Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 31 augustus 2007 om 14:20
Tranen biggelen over mijn wangen bij het lezen van jouw woorden en het zien van jullie foto's... wat een mooie man.. wat een oneerlijk groot verlies. Ik voel jouw verdriet, mopsey's verdriet, maar vooral mijn eigen verdriet, mijn eigen angst om mijn liefde van mijn leven te verliezen...
Onderstaand gedicht is van John Laws en komt uit een boekje van mijn moeder. Hoe ze er aan komt weet ik niet... kan het haar ook niet meer vragen, maar dit gedicht vind zo mooi....
If a thought came to me
and is was of you
I would never think again.
If I touched a rose
and it smelt like you
I would die in that garden.
If I dreamed a dream
and your face came through
I would sleep forever.
But rather than become
thoughtless
lifless
or wakeless
- come back
It's much easier
Was het maar zo simpel.....
Onderstaand gedicht is van John Laws en komt uit een boekje van mijn moeder. Hoe ze er aan komt weet ik niet... kan het haar ook niet meer vragen, maar dit gedicht vind zo mooi....
If a thought came to me
and is was of you
I would never think again.
If I touched a rose
and it smelt like you
I would die in that garden.
If I dreamed a dream
and your face came through
I would sleep forever.
But rather than become
thoughtless
lifless
or wakeless
- come back
It's much easier
Was het maar zo simpel.....
anoniem_52617 wijzigde dit bericht op 31-08-2007 14:26
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
De wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik geloof ik wonderen.
vrijdag 31 augustus 2007 om 15:47
mims schrijf het van je af...... een digitale schouder zijn wij...we leven zo met je mee.... zelfs als ik in bed lig aan de andere kant van de oceaan was vannacht de laaste gedachte voordat ik in slaap viel...hoop dat mims in slaap kan komen en een beetje uit rust....het eerste wat ik do eals ik op mijn werk kom even kijken hoe het met je gaat...... het is bijna 1.5 geleden dat mijn vader overleed...zelf ben ik nog steeds op zoek naar "tekens" een seintje..al is het maarzoiets als ...'het is goed zo."
hero's leven was nog niet af.... zijn lichaam kon niet meer maar zijn geest wel... het is on eerlijk zo abrubt.... jullie hadden samen nog zoveel herrinderingen samen moeten maken.......
Hero...zal altijdom het hoekje van de deur staan te kijken.... en ik weet zeker dat hij heel trots op je is......
hero's leven was nog niet af.... zijn lichaam kon niet meer maar zijn geest wel... het is on eerlijk zo abrubt.... jullie hadden samen nog zoveel herrinderingen samen moeten maken.......
Hero...zal altijdom het hoekje van de deur staan te kijken.... en ik weet zeker dat hij heel trots op je is......
vrijdag 31 augustus 2007 om 16:11
Lieve Mims, je zegt geen last te willen zijn voor je vriendinnen maar hey je vrienden weten dat jij ze nodig hebt nu en voor hun ben je absoluut niet lastig, heb je iemand bij wie je kan uithuilen? bij wie je frustratie en verdriet kwijt kan en ook je boosheid? ik volg je verhaal niet van af het begin dus weet niet hoeveel mensen ook van het Forum bij je staan als steun maar niet altijd alleen blijven, je verdriet is groot en niemand kan je nu opbeuren maar er zijn vast mensen die jou even willen vast houden en zeggen dat je niet alleen bent. Ik denk aan je
vrijdag 31 augustus 2007 om 16:20
Lieve Mims,
We zullen er hier altijd voor je zijn, je kunt hier altijd schrijven, op elk tijdstip van de dag, en er zal iemand zijn om iets aan je terug te schrijven, om te lezen en te luisteren en met je mee te voelen. En natuurlijk zijn je vriendinnen er wel voor je! Zou jij het lastig vallen vinden als iemand jou in zo'n situatie zou bellen? Nee, natuurlijk niet!
Stukje bij beetje, stapje voor stapje, huil, jank, krijs, schreeuw, schrijf... meisje lief, ik zou willen dat we meer voor je konden doen dan alleen maar dit, je verdriet in kleine stukjes knippen en iedereen een stukje geven om te dragen.
Hele dikke kus en heel veel sterkte!
We zullen er hier altijd voor je zijn, je kunt hier altijd schrijven, op elk tijdstip van de dag, en er zal iemand zijn om iets aan je terug te schrijven, om te lezen en te luisteren en met je mee te voelen. En natuurlijk zijn je vriendinnen er wel voor je! Zou jij het lastig vallen vinden als iemand jou in zo'n situatie zou bellen? Nee, natuurlijk niet!
Stukje bij beetje, stapje voor stapje, huil, jank, krijs, schreeuw, schrijf... meisje lief, ik zou willen dat we meer voor je konden doen dan alleen maar dit, je verdriet in kleine stukjes knippen en iedereen een stukje geven om te dragen.
Hele dikke kus en heel veel sterkte!
vrijdag 31 augustus 2007 om 16:42
Lieve Mims,
Elke seconde is er één..elk uur is er één, elke dag is er één...stapje voor stapje, en hoe klein ook, elk stapje is wel een stapje vooruit.
En nee, vooruit wil je niet denken, je wilt terug, terug naar daar waar Hero wél was, wél leefde, waar je hem kon voelen en vastpakken, kon praten en knuffelen. Natuurlijk wil je dat! En ik wil dat met je, maar het kan niet.
Gelukkig is Mopsey er, zij zorgt er voor dat je niet verzuipt in je verdriet en eenzaamheid, zij laat je liefde doorvoelen, hoe pijnlijk dat nu juist is...
En hoor mij nou lullen....ik zoek naar iets om je pijn te verzachten...ik ken je niet, maar zou willen dat het anders was. Dan zat ik nu bij je op de bank, hield ik je vast, zette ik thee (of ik trok een fles wijn open) en speelde Mopsey met mijn zoon ter afleiding, en luisterde ik naar je, knuffelde ik je, troostte ik je net zo lang als je zou willen, en haalde geweldige herinneringen op aan Hero. Bij deze doe ik het digitaal- het is er niet minder om gemeend!
Hou vol, want je doet het zooooo goed.
Elke seconde is er één..elk uur is er één, elke dag is er één...stapje voor stapje, en hoe klein ook, elk stapje is wel een stapje vooruit.
En nee, vooruit wil je niet denken, je wilt terug, terug naar daar waar Hero wél was, wél leefde, waar je hem kon voelen en vastpakken, kon praten en knuffelen. Natuurlijk wil je dat! En ik wil dat met je, maar het kan niet.
Gelukkig is Mopsey er, zij zorgt er voor dat je niet verzuipt in je verdriet en eenzaamheid, zij laat je liefde doorvoelen, hoe pijnlijk dat nu juist is...
En hoor mij nou lullen....ik zoek naar iets om je pijn te verzachten...ik ken je niet, maar zou willen dat het anders was. Dan zat ik nu bij je op de bank, hield ik je vast, zette ik thee (of ik trok een fles wijn open) en speelde Mopsey met mijn zoon ter afleiding, en luisterde ik naar je, knuffelde ik je, troostte ik je net zo lang als je zou willen, en haalde geweldige herinneringen op aan Hero. Bij deze doe ik het digitaal- het is er niet minder om gemeend!
Hou vol, want je doet het zooooo goed.
vrijdag 31 augustus 2007 om 18:16
Ach lieve Mimsey,jij bent toch helemaal niemand tot last,en als je nu niet zo vol met verdriet en wanhoop zou zitten,weet je dat ook best.
Is het misschien een idee,om Romilda eens te bellen,heb haar deze week nog gesproken,haar pc,is stuk,vandaar dat ze niet op het forum is. Ze denk veel aan je en leeft enorm met je mee,en als er iemand is,die aan een half woord nu genoeg heeft is zij het wel.
Kan niet anders dan je superveel kracht toe te wensen,dikke knuffel vanaf hier
Is het misschien een idee,om Romilda eens te bellen,heb haar deze week nog gesproken,haar pc,is stuk,vandaar dat ze niet op het forum is. Ze denk veel aan je en leeft enorm met je mee,en als er iemand is,die aan een half woord nu genoeg heeft is zij het wel.
Kan niet anders dan je superveel kracht toe te wensen,dikke knuffel vanaf hier
vrijdag 31 augustus 2007 om 19:37
vrijdag 31 augustus 2007 om 19:48
Ik vind dat zo moeilijk.
Wat ik van Hero leerde, was dat ik ook zonder maskers op mijn toet de moeite waard ben. Of in ieder geval, in zijn ogen. Ik mocht mijn emoties laten zien.
Dat doe ik nu. Vraag hoe eht met me gaat, en je krijgt, zij het nog wat wijfelend, antwoord.
Mara mensen bellen, contact leggen, hulp vragen, hulp accepteren...ik vind dat zo gruwelijk moeilijk.
Ik ben Mimsey "zellef doen". Zelf verwerken. Zelf oplossen. Niemand tot last willen zijn. Mensen blij maken.
Ik voel me verdrietig. Ik voel me ballast. Langzaam begin ik te leren dat dit niet zo hoeft te zijn. Maar vriendinnen opbellen omdat ik uit wil huilen...allemachtig. Ik voel me zo teveel.
Ik weet nog; máánden geleden, toen ik met Hero op de bank zat, na een dag vol tegenslagen. Peinzend zat hij me aan te kijken. "Huil jij nooit?", vroeg hij. Snikkend wierp ik me in zijn armen, nog net een glimps opvangend van zijn glimlach. Blij was hij dat ik me eindelijk aan hem liet zien. Dat ik mijn verdriet en pijn niet langer wilde verstoppen. Dat vond hij kracht, zo leerde hij mij. Ik ben het met hem eens, de afgelopen maanden ben ik veel sterker, zelfbewuster en tegelijkertijd veel hulpvragender geworden.
Maar nu ben ik mijn kracht en zelfvertrouwen kwijt....
Wat ik van Hero leerde, was dat ik ook zonder maskers op mijn toet de moeite waard ben. Of in ieder geval, in zijn ogen. Ik mocht mijn emoties laten zien.
Dat doe ik nu. Vraag hoe eht met me gaat, en je krijgt, zij het nog wat wijfelend, antwoord.
Mara mensen bellen, contact leggen, hulp vragen, hulp accepteren...ik vind dat zo gruwelijk moeilijk.
Ik ben Mimsey "zellef doen". Zelf verwerken. Zelf oplossen. Niemand tot last willen zijn. Mensen blij maken.
Ik voel me verdrietig. Ik voel me ballast. Langzaam begin ik te leren dat dit niet zo hoeft te zijn. Maar vriendinnen opbellen omdat ik uit wil huilen...allemachtig. Ik voel me zo teveel.
Ik weet nog; máánden geleden, toen ik met Hero op de bank zat, na een dag vol tegenslagen. Peinzend zat hij me aan te kijken. "Huil jij nooit?", vroeg hij. Snikkend wierp ik me in zijn armen, nog net een glimps opvangend van zijn glimlach. Blij was hij dat ik me eindelijk aan hem liet zien. Dat ik mijn verdriet en pijn niet langer wilde verstoppen. Dat vond hij kracht, zo leerde hij mij. Ik ben het met hem eens, de afgelopen maanden ben ik veel sterker, zelfbewuster en tegelijkertijd veel hulpvragender geworden.
Maar nu ben ik mijn kracht en zelfvertrouwen kwijt....
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:02
Lieve, lieve, lieve Mimsey,
Ik herken wel iets in wat jij zegt over moeite hebben met het vragen van steun, het je al snel te veel voelen, zelluf oplossen en pas iets vertellen als het al achter de rug is. Dat deed ik ook altijd, totdat een wijze en zeer goede vriendin me er eens op wees dat ik met die houding de vriendschap zo verrekes ongelijkwaardig maakte. Want ik stond wél voor haar klaar als zij moeilijkheden had, maar ik liet haar niet toe als ikzelf er doorheen zat.
Dat vond ik echt een enorme eye-opener. Helpt het jou als je er eens op die manier tegenaan zou kijken?
Ik zie hier topvrouwen die jou keer op keer verzekeren dat ze voor je klaarstaan, dag én nacht. En die vrouwen zeggen dat niet alleen omdat zij topwijven zijn, maar vooral omdat ze om jou geven. En dat heb je dan dus zelf verdiend (he! ook "zelluf gedaan"!), omdat jij namelijk zélf een topmens bent. Ik heb meerdere malen op dit forum gezien hoe jij andere mensen bijstond, een luisterend oor bood, woorden zocht en vond om hen te helpen. Nu is het voor jou tijd om al het krediet dat jij "zelluf" hebt opgebouwd, te verzilveren, hoe graag iedereen ook zou hebben gezien dat dat niet nodig zou zijn.
Ik lees vaak dat mensen je complimenteren met je kracht en daar sluit ik me bij aan. Maar kracht is ook: om hulp vragen en uitgestoken handen aannemen. Jouw Hero was een wijs man, toen hij dat zei. Kracht is ook: even helemaal niet krachtig zijn en jezelf toestaan even in te storten. Je hoeft helemaal niet alleen maar continu de dappere Mimsey te zijn.
Dus: neem die telefoon en bel een vriendin met de boodschap: ik wil uithuilen / ik wil dat je naar me toekomt en me vasthoudt / ik wil bij jou op de bank met een kop thee en dat je dan niks zegt / ik wil dat jij even met Mopsey vingerverft zodat ik op het strand mijn verdriet eruit kan schreeuwen / weet-ik-veel-wat. Misschien voel je je dan heel even iets minder alleen, en bedenk: die vriendin is je daarvoor dankbaar want zij zal het prettig vinden iets voor jou te kunnen doen.
Mijn hart huilt voor jou en ik wilde dat je mijn vriendin was, zodat ik even voor je kon zorgen. Maar ik bedenk me dat dat helemaal niet nodig is, want je hebt enorm veel vriendinnen die niet kunnen wachten totdat ze iets voor je kunnen doen......
Heel veel liefs,
Marie
Ik herken wel iets in wat jij zegt over moeite hebben met het vragen van steun, het je al snel te veel voelen, zelluf oplossen en pas iets vertellen als het al achter de rug is. Dat deed ik ook altijd, totdat een wijze en zeer goede vriendin me er eens op wees dat ik met die houding de vriendschap zo verrekes ongelijkwaardig maakte. Want ik stond wél voor haar klaar als zij moeilijkheden had, maar ik liet haar niet toe als ikzelf er doorheen zat.
Dat vond ik echt een enorme eye-opener. Helpt het jou als je er eens op die manier tegenaan zou kijken?
Ik zie hier topvrouwen die jou keer op keer verzekeren dat ze voor je klaarstaan, dag én nacht. En die vrouwen zeggen dat niet alleen omdat zij topwijven zijn, maar vooral omdat ze om jou geven. En dat heb je dan dus zelf verdiend (he! ook "zelluf gedaan"!), omdat jij namelijk zélf een topmens bent. Ik heb meerdere malen op dit forum gezien hoe jij andere mensen bijstond, een luisterend oor bood, woorden zocht en vond om hen te helpen. Nu is het voor jou tijd om al het krediet dat jij "zelluf" hebt opgebouwd, te verzilveren, hoe graag iedereen ook zou hebben gezien dat dat niet nodig zou zijn.
Ik lees vaak dat mensen je complimenteren met je kracht en daar sluit ik me bij aan. Maar kracht is ook: om hulp vragen en uitgestoken handen aannemen. Jouw Hero was een wijs man, toen hij dat zei. Kracht is ook: even helemaal niet krachtig zijn en jezelf toestaan even in te storten. Je hoeft helemaal niet alleen maar continu de dappere Mimsey te zijn.
Dus: neem die telefoon en bel een vriendin met de boodschap: ik wil uithuilen / ik wil dat je naar me toekomt en me vasthoudt / ik wil bij jou op de bank met een kop thee en dat je dan niks zegt / ik wil dat jij even met Mopsey vingerverft zodat ik op het strand mijn verdriet eruit kan schreeuwen / weet-ik-veel-wat. Misschien voel je je dan heel even iets minder alleen, en bedenk: die vriendin is je daarvoor dankbaar want zij zal het prettig vinden iets voor jou te kunnen doen.
Mijn hart huilt voor jou en ik wilde dat je mijn vriendin was, zodat ik even voor je kon zorgen. Maar ik bedenk me dat dat helemaal niet nodig is, want je hebt enorm veel vriendinnen die niet kunnen wachten totdat ze iets voor je kunnen doen......
Heel veel liefs,
Marie
.
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:03
Mims, je bent géén ballast. Gun jezelf niets meer of minder dan je jouw Hero ook gegund hebt. Gun jezelf wat jij elk ander mens ook gunt. Een vriendin in nood zou je met alle liefde helpen, dus waarom zou je nu jij die vriendin in nood bent, jezelf niet minstens evenveel gunnen? Als je het voor jezelf moeilijk vind, probeer het dan te doen als eerbetoon aan Hero. Hij liet je zien dat je kwetsbaar opstellen ook goed is.
Hulp vragen is niet zwak, maar sterk. Iemand is pas écht sterk als hij/zij ook de eigen grenzen kent, herkent en erkent. Elk mens heeft grenzen, jij ook. Je hoeft dit niet alleen te doen, laat mensen die schouder zijn waarop je mag janken zoals je nog nooit gedaan hebt. Laat mensen als boksbal fungeren/ je helpen je woede te uiten over hoe ongelooflijk oneerlijk gemeen dit is.
En als je nog niet kan of durft te vragen, speel dan een spelletje met jezelf. Ik ben ook niet goed in hulp vragen, een van mijn valkuilen. Als ik aan mezelf twijfel of ik wel om hulp vraag waar dat nodig is, dan word ik geniepig voor mezelf. Dan maak ik de afspraak met een vriendin dat ik haar bijv. dagelijks bel. Zij kent haar pappenheimers en weet dan al hoe laat het is. Dit maakt voor mij de drempel lager. Ik moet haar wel bellen want dat hebben we afgesproken. En zoals je zelf al zegt; als je eenmaal de vraag krijgt "hoe gaat het", dan barsten die emoties wel los.
Dit is natuurlijk pure zelfverlakking. Uiteindelijk vraag je zo net zo goed om hulp, maar het voelt niet zo "ik vraag hellup me". Misschien is dat een tussenweg voor nu voor jou?
Of als je hulp vanuit hier, het forum wilt, dan zou je bijv. een mailadres kunnen posten. Hoeft niet de jouwe te zijn (zit je niet misschien niet op te wachten), maar een speciaal hiervoor gemaakt adres. Iemand die je hier kent en vertrouwd zou die mail kunnen voor-scannen. Zij kan jou vervolgens een lijstje geven met "die en die biedt dat en dat aan". Hulp aannemen die aangeboden wordt is soms makkelijker dan erom vragen. En ik weet 100% zeker dat er hier een aantal hele lieve mensen zijn die met liefde helpen. Of dat nu door te luisteren is of door voor je te koken omdat je hoofd er niet naar staat.
Je bent hulp vragen waard Mimsey. Jij hebt al meer dan lang genoeg hulp gegeven. Aan Hero, aan Mopsey, Aan Romilda en Ray, aan zoveel mensen. Geef nu hulp aan jezelf, je bent het meer dan waard.
Hulp vragen is niet zwak, maar sterk. Iemand is pas écht sterk als hij/zij ook de eigen grenzen kent, herkent en erkent. Elk mens heeft grenzen, jij ook. Je hoeft dit niet alleen te doen, laat mensen die schouder zijn waarop je mag janken zoals je nog nooit gedaan hebt. Laat mensen als boksbal fungeren/ je helpen je woede te uiten over hoe ongelooflijk oneerlijk gemeen dit is.
En als je nog niet kan of durft te vragen, speel dan een spelletje met jezelf. Ik ben ook niet goed in hulp vragen, een van mijn valkuilen. Als ik aan mezelf twijfel of ik wel om hulp vraag waar dat nodig is, dan word ik geniepig voor mezelf. Dan maak ik de afspraak met een vriendin dat ik haar bijv. dagelijks bel. Zij kent haar pappenheimers en weet dan al hoe laat het is. Dit maakt voor mij de drempel lager. Ik moet haar wel bellen want dat hebben we afgesproken. En zoals je zelf al zegt; als je eenmaal de vraag krijgt "hoe gaat het", dan barsten die emoties wel los.
Dit is natuurlijk pure zelfverlakking. Uiteindelijk vraag je zo net zo goed om hulp, maar het voelt niet zo "ik vraag hellup me". Misschien is dat een tussenweg voor nu voor jou?
Of als je hulp vanuit hier, het forum wilt, dan zou je bijv. een mailadres kunnen posten. Hoeft niet de jouwe te zijn (zit je niet misschien niet op te wachten), maar een speciaal hiervoor gemaakt adres. Iemand die je hier kent en vertrouwd zou die mail kunnen voor-scannen. Zij kan jou vervolgens een lijstje geven met "die en die biedt dat en dat aan". Hulp aannemen die aangeboden wordt is soms makkelijker dan erom vragen. En ik weet 100% zeker dat er hier een aantal hele lieve mensen zijn die met liefde helpen. Of dat nu door te luisteren is of door voor je te koken omdat je hoofd er niet naar staat.
Je bent hulp vragen waard Mimsey. Jij hebt al meer dan lang genoeg hulp gegeven. Aan Hero, aan Mopsey, Aan Romilda en Ray, aan zoveel mensen. Geef nu hulp aan jezelf, je bent het meer dan waard.
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:11
Wat een prachtige foto!!
Lieve Mims, je bent niemand tot last en mij zeker niet. Je kan me altijd en overal bellen, je kan me altijd vragen om hulp, een schouder, een luisterd oor of helemaal niks.
Ik hoop een glimpje van de Mims op te kunnen vangen zoals Hero jou kende en ik hoop een glimpje voor jou te kunnen zijn zoals Hero voor jou was.
Kus
Lieve Mims, je bent niemand tot last en mij zeker niet. Je kan me altijd en overal bellen, je kan me altijd vragen om hulp, een schouder, een luisterd oor of helemaal niks.
Ik hoop een glimpje van de Mims op te kunnen vangen zoals Hero jou kende en ik hoop een glimpje voor jou te kunnen zijn zoals Hero voor jou was.
Kus
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:12
Lieve Mims, een voor jou.
Ik kan me alleen maar aansluiten bij bovenstaande postings.
Durf om hulp te vragen. Voor jezelf, voor Mopsey. Neem het wijze advies van jouw held ter harte. Je kunt dit niet alleen. Ik spreek uit ervaring. Gun jezelf dit vangnet, wat je zelf hebt opgebouwd.
Rouw is zwaar genoeg zonder dat je jezelf de verplichting oplegt sterk te zijn en het zelf op te lossen.
Heel veel sterkte meid!
Ik kan me alleen maar aansluiten bij bovenstaande postings.
Durf om hulp te vragen. Voor jezelf, voor Mopsey. Neem het wijze advies van jouw held ter harte. Je kunt dit niet alleen. Ik spreek uit ervaring. Gun jezelf dit vangnet, wat je zelf hebt opgebouwd.
Rouw is zwaar genoeg zonder dat je jezelf de verplichting oplegt sterk te zijn en het zelf op te lossen.
Heel veel sterkte meid!
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:17
Mocht je er ooit gebruik van willen maken (en je bent 24-7 welkom!), hierbij gewoon ook mijn mailadres; roosvrouwforumtteveel@gmail.com
Weet je niet wat te zeggen? Vind je het moeilijk of eng? Niet nadenken of twijfelen. Al stuur je alleen maar het woordje "hoi", dat is genoeg. Dan komt het vanzelf goed.
Weet je niet wat te zeggen? Vind je het moeilijk of eng? Niet nadenken of twijfelen. Al stuur je alleen maar het woordje "hoi", dat is genoeg. Dan komt het vanzelf goed.
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:33
Lieve Mimsey,
jij jouw kracht en zelfvertrouwen kwijt? Dat zelfvertrouwen komt wel weer.
En die kracht? Die heeft jou gebracht waar je nu bent.
De dingen die je onderneemt, het gevoel om het allemaal zelf te willen doen.
Stoeien met mops. Hoezo waar is jouw kracht?
Jij bent synoniem voor kracht.
Liefs marcec
jij jouw kracht en zelfvertrouwen kwijt? Dat zelfvertrouwen komt wel weer.
En die kracht? Die heeft jou gebracht waar je nu bent.
De dingen die je onderneemt, het gevoel om het allemaal zelf te willen doen.
Stoeien met mops. Hoezo waar is jouw kracht?
Jij bent synoniem voor kracht.
Liefs marcec
vrijdag 31 augustus 2007 om 20:50
Lieve mims,
oh wat herkenbaar en hoe rouw. Ook bij mij komt het weer op volle kracht binnen.... Ik ben door mijn computercrtash je mailtje kwijt met je telefoonnummer. Zou je nu willen bellen om gewoon te zeggen huil maar, dan doe ik met je mee....
Ik herken het ook dat ik het moeilijk vind om mensen "lastig" te vallen. Maar ik weet dat ik voor mezelf soms gewoon moet bellen of bij iemand langsgaan en vragen om een schouder om op te huilen, een arm om me te troosten. Maar ik doe het ook nog veel te weinig....
En ik weet als geen ander dat er nu geen woorden zijn die troosten....
Ach en ik weet zelf ook gewoon niet meer wat ik moet zeggen..........
Dus huil ik om jou, om hero, om mopsey en natuurlijk om ray......
oh wat herkenbaar en hoe rouw. Ook bij mij komt het weer op volle kracht binnen.... Ik ben door mijn computercrtash je mailtje kwijt met je telefoonnummer. Zou je nu willen bellen om gewoon te zeggen huil maar, dan doe ik met je mee....
Ik herken het ook dat ik het moeilijk vind om mensen "lastig" te vallen. Maar ik weet dat ik voor mezelf soms gewoon moet bellen of bij iemand langsgaan en vragen om een schouder om op te huilen, een arm om me te troosten. Maar ik doe het ook nog veel te weinig....
En ik weet als geen ander dat er nu geen woorden zijn die troosten....
Ach en ik weet zelf ook gewoon niet meer wat ik moet zeggen..........
Dus huil ik om jou, om hero, om mopsey en natuurlijk om ray......
vrijdag 31 augustus 2007 om 21:03
Lieve Mims
Je kwetsbaarheid tonen heeft niets, maar dan ook niets met al dan niet krachtig zijn te maken. Dat heeft je held heel goed gezien.
Je hoeft niet alles zelf te doen, stap voor stap omgaan met je verdriet kost nu al kracht en moed genoeg. En potverdomme wat heb jij je kranig opgesteld! Je hoeft niet alles alleen te dragen, grijp al die uitgestoken handen vast en laat je ondersteunen.
Ik vind je ongelooflijk dapper, maar gun jezelf alsjeblieft de tijd en ruimte om te rouwen. Want jouw verlies doet zeer, die pijn voel je in elke vezel van je lichaam en geest. Dat is volstrekt logisch en gerechtvaardigd.
Lieve Mims, ik zou willen dat ik je kon troosten, maar dat gaat gvd niet en dat vind ik heel erg. Hou je vast aan de kleine dingen zoals een schaterlach van Mops. Ik vind het al een hele prestatie dat je jezelf op de been houdt. Wees vooral lief voor jezelf!
Dikke kus,
Alice
Je kwetsbaarheid tonen heeft niets, maar dan ook niets met al dan niet krachtig zijn te maken. Dat heeft je held heel goed gezien.
Je hoeft niet alles zelf te doen, stap voor stap omgaan met je verdriet kost nu al kracht en moed genoeg. En potverdomme wat heb jij je kranig opgesteld! Je hoeft niet alles alleen te dragen, grijp al die uitgestoken handen vast en laat je ondersteunen.
Ik vind je ongelooflijk dapper, maar gun jezelf alsjeblieft de tijd en ruimte om te rouwen. Want jouw verlies doet zeer, die pijn voel je in elke vezel van je lichaam en geest. Dat is volstrekt logisch en gerechtvaardigd.
Lieve Mims, ik zou willen dat ik je kon troosten, maar dat gaat gvd niet en dat vind ik heel erg. Hou je vast aan de kleine dingen zoals een schaterlach van Mops. Ik vind het al een hele prestatie dat je jezelf op de been houdt. Wees vooral lief voor jezelf!
Dikke kus,
Alice
vrijdag 31 augustus 2007 om 21:47
Ach lieve Mimsey,al moet ik het je iedere dag schrijven,je bent niet teveel,als je dat zou helpen,doe ik dat,zoals ik al eerder las,zou jij iemand die verdriet heeft.....teveel vinden.
Dat je het moeilijk vind om iemand te bellen,kan ik me goed voorstellen,maar je moet praten hoor,en blijven praten,en stil bij iemand zijn,als je stil wil zijn.
Ook ik vraag de angel je mijn emailadres door te geven,mocht je willen,schrijf bel,wat je maar wil.
Je bent niet tot last meid,knoop dat nu voor eens en voor altijd in je oren.
Dat je het moeilijk vind om iemand te bellen,kan ik me goed voorstellen,maar je moet praten hoor,en blijven praten,en stil bij iemand zijn,als je stil wil zijn.
Ook ik vraag de angel je mijn emailadres door te geven,mocht je willen,schrijf bel,wat je maar wil.
Je bent niet tot last meid,knoop dat nu voor eens en voor altijd in je oren.