Relaties
alle pijlers
Contact met schoonouders verbroken
maandag 7 december 2009 om 14:19
Beste allemaal,
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Samsel. Ik lees al een hele tijd mee en heb besloten nu zelf maar is een topic te openen.
Sinds twee maanden heb ik het contact met mijn schoonouders verbroken. Mijn (inmiddels) man en ik zijn 5 jaar samen. Deze 5 jaar heb ik geprobeerd om het zo gezellig mogelijk te maken met verjaardagen, visites en feestdagen. Om zo met de hele familie (mijn moeder, schoonouders en eigen gezinnetje) een gezellige tijd te hebben.
Mijn schoonouders hebben hierop steeds negatief gereageerd. Zij wilde wel met de "familie" bijeen zijn, maar daar hoorde mijn moeder niet bij. Mijn vader is overleden, dus mijn moeder is alleen. Ik heb aangegeven met de feestdagen mijn moeder niet alleen te willen laten. Het is toch gezellig al iedereen bij elkaar is?
Verder zijn er nog een flink aantal woordenwisselingen geweest afgelopen jaren, waarbij ik letterlijk ben uitgescholden voor rotmeid, en jij verdient het niet om de achternaam van onze zoon te dragen etc. Verder hebben ze nog andere dingen gezegd, maar mijn verhaal wordt wel erg lang zo. Naar ons dochtertje kijken ze ook niet om.
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik weet niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Ik wil niet dat ons huwelijk kapot gaat door mijn schoonouders en dan met name mijn schoonmoeder.
Veel dank alvast voor jullie reacties.
Groeten,
Samsel
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Samsel. Ik lees al een hele tijd mee en heb besloten nu zelf maar is een topic te openen.
Sinds twee maanden heb ik het contact met mijn schoonouders verbroken. Mijn (inmiddels) man en ik zijn 5 jaar samen. Deze 5 jaar heb ik geprobeerd om het zo gezellig mogelijk te maken met verjaardagen, visites en feestdagen. Om zo met de hele familie (mijn moeder, schoonouders en eigen gezinnetje) een gezellige tijd te hebben.
Mijn schoonouders hebben hierop steeds negatief gereageerd. Zij wilde wel met de "familie" bijeen zijn, maar daar hoorde mijn moeder niet bij. Mijn vader is overleden, dus mijn moeder is alleen. Ik heb aangegeven met de feestdagen mijn moeder niet alleen te willen laten. Het is toch gezellig al iedereen bij elkaar is?
Verder zijn er nog een flink aantal woordenwisselingen geweest afgelopen jaren, waarbij ik letterlijk ben uitgescholden voor rotmeid, en jij verdient het niet om de achternaam van onze zoon te dragen etc. Verder hebben ze nog andere dingen gezegd, maar mijn verhaal wordt wel erg lang zo. Naar ons dochtertje kijken ze ook niet om.
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik weet niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Ik wil niet dat ons huwelijk kapot gaat door mijn schoonouders en dan met name mijn schoonmoeder.
Veel dank alvast voor jullie reacties.
Groeten,
Samsel
maandag 7 december 2009 om 14:23
In welk opzicht vind je het moeilijk om niets te zeggen tegen je man? Het lijkt mij wel normaal dat hij het jammer vind dat het nu zo loopt. Het zijn wel zijn ouders.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er vanmorgen ook weer aan dacht geen zin te hebben in de moeder van mijn zwager met kerst. Die is ook alleen en vind ik niet leuk, niet gezellig, en erg aanwezig. Ik weet niet hoe jouw moeder is?
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er vanmorgen ook weer aan dacht geen zin te hebben in de moeder van mijn zwager met kerst. Die is ook alleen en vind ik niet leuk, niet gezellig, en erg aanwezig. Ik weet niet hoe jouw moeder is?
maandag 7 december 2009 om 14:26
quote:Samsel schreef op 07 december 2009 @ 14:19:
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.Ik zie niet in waarom je je mond zou moeten houden. Dus waarom vraag je hem er niet gewoon naar? Kunnen jullie er goed over praten samen?
Nu is mijn man als hij bij zijn ouders is geweest erg stil als hij thuis is en zit zwijgend op de bank. Ik vind het erg moeilijk om dan niet te zeggen hierover.Ik zie niet in waarom je je mond zou moeten houden. Dus waarom vraag je hem er niet gewoon naar? Kunnen jullie er goed over praten samen?
maandag 7 december 2009 om 14:34
Jij hebt dus alleen het contact verbroken? Jullie hebben dat niet samen gedaan? Lastige situatie is het daarmee. Hoe doen jullie dat bijvoorbeeld met verjaardagen van je man of dochter? Zijn ze dan wel of niet welkom?
Je hebt de situatie hier zelf ook niet makkelijker mee gemaakt. Ik zeg niet dat je niet in je recht staat. Maar makkelijk is het niet. Kunnen jij en je man met elkaar praten hierover? Begrijpt hij je keuze en staat hij er achter? Wat maakt het dat jij vindt dat je er niets over zou moeten zeggen tegen hem? Waarom zou jij je mond moeten houden? Of heeft hij dan het gevoel dat jij hem te weinig ruimte geeft voor zijn eigen keuzes en gevoel?
Je hebt de situatie hier zelf ook niet makkelijker mee gemaakt. Ik zeg niet dat je niet in je recht staat. Maar makkelijk is het niet. Kunnen jij en je man met elkaar praten hierover? Begrijpt hij je keuze en staat hij er achter? Wat maakt het dat jij vindt dat je er niets over zou moeten zeggen tegen hem? Waarom zou jij je mond moeten houden? Of heeft hij dan het gevoel dat jij hem te weinig ruimte geeft voor zijn eigen keuzes en gevoel?
maandag 7 december 2009 om 14:40
oh meid, ik herken het meteen!! Wat een rotsituatie!
ik snap ook wel dat je niet weet hoe je het met je man kunt bespreken, en dat je bang bent dat het tussen jullie in komt te staan. Dit is ook de reden waarom ik het contact niet helemaal verbreek met mijn schoonouders. Dan maar af en toe beleefd glimlachen en over hun rotopmerkingen heen proberen te stappen.
Maar als je het gevoel hebt dat dit tussen jullie in komt te staan moet je er juist over praten. hoe pijlijk het ook is, het is het niet waard om je huwelijk er kapot door te laten gaan.
ik snap ook wel dat je niet weet hoe je het met je man kunt bespreken, en dat je bang bent dat het tussen jullie in komt te staan. Dit is ook de reden waarom ik het contact niet helemaal verbreek met mijn schoonouders. Dan maar af en toe beleefd glimlachen en over hun rotopmerkingen heen proberen te stappen.
Maar als je het gevoel hebt dat dit tussen jullie in komt te staan moet je er juist over praten. hoe pijlijk het ook is, het is het niet waard om je huwelijk er kapot door te laten gaan.
maandag 7 december 2009 om 14:44
Mijn man heeft respect voor mijn beslissing en vindt dat zijn ouders zeker verkeerde en kwetsende dingen hebben gezegd over mij. Daarentegen zit hij er wel tussen in. Hij wil wel gewoon contact houden. Dat zal ik hem ook nooit verbieden. Zelf is hij wel al op visite geweest ook met ons dochtertje.
Als hij dan weer thuis is dan begint de stilte. Zijn moeder gaat namelijk zodra hij binnenkomt direct huilen en vraagt hem dan hoelang ik nog zo moet doen!
Voor mijn schoonouders hoor ik niet bij de familie. De familie bestaat uit hen zelf en dat mijn man en schoonzus. De rest is maar aanhang.
Ik vind het moeilijk om met mijn man hierover te praten omdat hij toch zijn moeder verdedigd, terwijl hij wel aangeeft dat zij fout zit.
Het blijven natuurlijk zijn ouders.
Het besluit van mijn kant om niet meer mee te gaan heeft 5 jaar geduurd. Al die jaren heb ik het geprobeerd en heb ik veel gesprekken met ze gehad, maar ik ben niet de schoondochter die ze hadden verwacht.
Ik vind het erg lastig allemaal en weet af en toe even niet met wie ik erover kan praten. Vandaar mijn post. Sorry voor het lange verhaal weer.
Als hij dan weer thuis is dan begint de stilte. Zijn moeder gaat namelijk zodra hij binnenkomt direct huilen en vraagt hem dan hoelang ik nog zo moet doen!
Voor mijn schoonouders hoor ik niet bij de familie. De familie bestaat uit hen zelf en dat mijn man en schoonzus. De rest is maar aanhang.
Ik vind het moeilijk om met mijn man hierover te praten omdat hij toch zijn moeder verdedigd, terwijl hij wel aangeeft dat zij fout zit.
Het blijven natuurlijk zijn ouders.
Het besluit van mijn kant om niet meer mee te gaan heeft 5 jaar geduurd. Al die jaren heb ik het geprobeerd en heb ik veel gesprekken met ze gehad, maar ik ben niet de schoondochter die ze hadden verwacht.
Ik vind het erg lastig allemaal en weet af en toe even niet met wie ik erover kan praten. Vandaar mijn post. Sorry voor het lange verhaal weer.
maandag 7 december 2009 om 14:52
maandag 7 december 2009 om 14:58
Wat ik niet begrijp is hoe het kan gebeuren dat je met je schoonouders ruzie krijgt tot scheldens toe en hoe ze zo'n hekel kunnen hebben aan je moeder. Tegelijktijd vragen ze aan je man waarom jij niet meekomt en wordt dat ook een drama.
Als ze werkelijk zo'n hekel aan je hadden dan vroegen ze dat toch allang niet meer? Dan waren ze blij dat je niet meer kwam en dat is blijkbaar niet zo...
Heb je er al eens met je man over gesproken?
Als ze werkelijk zo'n hekel aan je hadden dan vroegen ze dat toch allang niet meer? Dan waren ze blij dat je niet meer kwam en dat is blijkbaar niet zo...
Heb je er al eens met je man over gesproken?
maandag 7 december 2009 om 15:14
Ben je soms met mijn ex getrouwd? 
Serieus, ik heb hetzelfde meegemaakt. Mijn schoonloeder vond mij ongeschikt, omdat ik weigerde het slaafse, huispoetsende, wasdraaiende kookwonder te zijn. Dat ik ook andere ambities had was niet vloeken maar verketteren in de kerk. Tijdens mijn trouwdag heeft ze aangekondigd dat ik dan wel man's naam mocht dragen, maar er nooit eentje van hen zou worden. Dat ze er alles aan zou doen om het huwelijk kapot te maken.
Toen ze mijn moeder weer eens voor de zoveelste keer voor rotte vis uitmaakte inzake haar opvoeding naar mij was ik het zat. Ik kwam niet meer en zij kwam er niet meer in. Dat hebben we ongeveeer 4 jaar volgehouden, toen scheiding. Man ging met kind naar hen toe voor verjaardagen, inclusief in vogelvlucht die van henzelf.
Toevoeging: ze gedroeg zich op verjaardagsfeestjes zo onmogelijk dat mijn vrienden vroegen of zij ook kwam. Zo ja, dan bleven ze weg. Daar trok ik een grens. Dan moet, sorry voor de metafoor, de rotte appel eruit.
De scheiding is 4 jaar later gekomen en ze heeft haar belofte waargemaakt: er alles aan gedaan om ex te scheiden van mij, zelfs op momenten dat hij echt terugwilde. Maar hij durfde niet terug omdat zijn moeder dat niet goed vond. En alle lijmpogingen die ik toen nog wilde ondernemen stopten toen wel.
Belangrijk is hoe je man hierin staat. Mijn ex heeft mij nooit verdedigd ten aanzien van mijn schoonmoeder. Hij deed het af als "allemaal onzin" en "ze leeft nu eenmaal niet als ze niet kan klagen". Als je man er niet achter staat, jou niet steunt hierin, maak je borst dan maar nat!
Die stilte is natuurlijk omdat hij het ws. over zich heen krijgt als hij bij zijn ouders is. De enige manier waarop hierin verandering kan komen is als hij ook aangeeft niet meer te komen zolang ze jou niet met respect behandelen. Nu zit hij er tussenin, en tja, partij kiezen is in dit geval niet leuk, maar ik weet uit ervaring dat het hier niet anders kan. Door stelling in te nemen laat hij zien dat het gedrag van zijn ouders niet door de beugel kan.
Ironisch genoeg had mijn moeder hetzelfde met haar moeder, mijn oma dus. Die accepteerde mijn vader niet. Daarop is mijn moeder echt twee jaar weggebleven bij mijn oma. Pas toen mijn oma excuses aanbood, kwam mijn moeder weer met mijn vader, en mij en mijn zus. En mijn oma had haar gemak echt te houden: eén kik en mijn moeder dreigde met wegblijven.
Serieus, ik heb hetzelfde meegemaakt. Mijn schoonloeder vond mij ongeschikt, omdat ik weigerde het slaafse, huispoetsende, wasdraaiende kookwonder te zijn. Dat ik ook andere ambities had was niet vloeken maar verketteren in de kerk. Tijdens mijn trouwdag heeft ze aangekondigd dat ik dan wel man's naam mocht dragen, maar er nooit eentje van hen zou worden. Dat ze er alles aan zou doen om het huwelijk kapot te maken.
Toen ze mijn moeder weer eens voor de zoveelste keer voor rotte vis uitmaakte inzake haar opvoeding naar mij was ik het zat. Ik kwam niet meer en zij kwam er niet meer in. Dat hebben we ongeveeer 4 jaar volgehouden, toen scheiding. Man ging met kind naar hen toe voor verjaardagen, inclusief in vogelvlucht die van henzelf.
Toevoeging: ze gedroeg zich op verjaardagsfeestjes zo onmogelijk dat mijn vrienden vroegen of zij ook kwam. Zo ja, dan bleven ze weg. Daar trok ik een grens. Dan moet, sorry voor de metafoor, de rotte appel eruit.
De scheiding is 4 jaar later gekomen en ze heeft haar belofte waargemaakt: er alles aan gedaan om ex te scheiden van mij, zelfs op momenten dat hij echt terugwilde. Maar hij durfde niet terug omdat zijn moeder dat niet goed vond. En alle lijmpogingen die ik toen nog wilde ondernemen stopten toen wel.
Belangrijk is hoe je man hierin staat. Mijn ex heeft mij nooit verdedigd ten aanzien van mijn schoonmoeder. Hij deed het af als "allemaal onzin" en "ze leeft nu eenmaal niet als ze niet kan klagen". Als je man er niet achter staat, jou niet steunt hierin, maak je borst dan maar nat!
Die stilte is natuurlijk omdat hij het ws. over zich heen krijgt als hij bij zijn ouders is. De enige manier waarop hierin verandering kan komen is als hij ook aangeeft niet meer te komen zolang ze jou niet met respect behandelen. Nu zit hij er tussenin, en tja, partij kiezen is in dit geval niet leuk, maar ik weet uit ervaring dat het hier niet anders kan. Door stelling in te nemen laat hij zien dat het gedrag van zijn ouders niet door de beugel kan.
Ironisch genoeg had mijn moeder hetzelfde met haar moeder, mijn oma dus. Die accepteerde mijn vader niet. Daarop is mijn moeder echt twee jaar weggebleven bij mijn oma. Pas toen mijn oma excuses aanbood, kwam mijn moeder weer met mijn vader, en mij en mijn zus. En mijn oma had haar gemak echt te houden: eén kik en mijn moeder dreigde met wegblijven.
maandag 7 december 2009 om 15:17
quote:Thekla schreef op 07 december 2009 @ 14:58:
Wat ik niet begrijp is hoe het kan gebeuren dat je met je schoonouders ruzie krijgt tot scheldens toe en hoe ze zo'n hekel kunnen hebben aan je moeder. Tegelijktijd vragen ze aan je man waarom jij niet meekomt en wordt dat ook een drama.
Als ze werkelijk zo'n hekel aan je hadden dan vroegen ze dat toch allang niet meer? Dan waren ze blij dat je niet meer kwam en dat is blijkbaar niet zo...
Heb je er al eens met je man over gesproken?
Ik weet niet hoe het zit met TO en haar schoonouders en haar moeder maar ik weet uit ervaring dat dit echt niet zo vreemd is als het lijkt (helaas)
mijn moeder werd door haar schoonouders ook niet geaccepteerd doordat ze iets hadden tegen haar moeder.
Het hele verhaal is nogal herkenbaar dus zal ik niet uit de doeken doen maar de mensen die het kennen vinden, met mij, dat de reden compleet nergens op slaat en dat ze haar om die reden nooit hadden mogen veroordelen en al helemaal haar dochter niet.
Hun reactie tegen mijn vader was exact hetzelfde als die van TO haar schoonouders tegen haar vriend.
"Waarom komt ze niet mee, we missen haar, we hebben toch nooit iets fout gedaan."etc etc.
Dus blij dta ze niet meer komt? ja dat denk ik wel maar ze zullen pas klaar zijn als To en haar vriend uit elkaar zijn (als het tenminste net zo is als bij mijn ouders)
En hier is dat nooit gebeurt gelukkig.
Of dit alles ook van toepassing is op TO en haar hele situatie weet ik niet, en heb ik ook geen mening over.
Maar tot nu toe komt haar verhaal me heel herkenbaar over en heb ik niets gelezen waardoor ik twijfel aan haar mening over haar schoonouders.
Al moet ik toegeven dat dit waarschijnlijk komt door mijn persoonlijke ervaringen natuurlijk...
Wat ik niet begrijp is hoe het kan gebeuren dat je met je schoonouders ruzie krijgt tot scheldens toe en hoe ze zo'n hekel kunnen hebben aan je moeder. Tegelijktijd vragen ze aan je man waarom jij niet meekomt en wordt dat ook een drama.
Als ze werkelijk zo'n hekel aan je hadden dan vroegen ze dat toch allang niet meer? Dan waren ze blij dat je niet meer kwam en dat is blijkbaar niet zo...
Heb je er al eens met je man over gesproken?
Ik weet niet hoe het zit met TO en haar schoonouders en haar moeder maar ik weet uit ervaring dat dit echt niet zo vreemd is als het lijkt (helaas)
mijn moeder werd door haar schoonouders ook niet geaccepteerd doordat ze iets hadden tegen haar moeder.
Het hele verhaal is nogal herkenbaar dus zal ik niet uit de doeken doen maar de mensen die het kennen vinden, met mij, dat de reden compleet nergens op slaat en dat ze haar om die reden nooit hadden mogen veroordelen en al helemaal haar dochter niet.
Hun reactie tegen mijn vader was exact hetzelfde als die van TO haar schoonouders tegen haar vriend.
"Waarom komt ze niet mee, we missen haar, we hebben toch nooit iets fout gedaan."etc etc.
Dus blij dta ze niet meer komt? ja dat denk ik wel maar ze zullen pas klaar zijn als To en haar vriend uit elkaar zijn (als het tenminste net zo is als bij mijn ouders)
En hier is dat nooit gebeurt gelukkig.
Of dit alles ook van toepassing is op TO en haar hele situatie weet ik niet, en heb ik ook geen mening over.
Maar tot nu toe komt haar verhaal me heel herkenbaar over en heb ik niets gelezen waardoor ik twijfel aan haar mening over haar schoonouders.
Al moet ik toegeven dat dit waarschijnlijk komt door mijn persoonlijke ervaringen natuurlijk...
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
maandag 7 december 2009 om 15:18
Hier nog even wat achtergrond informatie zodat mijn verhaal hopelijk iets duidelijker wordt.
Mijn schoonmoeder is alcoholist. Op dit moment zegt ze niet te drinken. Toen ons dochtertje geboren was en oppassen kwam ter sprake hebben mijn man en ik aangegeven dat mijn moeder 3 dagen per week zal oppassen als wij moeten werken. Mijn moeder woont namelijk op 5 minuten rijden van ons huis af en mijn schoonouders drie kwartier.
Ik heb toen aangegeven dat ik het niet vertrouw als mijn schoonmoeder op zou passen, aangezien zij de alcohol niet kan weerstaan en bovendien ook nog eens anorexia heeft.
Dit viel natuurlijk niet in goede aard, want mijn schoonmoeder zou net zoveel recht hebben als mijn moeder. De jaloezie stak toen op en vandaar dat ze een hekel heeft aan mijn moeder en aan mij omdat ik ons meisje niet toevertrouw aan iemand die niet eens voor zichzelf zorgt.
Voor mijn man heb ik heel vaak geslikt en ben gewoon mee gegaan op visite en zelfs op vakantie 14 dagen. Ook de vakantie verliep niet vlekkeloos. Ze irriteerde zich aan mij omdat ik alles maar wilde kopen wat ik zag (ik heb 1 souvenir gekocht). Bovendien wilde ze graag naar musea en daar hou ik niet van. Ik ga liever in het zonnetje zitten. Ik ben wel meegeweest, maar toch was niet dit goed genoeg, want ik had meer interesse moeten tonen.
De ruzies die hebben plaatsgevonden gingen met name om familiebanden. Ik ben een echt familiemens en kerst en oudjaar vier ik graag met zijn allen als familie bij elkaar. Mijn schoonouders vinden dit onzin en hebben liever dat mijn man en zijn zus alleen komen.
Het is dus niet zo dat mijn schoonmoeder mij zo graag wil zien, maar zo doet ze het nu voor, naar mijn idee zodat mijn man het zielig begint te vinden voor haar. Ons huwelijk heeft hierdoor al een behoorlijke klap gehad, en dat terwijl we net een jaar getrouwd zijn.
Mijn schoonmoeder is alcoholist. Op dit moment zegt ze niet te drinken. Toen ons dochtertje geboren was en oppassen kwam ter sprake hebben mijn man en ik aangegeven dat mijn moeder 3 dagen per week zal oppassen als wij moeten werken. Mijn moeder woont namelijk op 5 minuten rijden van ons huis af en mijn schoonouders drie kwartier.
Ik heb toen aangegeven dat ik het niet vertrouw als mijn schoonmoeder op zou passen, aangezien zij de alcohol niet kan weerstaan en bovendien ook nog eens anorexia heeft.
Dit viel natuurlijk niet in goede aard, want mijn schoonmoeder zou net zoveel recht hebben als mijn moeder. De jaloezie stak toen op en vandaar dat ze een hekel heeft aan mijn moeder en aan mij omdat ik ons meisje niet toevertrouw aan iemand die niet eens voor zichzelf zorgt.
Voor mijn man heb ik heel vaak geslikt en ben gewoon mee gegaan op visite en zelfs op vakantie 14 dagen. Ook de vakantie verliep niet vlekkeloos. Ze irriteerde zich aan mij omdat ik alles maar wilde kopen wat ik zag (ik heb 1 souvenir gekocht). Bovendien wilde ze graag naar musea en daar hou ik niet van. Ik ga liever in het zonnetje zitten. Ik ben wel meegeweest, maar toch was niet dit goed genoeg, want ik had meer interesse moeten tonen.
De ruzies die hebben plaatsgevonden gingen met name om familiebanden. Ik ben een echt familiemens en kerst en oudjaar vier ik graag met zijn allen als familie bij elkaar. Mijn schoonouders vinden dit onzin en hebben liever dat mijn man en zijn zus alleen komen.
Het is dus niet zo dat mijn schoonmoeder mij zo graag wil zien, maar zo doet ze het nu voor, naar mijn idee zodat mijn man het zielig begint te vinden voor haar. Ons huwelijk heeft hierdoor al een behoorlijke klap gehad, en dat terwijl we net een jaar getrouwd zijn.
maandag 7 december 2009 om 15:27
quote:Samsel schreef op 07 december 2009 @ 15:18:
De ruzies die hebben plaatsgevonden gingen met name om familiebanden. Ik ben een echt familiemens en kerst en oudjaar vier ik graag met zijn allen als familie bij elkaar. Mijn schoonouders vinden dit onzin en hebben liever dat mijn man en zijn zus alleen komen.
Dank je voor je verdere uitleg.
Ik snap heel goed dat je schoonmoeder het niet leuk vind dat ze niet op mag passen en dat ze daartegen in het geweer treed, al vind ik de manier waarop totaal niet acceptabel.
Daarnaast geef ik je groot gelijk, ik zou het ook niet vertrouwen en ik hoop echt dat je man dat ook begrijpt en je daarin steunt.
Maar het stuk dat ik van je quote snap ik niet.
Bedoel je echt dat ze wil dat je man en zijn zus met eerste kerstdag en oud en nieuw zonder hun partner en kinderen naar hun toe komen om dat te vieren?
Dus ze vinden het normaal om als gezin (want dat ben jij met je man en kind een gezin) die dagen niet bij elkaar te vieren?
Dat kan ik echt niet begrijpen, natuurlijk ga je, als je dat zelf wil op zo'n dag als gezin naar famillie en vrienden toe (dus ook naar elkaars ouders broers en zussen) maar toch niet appart van elkaar???
Of ben ik nu zo gek?
De ruzies die hebben plaatsgevonden gingen met name om familiebanden. Ik ben een echt familiemens en kerst en oudjaar vier ik graag met zijn allen als familie bij elkaar. Mijn schoonouders vinden dit onzin en hebben liever dat mijn man en zijn zus alleen komen.
Dank je voor je verdere uitleg.
Ik snap heel goed dat je schoonmoeder het niet leuk vind dat ze niet op mag passen en dat ze daartegen in het geweer treed, al vind ik de manier waarop totaal niet acceptabel.
Daarnaast geef ik je groot gelijk, ik zou het ook niet vertrouwen en ik hoop echt dat je man dat ook begrijpt en je daarin steunt.
Maar het stuk dat ik van je quote snap ik niet.
Bedoel je echt dat ze wil dat je man en zijn zus met eerste kerstdag en oud en nieuw zonder hun partner en kinderen naar hun toe komen om dat te vieren?
Dus ze vinden het normaal om als gezin (want dat ben jij met je man en kind een gezin) die dagen niet bij elkaar te vieren?
Dat kan ik echt niet begrijpen, natuurlijk ga je, als je dat zelf wil op zo'n dag als gezin naar famillie en vrienden toe (dus ook naar elkaars ouders broers en zussen) maar toch niet appart van elkaar???
Of ben ik nu zo gek?
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
maandag 7 december 2009 om 15:35
@BJF33 mijn schoonouders bedoelen het inderdaad zoals jij omschrijft. Ik ben namelijk geen familie. Ik ben misschien met hun zoon getrouwd, maar verder hoor ik er niet bij.
Toen mijn vader plotseling overleed 4 jaar geleden en mijn moeder het jaar daarna ernstig ziek werd en chemo, bestralingen en een operatie moest ondergaan kregen mijn man en ik het verwijt dat we haar teveel aandacht gaven.
Mijn man heeft het toen wel voor mij opgenomen, maar verder lijkt het erop of hij niets durft te zeggen. We moeten ons leven leiden zoals mijn schoonouders het zouden willen. En als ik dan aangeef dat wij prima zelf kunnen bepalen hoe we ons leven leiden is dat niet goed.
Alvast bedankt allemaal voor jullie reacties. Dit geeft me toch steun. Ik wil het graag met mijn man bespreken. Het doet mij namelijk veel verdriet dat hij thuis een hele dag niets zegt alleen omdat hij bij zijn ouders geweest is. Het maakt me onzeker!
Toen mijn vader plotseling overleed 4 jaar geleden en mijn moeder het jaar daarna ernstig ziek werd en chemo, bestralingen en een operatie moest ondergaan kregen mijn man en ik het verwijt dat we haar teveel aandacht gaven.
Mijn man heeft het toen wel voor mij opgenomen, maar verder lijkt het erop of hij niets durft te zeggen. We moeten ons leven leiden zoals mijn schoonouders het zouden willen. En als ik dan aangeef dat wij prima zelf kunnen bepalen hoe we ons leven leiden is dat niet goed.
Alvast bedankt allemaal voor jullie reacties. Dit geeft me toch steun. Ik wil het graag met mijn man bespreken. Het doet mij namelijk veel verdriet dat hij thuis een hele dag niets zegt alleen omdat hij bij zijn ouders geweest is. Het maakt me onzeker!
maandag 7 december 2009 om 15:37
Mijn schoonmoeder had graag gezien dat ik gezellig zou gaan winkelen met haar en dat ik langs kom om koffie te drinken of gezellig even bel.
Dit heb ik gedaan, maar krijg dan later te horen dat ik nooit gebeld heb en nooit ben langs geweest alleen om een bakkie te doen. Zo is het nooit goed.
Alles wat ik doe of zeg wordt namelijk geheel door haar verdraaid.
Dit heb ik gedaan, maar krijg dan later te horen dat ik nooit gebeld heb en nooit ben langs geweest alleen om een bakkie te doen. Zo is het nooit goed.
Alles wat ik doe of zeg wordt namelijk geheel door haar verdraaid.
maandag 7 december 2009 om 15:52
@Samsei, ze mogen dan willen dat je geen familie bent maar dat ben je natuurlijk wel.
Je bent de vrouw van hun zoon en de moeder van hun kleinkind.
En ook al willen ze dat anders zien, dat veranderd niets aan de feiten zoals die er liggen.
Ziet je man jou ook niet als zijnde familie van zijn ouders?
Ik heb trouwens naast medelijden voor jou ook medelijden met je man.
Hij zit tussen twee vuren in, staat tussen mensen van wie hij houd in en zal het soms voelen alsof hij moet kiezen ook al wil jij dat niet en zeg je ook nooit dat hij moet kiezen.
Kun jij je man uitleggen, zonder hem verwijten te maken, hoe je je voelt als hij zo stil is als hij van zijn ouders af komt?
Dus zonder dat je het probleem bij hem legt (jij bent stil als je van hen af komt waarom is dat?)
Maar het meer bij jezelf houden ( ik heb het idee dat je stiller bent als je bij hen bent geweest, en ik voel me daardoor onzeker)
Edit en van die opmerking dat je te veel aandacht zou besteden ana je moeder op het moment dat ze het zo zwaar had...... geen woorden die mijn verontwaardiging en ongeloof over zoiets duidelijk genoeg kunnen maken... echt ongelooflijk!
Je bent de vrouw van hun zoon en de moeder van hun kleinkind.
En ook al willen ze dat anders zien, dat veranderd niets aan de feiten zoals die er liggen.
Ziet je man jou ook niet als zijnde familie van zijn ouders?
Ik heb trouwens naast medelijden voor jou ook medelijden met je man.
Hij zit tussen twee vuren in, staat tussen mensen van wie hij houd in en zal het soms voelen alsof hij moet kiezen ook al wil jij dat niet en zeg je ook nooit dat hij moet kiezen.
Kun jij je man uitleggen, zonder hem verwijten te maken, hoe je je voelt als hij zo stil is als hij van zijn ouders af komt?
Dus zonder dat je het probleem bij hem legt (jij bent stil als je van hen af komt waarom is dat?)
Maar het meer bij jezelf houden ( ik heb het idee dat je stiller bent als je bij hen bent geweest, en ik voel me daardoor onzeker)
Edit en van die opmerking dat je te veel aandacht zou besteden ana je moeder op het moment dat ze het zo zwaar had...... geen woorden die mijn verontwaardiging en ongeloof over zoiets duidelijk genoeg kunnen maken... echt ongelooflijk!
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
maandag 7 december 2009 om 15:52
quote:Samsel schreef op 07 december 2009 @ 15:35:
Toen mijn vader plotseling overleed 4 jaar geleden en mijn moeder het jaar daarna ernstig ziek werd en chemo, bestralingen en een operatie moest ondergaan kregen mijn man en ik het verwijt dat we haar teveel aandacht gaven. *bek zakt niet open, hij zakt WAGENWIJD open*
Toen mijn vader plotseling overleed 4 jaar geleden en mijn moeder het jaar daarna ernstig ziek werd en chemo, bestralingen en een operatie moest ondergaan kregen mijn man en ik het verwijt dat we haar teveel aandacht gaven. *bek zakt niet open, hij zakt WAGENWIJD open*
maandag 7 december 2009 om 16:07
Mijn man ziet gelukkig wel dat ik familie ben van mijn schoonouders. Alleen is hij heel anders opgevoed als ik. Hij ging bijna nooit naar zijn opa en oma toe bijvoorbeeld. Terwijl ik ze toch zeker wel elke week zag en vroeg hebben mijn opa en oma opgepast op mij.
Hij ziet nu wel in hoe anders en gezellig het kan zijn om als familie met zijn allen bij elkaar te zijn, maar zegt er niets tegen te kunnen doen dat zijn ouders zo denken.
Ik snap dat hij nu tussen twee vuren zit, maar hij neemt het ook niet altijd voor me op. Met de woordenwisselingen en ruzies die hebben plaatsgevonden heeft ie nooit eens gezegd dat het erg kwetsend voor mij was en dat ik niet zo behandeld mag worden. Het lijkt alsof hij bang is tegen zijn ouders in te gaan, terwijl hij mij wel heel goed een "grote mond" kan geven.
Vandaar dat ik het lastig vind om erover te praten. Hij is een echte binnenvetter en zegt niets tegen mij over zijn ouders. De stilte vind ik dan nog erger dan dat ie bijvoorbeeld aan zou geven dat hij het moeilijk heeft met de situatie, maar wel achter mij blijft staan.
Op dit moment zegt mijn schoonmoeder niet te drinken, maar hierover heb ik mijn twijfels. Ze wordt namelijk altijd erg huilerig en aanhankelijk als ze gedronken heeft..
Ik hoop dat het niet al te warrig overkomt.
Hij ziet nu wel in hoe anders en gezellig het kan zijn om als familie met zijn allen bij elkaar te zijn, maar zegt er niets tegen te kunnen doen dat zijn ouders zo denken.
Ik snap dat hij nu tussen twee vuren zit, maar hij neemt het ook niet altijd voor me op. Met de woordenwisselingen en ruzies die hebben plaatsgevonden heeft ie nooit eens gezegd dat het erg kwetsend voor mij was en dat ik niet zo behandeld mag worden. Het lijkt alsof hij bang is tegen zijn ouders in te gaan, terwijl hij mij wel heel goed een "grote mond" kan geven.
Vandaar dat ik het lastig vind om erover te praten. Hij is een echte binnenvetter en zegt niets tegen mij over zijn ouders. De stilte vind ik dan nog erger dan dat ie bijvoorbeeld aan zou geven dat hij het moeilijk heeft met de situatie, maar wel achter mij blijft staan.
Op dit moment zegt mijn schoonmoeder niet te drinken, maar hierover heb ik mijn twijfels. Ze wordt namelijk altijd erg huilerig en aanhankelijk als ze gedronken heeft..
Ik hoop dat het niet al te warrig overkomt.
maandag 7 december 2009 om 16:08
Hier ging het precies zo, met dit verschil dat mijn man uiteindelijk met zijn ouders brak.
Een maand geleden is zijn vader overleden, nu komt hij wel weer bij zijn moeder. Het contact tussen haar en mij is wat afstandelijker gebleven. Vorige week kwam het nog eens tot een uitbarsting, omdat man alleen daar was en dus het gezeur aan moest horen dat vroeger alleen voor mijn oren bestemd was. Toen hij dreigde op te stappen was het ineens over en nu gaat het een stuk beter. Ze besefte (nog) niet dat hij een eigen thuis heeft en niet jankend bij haar op de stoep hoeft te staan.
Het beste dat je nu kunt doen is het volgende;
Schrijf, samen met je man, een brief aan je schoonouders, waarin jullie aangeven je leven te leiden zoals jullie dat goeddunkt, en dat zij dat moeten accepteren. Onderteken beiden!!! Het is heel belangrijk dat duidelijk is dat je man achter je staat.
Zolang je man namelijk twijfelt, heeft zij kans om te winnen. Zij is niet meer de nummer 1 in zijn leven, dat ben jij. Zij moet een stap terug doen. Dat moeten jullie duidelijk aangeven. Sámen. Je mag eventueel excuses verwachten, maar dat moet je zelf weten. En als ik jou was zou ik mijn eigen achternaam gebruiken. Laat merken dat je van je man houdt, maar dat dat los staat van de naam.
Een maand geleden is zijn vader overleden, nu komt hij wel weer bij zijn moeder. Het contact tussen haar en mij is wat afstandelijker gebleven. Vorige week kwam het nog eens tot een uitbarsting, omdat man alleen daar was en dus het gezeur aan moest horen dat vroeger alleen voor mijn oren bestemd was. Toen hij dreigde op te stappen was het ineens over en nu gaat het een stuk beter. Ze besefte (nog) niet dat hij een eigen thuis heeft en niet jankend bij haar op de stoep hoeft te staan.
Het beste dat je nu kunt doen is het volgende;
Schrijf, samen met je man, een brief aan je schoonouders, waarin jullie aangeven je leven te leiden zoals jullie dat goeddunkt, en dat zij dat moeten accepteren. Onderteken beiden!!! Het is heel belangrijk dat duidelijk is dat je man achter je staat.
Zolang je man namelijk twijfelt, heeft zij kans om te winnen. Zij is niet meer de nummer 1 in zijn leven, dat ben jij. Zij moet een stap terug doen. Dat moeten jullie duidelijk aangeven. Sámen. Je mag eventueel excuses verwachten, maar dat moet je zelf weten. En als ik jou was zou ik mijn eigen achternaam gebruiken. Laat merken dat je van je man houdt, maar dat dat los staat van de naam.
