Kinderen
alle pijlers
Waar gaat het mis?
vrijdag 4 december 2009 om 11:15
Ziek in bed met een sombrero op mijn hoofd, heb ik veel tijd om na te denken, misschien een beetje teveel
Maar ik vroeg mij af, ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en daar tot op de dag van vandaag last van. Ik praat er niet snel met mensen over, maar als het ter sprake komt, blijkt toch al snel dat elk huisje wel zijn kruisje heeft, zoals dat zo mooi heet. Moeizame relaties met ouders, of met een van de 2, komen vaak voor. Ook hier op het forum zijn daar veel topics over. Maar hier op de kinderpijler zie ik iedereen overstromen van geluk met hun kinderen, lees ik hoe bewust mensen ervoor kiezen om kinderen te krijgen en hoeveel men elkaar om advies vraagt om het goed te doen. Maar was dit dan anders bij eerdere generaties? Kan me namelijk niet voorstellen dat die het minder goed bedoelden. En zo kan ik me ook niet voorstellen dat van de generatie kinderen die nu zoveel forummers verblijdt, er straks niemand zal zijn die een moeizame relatie met zijn/haar ouders had. Dus waar gaat het mis?
Maar ik vroeg mij af, ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en daar tot op de dag van vandaag last van. Ik praat er niet snel met mensen over, maar als het ter sprake komt, blijkt toch al snel dat elk huisje wel zijn kruisje heeft, zoals dat zo mooi heet. Moeizame relaties met ouders, of met een van de 2, komen vaak voor. Ook hier op het forum zijn daar veel topics over. Maar hier op de kinderpijler zie ik iedereen overstromen van geluk met hun kinderen, lees ik hoe bewust mensen ervoor kiezen om kinderen te krijgen en hoeveel men elkaar om advies vraagt om het goed te doen. Maar was dit dan anders bij eerdere generaties? Kan me namelijk niet voorstellen dat die het minder goed bedoelden. En zo kan ik me ook niet voorstellen dat van de generatie kinderen die nu zoveel forummers verblijdt, er straks niemand zal zijn die een moeizame relatie met zijn/haar ouders had. Dus waar gaat het mis?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 13:10
Maar gaan al die kinderen die door hun ouders zoveel beter en bijzonderder dan anderen worden gevonden, later vinden dat ze een slechte band met hun ouders hadden? Degenen die gepusht worden te presteren, die vast wel, maar degenen die goddelijk verklaard worden ook?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 13:17
Mee eens, helianthus, en ik snap dat je je ouders daar dankbaar voor bent, maar dat is iets anders dan ouders die je laten weten dat je ze zwaar teleurstelt, niet goed genoeg bent, een mislukking als je maar een 8 hebt. En die het verder niet interesseert of je doet wat je leuk vindt, als ze maar aan anderen kunnen vertellen dat hún kind gymnasium/universiteit doet.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 14:43
Interessant onderwerp, Bonny. Ik vraag me dat ook wel eens af. En ik denk dat elke generatie zijn/haar eigen fouten maakt. Inderdaad deels door hun eigen jeugd te projecteren op hun eigen kinderen, doordat dingen veranderd zijn. Er zijn natuurlijk tal van factoren. Vroeger was kinderen krijgen vanzelfsprekend en dachten veel mensen er nauwelijks echt over na. Zoals Elmervrouw al zei, kinderen werden nauwelijks als echte persoonlijkheden gezien. Nu staan veel kinderen zo in het middelpunt van de belangstelling, zijn het allemaal 'wondertjes' (even generaliseren), dat levert vast en zeker ook problemen op. Waar zij op hun beurt dan weer mee moeten dealen en dat weer projecteren op hun eigen kinderen (denk ik).
Leuk en interessant topic in elk geval!
Leuk en interessant topic in elk geval!
zaterdag 5 december 2009 om 10:57
Geen mens komt ongeschonden uit zijn jeugd
?!
Jawel hoor. Ik bijvoorbeeld.
Geen overdreven ophemeling, wel zelfverzekerdheid meegekregen, mijn ouders waren zorgzaam maar konden ook loslaten, er was vrolijkheid, stabiliteit en relativeringsvermogen.
Een prima jeugd waar ik met niets dan goede gevoelens op terug kijk.
Het kan echt. Hoop mijn kinderen hetzelfde te bieden, tot nu toe gaat het wel aardig geloof ik
Ik denk wel dat ik dat kan juíst door mijn eigen jeugd. Als je niets hebt om mee te 'dealen' - althans niet uit je jeugd- projecteer je ook niet op je kinderen. Dat is geluk hebben.
?!
Jawel hoor. Ik bijvoorbeeld.
Geen overdreven ophemeling, wel zelfverzekerdheid meegekregen, mijn ouders waren zorgzaam maar konden ook loslaten, er was vrolijkheid, stabiliteit en relativeringsvermogen.
Een prima jeugd waar ik met niets dan goede gevoelens op terug kijk.
Het kan echt. Hoop mijn kinderen hetzelfde te bieden, tot nu toe gaat het wel aardig geloof ik
Ik denk wel dat ik dat kan juíst door mijn eigen jeugd. Als je niets hebt om mee te 'dealen' - althans niet uit je jeugd- projecteer je ook niet op je kinderen. Dat is geluk hebben.
zaterdag 5 december 2009 om 18:49
Ja ik! Goede relatie met mijn moeder, veel warmte, ging voor me door het vuur, maar gaf me ook een schop onder mn kont als ik weer eens te lui was om mijn huiswerk te maken. Dat ik enorm met mezelf in de knoop heb gezeten in mijn pubertijd heeft niks met opvoeding te maken, maar met mijn eigen ik. Ze heeft me gesteund een hart onder de riem gestoken, bij elkaar geraapt en geleerd dat ik een mooi mens ben.
zondag 6 december 2009 om 13:53
Ja, ik vind ook dat ik ongeschonden uit mijn jeugd ben gekomen. Het was niet perfect, maar mijn ouders stonden (en staan) altijd voor me klaar, er is warmte en liefde en ze hebben altijd hun uiterste best gedaan. En ze hebben me altijd vrij gelaten, ook al maakte ik keuzes waar zij misschien niet achter stonden. Mijn zus wil nog wel eens over iets mopperen (niks echt belangrijks) en dat ergert me dan vreselijk, want ook ouders zijn gewoon mensen. Dus ik heb alleen maar lof voor mijn ouders!
zondag 6 december 2009 om 15:57
Mijn jeugd was ook gewoon fijn. Natuurlijk wel vaker ruzie gehad, vooral in de puberteit. Maar mijn ouders hebben het gewoon goed gedaan. Ik moet zeggen dat ik erg blij was dat mijn moeder gewoon lekker thuis was, en ik dus altijd bij ons thuis kon spelen na school. Mijn broer en ik hebben het er nu nog vaak over dat we toch uit zo'n fijn nest komen.
Nu willen lief en ik ook een keer aan de kinderen, en het lijkt me zo moeilijk!!! Ik wil blijven werken want daar geniet ik van en ik vind het belangrijk om mijn eigen geld te verdienen. Maar ik wil eigenlijk ook niet mijn kinderen van hot naar her slepen omdat paps en mams moeten werken.
En als ik zie hoeveel er mis kan gaan, lastige kinderen, drugs, verkeerde vrienden, flinke puberfratsen... Die ouders van die kinderen die ik zie ontsporen (op mijn werk) zijn zo'n 14-17 jaar geleden ook met veel positiviteit en liefde aan de klus begonnen...
Je zou als ouder bijna faalangst krijgen, je doet het bijna nooit echt goed.
Nu willen lief en ik ook een keer aan de kinderen, en het lijkt me zo moeilijk!!! Ik wil blijven werken want daar geniet ik van en ik vind het belangrijk om mijn eigen geld te verdienen. Maar ik wil eigenlijk ook niet mijn kinderen van hot naar her slepen omdat paps en mams moeten werken.
En als ik zie hoeveel er mis kan gaan, lastige kinderen, drugs, verkeerde vrienden, flinke puberfratsen... Die ouders van die kinderen die ik zie ontsporen (op mijn werk) zijn zo'n 14-17 jaar geleden ook met veel positiviteit en liefde aan de klus begonnen...
Je zou als ouder bijna faalangst krijgen, je doet het bijna nooit echt goed.
zondag 6 december 2009 om 16:11
Interessant onderwerp. Mijn moeder heeft laatst een interview gedaan om mijn jeugd (bijzonderheden daarin) in kaart te brengen. Wat me opviel is dat ik gewenst was, dat ze heel leuk met me speelde, dat ze me uitdaagde, enzovoorts en zo verder.
Ik heb het idee dat het mis is gegaan op het moment dat ik mijn eigen karakter ging vormen, niet meer maakbaar was. Op dat moment kwam ze haar eigen emoties en overtuigingen tegen, en misschien ook het idee dat ze het al snel verkeerd zou doen als alleenstaande moeder.
Ze heeft de regels vrij strak neergezet, en op de lange duur werkt dat niet meer, moet je meeveren met je dochters. Ik vraag me af of ze dat wel voldoende gedaan heeft, of uberhaupt kon.
Naast dat mijn moeder zo haar beperkingen heeft en had, vermoed ik dat de maatschappij in die tijd ook behoorlijk meer rigide was.
Ik zal overigens in mijn handen knijpen als mijn kinderen per saldo tevreden zijn over hun jeugd. Zo vanzelfsprekend is dat niet. Als moeder, en zeker als alleenstaande moeder met zelf beperkingen en temperament, is het behoorlijk lastig om op alle fronten je kinderen een gelukkige jeugd mee te geven. Ik kom in elk geval nog dagelijks missers tegen.
Ik heb het idee dat het mis is gegaan op het moment dat ik mijn eigen karakter ging vormen, niet meer maakbaar was. Op dat moment kwam ze haar eigen emoties en overtuigingen tegen, en misschien ook het idee dat ze het al snel verkeerd zou doen als alleenstaande moeder.
Ze heeft de regels vrij strak neergezet, en op de lange duur werkt dat niet meer, moet je meeveren met je dochters. Ik vraag me af of ze dat wel voldoende gedaan heeft, of uberhaupt kon.
Naast dat mijn moeder zo haar beperkingen heeft en had, vermoed ik dat de maatschappij in die tijd ook behoorlijk meer rigide was.
Ik zal overigens in mijn handen knijpen als mijn kinderen per saldo tevreden zijn over hun jeugd. Zo vanzelfsprekend is dat niet. Als moeder, en zeker als alleenstaande moeder met zelf beperkingen en temperament, is het behoorlijk lastig om op alle fronten je kinderen een gelukkige jeugd mee te geven. Ik kom in elk geval nog dagelijks missers tegen.
zondag 6 december 2009 om 16:54
Als je een niet helemaal gelukt jeugd hebt, is het helemaal niet zo dat je zelf weet hoe het beter moet. Problemen bij mijn moeder (waar ze mijn jeugd ook mee heeft beinvloed) kan ik echt een aantal generaties terug nog wel herkennen. Ook merk ik dat veel foute reacties ook in mij geprogrammeerd zitten: was lange tijd een goede reden om niet aan kinderen te beginnen (plus nog wat andere omstandigheden).
Toevallig ben ik nu zwanger en deze zomer kon ik eindelijk terecht bij een psycholoog vanwegen werkstress. Nu blijkt dat ik een kind krijg, ben ik heel blij dat ik iemand heb die mij een tijdje volgt en met me praat over keuzes en eigenaardigheden.
Je moet een heleboel inzicht hebben in jezelf om oude patronen te kunnen herkennen, en OOK niet door te schieten naar juist helemaal de andere kant, want dat zal ook niet werken. Je partnerkeuze kan er bij helpen: ik heb een enorm vertrouwen in de invloed van mijn man die heel anders in het leven staat. En verder is het gewoon een kwestie van trial and error denk ik.
Toevallig ben ik nu zwanger en deze zomer kon ik eindelijk terecht bij een psycholoog vanwegen werkstress. Nu blijkt dat ik een kind krijg, ben ik heel blij dat ik iemand heb die mij een tijdje volgt en met me praat over keuzes en eigenaardigheden.
Je moet een heleboel inzicht hebben in jezelf om oude patronen te kunnen herkennen, en OOK niet door te schieten naar juist helemaal de andere kant, want dat zal ook niet werken. Je partnerkeuze kan er bij helpen: ik heb een enorm vertrouwen in de invloed van mijn man die heel anders in het leven staat. En verder is het gewoon een kwestie van trial and error denk ik.
zondag 6 december 2009 om 21:00
Mijn ervaring is dat kinderen en ouders weer met nieuwe vraagstukken te maken krijgen. Ook het mondiger, wereldser en zelfverzekerder zijn heeft zijn keerzijde. Met alle liefde geef ik mijn kind bijv nu de koestering, knuffels, als baby in de draagdoek en bij mij in bed, later de bevsestiging dat hij goed is wie hij is en dat je een mening mag hebben en voor jezelf opkomen, dat jouw tekening af is als jij vind dat hij klaar is... Zulke dingen, die ik anders wilde doen danbmijn overigens lieve maar wat koelere ouderwets opvoedende ouders. Echter ik moest ineens zelf erachter komen dat ik tegenover zulke bij zichzelf zijnde kinderen ook zelf dus minder lief , invoelend en meegaand kon zijn, want een kind volledig in z'n kracht vraagt wel tegengas, persoonlijkheid en wederzijdse kracht.
Daarbij hebben bijv mijn kinderen te maken ( en drie kwart van de klasgenootjes) met echtscheiding, twee Huizen, stiefouders en stiefzussen en broers, samengestelde gezinnen etc. Dit drukt echt een stempel op de jeugd en zorgt voor de nodige besognes enbkan niet altijd zo super glad gaan. Ook internet, games, het constante prikkelen van de zintuigen zie ik als iets wat deze generatie maar moet kunnen allemaal. Je ouders kunnen je geweldig vinden maar je moet altijd nog de weg vinden in de maatschappij en tegen kritiek en tegenvallers kunnen en dat is in het kader van de tjakka tjakka maakbaarheids cultuur toch wel even slikken. En dat wat ik dus zo goed geleerd heb als kind, je aanpassen, dat gaat ze moeilijker af, maar flexibeler zijn ze wel, zag mezelf als kind niet elk weekend met een tasje heen en weer gaan, zou me gek maken
Daarbij hebben bijv mijn kinderen te maken ( en drie kwart van de klasgenootjes) met echtscheiding, twee Huizen, stiefouders en stiefzussen en broers, samengestelde gezinnen etc. Dit drukt echt een stempel op de jeugd en zorgt voor de nodige besognes enbkan niet altijd zo super glad gaan. Ook internet, games, het constante prikkelen van de zintuigen zie ik als iets wat deze generatie maar moet kunnen allemaal. Je ouders kunnen je geweldig vinden maar je moet altijd nog de weg vinden in de maatschappij en tegen kritiek en tegenvallers kunnen en dat is in het kader van de tjakka tjakka maakbaarheids cultuur toch wel even slikken. En dat wat ik dus zo goed geleerd heb als kind, je aanpassen, dat gaat ze moeilijker af, maar flexibeler zijn ze wel, zag mezelf als kind niet elk weekend met een tasje heen en weer gaan, zou me gek maken
woensdag 9 december 2009 om 15:07
Misschien dat ouders door de eeuwen heen eigenlijk altijd zo ongeveer hetzelfde soort fouten maken, alleen wil de weg er naar toe nog wel eens tijdsgebonden zijn. In de ergste categorie vallen mishandeling, verwaarlozing en misbruik en ik vrees dat dit van alle tijden is. In de minder zware categorie, maar die niettemin heel wat stof voor viva-topics opleveren: ouders die vast blijven houden aan bepaalde verwachtingen van hun kinderen en ouders die hun kinderen niet los kunnen of willen laten. En dat is ook iets van alle tijden, denk ik.
Alleen de wijze waarop die fouten tot stand komen verschilt per generatie een beetje: in een boerengezin met 8 kinderen had jij niks te willen; je werd boer, net als je vader, net als je grootvader en 1 dochter bleef ongetrouwd en zorgde voor de ouders, punt uit. Dat waren de verwachtingen toen.
En nu? Nu hebben we 1 kind, hooguit 2, soms na talloze vruchtbaarheidsbehandelingen verkregen; goede kans dat er onbedoeld een grote druk op deze generatie ligt om aan hooggespannen verwachtingen van hun ouders te voldoen, en hoe moeilijk zal het voor sommige ouders zijn om dat lang verwachte éne kind te moeten afstaan aan de maatschappij, aan een partner, aan een eigen gezin?
En waar vroeger vrouwen zwanger raakten van ploerten die hun weekloon in de kroeg verzopen, zo raken vrouwen nu weleens zwanger van die barkeeper in een nachtclub die er meerdere schatjes op na houdt en iedere verantwoordelijkheid als vader uit de weg gaat. Weinig nieuws onder de zon.
Maar wat ik wel echt iets nieuws vind: vroeger kréég je gewoon kinderen als je net droog achter de oren was. Op je 25ste al 3 kinderen; niks bijzonders, zo was het nu eenmaal en daar werden niet eerst tientallen opvoedboeken voor geraadpleegd want je deed het gewoon hetzelfde als je moeder en je moeders moeder.
Maar nu? Je kan eerst uitgebreid studeren, jezelf ontwikkelen, de wereld zien, verschillende vriendjes uitproberen, carriere maken en als je eenmaal zwanger bent en/of een kind hebt zijn er talloze opvoedboeken, internet, consultatiebureau's, nanny-programma;s om je te helpen je kinderen op te voeden. Dus welk excuus heb je als ouder nog om er een potje van te maken? Dat is ook een behoorlijke druk op ouders van nu: het móet perfect want je kunt je niet verschuilen achter excuses als: 'ik wist niet beter', ik was zelf nog maar een kind toen ik moeder werd', 'mijn moeder deed het ook zo' enz.
Het zou me niet verbazen als deze druk om perfecte ouders te zijn een nieuwe bron van opvoedingsproblemen zal blijken.
Over 15 jaar zullen we het weten als onze kinderen zich op dit forum gaan roeren.
Alleen de wijze waarop die fouten tot stand komen verschilt per generatie een beetje: in een boerengezin met 8 kinderen had jij niks te willen; je werd boer, net als je vader, net als je grootvader en 1 dochter bleef ongetrouwd en zorgde voor de ouders, punt uit. Dat waren de verwachtingen toen.
En nu? Nu hebben we 1 kind, hooguit 2, soms na talloze vruchtbaarheidsbehandelingen verkregen; goede kans dat er onbedoeld een grote druk op deze generatie ligt om aan hooggespannen verwachtingen van hun ouders te voldoen, en hoe moeilijk zal het voor sommige ouders zijn om dat lang verwachte éne kind te moeten afstaan aan de maatschappij, aan een partner, aan een eigen gezin?
En waar vroeger vrouwen zwanger raakten van ploerten die hun weekloon in de kroeg verzopen, zo raken vrouwen nu weleens zwanger van die barkeeper in een nachtclub die er meerdere schatjes op na houdt en iedere verantwoordelijkheid als vader uit de weg gaat. Weinig nieuws onder de zon.
Maar wat ik wel echt iets nieuws vind: vroeger kréég je gewoon kinderen als je net droog achter de oren was. Op je 25ste al 3 kinderen; niks bijzonders, zo was het nu eenmaal en daar werden niet eerst tientallen opvoedboeken voor geraadpleegd want je deed het gewoon hetzelfde als je moeder en je moeders moeder.
Maar nu? Je kan eerst uitgebreid studeren, jezelf ontwikkelen, de wereld zien, verschillende vriendjes uitproberen, carriere maken en als je eenmaal zwanger bent en/of een kind hebt zijn er talloze opvoedboeken, internet, consultatiebureau's, nanny-programma;s om je te helpen je kinderen op te voeden. Dus welk excuus heb je als ouder nog om er een potje van te maken? Dat is ook een behoorlijke druk op ouders van nu: het móet perfect want je kunt je niet verschuilen achter excuses als: 'ik wist niet beter', ik was zelf nog maar een kind toen ik moeder werd', 'mijn moeder deed het ook zo' enz.
Het zou me niet verbazen als deze druk om perfecte ouders te zijn een nieuwe bron van opvoedingsproblemen zal blijken.
Over 15 jaar zullen we het weten als onze kinderen zich op dit forum gaan roeren.
woensdag 9 december 2009 om 15:21
quote:iemandanders schreef op 06 december 2009 @ 16:54:
Je moet een heleboel inzicht hebben in jezelf om oude patronen te kunnen herkennen, en OOK niet door te schieten naar juist helemaal de andere kant.
Hier ben ik het mee eens.
Ik heb ook een lastige jeugd gehad en kom uit een onstabiel gezin.
Ik wil in de toekomst graag kinderen, maar begin steeds meer te twijfelen of ik dit wel aankan. Ik ben heel erg bang om dezelfde fouten te maken als de generaties voor mij, wie ben ik om te denken dat ik de eerste zal zijn die dit patroon doorbreek?
Ik kan niet 'gewoon' onbezorgd en verwachtingsvol een kind krijgen. Mijn ouders wilden heel graag kinderen samen en hadden alles op de rit. Jarenlang waren ze een stabiel en gelukkig gezin, maar toch is dit alles ( enorm) misgegaan met drie beschadigde kinderen als resultaat.
Je moet een heleboel inzicht hebben in jezelf om oude patronen te kunnen herkennen, en OOK niet door te schieten naar juist helemaal de andere kant.
Hier ben ik het mee eens.
Ik heb ook een lastige jeugd gehad en kom uit een onstabiel gezin.
Ik wil in de toekomst graag kinderen, maar begin steeds meer te twijfelen of ik dit wel aankan. Ik ben heel erg bang om dezelfde fouten te maken als de generaties voor mij, wie ben ik om te denken dat ik de eerste zal zijn die dit patroon doorbreek?
Ik kan niet 'gewoon' onbezorgd en verwachtingsvol een kind krijgen. Mijn ouders wilden heel graag kinderen samen en hadden alles op de rit. Jarenlang waren ze een stabiel en gelukkig gezin, maar toch is dit alles ( enorm) misgegaan met drie beschadigde kinderen als resultaat.
woensdag 9 december 2009 om 16:17
het leven is niet maakbaar. althans niet in die mate die veel mensen tegenwoordig denken.
ik ben niet perfect, mijn ouders waren het niet en jullie zijn het ook niet.
ik ben ook beschadigd uit mijn jeugd gekomen. heb daar behoorlijk wat therapie tegenaan gegooid wat zeker geholpen heeft. heb ook nog een HBO gedaan in opvoeden en ben jarenlang opvoeder geweest. ben ook nog heel goed in zelfreflectie.
en toch baal ik nu weer van mijzelf. want ik heb zonet weer lopen schreeuwen tegen mijn zoontje. dat gebeurt wel eens vaker. als ik heel moe ben vooral of heel gestresst.
ik heb hier best veel over nagedacht. want de dingen uit mijn jeugd waar ik het meest last van heb gehad zijn de onberekenbaarheid van mijn vader en de hoge eisen van beide ouders.en eigenlijk doe ik nu hetzelfde tegen mijn zoontje. als ik opeens boos word omdat ik zo moe ben om dingen waar ik anders niet boos om word dan ben ik onberekenbaar. en ik word dan ook nog eens boos om dingen die hij doet terwijl die bij zijn leeftijd horen dus ik stel ook te hoge eisen.
ben ik dan nu een slechte moeder? of zijn dit dingen die gewoon bij het leven horen?
eigenlijk denk ik het laatste. ik doe mijn best en meer kan ik niet. en ik doe ook veel goed.
net als mijn ouders. alleen zag ik dat een aantal jaren niet.
wat ik eigenlijk wil zeggen is dit: je hebt niet alles in de hand. je kunt nog zo goed weten hoe alles in elkaar zit maar dan nog lukt het niet altijd helemaal. en dat hoort bij het leven.
het lijkt misschien een beetje of ik excuses probeer te verzinnen voor mijn eigen gedrag. maar dat is niet zo. ik weet niet goed ik moet uitleggen wat ik bedoel. roepen jullie eens wat?
ik ben niet perfect, mijn ouders waren het niet en jullie zijn het ook niet.
ik ben ook beschadigd uit mijn jeugd gekomen. heb daar behoorlijk wat therapie tegenaan gegooid wat zeker geholpen heeft. heb ook nog een HBO gedaan in opvoeden en ben jarenlang opvoeder geweest. ben ook nog heel goed in zelfreflectie.
en toch baal ik nu weer van mijzelf. want ik heb zonet weer lopen schreeuwen tegen mijn zoontje. dat gebeurt wel eens vaker. als ik heel moe ben vooral of heel gestresst.
ik heb hier best veel over nagedacht. want de dingen uit mijn jeugd waar ik het meest last van heb gehad zijn de onberekenbaarheid van mijn vader en de hoge eisen van beide ouders.en eigenlijk doe ik nu hetzelfde tegen mijn zoontje. als ik opeens boos word omdat ik zo moe ben om dingen waar ik anders niet boos om word dan ben ik onberekenbaar. en ik word dan ook nog eens boos om dingen die hij doet terwijl die bij zijn leeftijd horen dus ik stel ook te hoge eisen.
ben ik dan nu een slechte moeder? of zijn dit dingen die gewoon bij het leven horen?
eigenlijk denk ik het laatste. ik doe mijn best en meer kan ik niet. en ik doe ook veel goed.
net als mijn ouders. alleen zag ik dat een aantal jaren niet.
wat ik eigenlijk wil zeggen is dit: je hebt niet alles in de hand. je kunt nog zo goed weten hoe alles in elkaar zit maar dan nog lukt het niet altijd helemaal. en dat hoort bij het leven.
het lijkt misschien een beetje of ik excuses probeer te verzinnen voor mijn eigen gedrag. maar dat is niet zo. ik weet niet goed ik moet uitleggen wat ik bedoel. roepen jullie eens wat?
