Gezondheid
alle pijlers
Kanker met uitzaaiing
donderdag 17 september 2009 om 18:31
Sinds een paar weken weet ik dat ik melanoomkanker heb (huidkanker) met uitzaaiingen in mijn lymfeklieren.
Eind Juli zijn alle lymfeklieren in mijn linkerlies weggehaald. In 3 van de 11 klieren zaten uitzaaiingen, waarvan de grootste 1.3 cm was (groter dan 0.2 mm wordt al als "groot" gezien). Die uitzaaiing was ook naar het nabijgelegen vetweefsel uitgezaaid.
Bij melanoomkanker (of in ieder geval bij mijn uitzaaiingen) werkt chemo en bestraling niet, verder zijn er ook geen andere medicijnen die de tumorcellen doden.
Dinsdag 22 September ga ik beginnen met een experiment van een medicijn dat zijn 3e fase ingaat. Het medicijn heeft in eerdere experimenten al redelijke resultaten laten zien, maar ook vervelende bijwerkingen (mensen die blijvende darm-problemen hebben, als geperforeerde darmen ed).
De helft van de patienten krijgt het medicijn, de andere helft een placebo. Ook de arts weet niet wat je krijgt. Dit experiment zal 3 jaar duren (of korter als de kanker eerder terugkomt).
Volgens de specialist heb ik 50% kans dat ik over 5 jaar nog leef. Ik ben nu 36 jaar oud met een 2,5 jarig zoontje.
Een 2e kindje zullen we nooit krijgen, want hormonen hebben invloed op melanomen. Daarnaast kunnen uitzaaiingen via de placenta worden doorgegeven.
In het algemeen ben ik positief, maar af en toe is het toch wel moeilijk. In plaats van te denken of ik ooit oma wordt, moet ik denken of ik mijn zoon naar de basisschool kan brengen!
Deze week heb ik het moeilijk. Ik weet niet of het komt doordat de trial (experiment) nu snel dichterbij komt, of omdat je overal kanker tegenkomt, of omdat mijn zoon momenteel met Opa en Oma op vakantie is en ik dus tijd voor mezelf heb.
Wat dat aangaat zal ik blij zijn als ik volgende week kan beginnen, dan doe ik tenminsten iets anders dan alleen maar wachten.
Eind Juli zijn alle lymfeklieren in mijn linkerlies weggehaald. In 3 van de 11 klieren zaten uitzaaiingen, waarvan de grootste 1.3 cm was (groter dan 0.2 mm wordt al als "groot" gezien). Die uitzaaiing was ook naar het nabijgelegen vetweefsel uitgezaaid.
Bij melanoomkanker (of in ieder geval bij mijn uitzaaiingen) werkt chemo en bestraling niet, verder zijn er ook geen andere medicijnen die de tumorcellen doden.
Dinsdag 22 September ga ik beginnen met een experiment van een medicijn dat zijn 3e fase ingaat. Het medicijn heeft in eerdere experimenten al redelijke resultaten laten zien, maar ook vervelende bijwerkingen (mensen die blijvende darm-problemen hebben, als geperforeerde darmen ed).
De helft van de patienten krijgt het medicijn, de andere helft een placebo. Ook de arts weet niet wat je krijgt. Dit experiment zal 3 jaar duren (of korter als de kanker eerder terugkomt).
Volgens de specialist heb ik 50% kans dat ik over 5 jaar nog leef. Ik ben nu 36 jaar oud met een 2,5 jarig zoontje.
Een 2e kindje zullen we nooit krijgen, want hormonen hebben invloed op melanomen. Daarnaast kunnen uitzaaiingen via de placenta worden doorgegeven.
In het algemeen ben ik positief, maar af en toe is het toch wel moeilijk. In plaats van te denken of ik ooit oma wordt, moet ik denken of ik mijn zoon naar de basisschool kan brengen!
Deze week heb ik het moeilijk. Ik weet niet of het komt doordat de trial (experiment) nu snel dichterbij komt, of omdat je overal kanker tegenkomt, of omdat mijn zoon momenteel met Opa en Oma op vakantie is en ik dus tijd voor mezelf heb.
Wat dat aangaat zal ik blij zijn als ik volgende week kan beginnen, dan doe ik tenminsten iets anders dan alleen maar wachten.
woensdag 11 november 2009 om 18:47
Heerlijk gezwommen vanochtend. Super om zo de dag te beginnen. Vanmiddag heb ik voor het eerst een groente smoothie gemaakt. Giga simpel, een mango in stukjes snijden, dat onderin de blender, dan spinaziesla erbovenop (heeeeel veel), en je krijgt een gifgroen drankje dat nog lekker is ook! Was een succes dus, morgen weer!
Nu lekker een salade (heb nog 350 gram spinazie liggen) met cashew nootjes en kaas, en nog wat brood. Lekker tijdens een filmpje eten. Daarna vroeg naar bed.
Kijk voor de verandering weer bijna scheel van de koppijn, dus vroeg naar bed is wel een goed idee. Morgen is er weer een dag!
Nu lekker een salade (heb nog 350 gram spinazie liggen) met cashew nootjes en kaas, en nog wat brood. Lekker tijdens een filmpje eten. Daarna vroeg naar bed.
Kijk voor de verandering weer bijna scheel van de koppijn, dus vroeg naar bed is wel een goed idee. Morgen is er weer een dag!
donderdag 12 november 2009 om 14:47
Bah, vandaag een depri dag. Heb geen zin, zelfs niet in niks doen.
Vandaag malen allerlei negatieve gedachten door mijn kop, niet leuk, maar niks aan te doen.
Zit continue te denken aan het feit dat ik nog maar een stapje van ongeneeselijk af zit.
Hoop, bid en smeek dat we er op tijd bijwaren, en dat er echt nog niks in de rest van mijn lichaam zit. En mocht er toch wat zitten, dat het medicijn zijn werk doet, zodat de tumoren verdwijnen. Bah, bah, bah. Zal ik me maareens gaan bezatten? Lekker drankje van verse bosbessen met een goede scheut bacardi?
Heb vanacht heerlijk 12 uur geslapen, maar het lijkt nog steeds niet genoeg. Misschien moet ik na mijn zakelijke telefoontje zo, maar gewoon even naar bed gaan.
Vandaag malen allerlei negatieve gedachten door mijn kop, niet leuk, maar niks aan te doen.
Zit continue te denken aan het feit dat ik nog maar een stapje van ongeneeselijk af zit.
Hoop, bid en smeek dat we er op tijd bijwaren, en dat er echt nog niks in de rest van mijn lichaam zit. En mocht er toch wat zitten, dat het medicijn zijn werk doet, zodat de tumoren verdwijnen. Bah, bah, bah. Zal ik me maareens gaan bezatten? Lekker drankje van verse bosbessen met een goede scheut bacardi?
Heb vanacht heerlijk 12 uur geslapen, maar het lijkt nog steeds niet genoeg. Misschien moet ik na mijn zakelijke telefoontje zo, maar gewoon even naar bed gaan.
donderdag 12 november 2009 om 16:45
Dank je. Morgen ga ik in ieder geval weer naar kantoor, dat levert alweer veel afleiding.
Heb zulke dagen volgens mij wel nodig hoor. Kan gewoon niet blijven doen of er niks aan de hand is (als mensen bellen en vragen hoe het gaat zeg ik meestal vrolijk "prima"). Moet gewoon een goede middenweg vinden tussen gewoon gezellig zijn, en ziek.
Zal blij zijn als ik over een maand de nieuwe scans krijg en vooral de uitslagen daarvan. Hoop dat dat me weer wat rust kan geven.
Heb zulke dagen volgens mij wel nodig hoor. Kan gewoon niet blijven doen of er niks aan de hand is (als mensen bellen en vragen hoe het gaat zeg ik meestal vrolijk "prima"). Moet gewoon een goede middenweg vinden tussen gewoon gezellig zijn, en ziek.
Zal blij zijn als ik over een maand de nieuwe scans krijg en vooral de uitslagen daarvan. Hoop dat dat me weer wat rust kan geven.
donderdag 12 november 2009 om 20:06
Lieve Swissie, logisch dat je zulke depri.dagen hebt, het zou raar zijn als je ze niet had, maar wel heeeeel naar!! Ik begrijp dat een dagje kantoor je even helemaal kan afleiden van je situatie, werk kan erg louterend zijn. Je hebt een bepaalde rol, bepaalde taken, er zijn verwachtingen, en het kan heel ontspannend zijn daar even in op te gaan! Je bent zoveel: je bent moeder, je bent werknemer, echtgenote, en je bent aan het vechten tegen kanker. Het is ook goed als je dat laatste een keertje kunt vergeten! Ik vind je een kei, ik vind dat je het super doet. Je komt er wel met die middenweg! Ik wens je een hele leuke suksesvolle dag met veel werkplezier en daarna een hele relaxte avond. Knuffel uit Zweden.
donderdag 12 november 2009 om 20:11
Ook een van mij.
Het is inderdaad niet gemakkelijk om de middenweg te vinden tussen ziek zijn en gezellig zijn. Alleen maar zwelgen in je ziek zijn doet je ook geen goed, en met alleen maar gezellig zijn onderdruk je dan weer dat er toch ook een ziekte is...
Toen ik zelf nog niet wist dat ik vleesbomen had, en de kans nog bestond dat mijn gezwellen ook kwaadaardig waren, hield ik heel bewust zogenaamde "gezwelloze dagen". Dagen waarin ik helemaal mijn normale leven oppikte, en ook niet wilde praten over dat er gezwellen in mijn buik zaten.
En dan de dag daarna gaf ik het weer de ruimte, ook aan de gevoelens en de emoties die ik erover had.
Ik denk dat het inderdaad prettig is als je de nieuwe scans hebt gehad. Wat de uitslagen ook mogen zijn.
Juist de onzekerheid en het niet-weten wat er precies aan de hand is, is zo slopend (dat vond ik tenminste).
Veel plezier morgen op kantoor!
Komt je zoontje dit weekend weer thuis?
Het is inderdaad niet gemakkelijk om de middenweg te vinden tussen ziek zijn en gezellig zijn. Alleen maar zwelgen in je ziek zijn doet je ook geen goed, en met alleen maar gezellig zijn onderdruk je dan weer dat er toch ook een ziekte is...
Toen ik zelf nog niet wist dat ik vleesbomen had, en de kans nog bestond dat mijn gezwellen ook kwaadaardig waren, hield ik heel bewust zogenaamde "gezwelloze dagen". Dagen waarin ik helemaal mijn normale leven oppikte, en ook niet wilde praten over dat er gezwellen in mijn buik zaten.
En dan de dag daarna gaf ik het weer de ruimte, ook aan de gevoelens en de emoties die ik erover had.
Ik denk dat het inderdaad prettig is als je de nieuwe scans hebt gehad. Wat de uitslagen ook mogen zijn.
Juist de onzekerheid en het niet-weten wat er precies aan de hand is, is zo slopend (dat vond ik tenminste).
Veel plezier morgen op kantoor!
Komt je zoontje dit weekend weer thuis?
vrijdag 13 november 2009 om 09:56
Een nieuwe dag, een nieuwe ronde! Lieve Swiss ik hoop dat jeje vandaag weer een beetje sterker voelt!
Zou het ook niet zo zijn dat jij je extra depri voelt omdat jij zo weinig van je verdriet deelt met anderen? Het lijkt alsof jij maar doet alsof alles prima met je gaat, en ondertussen krop je alles op, en komt het extra hard bij je terug als je alleen bent.
Nu ben jij nou eenmaal geen klager volgens mij, maar misschien moet je toch kijken of je bepaalde gevoelens kunt delen met anderen...Pak je wel eens de telefoon als je verdrietig bent? Het lijkt mij ook pittig als je man weg is terwijl je in zo'n situatie zit.
En fijn dat mensen als Verana met advies komen..Niemand begrijpt je zo goed als mensen die in de zelfde situatie zitten, of hebben gezeten. Ik probeer mij slechts in te leven, maar dit komt amper in de buurt van de werkelijkheid..
Zo'n "gezwelloze dag" klinkt heel goed! en dapper! (al zou ik niet weten of ik het zelf zou kunnen!)
Zou het ook niet zo zijn dat jij je extra depri voelt omdat jij zo weinig van je verdriet deelt met anderen? Het lijkt alsof jij maar doet alsof alles prima met je gaat, en ondertussen krop je alles op, en komt het extra hard bij je terug als je alleen bent.
Nu ben jij nou eenmaal geen klager volgens mij, maar misschien moet je toch kijken of je bepaalde gevoelens kunt delen met anderen...Pak je wel eens de telefoon als je verdrietig bent? Het lijkt mij ook pittig als je man weg is terwijl je in zo'n situatie zit.
En fijn dat mensen als Verana met advies komen..Niemand begrijpt je zo goed als mensen die in de zelfde situatie zitten, of hebben gezeten. Ik probeer mij slechts in te leven, maar dit komt amper in de buurt van de werkelijkheid..
Zo'n "gezwelloze dag" klinkt heel goed! en dapper! (al zou ik niet weten of ik het zelf zou kunnen!)
vrijdag 13 november 2009 om 10:13
Framboos, heel goed punt. Je slaat eigenlijk wel de spijker op de kop, ik denk dat het inderdaad een probleem is dat ik mezelf sterk probeer te houden.
De telefoon oppakken vind ik ook moeilijk, want mijn zus en mijn (schoon)ouders (die ik natuurlijk eigenlijk het liefst wil bellen), hebben het net zo zwaar met alles als ik. Wil hun niet meer lastig vallen.
Maar ik ga even een vriendinnetje vragen of ik haar af en toe mag bellen. Zij is arts en heeft zelf in haar nabije familie ook een diagnose kanker gehad. Weet zeker dat zij me kan en wil helpen.
Dank je voor het idee!
De telefoon oppakken vind ik ook moeilijk, want mijn zus en mijn (schoon)ouders (die ik natuurlijk eigenlijk het liefst wil bellen), hebben het net zo zwaar met alles als ik. Wil hun niet meer lastig vallen.
Maar ik ga even een vriendinnetje vragen of ik haar af en toe mag bellen. Zij is arts en heeft zelf in haar nabije familie ook een diagnose kanker gehad. Weet zeker dat zij me kan en wil helpen.
Dank je voor het idee!
vrijdag 13 november 2009 om 10:32
Goed zo Swiss! Denk dat je inderdaad vaker je gevoelens moet delen met mensen! En inderdaad je familie wil je niet bezorgder maken dan dat ze al zijn, maar vrienden heb je natuurlijk ook.
Je hebt ook mijn mailadres..ik ben bijna de hele dag online, (vanwege mijn werk je weet wel) mail het van je af!!!! ik wil je dolgraag helpen!! en bellen kunnen we ook altijd..gewoon je verhaal kwijt kunnen...kan al een hele opluchting zijn. Ik meen het hoor!!
Je hebt ook mijn mailadres..ik ben bijna de hele dag online, (vanwege mijn werk je weet wel) mail het van je af!!!! ik wil je dolgraag helpen!! en bellen kunnen we ook altijd..gewoon je verhaal kwijt kunnen...kan al een hele opluchting zijn. Ik meen het hoor!!
vrijdag 13 november 2009 om 15:17
Een goed idee inderdaad van Framboos, om een persoon te zoeken waarbij je je verhaal kwijt kunt!
Weet je: toen ik nog midden in de onzekerheid zat, was ik bijna gevoelloos. Iedereen om mij heen was erg verdrietig, ik niet.
Tot het moment dat (in mijn eigen topic) een medeforumster schreef dat ik ook weleens heel hard mocht huilen en vloeken, en roepen dat ik zou willen dat die gezwellen er nooit gezeten zouden hebben.
Door haar schrijven, moest ik ineens zo ontzettend huilen.
Want ik hield me alleen maar "groot", zocht naar allemaal (spirituele) redenen waarom me dit overkwam.
Maar gewoon even schelden, huilen, en gewoon even roepen dat ik er enorm van baalde dat mij dit overkwam, was zo lekker en luchtte me zo op.
Wat ik hiermee wil zeggen: laat alsjeblieft af en toe tot je doordringen hoe ontzettend vreselijk het allemaal is. Want dat is het gewoon. Baal ervan, en wees boos en verdrietig.
En misschien heel dramatisch, maar ik schrijf het toch: jouw situatie is zoveel ernstiger dan die van mij was....
En vooral: deel het met iemand! Je verdriet, je pijn, je onzekerheden. Om dit allemaal alleen te moeten doen is zo vreselijk (te) zwaar.
Inderdaad: post hier, neem die vriendin in vertrouwen.
Mail Framboos, en eventueel mag je mij ook mailen hoor!
Weet je: toen ik nog midden in de onzekerheid zat, was ik bijna gevoelloos. Iedereen om mij heen was erg verdrietig, ik niet.
Tot het moment dat (in mijn eigen topic) een medeforumster schreef dat ik ook weleens heel hard mocht huilen en vloeken, en roepen dat ik zou willen dat die gezwellen er nooit gezeten zouden hebben.
Door haar schrijven, moest ik ineens zo ontzettend huilen.
Want ik hield me alleen maar "groot", zocht naar allemaal (spirituele) redenen waarom me dit overkwam.
Maar gewoon even schelden, huilen, en gewoon even roepen dat ik er enorm van baalde dat mij dit overkwam, was zo lekker en luchtte me zo op.
Wat ik hiermee wil zeggen: laat alsjeblieft af en toe tot je doordringen hoe ontzettend vreselijk het allemaal is. Want dat is het gewoon. Baal ervan, en wees boos en verdrietig.
En misschien heel dramatisch, maar ik schrijf het toch: jouw situatie is zoveel ernstiger dan die van mij was....
En vooral: deel het met iemand! Je verdriet, je pijn, je onzekerheden. Om dit allemaal alleen te moeten doen is zo vreselijk (te) zwaar.
Inderdaad: post hier, neem die vriendin in vertrouwen.
Mail Framboos, en eventueel mag je mij ook mailen hoor!
vrijdag 13 november 2009 om 22:19
Jaaaaaaaaa, zoonlief komt morgen lekker weer. Ben de uren bijna aan het tellen! Ouders blijven ook gezellig nog een tijdje langer. Die gaan waarschijnlijk woensdag weer weg. Gezellig, want man is volgende week maandag in London, dinsdag in Parijs, woensdag in Munchen, donderdag in Amsterdam en vrijdag weer thuis.
Framboos, je bent echt lief. Wie weet hou ik je er wel aan hoor.
Verana, dat stukje van echt keihard huilen heb ik nog niet gehad. Ik merk wel dat ik het moeilijk vind als familie om mij gaat huilen, niet dat ik dan mee ga huilen, eerder juist het tegengestelde.
Het zal wel een keertje komen, maar nu gewoon nog niet.
Ik ga lekker even weer op de bank met manlief, nieuwe serie kijken. Daarna lekker slapen, morgen kunnen we zowaar ook nog uitslapen, heerlijk.
Framboos, je bent echt lief. Wie weet hou ik je er wel aan hoor.
Verana, dat stukje van echt keihard huilen heb ik nog niet gehad. Ik merk wel dat ik het moeilijk vind als familie om mij gaat huilen, niet dat ik dan mee ga huilen, eerder juist het tegengestelde.
Het zal wel een keertje komen, maar nu gewoon nog niet.
Ik ga lekker even weer op de bank met manlief, nieuwe serie kijken. Daarna lekker slapen, morgen kunnen we zowaar ook nog uitslapen, heerlijk.
zaterdag 14 november 2009 om 11:36
zaterdag 14 november 2009 om 14:36
quote:swissie schreef op 13 november 2009 @ 22:19:
Verana, dat stukje van echt keihard huilen heb ik nog niet gehad. Ik merk wel dat ik het moeilijk vind als familie om mij gaat huilen, niet dat ik dan mee ga huilen, eerder juist het tegengestelde.
Het zal wel een keertje komen, maar nu gewoon nog niet.
.
Dat had ik ook: hoe meer mijn familie huilde, hoe minder ik de aandrang kreeg het te doen. Het was net of ik me dan juist extra sterk ging houden.
Om heel eerlijk te zijn, huilde ik ook alleen maar als ik alleen was. Iedereen was al zo geschokt (ook vrienden), dat ik ze niet nog meer wilde belasten met heftige emoties van mijn kant.
In die zin herken ik het ook wel hoor, dat je je eigen emoties weinig uit.
Het komt vanzelf een keer, dat het er allemaal uitkomt!
Prettig weekend gewenst, ik hoop dat je nog een beetje kunt functioneren met alwéér die hoofdpijn.
't Is te hopen dat het echt komt doordat je het medicijn krijgt, dan is het tenminste niet voor niets....
Krijg je aan het eind van de behandeling wel te horen of je het medicijn of het placebo kreeg?
Verana, dat stukje van echt keihard huilen heb ik nog niet gehad. Ik merk wel dat ik het moeilijk vind als familie om mij gaat huilen, niet dat ik dan mee ga huilen, eerder juist het tegengestelde.
Het zal wel een keertje komen, maar nu gewoon nog niet.
.
Dat had ik ook: hoe meer mijn familie huilde, hoe minder ik de aandrang kreeg het te doen. Het was net of ik me dan juist extra sterk ging houden.
Om heel eerlijk te zijn, huilde ik ook alleen maar als ik alleen was. Iedereen was al zo geschokt (ook vrienden), dat ik ze niet nog meer wilde belasten met heftige emoties van mijn kant.
In die zin herken ik het ook wel hoor, dat je je eigen emoties weinig uit.
Het komt vanzelf een keer, dat het er allemaal uitkomt!
Prettig weekend gewenst, ik hoop dat je nog een beetje kunt functioneren met alwéér die hoofdpijn.
't Is te hopen dat het echt komt doordat je het medicijn krijgt, dan is het tenminste niet voor niets....
Krijg je aan het eind van de behandeling wel te horen of je het medicijn of het placebo kreeg?
maandag 16 november 2009 om 13:10
Hier alles ok. Begin al bijna te wennen aan mijn eeuwige koppijnen (ibu werkt bijna niet meer), en het gegaap wat ongeveer 4 uur na opstaan begint, maar verder redelijk ok.
Mijn darmen doen een beetje moeilijk, maar nog niet echt ernstig.
Woensdag voor huidcontrole naar het ziekenhuis. Hoop dat zij ook een blik willen werpen op die bult in mijn lies. Ik raak er steeds minder van overtuigd dat het gewoon lymfevocht is.
Vroeg vrijdag of ik de uitslagen van mijn tumor-markers in mijn bloed kon krijgen, maar dat schijnen ze maar 1 keer per 3 maanden te controleren, samen met de scan's.
Zit de dagen tot de scan bijna te tellen, ben weer toe aan enige zekerheid.
Verana, ik krijg idd pas aan het eind van de trail te horen in welke groep ik zat, placebo of medicijn.
Mijn darmen doen een beetje moeilijk, maar nog niet echt ernstig.
Woensdag voor huidcontrole naar het ziekenhuis. Hoop dat zij ook een blik willen werpen op die bult in mijn lies. Ik raak er steeds minder van overtuigd dat het gewoon lymfevocht is.
Vroeg vrijdag of ik de uitslagen van mijn tumor-markers in mijn bloed kon krijgen, maar dat schijnen ze maar 1 keer per 3 maanden te controleren, samen met de scan's.
Zit de dagen tot de scan bijna te tellen, ben weer toe aan enige zekerheid.
Verana, ik krijg idd pas aan het eind van de trail te horen in welke groep ik zat, placebo of medicijn.
woensdag 18 november 2009 om 08:05
Dank je Lara, zal het eens navragen. Maar dat ken ik inderdaad nog niet.
Huidcontrole is easy. Ze kijken naar mijn moedervlekken en bekijken eventuele grotere / vreemde met een derma-scope (soort loep). Vorige keer had ik een full body foto gevraagd, omdat het erg moeilijk te zien is of moedervlekken veranderen, en omdat mijn moedervlekken er ook met een loep rustig uitzien. Weet niet of ze nu weer zo'n foto maken (om te vergelijken), of dat ze dat elke 6 maanden doen ofzo.
Krijg dus direct te horen of alles rustig is. Alleen als ze iets willen testen wordt dat eruit gehaald en getest door een patholoog. Dat duurt wel een weekje (verwacht ik niet hoor).
Het enige wat ik vandaag hoop, is dat ze iets zinnigs over mijn bultje in mijn lies kunnen zeggen. Inmiddels is de volgende scan ook al over 3 weken, dus dat is te overzien.
Huidcontrole is easy. Ze kijken naar mijn moedervlekken en bekijken eventuele grotere / vreemde met een derma-scope (soort loep). Vorige keer had ik een full body foto gevraagd, omdat het erg moeilijk te zien is of moedervlekken veranderen, en omdat mijn moedervlekken er ook met een loep rustig uitzien. Weet niet of ze nu weer zo'n foto maken (om te vergelijken), of dat ze dat elke 6 maanden doen ofzo.
Krijg dus direct te horen of alles rustig is. Alleen als ze iets willen testen wordt dat eruit gehaald en getest door een patholoog. Dat duurt wel een weekje (verwacht ik niet hoor).
Het enige wat ik vandaag hoop, is dat ze iets zinnigs over mijn bultje in mijn lies kunnen zeggen. Inmiddels is de volgende scan ook al over 3 weken, dus dat is te overzien.
woensdag 18 november 2009 om 13:18
Weer terug uit het ziekenhuis.
Voordat ik binnenging kwam ik allemaal mensen van de trial tegen (wat doe jij hier vandaag?). Heb dus meteen even om naproxen gevraagd en een recept gekregen (joepie, hoef ik zelf niet te betalen).
Toen ik bij de assistent arts binnenkwam weer de vraag wat ik kwam doen. Dus ik gaf maar aan dat ik nu niet wist of ik ook mijn huid-controle afspraken via de trial arts moest doen. Kan in het vervolg wel, en ik kreeg direct even een uitleg over hoe de full body pictures worden gebruikt (meer bij controle of iets er vorige keer ook al zat).
Dus even snelle controle en vooral van een paar nieuwe vlekjes op mijn litteken (was helemaal goed) en van het bultje.
Ze heeft daarvoor even de specialist erbij gehaald. Die heeft even de gehele lies en de tegenover liggende lies aangevoeld. Bij het butje was hij onzeker. Hij begreep goed waarom ik onzeker was en was in het begin ook een beetje van menig dat het weleens geen lymfevocht (en dus een uitzaaiing) zou kunnen zijn. Hij gaf aan dat hij het liefst even wou wachten en over 2 - 3 weken een echo maken. Ik gaf aan dat ik over 3 weken een scab heb, dus daar was hij helemaal blij mee.
Toen bleef hij voelen en met het bultje "spelen" en had hij toch wel het gevoel dat het vocht was. Als je je vingers eromheen doet en een van de twee kanten indrukt, gaat de andere kant een beetje omhoog, als vloeistof.
Lang verhaal kort, we weten het niet zeker, ik ben iets meer gerustgesteld, maar over 3 weken wordt het spannend!
Ok, over 4 weken, want ik moet nog een week op de uitslag wachten!
Voordat ik binnenging kwam ik allemaal mensen van de trial tegen (wat doe jij hier vandaag?). Heb dus meteen even om naproxen gevraagd en een recept gekregen (joepie, hoef ik zelf niet te betalen).
Toen ik bij de assistent arts binnenkwam weer de vraag wat ik kwam doen. Dus ik gaf maar aan dat ik nu niet wist of ik ook mijn huid-controle afspraken via de trial arts moest doen. Kan in het vervolg wel, en ik kreeg direct even een uitleg over hoe de full body pictures worden gebruikt (meer bij controle of iets er vorige keer ook al zat).
Dus even snelle controle en vooral van een paar nieuwe vlekjes op mijn litteken (was helemaal goed) en van het bultje.
Ze heeft daarvoor even de specialist erbij gehaald. Die heeft even de gehele lies en de tegenover liggende lies aangevoeld. Bij het butje was hij onzeker. Hij begreep goed waarom ik onzeker was en was in het begin ook een beetje van menig dat het weleens geen lymfevocht (en dus een uitzaaiing) zou kunnen zijn. Hij gaf aan dat hij het liefst even wou wachten en over 2 - 3 weken een echo maken. Ik gaf aan dat ik over 3 weken een scab heb, dus daar was hij helemaal blij mee.
Toen bleef hij voelen en met het bultje "spelen" en had hij toch wel het gevoel dat het vocht was. Als je je vingers eromheen doet en een van de twee kanten indrukt, gaat de andere kant een beetje omhoog, als vloeistof.
Lang verhaal kort, we weten het niet zeker, ik ben iets meer gerustgesteld, maar over 3 weken wordt het spannend!
Ok, over 4 weken, want ik moet nog een week op de uitslag wachten!
