Kinderen
alle pijlers
Net moeder en zó onzeker
donderdag 7 januari 2010 om 15:58
Ik heb onlangs een topci geopend over mijn dochter: dochter vier weken huilt veel en reageert weinig. In deze openingspost een beetje hetzelfde verhaal, maar nu bedoeld om ervaringen te delen met andere net-moeders.
Ik ben sinds vijf weken moeder van een prachtige, lieve dochter. Ik ben hartstikke blij met haar, maar...
Ze huilt erg veel. 's Nachts en 's morgens slaapt ze prima, maar 's middags en 's avonds is het vaak bal. Daarnaast is ze zelden wakker zónder te huilen. Na een voeding valt ze tegen mij aan vaak in slaap (nog geen diepe slaap, maar ogen zijn dicht). Leg ik haar in bed, dan gaat dit 's middags en 's avonds niet goed: huilen. Bij een 'rustig' huiltje laten we haar een kwartiertje gaan, soms huilt ze zichzelf dan in slaap. Bij hysterisch huilen gaan we naar haar toe. Maar er helpt eigenlijk weinig om haar rustig te krijgen... Een oorzaak is er (nog) niet gevonden. Het lijken geen krampjes, nekje is prima (geobserveerd bij de kinderfysio). We zijn nu op advies van het cb de voeding aan het indikken omdat er verborgen reflux vermoed wordt. Dit heeft alleen nog geen effect.
Verder vind ik onze dochter heel weinig alert áls ze rustig wakker is. Ze kijkt dan vaak naar één punt (waar niks te zien is), kijkt je zelden echt aan, reageert niet op geluidjes die aan de andere kant van haar plaatsvinden (gehoor is prima). Ze volgt af en toe wel mijn man of mij als we door de kamer lopen, volgt soms een speeltje met haar ogen. En ik maak me daar zorgen over. En schaam me dat ik al zoveel van mijn kind van vijf weken verwacht. Wat voor moeder ga ik worden?? Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die hun kinderen pushten. Zo wil ik niet worden en verdorie, dochter is vijf weken en ik begin al
Eigenlijk komt bovenstaande allemaal voort uit onzekerheid: het is ons eerste kindje en alles is nieuw. En als je haar dan zo moeilijk kunt troosten, je zo weinig momenten hebt waarop ze 'gewoon' wakker is en waar je je geluksmomentjes uit kunt halen... Dan is dat moeilijk, zo ervaar ik dat in ieder geval. Je wilt zo graag dat je kind zich prettig voelt, je wilt het zo graag goed doen en je bént nou eenmaal nog geen ervaren moeder (al zullen die zich vast ook nog wel eens onzeker voelen!). Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
Ik ben sinds vijf weken moeder van een prachtige, lieve dochter. Ik ben hartstikke blij met haar, maar...
Ze huilt erg veel. 's Nachts en 's morgens slaapt ze prima, maar 's middags en 's avonds is het vaak bal. Daarnaast is ze zelden wakker zónder te huilen. Na een voeding valt ze tegen mij aan vaak in slaap (nog geen diepe slaap, maar ogen zijn dicht). Leg ik haar in bed, dan gaat dit 's middags en 's avonds niet goed: huilen. Bij een 'rustig' huiltje laten we haar een kwartiertje gaan, soms huilt ze zichzelf dan in slaap. Bij hysterisch huilen gaan we naar haar toe. Maar er helpt eigenlijk weinig om haar rustig te krijgen... Een oorzaak is er (nog) niet gevonden. Het lijken geen krampjes, nekje is prima (geobserveerd bij de kinderfysio). We zijn nu op advies van het cb de voeding aan het indikken omdat er verborgen reflux vermoed wordt. Dit heeft alleen nog geen effect.
Verder vind ik onze dochter heel weinig alert áls ze rustig wakker is. Ze kijkt dan vaak naar één punt (waar niks te zien is), kijkt je zelden echt aan, reageert niet op geluidjes die aan de andere kant van haar plaatsvinden (gehoor is prima). Ze volgt af en toe wel mijn man of mij als we door de kamer lopen, volgt soms een speeltje met haar ogen. En ik maak me daar zorgen over. En schaam me dat ik al zoveel van mijn kind van vijf weken verwacht. Wat voor moeder ga ik worden?? Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die hun kinderen pushten. Zo wil ik niet worden en verdorie, dochter is vijf weken en ik begin al
Eigenlijk komt bovenstaande allemaal voort uit onzekerheid: het is ons eerste kindje en alles is nieuw. En als je haar dan zo moeilijk kunt troosten, je zo weinig momenten hebt waarop ze 'gewoon' wakker is en waar je je geluksmomentjes uit kunt halen... Dan is dat moeilijk, zo ervaar ik dat in ieder geval. Je wilt zo graag dat je kind zich prettig voelt, je wilt het zo graag goed doen en je bént nou eenmaal nog geen ervaren moeder (al zullen die zich vast ook nog wel eens onzeker voelen!). Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
vrijdag 8 januari 2010 om 09:05
Lispeltuutje Ik herken je onzekerheid maar al te goed en nog is het niet weg ( dochter wordt over 2 weken 2). Dochter ontwikkelde zich ook niet volgens het boekje. Loopt pas sinds 3 maanden en kan nog steeds niet zelfstandig opstaan. Ik heb in het leven van mijn dochter al zoveel gegoogled en dan krijg ik zo veel horrorverhalen en bij alles denk ik: "Oh maar dat is een symptoom van..... Zie je wel dan heeft ze misschien toch....." Waarschijnlijk heeft ze dat allemaal niet en is het gewoon een meisje dat zich, eigengereid als ze is, compleet in haar eigen tempo ontwikkelt.
Ook het "pusherige" herken ik: ik was ook bang dat ik dochter te veel zou pushen en tegelijkertijd dat ik als moeder niet genoeg deed om haar te stimuleren.
Wat ik met mijn verhaal wil??? Denk je duidelijk te maken dat die onzekerheden, voor mijn gevoel, onlosmakelijk zijn verbonden met het moederschap.
P.S. Oh ja het Oei ik groei boek ( zie het net staan in de post hierboven), heb ik na een tijdje in de hoek gegooid want daar werd ik alleen nog maar onzekerder van. Daar stonden voorbeelden in van kindjes die met 6 maanden achter hun moeder aanliepen/- kropen. Nou die van mij, kon toen net omrollen.
Ook het "pusherige" herken ik: ik was ook bang dat ik dochter te veel zou pushen en tegelijkertijd dat ik als moeder niet genoeg deed om haar te stimuleren.
Wat ik met mijn verhaal wil??? Denk je duidelijk te maken dat die onzekerheden, voor mijn gevoel, onlosmakelijk zijn verbonden met het moederschap.
P.S. Oh ja het Oei ik groei boek ( zie het net staan in de post hierboven), heb ik na een tijdje in de hoek gegooid want daar werd ik alleen nog maar onzekerder van. Daar stonden voorbeelden in van kindjes die met 6 maanden achter hun moeder aanliepen/- kropen. Nou die van mij, kon toen net omrollen.
vrijdag 8 januari 2010 om 09:09
herkenbaar hoor. Mijn zoon is ondertussen 2 jaar maar als baby was hij ook heel onrustig, huilde veel en sliep weinig, echt af en toe om gek van te worden, zeker ook door je eigen onzekerheid.
Wij zijn ook naar een osteapaat geweest en dat heeft wel iets geholpen maar laat je wel heel goed informeren hierover, want het is niet niks met een kleine baby en er zijn heel wat prutsers op dat gebied.
Ik had een adres van iemand anders die daar met haar baby geweest was en heb veel info ingewonnen over deze man en uiteindelijk was hij top.
Het is toch een alternatief circuit en bij mij stonden zowel cb als huisarts er niet echt heel positief tegenover, al is dat niet heel vreemd want reguliere en alternatieve gezondheidszorg gaan niet altijd even goed samen.
Je kan ook proberen in te bakenen, werkte bij ons heel goed. Zoon werd altijd wakker door zn eigen zwaaiende armen, en door in inbakenen kreeg hij meer rust. Op het cb weten ze hier meer over, laat je hierover ook goed voorlichten.
Verder vind ik de tip om de kleine even een paar uurtjes uit handen te geven, een hele goeie. Ik deed het ook soms, al was het wel met pijn in mn hart hoor. Maar daarna ben je weer helemaal opgeladen. Al loop je maar even een rondje, even de stad in.
Wij lieten vanaf een week of 6 zoon ook weleens een nachtje slapen bij mn ouders. Vond ik ook heftig, vooral omdat ik ook nog borstvoeding gaf en dus nog moest kolven, maar het scheelde enorm dat je weer even bijgeslapen was.
Ik kon dan opgeladen zoon weer ophalen.
Al met al vind ik je ook een lieve bezorgde moeder, het is nu eenmaal lastig, dat begin. Heel veel sterkte gewenst!
Wij zijn ook naar een osteapaat geweest en dat heeft wel iets geholpen maar laat je wel heel goed informeren hierover, want het is niet niks met een kleine baby en er zijn heel wat prutsers op dat gebied.
Ik had een adres van iemand anders die daar met haar baby geweest was en heb veel info ingewonnen over deze man en uiteindelijk was hij top.
Het is toch een alternatief circuit en bij mij stonden zowel cb als huisarts er niet echt heel positief tegenover, al is dat niet heel vreemd want reguliere en alternatieve gezondheidszorg gaan niet altijd even goed samen.
Je kan ook proberen in te bakenen, werkte bij ons heel goed. Zoon werd altijd wakker door zn eigen zwaaiende armen, en door in inbakenen kreeg hij meer rust. Op het cb weten ze hier meer over, laat je hierover ook goed voorlichten.
Verder vind ik de tip om de kleine even een paar uurtjes uit handen te geven, een hele goeie. Ik deed het ook soms, al was het wel met pijn in mn hart hoor. Maar daarna ben je weer helemaal opgeladen. Al loop je maar even een rondje, even de stad in.
Wij lieten vanaf een week of 6 zoon ook weleens een nachtje slapen bij mn ouders. Vond ik ook heftig, vooral omdat ik ook nog borstvoeding gaf en dus nog moest kolven, maar het scheelde enorm dat je weer even bijgeslapen was.
Ik kon dan opgeladen zoon weer ophalen.
Al met al vind ik je ook een lieve bezorgde moeder, het is nu eenmaal lastig, dat begin. Heel veel sterkte gewenst!
vrijdag 8 januari 2010 om 09:14
Het huilen vind ik moeilijk en energievretend, maar niet het grootste probleem. Het moeilijkste vind ik dat onze dochter geen contact maakt en ik loop daar zo verschrikkelijk over te malen... En als ik dan verhalen lees van mensen waarbij later inderdaad bleek dat er iets was met het kindje, krijg ik zo'n knoop in mijn maag...
vrijdag 8 januari 2010 om 09:20
Lispeltuutje, ik zou je bezorgdheid rondom het geen contact maken vandaag (??) op het CB bespreken, als ik jou was. Misschien kunnen zij je geruststellen of hebben zij een mogelijke verklaring. Mijn dochter was iemand die erg snel overprikkeld was en zij schakelde af en toe af door letterlijk haar ogen te sluiten. Wellicht doet jouw dochter dat ook wel, als ik zo lees dat ze haar ogen sluit na de voeding. Die van mij, sliep het best in drukke winkels, dacht ik Sterkte ermee in elk geval.
vrijdag 8 januari 2010 om 09:41
quote:boeboeh schreef op 08 januari 2010 @ 03:42:
En over wat voor draagdoek hebben jullie het? Ik heb zo'n soort banaan die je voor je buik draagt, maar als ik haar daarin leg gaat ze alleen nog maar harder huilen en ligt ze eerlijk gezegd ook wel een beetje in een vreemde houding (kin helemaal in de borst gedrukt). Die gebruik ik dus maar niet.
Groot gelijk heb je, want liggend dragen (zoals in deze 'banaan', babybags, minimonkey's e.d.) wordt ook afgeraden. De houding van de heupjes is niet goed, en wat je zelf al zag, de kin ligt te ver op de borst wat ademhalingsproblemen kan veroorzaken. Rechtop dragen vanaf de geboorte is het advies. Dat kan in een rekbare doek (tricot slen, draagdoek.nl) of een geweven doek. Op het draagdoekentopic geven we je graag advies! link naar het draagdoekentopic
Lispeltuutje, ik snap je bezorgdheid hoor. Niet omdat ik denk dat er iets aan de hand is, maar omdat ik het gevoel herken dat je je zó verantwoordelijk voelt voor een klein mensje. Natuurlijk kan het altijd zo zijn dat er iets niet in orde is, maar volgens mij is daar met 5 weken nog niet zoveel over te zeggen. En is de kans dat er niets aan de hand is, veel, veel groter. Je focust nu natuurlijk ook op wat je wilt zien (volgen met haar ogen bv), en dat doet ze niet zo vaak. Misschien doet een andere baby het net zo vaak, maar focust zijn moeder er niet op, en maakt ze zich absoluut geen zorgen. Hopelijk snap je wat ik bedoel? Sowieso is het natuurlijk wel goed om je zorgen te bespreken, want of ze terecht of onterecht zijn is voor ons forummers natuurlijk niet te beoordelen.
En over wat voor draagdoek hebben jullie het? Ik heb zo'n soort banaan die je voor je buik draagt, maar als ik haar daarin leg gaat ze alleen nog maar harder huilen en ligt ze eerlijk gezegd ook wel een beetje in een vreemde houding (kin helemaal in de borst gedrukt). Die gebruik ik dus maar niet.
Groot gelijk heb je, want liggend dragen (zoals in deze 'banaan', babybags, minimonkey's e.d.) wordt ook afgeraden. De houding van de heupjes is niet goed, en wat je zelf al zag, de kin ligt te ver op de borst wat ademhalingsproblemen kan veroorzaken. Rechtop dragen vanaf de geboorte is het advies. Dat kan in een rekbare doek (tricot slen, draagdoek.nl) of een geweven doek. Op het draagdoekentopic geven we je graag advies! link naar het draagdoekentopic
Lispeltuutje, ik snap je bezorgdheid hoor. Niet omdat ik denk dat er iets aan de hand is, maar omdat ik het gevoel herken dat je je zó verantwoordelijk voelt voor een klein mensje. Natuurlijk kan het altijd zo zijn dat er iets niet in orde is, maar volgens mij is daar met 5 weken nog niet zoveel over te zeggen. En is de kans dat er niets aan de hand is, veel, veel groter. Je focust nu natuurlijk ook op wat je wilt zien (volgen met haar ogen bv), en dat doet ze niet zo vaak. Misschien doet een andere baby het net zo vaak, maar focust zijn moeder er niet op, en maakt ze zich absoluut geen zorgen. Hopelijk snap je wat ik bedoel? Sowieso is het natuurlijk wel goed om je zorgen te bespreken, want of ze terecht of onterecht zijn is voor ons forummers natuurlijk niet te beoordelen.
vrijdag 8 januari 2010 om 10:16
Hoi Lispeltuutje,
Jouw verhaal is zo herkenbaar!! Ook hier huilde ons zoontje (7 weken) erg veel, werdaltijd huilend wakker en viel huilend in slaap. Overdag lukte slapen niet goed en dan was hij 's avonds zo moe dat hij juist weer lang sliep.
Ik ben met hem naar een osteopaat geweest en hij bleek iets met z'n nekwervels te hebben. De osteopaat heeft dit met hele zachte bewegingen gemanipuleerd.Wij hebben nu echt een veel rustiger kind! Hij slaapt beter, is wakker zonder te huilen en veel meer ontspannen. Ik ben naar de osteopaat gegaan methet idee dat een 'check' laten doen nooit kwaad zou kunnen. Misschien het proberen waard voor jullie?
Jouw verhaal is zo herkenbaar!! Ook hier huilde ons zoontje (7 weken) erg veel, werdaltijd huilend wakker en viel huilend in slaap. Overdag lukte slapen niet goed en dan was hij 's avonds zo moe dat hij juist weer lang sliep.
Ik ben met hem naar een osteopaat geweest en hij bleek iets met z'n nekwervels te hebben. De osteopaat heeft dit met hele zachte bewegingen gemanipuleerd.Wij hebben nu echt een veel rustiger kind! Hij slaapt beter, is wakker zonder te huilen en veel meer ontspannen. Ik ben naar de osteopaat gegaan methet idee dat een 'check' laten doen nooit kwaad zou kunnen. Misschien het proberen waard voor jullie?
vrijdag 8 januari 2010 om 10:20
Hihi sorry, ik had trouwens niet helemaal door vannacht dat je berichtje pas gister geplaatst was, dus je zal nog wel niets gevonden hebben. Ik herken eigenlijk alles wat je hebt geschreven. Het huilen gaat op precies dezelfde manier en ook mijn kindje richt zich steeds slechts op één punt en reageert niet als je een geluidje maakt. Maar ik ben daar pas over na gaan denken toen ik jouw verhaal las vannacht. Ik maak me niet zoveel zorgen over de ontwikkeling, maar vraag me soms wel af of dat huilen niet misschien een oorzaak heeft. Ik moet volgende week weer naar het CB, dus zal dan eens gericht gaan vragen.
Ik ga in ieder geval even in de gaten houden wat hier geschreven wordt.
Sterkte!
Ik ga in ieder geval even in de gaten houden wat hier geschreven wordt.
Sterkte!
vrijdag 8 januari 2010 om 10:20
Lispeltuutje
Wil je alleen ff een hart onder de riem steken. Onzekerheid is gewoon hartstikke vervelend als je net moeder bent geweest.
Ik heb heel veel gewoon op mijn gevoel gedaan. Ook de schema's op de dag: Wanneer slapen wanneer eten. Ik zag om me heen heel veel verschillende dingen. Ook hoevaak een kindje in bad werd gedaan bv en welke badschuim bv.
Het klinkt misschien heel stom wat ik nu schrijf maar ik was op het begin ook ff de weg kwijt. Bij jou is het anders omdat je dochter veel huilt dan denk je helemaal: is het wel goed wat ik doe enz.
Maar onthou een ding: JIJ bent de moeder. Iedereen mag en kan je tips geven (en probeer die ook!) Maar je blijft wel de moeder.
Misschien raad war je niets aan hebt maar toen ik nadat de kraamzorg en weet ik veel wat allemaal wegwaren me realiseerde dat IK de moeder ben sterkte me dat heel erg.
Wil je alleen ff een hart onder de riem steken. Onzekerheid is gewoon hartstikke vervelend als je net moeder bent geweest.
Ik heb heel veel gewoon op mijn gevoel gedaan. Ook de schema's op de dag: Wanneer slapen wanneer eten. Ik zag om me heen heel veel verschillende dingen. Ook hoevaak een kindje in bad werd gedaan bv en welke badschuim bv.
Het klinkt misschien heel stom wat ik nu schrijf maar ik was op het begin ook ff de weg kwijt. Bij jou is het anders omdat je dochter veel huilt dan denk je helemaal: is het wel goed wat ik doe enz.
Maar onthou een ding: JIJ bent de moeder. Iedereen mag en kan je tips geven (en probeer die ook!) Maar je blijft wel de moeder.
Misschien raad war je niets aan hebt maar toen ik nadat de kraamzorg en weet ik veel wat allemaal wegwaren me realiseerde dat IK de moeder ben sterkte me dat heel erg.
vrijdag 8 januari 2010 om 10:41
Lispeltuutje, ik denk dat het wel fijn voor je is dat er hier zoveel herkenbaarheid is. Ook bij ons was het in het begin niet altijd even leuk... Roze wolk echt niet!!
Mijn dochter bleek uiteindelijk verborgen reflux te hebben.
We zijn met haar bij een osteopaat geweest hebben medicijnen gekregen tegen de reflux en op aanraden van de kinderarts hebben we haar ingebakerd.
Het bleek dat ze eigenlijk veel pijn had van de reflux en zichzelf constant wakker hield en dus eigenlijk continu moe was. Na het inbakeren en de medicijnen kregen we een ander kind.
Heel veel sterkte en wat anderen hiervoor ook gezegd hebben, luister naar je gevoel. Ik vind je absoluut niet pusherig. Je bent gewoon bezorgd, dat is wat anders.
Mijn dochter bleek uiteindelijk verborgen reflux te hebben.
We zijn met haar bij een osteopaat geweest hebben medicijnen gekregen tegen de reflux en op aanraden van de kinderarts hebben we haar ingebakerd.
Het bleek dat ze eigenlijk veel pijn had van de reflux en zichzelf constant wakker hield en dus eigenlijk continu moe was. Na het inbakeren en de medicijnen kregen we een ander kind.
Heel veel sterkte en wat anderen hiervoor ook gezegd hebben, luister naar je gevoel. Ik vind je absoluut niet pusherig. Je bent gewoon bezorgd, dat is wat anders.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:04
Boeboeh: Ik dacht al dat je in de veronderstelling was dat dit bericht er al langer stond Geeft niet hoor! Jouw kindje reageert dus zo'n beetje op dezelfde manier als mijn dochter. Wat goed van je dat je daarover niet meteen in de stress schiet... Ik merk bij mezelf dat ik er echt op moet letten dat ik niet te negatief doe. Het zorgt nu al voor irritaties tussen mij en mijn man omdat hij vindt dat ik meer vertrouwen in onze dochter moet hebben. Lacht jouw zoontje al? Ik maak me nu al zorgen dat ze dat niet gaat doen, daarvoor is toch meer contact nodig? Echt vreselijk als ik mezelf zo hoor...
Julia: Wat fijn dat bij jullie een oorzaak is gevonden! Bij onze dochter dachten ze dus ook aan verborgen reflux, maar het indikken van de voeding helpt niets heb ik het idee. Inbakeren doen we al.
Zalmsnippertje: bedankt voor je lieve reactie. Je hebt ook gelijk: wij zijn de ouders dus wij kunnen bepalen hoe we het doen. Maar ja, die onzekerheid over wat goed is... Ik durf niet zo op mezelf te vertrouwen. Dat zit sowieso in mij: ik wil alles graag doen zoals het 'hoort' en sta mezelf niet zo toe 'fouten' te maken.
Julia: Wat fijn dat bij jullie een oorzaak is gevonden! Bij onze dochter dachten ze dus ook aan verborgen reflux, maar het indikken van de voeding helpt niets heb ik het idee. Inbakeren doen we al.
Zalmsnippertje: bedankt voor je lieve reactie. Je hebt ook gelijk: wij zijn de ouders dus wij kunnen bepalen hoe we het doen. Maar ja, die onzekerheid over wat goed is... Ik durf niet zo op mezelf te vertrouwen. Dat zit sowieso in mij: ik wil alles graag doen zoals het 'hoort' en sta mezelf niet zo toe 'fouten' te maken.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:18
quote:Lispeltuutje schreef op 08 januari 2010 @ 11:04:
Maar ja, die onzekerheid over wat goed is... Ik durf niet zo op mezelf te vertrouwen. Dat zit sowieso in mij: ik wil alles graag doen zoals het 'hoort' en sta mezelf niet zo toe 'fouten' te maken.
'Hoort' volgens wie? Ik doe het compleet anders dan mijn beste vriendin, en zij en ik doen het weer helemaal anders dan haar broer. Mijn moeder deed het nog weer anders, schoonmoeders opvoeding was onvergelijkbaar met die van mijn moeder, mij, vriendin en broer van vriendin.
Om het nog maar niet te hebben over mensen in andere werelddelen, die zich een kriek lachen dan wel kindermishandeling vermoeden als ze onze babyverzorgingsgewoonten horen.
Als jij van je kind houdt, het voedt, knuffelt en verzorgt, doe je het goed. De rest zijn details. Waar onder moeders onderling behoorlijk over gevallen kan worden, daar maak ik mezelf ook aan schuldig maar uiteindelijk is het veel minder belangrijk dan het bovenstaande.
Edit: misschien vind je dit een leuke site om eens te lezen?
Maar ja, die onzekerheid over wat goed is... Ik durf niet zo op mezelf te vertrouwen. Dat zit sowieso in mij: ik wil alles graag doen zoals het 'hoort' en sta mezelf niet zo toe 'fouten' te maken.
'Hoort' volgens wie? Ik doe het compleet anders dan mijn beste vriendin, en zij en ik doen het weer helemaal anders dan haar broer. Mijn moeder deed het nog weer anders, schoonmoeders opvoeding was onvergelijkbaar met die van mijn moeder, mij, vriendin en broer van vriendin.
Om het nog maar niet te hebben over mensen in andere werelddelen, die zich een kriek lachen dan wel kindermishandeling vermoeden als ze onze babyverzorgingsgewoonten horen.
Als jij van je kind houdt, het voedt, knuffelt en verzorgt, doe je het goed. De rest zijn details. Waar onder moeders onderling behoorlijk over gevallen kan worden, daar maak ik mezelf ook aan schuldig maar uiteindelijk is het veel minder belangrijk dan het bovenstaande.
Edit: misschien vind je dit een leuke site om eens te lezen?
vrijdag 8 januari 2010 om 13:37
Mijn dochtertje lacht al wel. Het is begonnen rond de zesde week en ze doet het het meest in de ochtend, als ze een goed humeur heeft 
Dat lachen is het mooiste wat er is en ze produceert er sinds kort ook geluidjes bij; zo schattig. Ik zit dan met tranen in mijn ogen naar haar te lachen. 's Middags slaat ze meestal om en huilt ze tot 's avonds. Mijn vriend heeft het hier erg moeilijk mee en vind het soms moeilijk om zijn geduld te bewaren en haar lief te vinden. Dit geeft hem echter een heel slecht gevoel. Mijn vriend heeft ook geen mannelijke vrienden die al een kind hebben en voelt zich af en toe behoorlijk hulpeloos en denkt vaak dat hij de enige is die het moeilijk vindt dat ze zoveel huilt. Eigenlijk zou er ook zo'n forum voor mannen moeten zijn. Gelukkig kan ik hem vaak wel geruststellen dat alles normaal is wat hij voelt.
Dat lachen is het mooiste wat er is en ze produceert er sinds kort ook geluidjes bij; zo schattig. Ik zit dan met tranen in mijn ogen naar haar te lachen. 's Middags slaat ze meestal om en huilt ze tot 's avonds. Mijn vriend heeft het hier erg moeilijk mee en vind het soms moeilijk om zijn geduld te bewaren en haar lief te vinden. Dit geeft hem echter een heel slecht gevoel. Mijn vriend heeft ook geen mannelijke vrienden die al een kind hebben en voelt zich af en toe behoorlijk hulpeloos en denkt vaak dat hij de enige is die het moeilijk vindt dat ze zoveel huilt. Eigenlijk zou er ook zo'n forum voor mannen moeten zijn. Gelukkig kan ik hem vaak wel geruststellen dat alles normaal is wat hij voelt.
maandag 11 januari 2010 om 09:57
quote:Lispeltuutje schreef op 07 januari 2010 @ 15:58:
Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
Ik denk dat veel moeders dat wel herkennen. Babies zijn gewoon stom. Je loopt de hele dag te raden wat ze nou eigenlijk met dat gebler bedoelen en met het zweet in de bilnaad gooi je er dan maar een flesje in, een schone luier om of ga je een beetje zitten doekedoekedoeken, in de hoop dat dát de bedoeling was
Als je je echt zorgen maakt om iets zou ik naar de huisarts gaan en verder is het -was mijn ervaring- gewoon wennen geblazen.
http://www.youtube.com/watch?v=RgWbxE8zdC4
(het geluid is niet best, maar verder is ie zó leuk ..)
Wie herkent dit? Misschien helpt het als we ervaringen kunnen delen...
Ik denk dat veel moeders dat wel herkennen. Babies zijn gewoon stom. Je loopt de hele dag te raden wat ze nou eigenlijk met dat gebler bedoelen en met het zweet in de bilnaad gooi je er dan maar een flesje in, een schone luier om of ga je een beetje zitten doekedoekedoeken, in de hoop dat dát de bedoeling was
Als je je echt zorgen maakt om iets zou ik naar de huisarts gaan en verder is het -was mijn ervaring- gewoon wennen geblazen.
http://www.youtube.com/watch?v=RgWbxE8zdC4
(het geluid is niet best, maar verder is ie zó leuk ..)
maandag 11 januari 2010 om 10:35
lispeltuutje, hier (nog) geen ervaring want ik ben nog niet bevallen (was gisteren uitgerekend) maar ik wilde toch even reageren.
Er werd hier al eerder gezegd dat het juist goed is dat je je af en toe onzeker voelt als moeder. Het betekent meen ik in positieve zin dat je de gave hebt om naar jezelf/je gedrag te kijken.
Wat me opvalt aan je verhaal is dat je erg gericht lijkt te zijn op de dingen die je dochter nog niet kan of doet, dat maakt ook heel onzeker.
Laatst las ik hier iets over ( weet niet meer of het op het forum of op een andere site was) maar dat stuk ging over moeders met een huilbaby. Deze moeders kregen een aantal weken video-home-training van een pedagoge. Doordat ze hierdoor van een afstand naar hun kind/zichzelf konden kijken, zagen ze dat hun kind veel meer contact maakte dan ze zelf door hadden gehad.
Door het vele huilen van hun baby en de moeheid en vaak de bijkomende wanhoop en onzekerheid konden deze moeders de signalen van hun kind niet meer goed 'lezen' waardoor ze dus ook niet op deze signalen konden reageren
Waarom vertel ik je dit? Niet omdat je je gevoel moet negeren maar juist omdat je misschien je gevoel moet erkennen en kijken naar andere verklaringen voor het gedrag van je dochter.
Er werd hier al eerder gezegd dat het juist goed is dat je je af en toe onzeker voelt als moeder. Het betekent meen ik in positieve zin dat je de gave hebt om naar jezelf/je gedrag te kijken.
Wat me opvalt aan je verhaal is dat je erg gericht lijkt te zijn op de dingen die je dochter nog niet kan of doet, dat maakt ook heel onzeker.
Laatst las ik hier iets over ( weet niet meer of het op het forum of op een andere site was) maar dat stuk ging over moeders met een huilbaby. Deze moeders kregen een aantal weken video-home-training van een pedagoge. Doordat ze hierdoor van een afstand naar hun kind/zichzelf konden kijken, zagen ze dat hun kind veel meer contact maakte dan ze zelf door hadden gehad.
Door het vele huilen van hun baby en de moeheid en vaak de bijkomende wanhoop en onzekerheid konden deze moeders de signalen van hun kind niet meer goed 'lezen' waardoor ze dus ook niet op deze signalen konden reageren
Waarom vertel ik je dit? Niet omdat je je gevoel moet negeren maar juist omdat je misschien je gevoel moet erkennen en kijken naar andere verklaringen voor het gedrag van je dochter.
maandag 11 januari 2010 om 10:56
Lispeltuutje,
probeer je steeds voor te houden dat je dochtertje nog helemaal niks 'moet'. Ieder kind doet alles in zijn/haar eigen ritme, en de ontwikkelingsschema's zijn gemiddelden. Natuurlijk is het goed om in te gaten te houden hoe de ontwikkeling zich bij jouw kindje ontwikkelt, maar verwacht niet dat alles volgens de gemiddelden of verhalen van anderen gaan. Een kindje van de leeftijd van jouw dochtertje hoeft bijvoorbeeld nog niet te kunnen lachen, en het staren kan betekenen dat ze moe is.
Probeer te vertrouwen op je gevoel, daar word je zelf meer ontspannen van, wat ook zijn positieve invloed heeft op je dochtertje. En geniet vooral! De tijd gaat snel genoeg, opeens schaterlacht je dochtertje en krijgt ze praatjes!
groet, Isalin
probeer je steeds voor te houden dat je dochtertje nog helemaal niks 'moet'. Ieder kind doet alles in zijn/haar eigen ritme, en de ontwikkelingsschema's zijn gemiddelden. Natuurlijk is het goed om in te gaten te houden hoe de ontwikkeling zich bij jouw kindje ontwikkelt, maar verwacht niet dat alles volgens de gemiddelden of verhalen van anderen gaan. Een kindje van de leeftijd van jouw dochtertje hoeft bijvoorbeeld nog niet te kunnen lachen, en het staren kan betekenen dat ze moe is.
Probeer te vertrouwen op je gevoel, daar word je zelf meer ontspannen van, wat ook zijn positieve invloed heeft op je dochtertje. En geniet vooral! De tijd gaat snel genoeg, opeens schaterlacht je dochtertje en krijgt ze praatjes!
groet, Isalin
maandag 11 januari 2010 om 11:56
Hoi Lispeltuutje,
Ik herken je verhaal (deels) van onze oudste zoon, nu 2 1/2 jaar en jouw gevoelens daarover. Onze zoon heeft vreselijk veel gehuild, eigenlijk het eerste jaar, zonder dat de fysio en osteopaat een oorzaak konden vinden. Tijdens mijn verlof wandelde ik uren met hem in de kinderwagen (gelukkig mooi weer), want dan was hij rustig of sliep hij. Zelfs als hij niet huilde, 'hoorde' ik hem huilen.
Hij maakte eerst ook niet goed (oog)contact en ik heb me net als jij ook veel zorgen gemaakt. En heb engelengeduld met hem gehad.
We hebben nu net een tweede (12 weken)en ik weet nu dat het ook echt anders kan (een lachebek die eigenlijk nooit huilt) .
En toch: Met zoon 1 is het helemaal goed gekomen. Hij ontwikkelt zich prima!! Hij is heel sociaal, zijn taal en motoriek lijken minstens op leeftijdsniveau, maar het blijft een pieperd/jongetje dat makkelijk huilt en toch ook vreselijk kan genieten. We weten inmiddels dat hij regelmatig last heeft van zijn oren, maar of dat zijn huilgedrag als baby verklaart, betwijfel ik.
Ventileer je gevoelens duidelijk op het CB en bij andere vertrouwden!
Sterkte, het gaat vast goedkomen!
Ik herken je verhaal (deels) van onze oudste zoon, nu 2 1/2 jaar en jouw gevoelens daarover. Onze zoon heeft vreselijk veel gehuild, eigenlijk het eerste jaar, zonder dat de fysio en osteopaat een oorzaak konden vinden. Tijdens mijn verlof wandelde ik uren met hem in de kinderwagen (gelukkig mooi weer), want dan was hij rustig of sliep hij. Zelfs als hij niet huilde, 'hoorde' ik hem huilen.
Hij maakte eerst ook niet goed (oog)contact en ik heb me net als jij ook veel zorgen gemaakt. En heb engelengeduld met hem gehad.
We hebben nu net een tweede (12 weken)en ik weet nu dat het ook echt anders kan (een lachebek die eigenlijk nooit huilt) .
En toch: Met zoon 1 is het helemaal goed gekomen. Hij ontwikkelt zich prima!! Hij is heel sociaal, zijn taal en motoriek lijken minstens op leeftijdsniveau, maar het blijft een pieperd/jongetje dat makkelijk huilt en toch ook vreselijk kan genieten. We weten inmiddels dat hij regelmatig last heeft van zijn oren, maar of dat zijn huilgedrag als baby verklaart, betwijfel ik.
Ventileer je gevoelens duidelijk op het CB en bij andere vertrouwden!
Sterkte, het gaat vast goedkomen!
