de tweede dag in het ziekenhuis voor een inleiding met 42 weken. Ik zat nog helemaal potdicht en het inleiden ging niet. Aan het eind van de vierde dag braken spontaan mijn vliezen en op de vijfde dat had ik net genoeg ontsluiting om het infuus aan te zetten. Helaas zorgde zelfs het infuus op de hoogste stand en bijbehorende weeenstormen ook niet voor voldoende ontsluiting en heb ik 's avonds op die vijfde dag een spoedkeizersnede gehad. Mijn dochter is op 20 november geboren.
Nu ben ik zwanger van haar broertje en ben ik heel erg benieuwd of ik nu een natuurlijke bevalling mee mag maken. Hoewel de keizersnede en het herstel me 100% zijn meegevallen lijkt het me heel mooi om natuurlijk te bevallen. Het is nu beleid in mijn ziekenhuis om je uiterlijk tot 41 weken rond te laten lopen. Ik heb voor mezelf al besloten dat ik niet meer ingeleid wil worden, dus dit jongetje zal zich voor 41 weken uit zichzelf moeten melden.
Overigens ken ik in mijn omgeving maar twee vrouwen die helemaal probleemloos zonder complicaties zijn bevallen. Verder alleen maar verhalen over inleidingen, vacuumpompen, keizersnedes en niet uit zichzelf komende placenta's...
Dat fabeltje klopt in mijn geval, in die zin dat ik nog wel wéét dat de weeen pijn deden, maar ik me die pijn niet kan herinneren. Echt raar vind ik.
Nu twee jaar geleden lag ik tijdens de sinterklaasintocht al de tweede dag in het ziekenhuis voor een inleiding met 42 weken. Ik zat nog helemaal potdicht en het inleiden ging niet. Aan het eind van de vierde dag braken spontaan mijn vliezen en op de vijfde dat had ik net genoeg ontsluiting om het infuus aan te zetten. Helaas zorgde zelfs het infuus op de hoogste stand en bijbehorende weeenstormen ook niet voor voldoende ontsluiting en heb ik 's avonds op die vijfde dag een spoedkeizersnede gehad. Mijn dochter is op 20 november geboren.
Nu ben ik zwanger van haar broertje en ben ik heel erg benieuwd of ik nu een natuurlijke bevalling mee mag maken. Hoewel de keizersnede en het herstel me 100% zijn meegevallen lijkt het me heel mooi om natuurlijk te bevallen. Het is nu beleid in mijn ziekenhuis om je uiterlijk tot 41 weken rond te laten lopen. Ik heb voor mezelf al besloten dat ik niet meer ingeleid wil worden, dus dit jongetje zal zich voor 41 weken uit zichzelf moeten melden.
Overigens ken ik in mijn omgeving maar twee vrouwen die helemaal probleemloos zonder complicaties zijn bevallen. Verder alleen maar verhalen over inleidingen, vacuumpompen, keizersnedes en niet uit zichzelf komende placenta's...
vrijdag 13 november 2009 om 21:21
He Tess twee? Ben ik er dan eentje van?
Heb helemaal geen complicaties gehad terwijl ik toch echt twee keer met een ruggeprik ben bevallen en wat ik iedereen (nadat je je ingelezen hebt) aanbeveel. Vooral lekker doen. Slaat nergens op die pijn, is nergens voor nodig.
Heb helemaal geen complicaties gehad terwijl ik toch echt twee keer met een ruggeprik ben bevallen en wat ik iedereen (nadat je je ingelezen hebt) aanbeveel. Vooral lekker doen. Slaat nergens op die pijn, is nergens voor nodig.
Verander wat je niet kunt accepteren en accepteer wat je niet kunt veranderen
vrijdag 13 november 2009 om 21:27
Ik vond het heel heel heel erg vreselijk en pijnlijk.
Gelukkig 'vergeet' je pijn weer, in die zin dat je het gevoel niet meer kunt oproepen en herbeleven. Niet alleen bij bevallingen uiteraard, ook bijvoorbeeld bij een gebroken arm. Je weet dat het pijn deed en wat je toen dacht etc etc. Maar het gevoel van pijn weer voelen, dat gaat niet.
O ja en lichamelijk is het ook allemaal weer goed gekomen.
Gelukkig 'vergeet' je pijn weer, in die zin dat je het gevoel niet meer kunt oproepen en herbeleven. Niet alleen bij bevallingen uiteraard, ook bijvoorbeeld bij een gebroken arm. Je weet dat het pijn deed en wat je toen dacht etc etc. Maar het gevoel van pijn weer voelen, dat gaat niet.
O ja en lichamelijk is het ook allemaal weer goed gekomen.
vrijdag 13 november 2009 om 21:31
vrijdag 13 november 2009 om 21:31
Mijn bevalling was echt vreselijk. Ik heb serieus psychische nazorg aangeboden gekregen omdat ze zorgen hadden dat ik er een soort van trauma aan over zou houden. En als ik eraan terugdenk, oh die pijn, en de zorgen om ons kindje wat klemzat, vreselijk. Maar, bij mij was het cliche gewoon waar: ik had haar op mijn buik en mijn wereld kleurde roze (en daarna zwart omdat ik k.o ging door het bloedeverlies maar ok...
). Ik heb die nazorg lachend afgewezen en kon alleen maar gelukkig zijn met ons meisje. Ik wist direct dat ik er nog eentje wilde. Dit keer ook nogeens een zwangerschap die vreselijk was, keizersnede die vreselijk was, maar een prachtig manneke en weer een roze wolk. Ik weet verstandelijk dat het allemaal echt erg was, maar gevoelsmatig als ik eraan terugdenk, denk ik alleen maar aan die mooie momenten, en de meeste mensen denken dat ik dat zeg om zwangeren te sparen die nog 'moeten', maar het is echt zo.
Dus ja hoe erg, nou echt erg, maar so what?
). Ik heb die nazorg lachend afgewezen en kon alleen maar gelukkig zijn met ons meisje. Ik wist direct dat ik er nog eentje wilde. Dit keer ook nogeens een zwangerschap die vreselijk was, keizersnede die vreselijk was, maar een prachtig manneke en weer een roze wolk. Ik weet verstandelijk dat het allemaal echt erg was, maar gevoelsmatig als ik eraan terugdenk, denk ik alleen maar aan die mooie momenten, en de meeste mensen denken dat ik dat zeg om zwangeren te sparen die nog 'moeten', maar het is echt zo. Dus ja hoe erg, nou echt erg, maar so what?
vrijdag 13 november 2009 om 21:31
quote:arwen173 schreef op 13 november 2009 @ 19:42:
milaatje, een inenting hoeft over het algemeen niet onder begeleiding van een anesthesist, in het ziekenhuis, aan de monitor. Alleen dat al laat zien dat er iets meer risicoos zitten aan een ruggeprik. Dus die vergelijking vind ik een beetje appels en peren. Overigens moet je vooral een ruggeprik nemen of laten zetten als je daar behoefte aan hebt. Dat vind ik geen discussie waard.Ik probeer aan alleen maar aan te duiden dat zelfs de meest onschuldige interventies ernstige gevolgens kunnen hebben. Alleen die kans is zeer klein. Zo ook met een spinaal. Het is veilig en de kans op complicaties gering. Het betreft geen invasieve procedure en daarom vind ik het jammer dat vrouwen soms zo bang worden gemaakt. Genoeg vrouwen die het liefst met verdoving willen bevallen, maar dat niet durven door de verhalen via bijvoorbeeld google. Geen enkele arts die er aan denkt om iemand onnodig in gevaar te brengen. Echt.
milaatje, een inenting hoeft over het algemeen niet onder begeleiding van een anesthesist, in het ziekenhuis, aan de monitor. Alleen dat al laat zien dat er iets meer risicoos zitten aan een ruggeprik. Dus die vergelijking vind ik een beetje appels en peren. Overigens moet je vooral een ruggeprik nemen of laten zetten als je daar behoefte aan hebt. Dat vind ik geen discussie waard.Ik probeer aan alleen maar aan te duiden dat zelfs de meest onschuldige interventies ernstige gevolgens kunnen hebben. Alleen die kans is zeer klein. Zo ook met een spinaal. Het is veilig en de kans op complicaties gering. Het betreft geen invasieve procedure en daarom vind ik het jammer dat vrouwen soms zo bang worden gemaakt. Genoeg vrouwen die het liefst met verdoving willen bevallen, maar dat niet durven door de verhalen via bijvoorbeeld google. Geen enkele arts die er aan denkt om iemand onnodig in gevaar te brengen. Echt.
vrijdag 13 november 2009 om 21:40
ik denk eerder dat er vrouwen kiezen voor pijnstilling van te voren, zonder zich goed in te lezen in de mogelijkheden en de mogelijke consequenties. Volgens mij zijn er maar weinig die bnag zijn van te voren. Ik ben dan misschien een uitzondering, maar 1 van mijn eerste patienten op de ic was een vrouw bij wie het zetten van een ruggeprik dramatische gevolgen had. Extreem zeldzame complicatie, maar heeft zo'n indruk op me gemaakt, dat ik dat echt nooit wil. Ook al weet ik dat het een zeldzame uitzondering is.
vrijdag 13 november 2009 om 21:43
aanvulling, vaak kan pijnstilling niet eens meer, omdat je te ver bent in de bevalling. Dat moet je je wel goed realiseren. Of omdat de baby het moeilijk heeft. En dat is alleen maar goed, want dat betekent dat als het nog wel kan, dat het ook verantwoord is, maar het is niet zo dat je van te voren zeker kan zijn dat je altijd pijnstilling krijgt. Tenzij het gaat om een geplande inleiding. Of omdat je toch al in het ziekenhuis ligt. Ik ben in 2 uur bevallen, wanneer had ik ooit die ruggeprik moeten laten zetten? Ook al waren het 2 verdomd pijnlijke uren.
vrijdag 13 november 2009 om 22:05
quote:arwen173 schreef op 13 november 2009 @ 21:40:
ik denk eerder dat er vrouwen kiezen voor pijnstilling van te voren, zonder zich goed in te lezen in de mogelijkheden en de mogelijke consequenties. Volgens mij zijn er maar weinig die bnag zijn van te voren. Ik ben dan misschien een uitzondering, maar 1 van mijn eerste patienten op de ic was een vrouw bij wie het zetten van een ruggeprik dramatische gevolgen had. Extreem zeldzame complicatie, maar heeft zo'n indruk op me gemaakt, dat ik dat echt nooit wil. Ook al weet ik dat het een zeldzame uitzondering is.Jammer dat je zo bang bent geworden, maar goed om te horen dat de bevallingen zo vlot zijn verlopen. Maar ik snap het advies van google raadplegen niet zo goed. Want je geeft nu zelf al aan dat de kans wel heel klein is op complicaties (dat ook zo is). En op google staan de meest verschrikkelijke verhalen beschreven (die vaak niet kloppen en indien dat wel zo is,dat de excessen zijn) die niet helpend zijn om met gezond verstand een keuze te maken. En dat vind ik jammer.
ik denk eerder dat er vrouwen kiezen voor pijnstilling van te voren, zonder zich goed in te lezen in de mogelijkheden en de mogelijke consequenties. Volgens mij zijn er maar weinig die bnag zijn van te voren. Ik ben dan misschien een uitzondering, maar 1 van mijn eerste patienten op de ic was een vrouw bij wie het zetten van een ruggeprik dramatische gevolgen had. Extreem zeldzame complicatie, maar heeft zo'n indruk op me gemaakt, dat ik dat echt nooit wil. Ook al weet ik dat het een zeldzame uitzondering is.Jammer dat je zo bang bent geworden, maar goed om te horen dat de bevallingen zo vlot zijn verlopen. Maar ik snap het advies van google raadplegen niet zo goed. Want je geeft nu zelf al aan dat de kans wel heel klein is op complicaties (dat ook zo is). En op google staan de meest verschrikkelijke verhalen beschreven (die vaak niet kloppen en indien dat wel zo is,dat de excessen zijn) die niet helpend zijn om met gezond verstand een keuze te maken. En dat vind ik jammer.
vrijdag 13 november 2009 om 22:10
quote:arwen173 schreef op 13 november 2009 @ 21:43:
aanvulling, vaak kan pijnstilling niet eens meer, omdat je te ver bent in de bevalling. Dat moet je je wel goed realiseren. Of omdat de baby het moeilijk heeft. En dat is alleen maar goed, want dat betekent dat als het nog wel kan, dat het ook verantwoord is, maar het is niet zo dat je van te voren zeker kan zijn dat je altijd pijnstilling krijgt. Tenzij het gaat om een geplande inleiding. Of omdat je toch al in het ziekenhuis ligt. Ik ben in 2 uur bevallen, wanneer had ik ooit die ruggeprik moeten laten zetten? Ook al waren het 2 verdomd pijnlijke uren.Dat hoeft niet altijd hoor, je kan ook prima tijdens een bevalling nog een spinaal geven zonder dat moeder of kind daardoor in gevaar wordt gebracht. Het is anders als het kind er al bijna uit komt, zo als mogelijk bij jou het geval was (al zou dat in de praktijk een spinaal nog kunnen, maar weinig meerwaarde).
aanvulling, vaak kan pijnstilling niet eens meer, omdat je te ver bent in de bevalling. Dat moet je je wel goed realiseren. Of omdat de baby het moeilijk heeft. En dat is alleen maar goed, want dat betekent dat als het nog wel kan, dat het ook verantwoord is, maar het is niet zo dat je van te voren zeker kan zijn dat je altijd pijnstilling krijgt. Tenzij het gaat om een geplande inleiding. Of omdat je toch al in het ziekenhuis ligt. Ik ben in 2 uur bevallen, wanneer had ik ooit die ruggeprik moeten laten zetten? Ook al waren het 2 verdomd pijnlijke uren.Dat hoeft niet altijd hoor, je kan ook prima tijdens een bevalling nog een spinaal geven zonder dat moeder of kind daardoor in gevaar wordt gebracht. Het is anders als het kind er al bijna uit komt, zo als mogelijk bij jou het geval was (al zou dat in de praktijk een spinaal nog kunnen, maar weinig meerwaarde).
vrijdag 13 november 2009 om 22:15
milaa, daar was echt geen tijd voor, echt onmogelijk. Je kan inderdaad natuurlijk ook prima tijdens een bevalling nog een ruggeprik zetten, als deze lang duurt of als de onstluiting langzaam gaat.
Google raadplegen bij medische zaken is nooit echt verstandig, behalve als je patientenfolders kan lezen ofzo, maar ervaringsverhalen moet je niet doen. Bij geen enkele aandoening. Maar ik vind wel dat als je, zonder enige kennis van zaken, van te voren al weet dat je pijnstiling wil, dat je hierover een goed gesprek met je gyn of verlos moet voeren waarbij eerlijk en duidelijk alle voor en nadelen besproken worden.
Google raadplegen bij medische zaken is nooit echt verstandig, behalve als je patientenfolders kan lezen ofzo, maar ervaringsverhalen moet je niet doen. Bij geen enkele aandoening. Maar ik vind wel dat als je, zonder enige kennis van zaken, van te voren al weet dat je pijnstiling wil, dat je hierover een goed gesprek met je gyn of verlos moet voeren waarbij eerlijk en duidelijk alle voor en nadelen besproken worden.
vrijdag 13 november 2009 om 22:31
Tijdens mijn bevalling werd er eigenlijk voor me bepaald dat de ruggeprik gezet zou gaan worden. De pieken waren zo hoog en de ontsluiting vorderde erg langzaam. Ik vond het ook niet bepaald erg Jammere was alleen dat hij niet goed gezet is/er iets mis ging want ik heb er maar 2-3 cm 'plezier' van gehad. Met 8 cm voelde ik alles weer.
vrijdag 13 november 2009 om 22:56
quote:arwen173 schreef op 13 november 2009 @ 22:15:
milaa, daar was echt geen tijd voor, echt onmogelijk. Je kan inderdaad natuurlijk ook prima tijdens een bevalling nog een ruggeprik zetten, als deze lang duurt of als de onstluiting langzaam gaat.
Google raadplegen bij medische zaken is nooit echt verstandig, behalve als je patientenfolders kan lezen ofzo, maar ervaringsverhalen moet je niet doen. Bij geen enkele aandoening. Maar ik vind wel dat als je, zonder enige kennis van zaken, van te voren al weet dat je pijnstiling wil, dat je hierover een goed gesprek met je gyn of verlos moet voeren waarbij eerlijk en duidelijk alle voor en nadelen besproken worden.
Helemaal mee eens!
Ik werk trouwens ook op de IC, mooi vak, niet?
milaa, daar was echt geen tijd voor, echt onmogelijk. Je kan inderdaad natuurlijk ook prima tijdens een bevalling nog een ruggeprik zetten, als deze lang duurt of als de onstluiting langzaam gaat.
Google raadplegen bij medische zaken is nooit echt verstandig, behalve als je patientenfolders kan lezen ofzo, maar ervaringsverhalen moet je niet doen. Bij geen enkele aandoening. Maar ik vind wel dat als je, zonder enige kennis van zaken, van te voren al weet dat je pijnstiling wil, dat je hierover een goed gesprek met je gyn of verlos moet voeren waarbij eerlijk en duidelijk alle voor en nadelen besproken worden.
Helemaal mee eens!
Ik werk trouwens ook op de IC, mooi vak, niet?
vrijdag 13 november 2009 om 23:47
Tijdens mijn eerste zwangerschap was ik, zolang als dat ik wist dat ik zwanger, als de dood voor de bevalling.
Ik zocht ook (heel masochistisch) alle horror verhalen op. Het leek me echt het meest vreselijke wat een vrouw kon overkomen. Als ik er toen voor had kunnen kiezen om het kind te laten zitten, dan had ik dat zeker gedaan.
Nou ben ik ook als de dood voor de tandarts.
Tijdens mijn bevalling heb ik mezelf continu de vraag gesteld .. 'Tandarts of bevallen?' 14 1/2 uur koos ik voor bevallen alleen het laatste uur wenste ik in de stoel van de tandarts te liggen.
Bij de tweede had ik een keizersnede. Lichamelijk appeltje-eitje, maar emotioneel veel lastiger.
Ik zocht ook (heel masochistisch) alle horror verhalen op. Het leek me echt het meest vreselijke wat een vrouw kon overkomen. Als ik er toen voor had kunnen kiezen om het kind te laten zitten, dan had ik dat zeker gedaan.
Nou ben ik ook als de dood voor de tandarts.
Tijdens mijn bevalling heb ik mezelf continu de vraag gesteld .. 'Tandarts of bevallen?' 14 1/2 uur koos ik voor bevallen alleen het laatste uur wenste ik in de stoel van de tandarts te liggen.
Bij de tweede had ik een keizersnede. Lichamelijk appeltje-eitje, maar emotioneel veel lastiger.
zaterdag 14 november 2009 om 00:07
@ Faye. Ik had de dag daarvoor pas gehoord dat het een keizersnede zou worden. Ik had dus geen 'scenario'. Ik kon het emotioneel niet bijbenen. Zo zit je thuis op de bank, zo lig je in een ambulance en zo heb je een kind.
Omdat het weekend was, moest ik bijkomen op de IC tussen allemaal terminale patiënten. Pas na anderhalf uur kreeg ik man en kind bij me. Al die tijd had ik geen idee of het wel of niet goed ging met de babyprinses.
Toen ik naar zaal gebracht werd waren de anderen kinderen er ook al. Het ging me te snel.
Omdat het weekend was, moest ik bijkomen op de IC tussen allemaal terminale patiënten. Pas na anderhalf uur kreeg ik man en kind bij me. Al die tijd had ik geen idee of het wel of niet goed ging met de babyprinses.
Toen ik naar zaal gebracht werd waren de anderen kinderen er ook al. Het ging me te snel.
zaterdag 14 november 2009 om 08:33
Zo zie je maar weer: echt elke bevalling is anders. En als ie al op een andere lijkt, wordt ie wel weer heel anders ervaren.
Ik vond het prima te doen, maar had dan ook een supersnelle. Mijn vliezen braken met een knal, verloskundige gebeld. Vruchtwater was helder, ik voelde verder niks, dus ze zou 'zo wel even komen kijken'. Een half uur later stond ik al op een washandje te bijten en wist ik niet waar ik het zoeken moest. Ik dacht nog: er moet toch pauze tussen de weeën zitten? Ik had elk boek gelezen en voelde me prima voorbereid, maar ik had totaal geen idee meer wat er gebeurde. De vk kwam, ik bleek volledige ontsluiting te hebben en nog een half uur later was baby er. Totaal krap 2 uur over gedaan, waarvan een half uur echte weeën (bleek een weeënstorm te zijn en ze zaten overal, wist ik veel) en een uur persweeën die ook zonder pauze kwamen. Ik dacht dat persweeën 'fijn' zouden voelen, haha, ik dacht alleen maar dat ik explodeerde.
Later vroegen mensen of ik het niet erg vond dat het zo snel ging. Erg, of ik nou twee uur pijn leed of 20? Doe mij er zo nog tien.
Ik vond het prima te doen, maar had dan ook een supersnelle. Mijn vliezen braken met een knal, verloskundige gebeld. Vruchtwater was helder, ik voelde verder niks, dus ze zou 'zo wel even komen kijken'. Een half uur later stond ik al op een washandje te bijten en wist ik niet waar ik het zoeken moest. Ik dacht nog: er moet toch pauze tussen de weeën zitten? Ik had elk boek gelezen en voelde me prima voorbereid, maar ik had totaal geen idee meer wat er gebeurde
. De vk kwam, ik bleek volledige ontsluiting te hebben en nog een half uur later was baby er. Totaal krap 2 uur over gedaan, waarvan een half uur echte weeën (bleek een weeënstorm te zijn en ze zaten overal, wist ik veel) en een uur persweeën die ook zonder pauze kwamen. Ik dacht dat persweeën 'fijn' zouden voelen, haha, ik dacht alleen maar dat ik explodeerde. Later vroegen mensen of ik het niet erg vond dat het zo snel ging. Erg, of ik nou twee uur pijn leed of 20? Doe mij er zo nog tien
.
zaterdag 14 november 2009 om 09:03
"It was the best of times, it was the worst of times..."
Twee keer gedaan. Twee keer een nachtmerrie maar ook twee keer een ware droom. Vooral mijn eerste bevalling was echt heel erg, ik kwam in een weeenstorm waar niet meer tegen op te puffen was, het schuim stond letterlijk op mijn lippen. Ik ga daar niet al te veel over vertellen. Laat ik iig zeggen dat de pijn van de weeen zo erg was dat ik het inknippen en inscheuren (ja, allebei kan ook), de uitdrijving van de placenta en het hechten en de naweeen niet meer heb gevoeld. Wat volgde was het mooiste moment van mijn leven. Ik keek naar mijn baby, mijn baby keek naar mij en ik keek naar mijn man en mijn man keek naar mij, mijn man keek naar onze baby en onze baby keek naar mijn man en de wereld was mooi.
Die bevalling (en ook die andere) beleef ik nog een paar keer per jaar, vooral tijdens een ontspanningsoefening, of tijdens een slaapstadium wil de herinnering zich nog weleens opdringen. Ik moet het dan nog een keer doorvoelen, en ik probeer mezelf dan nog eens te troosten.
De bevallingen zijn echt de ergste en mooiste gebeurtenissen uit mijn leven geweest, dat je van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan in seconden maakt het bijna onwerkelijk.
Het is niet te beschrijven maar het was het waard
Twee keer gedaan. Twee keer een nachtmerrie maar ook twee keer een ware droom. Vooral mijn eerste bevalling was echt heel erg, ik kwam in een weeenstorm waar niet meer tegen op te puffen was, het schuim stond letterlijk op mijn lippen. Ik ga daar niet al te veel over vertellen. Laat ik iig zeggen dat de pijn van de weeen zo erg was dat ik het inknippen en inscheuren (ja, allebei kan ook), de uitdrijving van de placenta en het hechten en de naweeen niet meer heb gevoeld. Wat volgde was het mooiste moment van mijn leven. Ik keek naar mijn baby, mijn baby keek naar mij en ik keek naar mijn man en mijn man keek naar mij, mijn man keek naar onze baby en onze baby keek naar mijn man en de wereld was mooi.
Die bevalling (en ook die andere) beleef ik nog een paar keer per jaar, vooral tijdens een ontspanningsoefening, of tijdens een slaapstadium wil de herinnering zich nog weleens opdringen. Ik moet het dan nog een keer doorvoelen, en ik probeer mezelf dan nog eens te troosten.
De bevallingen zijn echt de ergste en mooiste gebeurtenissen uit mijn leven geweest, dat je van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan in seconden maakt het bijna onwerkelijk.
Het is niet te beschrijven maar het was het waard
