Relaties
alle pijlers
Contact met schoonouders verbroken
maandag 7 december 2009 om 14:19
Beste allemaal,
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Samsel. Ik lees al een hele tijd mee en heb besloten nu zelf maar is een topic te openen.
Sinds twee maanden heb ik het contact met mijn schoonouders verbroken. Mijn (inmiddels) man en ik zijn 5 jaar samen. Deze 5 jaar heb ik geprobeerd om het zo gezellig mogelijk te maken met verjaardagen, visites en feestdagen. Om zo met de hele familie (mijn moeder, schoonouders en eigen gezinnetje) een gezellige tijd te hebben.
Mijn schoonouders hebben hierop steeds negatief gereageerd. Zij wilde wel met de "familie" bijeen zijn, maar daar hoorde mijn moeder niet bij. Mijn vader is overleden, dus mijn moeder is alleen. Ik heb aangegeven met de feestdagen mijn moeder niet alleen te willen laten. Het is toch gezellig al iedereen bij elkaar is?
Verder zijn er nog een flink aantal woordenwisselingen geweest afgelopen jaren, waarbij ik letterlijk ben uitgescholden voor rotmeid, en jij verdient het niet om de achternaam van onze zoon te dragen etc. Verder hebben ze nog andere dingen gezegd, maar mijn verhaal wordt wel erg lang zo. Naar ons dochtertje kijken ze ook niet om.
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik weet niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Ik wil niet dat ons huwelijk kapot gaat door mijn schoonouders en dan met name mijn schoonmoeder.
Veel dank alvast voor jullie reacties.
Groeten,
Samsel
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Samsel. Ik lees al een hele tijd mee en heb besloten nu zelf maar is een topic te openen.
Sinds twee maanden heb ik het contact met mijn schoonouders verbroken. Mijn (inmiddels) man en ik zijn 5 jaar samen. Deze 5 jaar heb ik geprobeerd om het zo gezellig mogelijk te maken met verjaardagen, visites en feestdagen. Om zo met de hele familie (mijn moeder, schoonouders en eigen gezinnetje) een gezellige tijd te hebben.
Mijn schoonouders hebben hierop steeds negatief gereageerd. Zij wilde wel met de "familie" bijeen zijn, maar daar hoorde mijn moeder niet bij. Mijn vader is overleden, dus mijn moeder is alleen. Ik heb aangegeven met de feestdagen mijn moeder niet alleen te willen laten. Het is toch gezellig al iedereen bij elkaar is?
Verder zijn er nog een flink aantal woordenwisselingen geweest afgelopen jaren, waarbij ik letterlijk ben uitgescholden voor rotmeid, en jij verdient het niet om de achternaam van onze zoon te dragen etc. Verder hebben ze nog andere dingen gezegd, maar mijn verhaal wordt wel erg lang zo. Naar ons dochtertje kijken ze ook niet om.
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik weet niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Ik wil niet dat ons huwelijk kapot gaat door mijn schoonouders en dan met name mijn schoonmoeder.
Veel dank alvast voor jullie reacties.
Groeten,
Samsel
maandag 7 december 2009 om 16:32
hoi mamalelie
Een brief heb ik wel geschreven uit eigen naam. Mijn man heeft niet geholpen deze te schrijven. Ik had namelijk gehoopt om er zo uit te komen met mijn schoonmoeder. De enige reactie die ik kreeg was dat mijn schoonmoeder niet vroeg of ik van haar wilde houden, maar mijn man was wel haar kind. En ze vertelde dat ze nu wel wist na al die jaren dat ik een goede band had met mijn eigen moeder.
Misschien is het een idee om samen met mijn man een brief te schrijven. Dat opent misschien wel de ogen van mijn schoonouders.
De steun van mijn man vind ik het belangrijkste op dit moment. Hij heeft tegen met gezegd dat ik dit allemaal niet verdien en dat ie echt voor ons huwelijk wil gaan, maar toch maken de stiltes me onzeker. Ik ben bang dat hij toch zwicht voor de zieligheid van zijn moeder.
Een brief heb ik wel geschreven uit eigen naam. Mijn man heeft niet geholpen deze te schrijven. Ik had namelijk gehoopt om er zo uit te komen met mijn schoonmoeder. De enige reactie die ik kreeg was dat mijn schoonmoeder niet vroeg of ik van haar wilde houden, maar mijn man was wel haar kind. En ze vertelde dat ze nu wel wist na al die jaren dat ik een goede band had met mijn eigen moeder.
Misschien is het een idee om samen met mijn man een brief te schrijven. Dat opent misschien wel de ogen van mijn schoonouders.
De steun van mijn man vind ik het belangrijkste op dit moment. Hij heeft tegen met gezegd dat ik dit allemaal niet verdien en dat ie echt voor ons huwelijk wil gaan, maar toch maken de stiltes me onzeker. Ik ben bang dat hij toch zwicht voor de zieligheid van zijn moeder.
maandag 7 december 2009 om 16:51
Ik zit echt met verbazing alle schoonmoeder topics te lezen. Waarom nemen de mannen het niet voor hun vrouw op! Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn vriend door mijn ouders zou laten beledigen etc. En andersom zou mijn vriend dat ook nooit toestaan.
Mijn zusje heeft ook een kloterelatie met haar schoonfamilie, maar haar man staat echt wel achter haar hoor. Je bent toch een team samen? Tuurlijk blijven het zijn ouders, maar er moet toch een middenweg zijn. Dit vind ik echt niet fair naar jou toe. Sterkte ermee.
Mijn zusje heeft ook een kloterelatie met haar schoonfamilie, maar haar man staat echt wel achter haar hoor. Je bent toch een team samen? Tuurlijk blijven het zijn ouders, maar er moet toch een middenweg zijn. Dit vind ik echt niet fair naar jou toe. Sterkte ermee.
maandag 7 december 2009 om 17:50
quote:mariesophie schreef op 07 december 2009 @ 16:51:
Ik zit echt met verbazing alle schoonmoeder topics te lezen. Waarom nemen de mannen het niet voor hun vrouw op! Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn vriend door mijn ouders zou laten beledigen etc. En andersom zou mijn vriend dat ook nooit toestaan.
Mijn zusje heeft ook een kloterelatie met haar schoonfamilie, maar haar man staat echt wel achter haar hoor. Je bent toch een team samen? Tuurlijk blijven het zijn ouders, maar er moet toch een middenweg zijn. Dit vind ik echt niet fair naar jou toe. Sterkte ermee.
Ikw ilde dat ik het antwoord wist, MarieSophie, omdat mijn ex het ook niet voor mij opnam. In zijn geval speelde een klein stukje cultuur mee, strakke opvoeding, zwaar respect voor ouders. Hij ging nog niet tegen zjn moeder in al beweerde ze dat de hemel groen was en bomen met hun kruinen in de grond moesten staan.
Een gokje is dat mannen het als minder ernstig beschouwen dan hun vrouw of vriendin, en dientengevolge minder aandacht aan besteden. Voor de vrouw ontstaat er dan een dubbel probleem, niet alleen de relatie met schoonloeder, maar ook nog eens dat ze zich niet gesteund voelt door haar partner. Ziehier een blauwdruk voor een vicieuze cirkel....
Ik zit echt met verbazing alle schoonmoeder topics te lezen. Waarom nemen de mannen het niet voor hun vrouw op! Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn vriend door mijn ouders zou laten beledigen etc. En andersom zou mijn vriend dat ook nooit toestaan.
Mijn zusje heeft ook een kloterelatie met haar schoonfamilie, maar haar man staat echt wel achter haar hoor. Je bent toch een team samen? Tuurlijk blijven het zijn ouders, maar er moet toch een middenweg zijn. Dit vind ik echt niet fair naar jou toe. Sterkte ermee.
Ikw ilde dat ik het antwoord wist, MarieSophie, omdat mijn ex het ook niet voor mij opnam. In zijn geval speelde een klein stukje cultuur mee, strakke opvoeding, zwaar respect voor ouders. Hij ging nog niet tegen zjn moeder in al beweerde ze dat de hemel groen was en bomen met hun kruinen in de grond moesten staan.
Een gokje is dat mannen het als minder ernstig beschouwen dan hun vrouw of vriendin, en dientengevolge minder aandacht aan besteden. Voor de vrouw ontstaat er dan een dubbel probleem, niet alleen de relatie met schoonloeder, maar ook nog eens dat ze zich niet gesteund voelt door haar partner. Ziehier een blauwdruk voor een vicieuze cirkel....
dinsdag 8 december 2009 om 09:09
Wat is het toch allemaal herkenbaar en fijn dat jullie ook verbaast zijn over mijn verhaal.
Het geeft wel steun te weten dat ik niet "gek" geworden ben. De situatie zoals deze nu is vind ik onhoudbaar. Graag zou ik willen dat mijn man tegen zijn moeder zou zeggen dat ze moet accepteren dat ik niet meer kom. En dat ze verder er niet over moet klagen tegen mijn man. Hij zit ook tussen twee vuren zo en daar heb ik thuis ook weer last van.
Ik denk dat mijn schoonmoeder dondersgoed weet hoe ze mijn man kan raken. Helemaal als ze gaat huilen en zegt dat het allemaal zo vervelend is.
Ze heeft tegen mij nog nooit haar excuses aangeboden en gezegd dat ze fout zat. Dat steekt ook. Zij is nooit fout, maar de schuld ligt bij mij.
Bedank voor jullie reacties. Ik zal ook de andere topics over schoonloeders is lezen en daar een reactie plaatsen.
Het geeft wel steun te weten dat ik niet "gek" geworden ben. De situatie zoals deze nu is vind ik onhoudbaar. Graag zou ik willen dat mijn man tegen zijn moeder zou zeggen dat ze moet accepteren dat ik niet meer kom. En dat ze verder er niet over moet klagen tegen mijn man. Hij zit ook tussen twee vuren zo en daar heb ik thuis ook weer last van.
Ik denk dat mijn schoonmoeder dondersgoed weet hoe ze mijn man kan raken. Helemaal als ze gaat huilen en zegt dat het allemaal zo vervelend is.
Ze heeft tegen mij nog nooit haar excuses aangeboden en gezegd dat ze fout zat. Dat steekt ook. Zij is nooit fout, maar de schuld ligt bij mij.
Bedank voor jullie reacties. Ik zal ook de andere topics over schoonloeders is lezen en daar een reactie plaatsen.
dinsdag 8 december 2009 om 10:11
@Samsei dat je man wel tegen jou kan uitvallen maar niet tegen zijn ouders is niet goed maar wel te begrijpen.
Die mensen hebben nu eenmaal een sterke invloed op hem.
Net zoals jou ouders op jou.
Ik kan me niet voorstellen dat mijn ouders mijn man niet zouden accepteren of de streken uit zouden halen die jou schoonouders of mijn opa en oma hebben uitgehaalt.
Maar het lijkt me vreselijk moeilijk om dat mee te maken en dan tegen ze in te moeten gaan.
Op de één of andere manier voel je je op zo'n moment echt nog hun kind.
Ik denk dat dat nog sterker is als je ouders manupilatief zijn en ze jou je hele leven lang al manipuleren.
Hij kan er van loskomen en dat hij je zegt dat hij je begrijpt en ook vind dat ze dingen doen die niet kunnen is een goede eerste stap.
Maar het zal nog heel veel tijd en geduld kosten voor hij zelf inziet dat dit zo niet kan en echt tegen ze in het geweer gaat komen.
Die mensen hebben nu eenmaal een sterke invloed op hem.
Net zoals jou ouders op jou.
Ik kan me niet voorstellen dat mijn ouders mijn man niet zouden accepteren of de streken uit zouden halen die jou schoonouders of mijn opa en oma hebben uitgehaalt.
Maar het lijkt me vreselijk moeilijk om dat mee te maken en dan tegen ze in te moeten gaan.
Op de één of andere manier voel je je op zo'n moment echt nog hun kind.
Ik denk dat dat nog sterker is als je ouders manupilatief zijn en ze jou je hele leven lang al manipuleren.
Hij kan er van loskomen en dat hij je zegt dat hij je begrijpt en ook vind dat ze dingen doen die niet kunnen is een goede eerste stap.
Maar het zal nog heel veel tijd en geduld kosten voor hij zelf inziet dat dit zo niet kan en echt tegen ze in het geweer gaat komen.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
dinsdag 8 december 2009 om 10:16
quote:Samsel schreef op 07 december 2009 @ 14:44:
Het blijven natuurlijk zijn ouders.
Ja, en?
Sorry, maar ik snap dat ophemelen van de relatie met twee mensen die je toevallig bij elkaar geneukt hebben nooit zo.
Als het mensen zijn die hem met liefde en respect benaderen, die omwille van hem de vrouw waar hij mee getrouwd is welkom heten en waarderen, etc., etc., dan lijkt me terecht dat je ook hun mindere kanten accepteert, want het blijven natuurlijk zijn ouders.
Maar mensen die hem en zijn keuzes minachten, de vrouw waar hij voor gekozen heeft als vuil behandelen, waarom moet je die op een voetstuk zetten "want het blijven natuurlijk zijn ouders"??
Het blijven natuurlijk zijn ouders.
Ja, en?
Sorry, maar ik snap dat ophemelen van de relatie met twee mensen die je toevallig bij elkaar geneukt hebben nooit zo.
Als het mensen zijn die hem met liefde en respect benaderen, die omwille van hem de vrouw waar hij mee getrouwd is welkom heten en waarderen, etc., etc., dan lijkt me terecht dat je ook hun mindere kanten accepteert, want het blijven natuurlijk zijn ouders.
Maar mensen die hem en zijn keuzes minachten, de vrouw waar hij voor gekozen heeft als vuil behandelen, waarom moet je die op een voetstuk zetten "want het blijven natuurlijk zijn ouders"??
dinsdag 8 december 2009 om 10:29
Samsel, ik kan me goed verplaatsen in jullie situatie. Het is jammer dat het zo gelopen is.
Maar even over je moeder. Ik vind niet dat je van je schoonouders kunt verlangen dat ze je moeder ook opnemen in hun familiegebeuren. Het zou heel fijn zijn als ze dat wel deden, maar nu dat niet het geval is, tsja.. Nogmaals, ik begrijp best dat dit een hele moeilijke situatie voor jou is en ik vind die schoonouders best wel een onplezierig stelletje. Maar je kunt ze dit niet opdringen. Je kunt ze niet dwingen om jouw familie op te nemen.
Nogmaals, ik snap dat je je moeder niet alleen wil en kan laten.
Maar even over je moeder. Ik vind niet dat je van je schoonouders kunt verlangen dat ze je moeder ook opnemen in hun familiegebeuren. Het zou heel fijn zijn als ze dat wel deden, maar nu dat niet het geval is, tsja.. Nogmaals, ik begrijp best dat dit een hele moeilijke situatie voor jou is en ik vind die schoonouders best wel een onplezierig stelletje. Maar je kunt ze dit niet opdringen. Je kunt ze niet dwingen om jouw familie op te nemen.
Nogmaals, ik snap dat je je moeder niet alleen wil en kan laten.
dinsdag 8 december 2009 om 10:35
Hoi JohnnyCake, ik snap dat ik mijn schoonouders inderdaad niet kan dwingen mijn moeder in hun familie op te nemen. Ze nemen mij niet eens op in de familie dus die verwachting heb ik niet. Het is zo dat afgelopen jaren ik ze altijd uitgenodigd heb voor de kerst of oud en nieuw. Omdat mijn moeder dan ook komt willen mijn schoonouders niet komen, want nee ze willen liever samen thuis blijven. Nou prima alle respect daarvoor. Mijn man echter besluit dan toch dat wij maar langs moeten gaan. Hier hebben wij al menige ruzie over gehad. Waarom moeten wij langs als ze alleen willen zijn en ons dus niet uitnodigen. Onze uitnodiging wordt ook afgeslagen. Ik vind niet dat ik dan de verplichting heb toch daarheen te gaan.
Beetje warrig verhaal misschien, maar zo zijn afgelopen jaren alle feestdagen begonnen met ruzies. Mijn man voelt zich verplicht naar zijn ouders te gaan, omdat hij zijn ouders zijn. En omdat ie de goede vrede wil bewaren.
Hier hebben wij dan thuis ruzie om.
Beetje warrig verhaal misschien, maar zo zijn afgelopen jaren alle feestdagen begonnen met ruzies. Mijn man voelt zich verplicht naar zijn ouders te gaan, omdat hij zijn ouders zijn. En omdat ie de goede vrede wil bewaren.
Hier hebben wij dan thuis ruzie om.
dinsdag 8 december 2009 om 10:56
dinsdag 8 december 2009 om 11:04
ik heb geen broers en zussen. Mijn man heeft wel een zus.
Mijn man vindt het logisch dat mijn moeder bij ons, is want verder heeft zij ook geen broers, zussen en familie meer. Mijn moeder en ik zijn nog maar met zijn tweetjes over, dus veel familie is het niet.
Ookal vindt mijn man het wel logisch en ook gezellig als mijn moeder er is, toch blijft hij, tja hoe moet ik het zeggen, zich verplicht voelen naar zijn ouders te gaan. De woorden van mijn schoonmoeder tegen mij zijn ook letterlijk: "Als je maar weet dat die navelstreng altijd blijft". Nou hier viel mijn mond van open. Mijn man is inmiddels 32 en kan prima zijn eigen beslissingen nemen.
Mijn moeder zou het niet erg vinden om een dagje alleen te zijn, maar ik vind dat niet kunnen. Zelfs een goede buur zou ik niet alleen laten zitten met de feestdagen. Waarschijnlijk komt dat omdat ik zo ben opgevoed. Iedereen is altijd welkom en kan ook altijd mee eten.
Mijn man vindt het logisch dat mijn moeder bij ons, is want verder heeft zij ook geen broers, zussen en familie meer. Mijn moeder en ik zijn nog maar met zijn tweetjes over, dus veel familie is het niet.
Ookal vindt mijn man het wel logisch en ook gezellig als mijn moeder er is, toch blijft hij, tja hoe moet ik het zeggen, zich verplicht voelen naar zijn ouders te gaan. De woorden van mijn schoonmoeder tegen mij zijn ook letterlijk: "Als je maar weet dat die navelstreng altijd blijft". Nou hier viel mijn mond van open. Mijn man is inmiddels 32 en kan prima zijn eigen beslissingen nemen.
Mijn moeder zou het niet erg vinden om een dagje alleen te zijn, maar ik vind dat niet kunnen. Zelfs een goede buur zou ik niet alleen laten zitten met de feestdagen. Waarschijnlijk komt dat omdat ik zo ben opgevoed. Iedereen is altijd welkom en kan ook altijd mee eten.
dinsdag 8 december 2009 om 11:10
Ok, maar hoe zouden jullie het voor de breuk oplossen? 's Middags gezellig met jouw moeder en daarna naar zijn ouders?
Ik snap echt dat je je moeder niet alleen wilt laten maar evengoed kun je je schoonouders je moeder niet opdringen. Dus wat voor middenweg hebben jullie in het verleden gekozen?
Je zegt dat je moeder het niet erg vindt. Misschien realiseert ze zich heel goed dat jij ook onderdeel bent van een andere familie, dat jij ook daar 'verplichtingen' hebt, verplichtingen die niet direkt overeenkomen met wat jullie thuis gewend waren.
(gewaagde post, vergeef het me, ik wil alleen zien hoe jij hierover denkt)
Ik snap echt dat je je moeder niet alleen wilt laten maar evengoed kun je je schoonouders je moeder niet opdringen. Dus wat voor middenweg hebben jullie in het verleden gekozen?
Je zegt dat je moeder het niet erg vindt. Misschien realiseert ze zich heel goed dat jij ook onderdeel bent van een andere familie, dat jij ook daar 'verplichtingen' hebt, verplichtingen die niet direkt overeenkomen met wat jullie thuis gewend waren.
(gewaagde post, vergeef het me, ik wil alleen zien hoe jij hierover denkt)
dinsdag 8 december 2009 om 11:31
In het verleden hebben we het gedaan, 's-ochtends bij mijn schoonouders en 's-middag naar mijn moeder. Helaas viel dit ook bij mijn schoonouders niet in goede aard. Het is of een hele dag bij hen of anders toch maar niet....
Daarom ben ik er nu ook zo stellig in dat het graag of in het geheel niet is. Ik wil ook graag de feestdagen met mijn gezinnetje vieren, maar zoals het er nu uit ziet gaat mijn man een dag naar zijn ouders en ben ik gewoon thuis met ons dochtertje en komt mijn moeder langs. Ook niet ideaal, en dit zorgt ook weer voor strubbelingen tussen mijn man en mij.
Daarom ben ik er nu ook zo stellig in dat het graag of in het geheel niet is. Ik wil ook graag de feestdagen met mijn gezinnetje vieren, maar zoals het er nu uit ziet gaat mijn man een dag naar zijn ouders en ben ik gewoon thuis met ons dochtertje en komt mijn moeder langs. Ook niet ideaal, en dit zorgt ook weer voor strubbelingen tussen mijn man en mij.