Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
maandag 27 augustus 2007 om 20:48
maandag 27 augustus 2007 om 20:54
Vandaag zal ik, en ik ben heel zeker niet de enige, niet meer vergeten. Overdonderd door zoveel kracht en verdriet. Ongelofelijk.
Mims heeft tijdens de afscheidsdienst zo ontzettend mooi verteld over haar trots, echt niemand heeft het droog gehouden. De uitvaart-mevrouw incluis, iedereen was diep geroerd hoe zij, ten overstaan van alle mensen die Hero en haar dierbaar zijn, alsnog het Ja-woord gaf aan haar grote liefde. Prachtig en hartverscheurend. Dit had helemaal niet mogen gebeuren.
Mops zat op haar schoot en op haar arm en zat vrolijk te zwaaien naar ons. Ze gaf handkusjes en zat verbaasd te kijken naar zoveel huilende mensen. Prachtkind. Net haar moeder.
Tijdens het tiepen zie ik hiernaast, bij de tags Hero staan. Er is niemand op de wereld (geweest) die die titel zo verdiend heeft...
Mims heeft tijdens de afscheidsdienst zo ontzettend mooi verteld over haar trots, echt niemand heeft het droog gehouden. De uitvaart-mevrouw incluis, iedereen was diep geroerd hoe zij, ten overstaan van alle mensen die Hero en haar dierbaar zijn, alsnog het Ja-woord gaf aan haar grote liefde. Prachtig en hartverscheurend. Dit had helemaal niet mogen gebeuren.
Mops zat op haar schoot en op haar arm en zat vrolijk te zwaaien naar ons. Ze gaf handkusjes en zat verbaasd te kijken naar zoveel huilende mensen. Prachtkind. Net haar moeder.
Tijdens het tiepen zie ik hiernaast, bij de tags Hero staan. Er is niemand op de wereld (geweest) die die titel zo verdiend heeft...
maandag 27 augustus 2007 om 21:44
Oh mensen.....
Het is nu echt voorbij. Terwijl wij de koffiekamer verlieten, verdween het lichaam van mijn allerliefste van de aarde. Nooit meer kan ik naar hem gluren, nooit meer kan ik zijn ogen zien twinkelen, een gedachte die ik nu hier, zittend op zijn bureaustoel, typend op het toetsenbord waarop hij mij zoveel mooie mails verstuurde, onverdragelijk vind.
De leegte valt me hard. De confrontatie met de stilte is gruwelijk. En toch is het goed zo. Het is de realiteit. De afgelopen dagen waren een gekkenhuis. Een warm gekkenhuis, wat heb ik veel steun gekregen. Maar vanavond, vanavond moet ik het alleen doen, begint het "gewone leven" weer. Een gewoon leven...ik weet niet eens meer wat ddat is. Ik zal al mijn routines, al mijn rituelen moeten wijzigen. Ze hoeven niet meer. Hero is niet meer....
Ik heb het gevoel dat ik een leven moet leiden dat ik niet ken, en niet wil leren kennen. Ik verafschuw het. Ik wil Hero om me heen. Niet plaaggeest Hero, maar de echte, de mijne. Zojuist heb ik huilend 67 haarspelden uit mijn haar getrokken (als je je haar opsteekt, moet je het wel goed doen....), en bedacht me bij iedere speld hoeveel lol Hero erin gehad zou hebben om dat te doen. Hoe zijn handen over mijn hoofd zouden hebben gegleden en zijn vingertoppen mijn nek zouden strelen. Pure zelfkastijding. Maar ik mis hem zo....
Na het afscheid ben ik met zijn ouders, zus en mijn ouders naar het strand gegaan. Zand tussen mijn tenen, wind die aan mijn jurk trok, en Mopsey die grote pret had met een emmertje en een schep. Het was fijn. Het was afschuwelijk. Een vriendelijke mevrouw gaf Mops een hawaiaanse bloemenslinger, en mijn meisje danste vrolijk door het strandtentje terwijl ze verjaardagsliedjes zong. Voor de omstanders zag het er fantastisch uit. Niemand zou hebben gedacht dat dit fijne cluppie zojuist de mooiste mens ter wereld achter had moeten laten in het crematorium. Hero zou genoten heben. En dus was het goed.
Maar wat is het verkeerd. Ik voel me zo verloren.
Meiden, ik was zó blij dat jullie er waren, het werd door iedereen erg gewaardeerd. Toppers, stuk voor stuk!
Het is nu echt voorbij. Terwijl wij de koffiekamer verlieten, verdween het lichaam van mijn allerliefste van de aarde. Nooit meer kan ik naar hem gluren, nooit meer kan ik zijn ogen zien twinkelen, een gedachte die ik nu hier, zittend op zijn bureaustoel, typend op het toetsenbord waarop hij mij zoveel mooie mails verstuurde, onverdragelijk vind.
De leegte valt me hard. De confrontatie met de stilte is gruwelijk. En toch is het goed zo. Het is de realiteit. De afgelopen dagen waren een gekkenhuis. Een warm gekkenhuis, wat heb ik veel steun gekregen. Maar vanavond, vanavond moet ik het alleen doen, begint het "gewone leven" weer. Een gewoon leven...ik weet niet eens meer wat ddat is. Ik zal al mijn routines, al mijn rituelen moeten wijzigen. Ze hoeven niet meer. Hero is niet meer....
Ik heb het gevoel dat ik een leven moet leiden dat ik niet ken, en niet wil leren kennen. Ik verafschuw het. Ik wil Hero om me heen. Niet plaaggeest Hero, maar de echte, de mijne. Zojuist heb ik huilend 67 haarspelden uit mijn haar getrokken (als je je haar opsteekt, moet je het wel goed doen....), en bedacht me bij iedere speld hoeveel lol Hero erin gehad zou hebben om dat te doen. Hoe zijn handen over mijn hoofd zouden hebben gegleden en zijn vingertoppen mijn nek zouden strelen. Pure zelfkastijding. Maar ik mis hem zo....
Na het afscheid ben ik met zijn ouders, zus en mijn ouders naar het strand gegaan. Zand tussen mijn tenen, wind die aan mijn jurk trok, en Mopsey die grote pret had met een emmertje en een schep. Het was fijn. Het was afschuwelijk. Een vriendelijke mevrouw gaf Mops een hawaiaanse bloemenslinger, en mijn meisje danste vrolijk door het strandtentje terwijl ze verjaardagsliedjes zong. Voor de omstanders zag het er fantastisch uit. Niemand zou hebben gedacht dat dit fijne cluppie zojuist de mooiste mens ter wereld achter had moeten laten in het crematorium. Hero zou genoten heben. En dus was het goed.
Maar wat is het verkeerd. Ik voel me zo verloren.
Meiden, ik was zó blij dat jullie er waren, het werd door iedereen erg gewaardeerd. Toppers, stuk voor stuk!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 27 augustus 2007 om 22:06
Lieve Mims,
Afscheid nemen van je grote liefde is vreselijk, ondragelijk.
Maar je had het niet beter kunnen doen.
Werkelijk prachtig hoe je vorm hebt gegeven aan dit afscheid.
Je zei dat je zo trots op hem bent.
Ik weet haast zeker dat Hero mogelijk nog trotser is op jou.
En terecht.
Meis, ik denk aan je.
En elke keer als ik nu een regenboog zie, zal ik aan jou, aan Hero en aan jullie prachtige liefde denken.
Heel veel dikke zoenen op je tranen en op het bolletje van je werkelijk waar, prachtige meiske.
Liefs, Ely
Afscheid nemen van je grote liefde is vreselijk, ondragelijk.
Maar je had het niet beter kunnen doen.
Werkelijk prachtig hoe je vorm hebt gegeven aan dit afscheid.
Je zei dat je zo trots op hem bent.
Ik weet haast zeker dat Hero mogelijk nog trotser is op jou.
En terecht.
Meis, ik denk aan je.
En elke keer als ik nu een regenboog zie, zal ik aan jou, aan Hero en aan jullie prachtige liefde denken.
Heel veel dikke zoenen op je tranen en op het bolletje van je werkelijk waar, prachtige meiske.
Liefs, Ely
maandag 27 augustus 2007 om 22:18
Lieve Mimsey, neem de tijd en doe dingen in je eigen tempo. Je heb net afscheid genomen van je lief, dus take it easy. Even niks ''hoeven'', huil zo hard en zoveel je wilt en je behoefte toe voelt. Het is niet niks, eufemistisch gesteld, wat jij en Hero hebben doorgemaakt.
Natuurlijk mis je hem ontzettend, hartverscheurend. Misschien ervaar je een mix aan emoties en slinger je op en neer tussen verdriet, kwaadheid, machteloosheid en een lach omdat je z'n twinkelogen voor je ziet, z'n aanrakingen voelt, z'n geur nog ruikt, z'n streken herinnert. Hij zit zo diep in je geworteld Mimsey, dat raak je niet kwijt.
Iemand schreef dat hier dat Hero je zonnestraaltjes stuurt om je te groeten. Dat vond ik een mooie gedachte: zijn manier om je aan te raken en je gezicht te strelen. Hopelijk kun je daar op termijn een beetje troost uit putten hoewel niets je nu lijkt te kunnen troosten.
Warme omhelzing,
Alice
Natuurlijk mis je hem ontzettend, hartverscheurend. Misschien ervaar je een mix aan emoties en slinger je op en neer tussen verdriet, kwaadheid, machteloosheid en een lach omdat je z'n twinkelogen voor je ziet, z'n aanrakingen voelt, z'n geur nog ruikt, z'n streken herinnert. Hij zit zo diep in je geworteld Mimsey, dat raak je niet kwijt.
Iemand schreef dat hier dat Hero je zonnestraaltjes stuurt om je te groeten. Dat vond ik een mooie gedachte: zijn manier om je aan te raken en je gezicht te strelen. Hopelijk kun je daar op termijn een beetje troost uit putten hoewel niets je nu lijkt te kunnen troosten.
Warme omhelzing,
Alice
maandag 27 augustus 2007 om 22:20
Meisje toch..
Die regenbogen heb ik toentertijd ook gezien. Ze waren prachtig en ik heb werkelijk waar nooit eerder zulke regenbogen gezien. Ik had mijn zoon toen net naar bed gebracht en heb hem er toen weer uitgehaald, omdat ik hem het wilde laten zien. We stonden voor hem raam van mijn slaapkamer en ik liet ze hem zien. Hij zei dat hij het heel mooi vond en dat hij blij was dat ik hem er nog speciaal daarvoor uitgehaald had. Ik fluisterde in zijn oor dat het echt de allermooiste regenbogen waren die ik ooit had gezien; dat ze zo bijzonder waren omdat ze zo helder, zo volledig en gewoon zo volmaakt waren.
Toentertijd snapte ik -uiteraard- nog niet waarom dat zo was. Sinds vandaag weet ik dat ze jullie liefde weerspiegelden; zo helder, zo volledig en gewoon zo volmaakt. En net als toen, gaat er nu weer een rilling door mijn lijf wegens de grootsheid ervan.
Kus voor jou en Mopsey.
Die regenbogen heb ik toentertijd ook gezien. Ze waren prachtig en ik heb werkelijk waar nooit eerder zulke regenbogen gezien. Ik had mijn zoon toen net naar bed gebracht en heb hem er toen weer uitgehaald, omdat ik hem het wilde laten zien. We stonden voor hem raam van mijn slaapkamer en ik liet ze hem zien. Hij zei dat hij het heel mooi vond en dat hij blij was dat ik hem er nog speciaal daarvoor uitgehaald had. Ik fluisterde in zijn oor dat het echt de allermooiste regenbogen waren die ik ooit had gezien; dat ze zo bijzonder waren omdat ze zo helder, zo volledig en gewoon zo volmaakt waren.
Toentertijd snapte ik -uiteraard- nog niet waarom dat zo was. Sinds vandaag weet ik dat ze jullie liefde weerspiegelden; zo helder, zo volledig en gewoon zo volmaakt. En net als toen, gaat er nu weer een rilling door mijn lijf wegens de grootsheid ervan.
Kus voor jou en Mopsey.
Ik prefereer machineleesbare ontologie.
maandag 27 augustus 2007 om 22:33
Hee lieve Mims,
God, nou weet ik echt niet wat te zeggen. Mijn lijf voelt zwaar, mijn hoofd leeg, of toch vol. Ik weet het niet. Jouw verdriet, Mavs en mijn verdriet, het loopt vandaag erg door elkaar. Valt me moeilijker dan ik had gedacht.
Een leven zonder Hero, de echte Hero, om je heen zal niet hetzelfde zijn. Alles is anders, maar lieverd, ook al lijkt het onmogelijk, je vind je plek wel weer. Samen met Mops. Niet nu, niet morgen, maar geef het tijd. Luister naar je gevoel. Je gevoel heeft je ook naar Hero geleid, je gevoel zal je nu ook verder leiden.
Lieverd, ik denk aan je.
God, nou weet ik echt niet wat te zeggen. Mijn lijf voelt zwaar, mijn hoofd leeg, of toch vol. Ik weet het niet. Jouw verdriet, Mavs en mijn verdriet, het loopt vandaag erg door elkaar. Valt me moeilijker dan ik had gedacht.
Een leven zonder Hero, de echte Hero, om je heen zal niet hetzelfde zijn. Alles is anders, maar lieverd, ook al lijkt het onmogelijk, je vind je plek wel weer. Samen met Mops. Niet nu, niet morgen, maar geef het tijd. Luister naar je gevoel. Je gevoel heeft je ook naar Hero geleid, je gevoel zal je nu ook verder leiden.
Lieverd, ik denk aan je.
maandag 27 augustus 2007 om 23:24
Lieve Mims, woorden schieten te kort. Nu begint er weer een nieuwe strijd om alleen verder te gaan. Ondanks alle lieve mensen om je heen, moet je dat toch zelf doen. Maar als iedereen nu een heel klein stukje verdriet van je overneemt, elke keer als je hier van je af schrijft, zou dat dan misschien toch een ietsiepietsie helpen? Wij willen dat in elk geval maar al te graag!
Wees blij!
maandag 27 augustus 2007 om 23:31
Mims spreekt zoals ze schrijft... werkelijk meisje, wat prachtig, wat écht, wat hartverscheurend...
Fijn dat het gewaardeerd werd dat we er waren, maar het was een voorrecht om afscheid te mogen nemen van deze prachtige man, deze échte Held: Hero.
Maar tegelijkertijd had het niet zo moeten zijn, had dit niet zo gemogen...
Wat mooi dat jullie nog samen naar het strand zijn geweest. Ik zat net te kijken naar die foto van jullie samen op het strand: een prachtige foto van twee ware helden, waar de echte liefde vanaf spát! En die liefde, die blijft.
Fijn dat het gewaardeerd werd dat we er waren, maar het was een voorrecht om afscheid te mogen nemen van deze prachtige man, deze échte Held: Hero.
Maar tegelijkertijd had het niet zo moeten zijn, had dit niet zo gemogen...
Wat mooi dat jullie nog samen naar het strand zijn geweest. Ik zat net te kijken naar die foto van jullie samen op het strand: een prachtige foto van twee ware helden, waar de echte liefde vanaf spát! En die liefde, die blijft.
dinsdag 28 augustus 2007 om 09:06
Mims, mooie dappere sterke vrouw van de wereld.
Ik heb de hele dag aan jullie gedacht.
Verdorie meid, nu komt het er echt op aan, nu moet je het zelf gaan doen.
Ik hoop dat je hier je hart kunt blijven luchten en steun kunt blijven vinden.
We zullen er allemaal voor je zijn. Voor jou én voor mopsie.
Dikke zoen van Zoy
Ik heb de hele dag aan jullie gedacht.
Verdorie meid, nu komt het er echt op aan, nu moet je het zelf gaan doen.
Ik hoop dat je hier je hart kunt blijven luchten en steun kunt blijven vinden.
We zullen er allemaal voor je zijn. Voor jou én voor mopsie.
Dikke zoen van Zoy