Het Grote Keizersnede-topic

quote:Solomio schreef op 16 december 2009 @ 16:26:

Ik heb 3 keizersnedes gehad, dus vind mezelf wel deskundig. Maar partnervrij, dus over sex na een ks kan ik je niks vertellen en de pil slikte ik dus ook niet.

Herstel verliep bij mij heel wisselend: na de eerste en de derde ks ging het heel voorspoedig, na de tweede verliep het veel moeilijker en pijnlijker.@Tia: ben ik weer met mijn been there, done that.

Ik heb 12 weken geleden een keizersnede gehad. Ben ingeleid vanwege zwangerschapsvergifiting, maar bevalling kwam niet op gang. Op dag drie na het inleiden was ik zo ziek dat mijn dochter gehaald moest worden met een spoedsectio.

Ik heb het geheel als zeer moeilijk en vervelend ervaren. Uit de verhalen hierboven blijkt dat ik in de minderheid ben (gelukkig)..



De operatie an sich vond ik niet erg. Natuurlijk is het herstel pijnlijk maar dat ging wel. Misschien was het meer de pre eclampsie die het moeilijk maakte. Ik ben echt van de wereld geweest en ben hele dagen kwijt. Mijn dochter moest daarna ook nog een tijdje in de couveuse vanwege de medicijnen die ik had gehad dus ik heb haar de eerste dagen helemaal niet gezien. Dit alles bij elkaar maakt dat de hechting met mijn dochter moeizaam verliep en ik me dus wél minder moeder voelde. Maar weet niet of dit dan echt aan de ks ligt.



Verder: borstvoeding verliep prima. Tien dagen gekolfd (toen dochter in couveuse lag) en daarna dronk ze meteen prima bij me.

Echte seks nog niet geprobeerd, wel orgasme, was niet pijnlijk alleen maar fijn.

Vloeien ong. 6-7 weken geloof ik. ( wat bedoelen sommigen trouwens met dat ze helemaal schoongemaakt zijn en bijna niet vloeien?)



Wat ik er nu nog van merk is idd een doof gevoel op sommige stukken rond het litteken. Verder eigenlijk niks.

Interessant topic. Ik ben ruim 9 maanden geleden mama geworden via een "spoed"keizersnede. "Spoed" tussen haakjes, want er was niemand in gevaar, baby deed het goed, ik ook, alleen kwam Mibbie er na 5 kwartier persen niet uit.... Gelukkig was ik bij toeval al in het ziekenhuis.



Ik heb nu niet veel tijd om alles te lezen en te reageren (zoon wil zo eten), maar ik zag voorbij komen over autorijden/keizersnedes/verzekering.



Het is per verzekeringsmaatschappij verschillend of je (verzekeringstechnisch gezien), mag autorijden of niet. Ik heb mijn verzekeringsmaatschappij gemaild met de vraag of het mocht. Zij gaven aan dat als de arts vond dat het mocht, het van hun ook mocht.

Vraag dus gewoon even na bij je verzekering, scheelt een hoop gedoe als je die 6 weken wel gewoon had mogen rijden!



Ik kom later terug, groetjes!

Ik heb 2 jaar geleden een geplande KS gekregen vanwege totaalruptuur bij vorige bevalling. En in april krijg ik nogmaals een geplande KS.

Het is best bijzonder om om 8 uur s'ochtends in het ziekenhuis te komen en te weten dat je om 10.30 je kind in je armen hebt. Om nog maar niet te spreken van de datum die je mag prikken. (ik die altijd alles wil plannen haha)



Ik vond het allemaal best meevallen, de katheter zetten vond ik echt brrrrrrrr dat doen ze dus voordat je die ruggenprik krijgt, nou echt wat een rotgevoel zeg!!!!! Viel me nog het meest tegen haha

Ruggenprik viel 100% mee, ook de ingreep zelf.

Ik zag erg op tegen daarna, als je in de vercouverkamer (schrijf je dat zo?) ligt en nog niet bij je kind kan maar ik vond het heerlijk, dekens met warme lucht, morfine, ik was helemaal opgelucht dat alles zo goed was gegaan dat ik daar heerlijk 5 kwartier heb gelegen. Was zo om.



De pijn in de wond vond ik tegenvallen, zal bij iedereen verschillend zijn maar ik heb de weken daarna nog best veel pijn gehad. En de eerste wk op je rug liggen, heeeel irritant!!! Was blij als ik s'ochtends uit bed kon, ging ik lekker tegen de bank aanzitten beneden haha



Een KS is natuurlijk een grote buikoperatie, maar ik was er beter aan toe dan na mijn eerste bevalling. Waarbij ik daarna gelijk anderhalf uur onder totale narcose moest om gehecht te worden...

Ik kreeg de katheter na de ruggenprik. Vond de geplande ks ook wel heeeeeel relaxt, na 2 spoedjes.



Overigens heb ik nooit het gevoel gehad mislukt te zijn, omdat ik die kinderen niet zelf heb uitgepoept. Heb wel andere dingen om me mislukt over te voelen.

Oh ja, herinner me opeens weer wat ik het akeligste vond

De ruggenprik deed het niet voldoende, dus vanaf het moment dat er gehecht moest worden kwam fijn het gevoel terug.

Mensenkinderen wat was ik blij toen ik morfine kreeg op de verkoeverkamer!

getsie fussie dat lijkt me echt HEEL erg eng!!!

Er zijn inderdaad leukere dingen

Weet je, ik vond het niet zo erg dat er niet goed geprikt was, dat kan tenslotte eeen keer gebeuren. Maar dat de anestiste glashard zei dat ik me niet moest aanstellen, dát kwam wel binnen!

Ik heb ruim negen weken geleden een spoedkeizersnede gehad. Het was in mijn geval wel daadwerkelijk spoed. Na vier dagen ingeleid te zijn (in tien dagen tijd) wegens mogelijke zwangerschapsvergiftiging, braken wel "spontaan" mijn vliezen. Na twintig uur ellende, ik heb meerdere vormen van pijnmedicatie waaronder ruggeprik gekregen zonder er zelf om gevraagd te hebben. Hier was ik ook niet meer toe in staat, dus wel fijn dat ze het dan wel gewoon doen. Manlief is bij alle dagen inleiden geweest maar omdat ik intussen opgenomen was niet bij de eerste tien uur van de bevalling, toen geloofde ik gewoon niet meer dat het ook daadwerkelijk begonnen was. Ruggeprik zat niet goed en hielp daardoor nauwelijks. De laatste uren viel de hartslag van de baby af en toe weg. Geen idee meer wanneer maar ik kan mij herinneren dat de artsen zeiden als dit nog een keer gebeurt houdt het op dan wordt het een keizersnede.

Omdat ik al ruggeprik en meerder bolussen gehad had, had ik geen keuze. Het werd een keizersnede onder algehele narcose. Twee uur daarna werd ik wakker en kreeg zijn foto te zien. Een uur later mocht ik bij hem kijken op de high care.

Gelukkig deed hij het ondertussen zo goed dat hij na een uur met mij mee mocht naar de kraamafdeling. Achteraf vind ik mijn hele bevalling en de keizersnede nog steeds heel onwerkelijk, alsof ik er niet bij geweest. Ik weet dat het ruim 20 uur was maar in mijn beleving kan ik er geen tijdsbesef aan koppelen.

Waar ik soms wel moeite mee heb is dat ik zelf niet 100% zeker weet dat dit echt het kindje is dat in mijn buik zat. Er zal daarbij wel meespelen dat hij qua uiterlijk helemaal niet op mij lijkt (wel een beetje op mijn man)

Wat mij het meest verbaasd heeft is hoe snel je, met pijn welteverstaan, weer op de been bent. Ik heb de eerste weken wel moeite gehad om van een liggende positie naar zittend te gaan, dat deed echt veel pijn. Bij de nacontrole na ruim zes weken had ik nog pijnklachten aan een kant van mijn wond. Deze zijn nu ook weg. Ik kijk nog wel uit met hele zware dingen tillen maar de maxicosi met kind erin gaat goed.

Nooit geweten dat ik niet mocht autorijden. Ik heb het tot nu toe nog niet gedaan omdat ik het eng vind maar dat staat los van de ks. Tijdens mijn zwangerschap heb ik sinds week 17 niet meer kunnen rijden en het is gewoon al een hele tijd geleden.

Bij de nacontrole vertelde de gynaecologe dat ik bij een volgende zwangerschap wel op een natuurlijke manier zou mogen bevallen als ik dat zou willen. Wel zijn er dan een aantal voorwaarden: probleemloze zwangerschap, normale (qua snelheid) bevalling met goede ontsluiting. Als ik zelf zou kiezen voor een ks, gaan ze daar in mee.

Langzamerhand ben ik lichamelijk wel redelijk herstelt van een zware zwangerschap en bevalling. Maar helemaal goed voel ik mij nog niet, heb niet het idee dat ik over drie weken alweer zou kunnen gaan werken. Dat zou wel moeten maar heb onbetaald verlof aangevraagd, ik heb gewoon nog langer nodig om mijn leven buitenshuis weer een beetje op te gaan pakken.

jemig wat heftig zeg en wat belachelijk dat ze pas zo laat ingrepen eigenlijk!

Je verhaal is wel herkenbaar wat betreft de gevoelens over 'is dit nou mijn kind uit mijn buik'?

Ik had dat vooral bij de eerste, toen ben ik wel vaginaal bevallen maar daarna dus onder algehele narcose gehecht. Toen ik wakker werd kreeg ik een aangekleed en gevoed kind naast me. (gevoed omdat hij nogal groot was en zijn suiker te hoog of te laag was, weet ik geeneens meer)

voelde ook heel raar allemaal, ik heb toen ook echt niet gelijk die moedergevoelens gehad, moest echt groeien, om maar niet te spreken over een roze wolk...

Inderdaad hele verschillende verhalen. Zo heftig kan het ook zijn!



Tia D ik zou gewoon de huisarts bellen, volgens mij kun je vrij snel aan de Cerazetta. Ik mocht gewoon beginnen zonder ongesteldheid af te wachten omdat dat met bv natuurlijk wel lang kan duren. Zou gewoon ha bellen voor afspraak!

Tia, wat goed



Ik heb 6 maanden geleden een spoedks ondergaan na een niet vorderende uitdrijving en een mislukte vacuumextractie (foetale nood). Was vrij van de wereld tijdens operatie; de bevalling duurde tot op dat moment al meer dan 24 uur, had eerst uren weeënopwekkers en vervolgens weeënremmers gekregen, en twee uur liggen persen. De bevalling in zijn geheel vond ik eigenlijk best traumatisch, de ks en het herstel is me niet tegengevallen. BV ging wat

moeizaam in het begin (baby had stuk hoofdje

van vacuumpomp en dus hoofdpijn, heel zielig

), maar geef het inmiddels al weer 6

maanden

In zkh aan bed gekluisterd geweest, thuis vrij snel weer mobiel. Elke dag stuk gelopen, en een week later alweer een middag geshopt In het begin ging het herstel dus heel snel, merk wel dat die laatste ongemakken lang nazeuren, herkennen mensen dit? Nu nog steeds af en toe last van het litteken, huid er om heen is nog gevoelloos en litteken zelf heel gevoelig. Wel al heel lichtroze inderdaad.

Het zal de volgende keer overigens bij mij weer een ks worden vanwege vernauwd bekken. Geplande dan dus, lijkt me ook al stukken fijner. Vind het jammer dat ik nooit vaginaal zal bevallen, maar niets aan te doen. Gepland bevallen heeft zo zijn organisatorische voordelen

Ik heb 3 jaar geleden na een zwangerschap van 37 weken en een ziekenhuisopname van 3 weken ivm hellp een spoedkeizersnede gehad, was wel ingeleid, had lichte weeen, maar helaas foetale nood. Had een geweldige gynaecoloog, die me echt aan alle kanten gesteund heeft en we hebben echt, ondanks of mss wel dankzij de zenuwen, op dat moment ook nog ontzettend gelachen tijdens de operatie. Geweldige vent! Tijdens de operatie waarschuwde de anastesist trouwens dat het gevoel bij het hechten weer terug kan komen ( wat idd ook gebeurde) en dat ik dan moest waarschuwen omdat hij dan pijnstilling bij kon geven, hij zei dat ze voor de keizersnede maar minimaal mogen geven ivm met de baby, maar als het kind er uit is dat er dan bijgegeven mocht worden.

Ik vond de "bevalling" op zich dus wel meevallen, daarna wel veel pijn, maar ook dat vond ik nog wel te overzien. Het feit dat vriend en kind weggingen toen ik nog gehecht werd vond ik wel minder, maar dochter moest nog in de couveuse en een uur ( of 2?) daarna heb ik d'r toch mogen zien en een dag later zelf voeden ging gelijk goed.



M'n seksleven daarna....al sla je me dood, het zal wel geen speciale indruk hebben gegeven, want ik weet echt niet meer hoe lang daarna dat we "het" weer gedaan hebben.



Autorijden mocht ik trouwens 2 weken niet, dus dat viel ook wel mee.

Al met al vond ik het nog wel meevallen dus, maar ik denk dat dit mede door de goede begeleiding kwam die ik al die tijd ( dus ook voor de bevalling) gekregen heb.



Van mijn 2e ben ik trouwens gewoon bevallen in het ziekenhuis, helemaal selluf gedaan, maar als het weer een keizersnede was geweest...och.

Zoals ik al eerder zei ben ik dus ruim 9 maanden geleden moeder geworden via een keizersnede.



Ik moest poliklinsch bevallen omdat ik 2 hoog woonde en er geen brancard door het trapgat paste. Anders was ik dus thuis gebleven. Achteraf ben ik heel blij dat ik dus bij "toeval" al in het zkh was.

De bevalling op zich ging heel snel, half 6 's morgens braken de vliezen, om 11u volledige ontsluiting. Maar toen ik mocht persen had ik al vrij snel door dat er niks gebeurde. Ik heb dit meerdere malen tegen de vk gezegt, maar volgens haar ging het prima (ze wilde me natuurlijk ook niet ontmoedigen).

Na 5 kwartier persen kwam zoon er niet uit en werd de gyn gehaald. Deze wilde eerst een vacuumpomp proberen, maar dat kon niet omdat het kindje nog veel te hoog stond. Het moest dus een keizersnede worden.



Het was alleen een zaterdag en er was maar 1 ok team in huis, dat bezig was met een operatie die nog te lang zou duren, daarom moest er een ander team worden opgeroepen vanuit huis. Dat zou een kwartiertje duren volgens de gyn, dat heeft 3 kwartier geduurd. Daar lig je dan met persweeen. Gelukkig waren zowel ik als mijn kindje waren niet in nood.



Na de operatie mocht ik meteen weer terug naar mijn kamer (daar was ik binnen een uur nadat Zoon geboren werd), dat was het voordeel van op zaterdag bevallen, dan hoef je niet naar de vercouverkamer.

Daar heb ik nog ruim een uur met zoon bloot op mijn borst gelegen, net als hij een normale bevalling, heerlijk!



Helaas kwam de borstvoeding door de ks niet op gang. Na 10 dagen bleek zoon nogal afgevallen. Ik heb me daarna een slag in de rondte gekolft tot 12 weken, maar er is nooit meer dan 1 voeding per dag uit gekomen.



De wond is nu nog steeds een donker roze streep van zo'n 20cm. Is dat bij jullie ook zo groot? Ik dacht altijd dat ze kleiner waren?

Ook is het litteken nog steeds gevoelig, maar alleen als mijn kleine weer eens op mijn buik wil lopen ofzo.



Seks hebben we pas veel later weer gedaan. Niet door de ks, gewoon geen behoefte aan.

Vloeien was al snel weer over, na een paar dagen al gewoon maandverband gebruikt.



Ik heb trouwens niet het gevoel dat ik "geen echte moeder" ben. Zoon moest er uit en ik ben blij dat het zo kon, want 200 jaar geleden waren we allebei gewoon dood gegaan.



Wat ik wel heel heel heel heeeeel erg jammer vind is dat ik nooit meer thuis mag bevallen. Daar kan ik me nu ook al zorgen over maken, want deze bevalling is heel snel gegaan.

Ik woonde op 5min rijden van het ziekenhuis. Nu ben ik verhuisd en is het een half uur rijden en nog midden in de randstad ook (lang leve files!), dus ik vraag me af of we het op tijd gaan halen dan. Maar goed, dat zullen we dan wel zien.



Ze raadden mij trouwens wel aan om de volgende keer gewoon weer vaginaal te proberen, er was namelijk eigenlijk geen enkele reden waarom Zoon er niet normaal uit had kunnen komen.



Oh ja, ik lees een aantal keer Cerazette, wat is dat?

En waarom heeft men Oxyticine gekregen? Volgens mij heb ik dat niet gehad.

Cerazette is de minipil, anticonceptie dus.



En oxytocine kreeg ik volgens mij om de baarmoeder vlug weer te laten samentrekken? Ik weet het eigenlijk niet, het moest allemaal zó snel gaan dat ze me van zondagavond 23.00 tot 's nachts 4.00 uur met vanalles hebben geinjecteerd, en het enige waarvan ik de naam weet is dit spulletje dat via het infuus kwam (náást de gewone zoutoplossing), omdat ik echt veel pijn kreeg toen de ruggenprik uitwerkte, en dat kwam volgens de verpleegkundige door die oxytocine (en vervolgens kreeg ik tegen de pijn dan weer een injectie met een ander middeltje, geen idee wat ).

Maar goed, ik heb dus geen diclofenac gehad, wat zoals ik lees wel vrij standaard is, dus het verschilt toch nog wel een beetje wat je precies aan medicatie krijgt.

O ja; dat snel gaan is voor mij dus ook een punt van zorg Mibb, dat was het nu al. Ik wist al dat ik met een ks moest bevallen maar de geplande datum was pas met 40+1, dus ik had angst dat het spontaan zou beginnen en dat ik dan te laat zou zijn o.i.d.

Het ging idd erg snel, binnen 2 uur naar 7 cm ontsluiting, en het ziekenhuis is 20 minuten rijden, maar toen was het OKteam meteen compleet, zelfs op zondag, en was ik dus nog ruim op tijd.

*

Ach bloemkool, het is toch ook niet niks zo'n enorme snee in je buik? Je bent heus geen mietje hoor, als je dat pijn vond doen! Ik heb zelf drie keer een ks mogen ervaren en er waren wel verschillen, toch heb ik het alledrie de keren ook weer verrekte pijnlijk gevonden. Eerste keer zwangerschapshogebloeddruk en foetale nood met 34 weken, tweede en derde keer min of meer gepland. De laatste keer vond ik het qua herstel nog het beste te doen, maar ook toen vond ik de eerste keer uit bed echt de hel. Ik wist van ellende niet meer hoe ik terug mijn bed in moest komen!

Maar het is allemaal weer goedgekomen, gelukkig. Het enige wat ik jammer vind is dat ik nu nooit de natuurlijke bevalling en de keizersnede met elkaar zal kunnen vergelijken. Al weet ik gelukkig wel hoe weeen voelen!