Kinderen
alle pijlers
posttrauma!!!!!!!!!!!!!
dinsdag 12 januari 2010 om 20:25
Heeft er iemand hier ervaring met een posttrauma of postnatale depressie?
Heb na een enorm zware bevalling en na 35 uur tenslotte keizersnede een post trauma opgelopen.
Ben benieuwd hoe anderen hier mee omgaan die dit ook hebben of hebben gehad, hoeveel kans je hebt om bij een volgende kindje weer slachtoffer er van te worden en hoe lang het vaak duurt. De behandelingen die mensen hebben gehad, of medicijnen. Overigens heb ik het ergste gehad (hoop ik), mijn lieve mannetje is inmiddels 8 maanden oud.
Heb na een enorm zware bevalling en na 35 uur tenslotte keizersnede een post trauma opgelopen.
Ben benieuwd hoe anderen hier mee omgaan die dit ook hebben of hebben gehad, hoeveel kans je hebt om bij een volgende kindje weer slachtoffer er van te worden en hoe lang het vaak duurt. De behandelingen die mensen hebben gehad, of medicijnen. Overigens heb ik het ergste gehad (hoop ik), mijn lieve mannetje is inmiddels 8 maanden oud.
dinsdag 12 januari 2010 om 20:50
Eh nou, ik heb een kraambedpsychose gehad, (begon tijdens een keizersnede) die overging in een PND en dat duurde ongeveer anderhalf jaar. Of laat ik het zo zeggen; na anderhalf jaar was het helemaal over. Na een paar maanden ging het wel al beter met me.
Geen medicijnen gebruikt en geen behandelingen gehad. Op de een of andere manier heb ik er op vertrouwd dat het over zou gaan.
Waarin uit zich je depressie?
Geen medicijnen gebruikt en geen behandelingen gehad. Op de een of andere manier heb ik er op vertrouwd dat het over zou gaan.
Waarin uit zich je depressie?
dinsdag 12 januari 2010 om 21:18
quote:Haley schreef op 12 januari 2010 @ 20:49:
Ik wil niets afdoen aan hetgeen je doorgemaakt hebt maar moeten er echt minimaal 10 uitroeptekens achter de topictitel? Wáárom?
En een posttrauma van een bevalling? Hoe werkt dat dan bij jou? Ik wil hier helemaal niet het tegendeel gaan beweren maar normaliter spreekt men van een posttrauma bij bijv. sexueel misbruik/ verkrachting, lichamelijk geweld, het meemaken van een aanslag of bijv. na het hebben van een zeer ernstig ongeluk (denk aan treinconducteurs die te maken krijgen met suicidale mensen).
Echt... wil hier niet gaan beweren dat het allemaal niet erg is wat je hebt meegemaakt maar valt het wel onder de noemer posttrauma ? Heb je die diagnose gekregen?
Ik wil niets afdoen aan hetgeen je doorgemaakt hebt maar moeten er echt minimaal 10 uitroeptekens achter de topictitel? Wáárom?
En een posttrauma van een bevalling? Hoe werkt dat dan bij jou? Ik wil hier helemaal niet het tegendeel gaan beweren maar normaliter spreekt men van een posttrauma bij bijv. sexueel misbruik/ verkrachting, lichamelijk geweld, het meemaken van een aanslag of bijv. na het hebben van een zeer ernstig ongeluk (denk aan treinconducteurs die te maken krijgen met suicidale mensen).
Echt... wil hier niet gaan beweren dat het allemaal niet erg is wat je hebt meegemaakt maar valt het wel onder de noemer posttrauma ? Heb je die diagnose gekregen?
woensdag 13 januari 2010 om 08:56
Een vroegere vriendin van mij heeft een posttraumatische stressstoornis overgehouden aan haar bevalling.
Ik wist ook niet dat het kon maar zij had er echt enorme last van, het belemmerde haar in haar functioneren als moeder, partner enz.
Ze is er uiteindelijk vanaf gekomen met behulp van EMDR, maar dit heeft geloof ik wel bijna een jaar geduurd voordat duidelijk was wat er speelde.
Ik wist ook niet dat het kon maar zij had er echt enorme last van, het belemmerde haar in haar functioneren als moeder, partner enz.
Ze is er uiteindelijk vanaf gekomen met behulp van EMDR, maar dit heeft geloof ik wel bijna een jaar geduurd voordat duidelijk was wat er speelde.
woensdag 13 januari 2010 om 09:32
Waarom zou je geen trauma kunnen oplopen van een vreselijke bevalling? Toen ik anderhalf jaar na de bevalling van mijn dochter in een burnout belandde, kwam er heel veel bevallingsleed naar boven. Deze bevalling heeft met EMDR en psychotherapie een plekje gekregen.
Ik heb me zogenaamd 'goed' gevoeld tussen de bevalling en de burn out. Als ik er nu naar terug kijk, heb ik me verre van goed gevoeld.
Ik wil graag een tweede, ben nu 34, maar wordt al beroerd als ik aan een bevalling denk.
Ik heb me zogenaamd 'goed' gevoeld tussen de bevalling en de burn out. Als ik er nu naar terug kijk, heb ik me verre van goed gevoeld.
Ik wil graag een tweede, ben nu 34, maar wordt al beroerd als ik aan een bevalling denk.
maandag 25 januari 2010 om 15:47
Moest er even over na denken of ik hier nog op ging reageren.
Allereerst mijn excuses voor mensen waarvoor ik blijkbaar een ergenis ben.
Volgens mijn psychologe is het een posttrauma. Een afkorting van. Hoe je het ook wilt noemen, het is een trauma nav een bevalling, die ongewoon is verlopen.
Of je dat er nu wel of niet van kunt krijgen houden we in het midden. Misschien ben ik psychisch niet zo sterk. Heb het verder wel redelijk op een rijtje dacht ik. Run ook twee eigen bedrijven in mijn dagelijkse leven, dus dacht dat ik wel wat kon hebben.
Na een bevalling van 36 uur, waarvan 4 uur lang persweeën raakte ik buiten bewustzijn en kon niet meer reageren. Men had het duidelijk te land laten duren. Het enige wat ik nog gehoord heb, is dat tenslotte een arts is gekomen die verteld heeft dat ze een keizersnede uit ging voeren, omdat mijn kind absoluut niet door het geboorte kanaal kon.
Op de O.K heeft men nog net op tijd kunnen constateren dat de rugge prik echt niet werkte (wat ik overigens vaak genoeg aangegeven heb), die ik die nacht had gehad en dat ik dus onder algehele narcose moest. Volgens de opererende arts heb ik het maar net gehaald en moeten we dus van geluk spreken.
Als er vervolgens meteen vanuit het ziekenhuis psychologen aan je bed staan, lijkt het toch niet zo normaal.
Ongetwijfeld zijn er mensen die het erger meegemaakt hebben, maar ik heb er blijkbaar psychisch toch het eea aan over gehouden. Daarom zocht ik hier mensen die mss dus ook een soortgelijk iets meegemaakt hadden.
Het lijkt bij mij dus niet echt een hormonaal probleem te zijn, maar misschien is het wel bijzaak.
Ik heb citalopram (lichte antidepressivia) voorgeschreven gekregen van de huisarts al binnen twee weken na de geboorte van mijn kind. Overigens kwam de huisarts iedere week op controle, dit hebben ze al vanuit het ziekenhuis geregeld.
Wij zouden graag meerdere kindjes willen, maar zoek eerst naar een oplossing om het psychisch iets beter voor elkaar te krijgen, voordat ik daar ooit verder over na ga denken.
Nogmaals vraag ik dus om ervaringen.
Allereerst mijn excuses voor mensen waarvoor ik blijkbaar een ergenis ben.
Volgens mijn psychologe is het een posttrauma. Een afkorting van. Hoe je het ook wilt noemen, het is een trauma nav een bevalling, die ongewoon is verlopen.
Of je dat er nu wel of niet van kunt krijgen houden we in het midden. Misschien ben ik psychisch niet zo sterk. Heb het verder wel redelijk op een rijtje dacht ik. Run ook twee eigen bedrijven in mijn dagelijkse leven, dus dacht dat ik wel wat kon hebben.
Na een bevalling van 36 uur, waarvan 4 uur lang persweeën raakte ik buiten bewustzijn en kon niet meer reageren. Men had het duidelijk te land laten duren. Het enige wat ik nog gehoord heb, is dat tenslotte een arts is gekomen die verteld heeft dat ze een keizersnede uit ging voeren, omdat mijn kind absoluut niet door het geboorte kanaal kon.
Op de O.K heeft men nog net op tijd kunnen constateren dat de rugge prik echt niet werkte (wat ik overigens vaak genoeg aangegeven heb), die ik die nacht had gehad en dat ik dus onder algehele narcose moest. Volgens de opererende arts heb ik het maar net gehaald en moeten we dus van geluk spreken.
Als er vervolgens meteen vanuit het ziekenhuis psychologen aan je bed staan, lijkt het toch niet zo normaal.
Ongetwijfeld zijn er mensen die het erger meegemaakt hebben, maar ik heb er blijkbaar psychisch toch het eea aan over gehouden. Daarom zocht ik hier mensen die mss dus ook een soortgelijk iets meegemaakt hadden.
Het lijkt bij mij dus niet echt een hormonaal probleem te zijn, maar misschien is het wel bijzaak.
Ik heb citalopram (lichte antidepressivia) voorgeschreven gekregen van de huisarts al binnen twee weken na de geboorte van mijn kind. Overigens kwam de huisarts iedere week op controle, dit hebben ze al vanuit het ziekenhuis geregeld.
Wij zouden graag meerdere kindjes willen, maar zoek eerst naar een oplossing om het psychisch iets beter voor elkaar te krijgen, voordat ik daar ooit verder over na ga denken.
Nogmaals vraag ik dus om ervaringen.
maandag 25 januari 2010 om 19:19
Jackie, ik kan me je gevoel heel erg goed voorstellen hoor!
Ik kan mijn kinderwens niet los zien van een bevalling. De angst daarvoor is gewoon heel erg groot....en toch is deze maand de eerste maand dat ik mogelijk zwanger zou kunnen zijn en ik doe het zowat in mijn broek van de spanning. Wat mij dus weer vreselijk laat twijfelen of ik dit echt wel wil!
Ik ben al die verwarrende gevoelens soms erg zat, je wordt er zo nu en dan knettergek van(voor zover ik dat al niet was).
Mijn psyche zal ook nooit meer dezelfde zijn als de psyche van voor de burn out/eerste bevalling.
Als ik jouw verhaal lees, dan stelt mijn verhaal helemaal niets voor........en dan voel ik me weer een aansteller eerste klas.....
Groet, Josje
Ik kan mijn kinderwens niet los zien van een bevalling. De angst daarvoor is gewoon heel erg groot....en toch is deze maand de eerste maand dat ik mogelijk zwanger zou kunnen zijn en ik doe het zowat in mijn broek van de spanning. Wat mij dus weer vreselijk laat twijfelen of ik dit echt wel wil!
Ik ben al die verwarrende gevoelens soms erg zat, je wordt er zo nu en dan knettergek van(voor zover ik dat al niet was).
Mijn psyche zal ook nooit meer dezelfde zijn als de psyche van voor de burn out/eerste bevalling.
Als ik jouw verhaal lees, dan stelt mijn verhaal helemaal niets voor........en dan voel ik me weer een aansteller eerste klas.....
Groet, Josje
maandag 25 januari 2010 om 19:37
Een Post traumatische stress stoornis.
Is een een stoornis die gepaard gaat met stress na een traumatische ervaring.
Deze kan verschillende gradatie's hebben, afhankelijk van het trauma, de impact daarvan,de duur, de persoon, de belastbaarheid van de persoon.
Een trauma kan van alles zijn natuurlijk, van een ongeluk, tot geweld, oorlog, een heftige bevalling, een inbraak,een gijzeling, een bewapende overval... van alles dus.
De gevolgen daarna kunnen verschillende symptomen en klachten hebben, al bestaat er een lijstje veel voorkomende klachten
Maar het valt allemaal onder Ptss.
Combi hormonen en zware bevalling, paniek,etc. lijkt mij best voer voor een trauma.
To, ik zou de angel vragen de vraagteken uit je titel te halen.
Dat staat iets serieuzer denk ik
Veel sterkte meid
Is een een stoornis die gepaard gaat met stress na een traumatische ervaring.
Deze kan verschillende gradatie's hebben, afhankelijk van het trauma, de impact daarvan,de duur, de persoon, de belastbaarheid van de persoon.
Een trauma kan van alles zijn natuurlijk, van een ongeluk, tot geweld, oorlog, een heftige bevalling, een inbraak,een gijzeling, een bewapende overval... van alles dus.
De gevolgen daarna kunnen verschillende symptomen en klachten hebben, al bestaat er een lijstje veel voorkomende klachten
Maar het valt allemaal onder Ptss.
Combi hormonen en zware bevalling, paniek,etc. lijkt mij best voer voor een trauma.
To, ik zou de angel vragen de vraagteken uit je titel te halen.
Dat staat iets serieuzer denk ik
Veel sterkte meid
maandag 25 januari 2010 om 19:39
quote:hompeltjepompeltje schreef op 12 januari 2010 @ 21:18:
[...]
En een posttrauma van een bevalling? Hoe werkt dat dan bij jou? Ik wil hier helemaal niet het tegendeel gaan beweren maar normaliter spreekt men van een posttrauma bij bijv. sexueel misbruik/ verkrachting, lichamelijk geweld, het meemaken van een aanslag of bijv. na het hebben van een zeer ernstig ongeluk (denk aan treinconducteurs die te maken krijgen met suicidale mensen).
Echt... wil hier niet gaan beweren dat het allemaal niet erg is wat je hebt meegemaakt maar valt het wel onder de noemer posttrauma ? Heb je die diagnose gekregen?
Je spreekt van een ptss als er sprake is van een extreme gebeurtenis (zie hieronder), dit kan zich op elk vlak voordoen jammer genoeg.
***
Copy-paste: DSM-IV Criteria
Men kan spreken van ptss wanneer:
A. De betrokkene is blootgesteld aan een traumatische ervaring waarbij beide van de volgende van toepassing zijn:
(1) betrokkene heeft ondervonden, is getuige geweest van of werd geconfronteerd met één of meer gebeurtenissen die een feitelijke of dreigende dood of een ernstige verwonding met zich meebracht, of die een bedreiging vormde voor de fysieke integriteit van betrokkene of van anderen
(2) tot de reacties van betrokkene behoorde intense angst, hulpeloosheid of afschuw.
NB: bij kinderen kan dit zich in plaats hiervan uiten in chaotisch of geagiteerd gedrag
***
Heel veel sterkte Jackie, heb je op dit moment nog hulp of gesprekken met mensen die je verder kunnen begeleiden in het maken van een keus?
[...]
En een posttrauma van een bevalling? Hoe werkt dat dan bij jou? Ik wil hier helemaal niet het tegendeel gaan beweren maar normaliter spreekt men van een posttrauma bij bijv. sexueel misbruik/ verkrachting, lichamelijk geweld, het meemaken van een aanslag of bijv. na het hebben van een zeer ernstig ongeluk (denk aan treinconducteurs die te maken krijgen met suicidale mensen).
Echt... wil hier niet gaan beweren dat het allemaal niet erg is wat je hebt meegemaakt maar valt het wel onder de noemer posttrauma ? Heb je die diagnose gekregen?
Je spreekt van een ptss als er sprake is van een extreme gebeurtenis (zie hieronder), dit kan zich op elk vlak voordoen jammer genoeg.
***
Copy-paste: DSM-IV Criteria
Men kan spreken van ptss wanneer:
A. De betrokkene is blootgesteld aan een traumatische ervaring waarbij beide van de volgende van toepassing zijn:
(1) betrokkene heeft ondervonden, is getuige geweest van of werd geconfronteerd met één of meer gebeurtenissen die een feitelijke of dreigende dood of een ernstige verwonding met zich meebracht, of die een bedreiging vormde voor de fysieke integriteit van betrokkene of van anderen
(2) tot de reacties van betrokkene behoorde intense angst, hulpeloosheid of afschuw.
NB: bij kinderen kan dit zich in plaats hiervan uiten in chaotisch of geagiteerd gedrag
***
Heel veel sterkte Jackie, heb je op dit moment nog hulp of gesprekken met mensen die je verder kunnen begeleiden in het maken van een keus?
maandag 25 januari 2010 om 19:49
Lieve Jackie,
Ik ben ook een mei-mama
(al is mijn kindje uiteindelijk in april geboren). Ik heb nooit gereageerd maar altijd meegelezen op het mei09 topic, en herinner me je verhaal.
Zelf is mijn zwangerschap geweldig gegaan, mijn ingeleide bevalling zelfs ook, maar daarna ging het k*t omdat ik plots HELLP kreeg na de bevalling. Is allemaal niet vergelijkbaar met wat jij hebt meegemaakt, maar ik weet wel dat je na een dergelijke ervaring zoals de jouwe inderdaad een posttraumatische stress stoornis kunt krijgen. Het is een overload aan heftige emotionele ervaringen waarvoor je de tijd niet hebt om het te verweken, gecombineerd met gevoelens van machteloosheid en controleverlies. Tel daarbij de hormonen op en de horror is compleet.
Ik heb nog best vaak aan je gedacht, ik herinner me dat je een poosje na je bevalling op het forum meldde dat je een kindje had gekregen, toen liet je al doorschemeren dat er niet echt sprake was van een roze wolk ...
Ik wil je heel veel sterkte wensen en vind het super dat je professionele hulp zoekt. Ik werk zelf in hulpverlening en je bent zeker niet de enige die hiermee kampt.
Ik ben ook een mei-mama
(al is mijn kindje uiteindelijk in april geboren). Ik heb nooit gereageerd maar altijd meegelezen op het mei09 topic, en herinner me je verhaal.
Zelf is mijn zwangerschap geweldig gegaan, mijn ingeleide bevalling zelfs ook, maar daarna ging het k*t omdat ik plots HELLP kreeg na de bevalling. Is allemaal niet vergelijkbaar met wat jij hebt meegemaakt, maar ik weet wel dat je na een dergelijke ervaring zoals de jouwe inderdaad een posttraumatische stress stoornis kunt krijgen. Het is een overload aan heftige emotionele ervaringen waarvoor je de tijd niet hebt om het te verweken, gecombineerd met gevoelens van machteloosheid en controleverlies. Tel daarbij de hormonen op en de horror is compleet.
Ik heb nog best vaak aan je gedacht, ik herinner me dat je een poosje na je bevalling op het forum meldde dat je een kindje had gekregen, toen liet je al doorschemeren dat er niet echt sprake was van een roze wolk ...
Ik wil je heel veel sterkte wensen en vind het super dat je professionele hulp zoekt. Ik werk zelf in hulpverlening en je bent zeker niet de enige die hiermee kampt.
maandag 25 januari 2010 om 20:47
Fijn dat er zoveel serieuze reacties komen.
Dorinke,
Ik ben nog steeds onder behandeling van een psychologe ja. Heb idd ook hulp bij het ziekenhuis gevraagd, maar stuurde me door naar een psychologe dichter bij mij in de buurt.
Ben ook nog enkele malen bij de gynaecologe op controle terug geweest en hebben veel gepraat. Zij is er op het laatst van mijn bevalling bij gekomen en net op tijd. Zij hoopt mij te mogen begeleiden als ik ooit weer zwanger word... Euh nu nog even niet zeg maar.
Ook heb ik nog een lichte antidepressivia, citalopram 20mg per dag. Hier wil ik uiteraard wel een keer van af.
En klopt, heb op het topic mei 2009 meegeschreven. Had kort na de bevalling ook geen puf om meer mee te schrijven.
Thanks voor alle aanmoedigingen.
Dorinke,
Ik ben nog steeds onder behandeling van een psychologe ja. Heb idd ook hulp bij het ziekenhuis gevraagd, maar stuurde me door naar een psychologe dichter bij mij in de buurt.
Ben ook nog enkele malen bij de gynaecologe op controle terug geweest en hebben veel gepraat. Zij is er op het laatst van mijn bevalling bij gekomen en net op tijd. Zij hoopt mij te mogen begeleiden als ik ooit weer zwanger word... Euh nu nog even niet zeg maar.
Ook heb ik nog een lichte antidepressivia, citalopram 20mg per dag. Hier wil ik uiteraard wel een keer van af.
En klopt, heb op het topic mei 2009 meegeschreven. Had kort na de bevalling ook geen puf om meer mee te schrijven.
Thanks voor alle aanmoedigingen.
maandag 25 januari 2010 om 21:33
Ik heb absoluut geen trauma overgehouden aan mijn bevalling. Maar ik ken me wel heel goed indenken dat het mogelijk is. Ik heb het eerste half jaar ook niet aan mijn bevalling kunnen denken, zonder dat ik daarvan moest huilen. Ik vond het nogal heftig en dat zelfs met een redelijk normale bevalling. Kan me dus best voorstellen dat als je bevalling behoorlijk heftig is verlopen, dat een enorme impact op je heeft.
Sterkte met het een plaats te geven!
Sterkte met het een plaats te geven!
