Openbaring?

Bij mij was het gevoel er heel opeens, zo plots dat ik er echt van schrok. Een vriendin van me heeft er juist heel rationeel voor gekozen. Ze wist altijd al dat ze graag een keer kinderen wilde, maar dat gevoel van "nu ben ik er aan toe" kreeg ze niet. Het kan dus beiden.

ik weet het niet goed meer ik kan me nog wel heel goed de openbaring herinneren toen ik het eerste krijsende wurm aanschouwde en dacht... shit nu is het te laat

quote:hannaviva schreef op 17 januari 2010 @ 23:58:

Nu ben ik redelijk realistisch ingesteld dus ik besef wel dat ik als ik 'ooit' kinderen wil binnen nu en een jaar of 3 de knoop moet doorhakken. Is dat realisme? De realiteit is, dat vrouwen tegenwoordig ook nog rustig kinderen krijgen als ze rond de 40 zijn. De realiteit is ook, dat kinderen voor heel veel mensen niet levensdoel Numero Uno blijken te zijn. Kinderen geven stank-, geluids- en stressoverlast. Da's realisme

Meestal krijg ik hartstikke jeuk van posts die veroorzaakt worden door zulke oergevoelens, dus ik denk dat ik sowieso niet goed ben in oergevoelens. Kortom, ik ga d'r niet op zitten wachten.



Toen mijn man en ik besloten voor een kind te gaan, toen was alleen het negatieve gevoel dat leidt tot de keuze voor geen kinderen weg, near enough wat mij betreft.

Ik stelde me voor hoe het zou zijn als ik op mijn sterfbedlag en het nooit geprobeerd had, ik denk dat ik er spijt van zou krijgen als ik het nooit had geprobeerd.



Verder heb ik me een tijdje voorgesteld dat de beslissing al genomen was om er wel voor te gaan, en toen bekeken hoe ik me daar onder voelde (moet je jezelf wel erg goed voor de gek kunnen houden, maar dat is dan weer wel een sterk punt bij mij ). Nou, dat beviel best.



Tuurlijk brengt het veranderingen met zich mee en extra verantwoordelijkheid, maar op een gegeven moment komt daar best ruimte voor in je leven hoor. Bij mij wel tenminste.

Welk oergevoel als ik daar op moest wachten was onze knul er nu nog niet geweest.Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wil en op een gegeven moment hebben we een besluit gemaakt we gaan het proberen.En we zijn nu bezig voor een tweede.

Na 27 jaar lang bewust kinderloos te zijn geweest, namen m'n hormonen het over van mijn verstand. We woonden niet samen, hij woonde 2 uur reizen bij me vandaan, ik studeerde nog en hij was net begonnen met werken. Maar ik stopte wel met de pil.



En daardoor kregen we toch een leuk kind! Geweldig! En twee jaar later nog een. En nog eens twee jaar later weer een. En nèt toen we dachten dat dat het was, kwam er nog een toegift ook. Ondertussen bleek het verstand eigenlijk best te werken want we zochten een baan, kochten een huis, trouwden ergens tussen de eerste en de laatste kinderen in en hebben het al met al net zo leuk voor elkaar als mensen die van tevoren al alles op orde wilden hebben.



Ik snap dus helemaal niks van mensen die zo berekenend in het leven staan

Dat oergevoel heb ik ook nooit gehad. Ik heb wel altijd geweten dat ik ooit wel kinderen wilde, maar het 'nu'-moment is er nooit geweest. Toen ik op m'n 32e twee jaar in een goede relatie zat met een lieve vent, die zelf wél heel graag papa wilde worden, heb ik besloten dat er geen redenen meer waren om het verder uit te stellen en zijn we er gewoon voor gegaan. Ik kan me dus wel vinden in de post van Vl43inder: als het '(nog) niet'-gevoel maar weg is, en je het gevoel hebt dat je ruimte in je leven kunt maken voor een kindje, is dat wat mij betreft genoeg.

Ik ben ook zonder oergevoel moeder geworden.

Bezig zijn met zwanger worden was ik al helemaal niet toen ik ineens een enorme bloeding kreeg, miskraam.

Heel naar natuurlijk maar wéken later bleek ik alsnog zwanger, van nóg een kind. Ik was toen al bijna 14 weken in verwachting en heb nu een dochter van bijna 6.



Steeds maar uitstellen kan uiteindelijk tot spijt leiden als blijkt dat je geen kinderen (meer) kunt krijgen en ook zaken als IVF niet meer mogen baten. Ik heb er laatst nog een Zembla uitzending over gezien.



Als je het niet wil, en dat zeker weet, dan is er niks om je druk om te maken. Wil je het wel, dan zou ik het, nu je 29 bent, niet te lang meer uit gaan stellen.

Tja, wanneer weet je iets zeker?

Ik heb nooit gedacht "Nu is het moment om mama te worden". Of 1 of ander oergevoel. Niets.

Het kwam eerder zo van: ach waarom ook niet? Dat was voor mij prima.

@Yette: Wat schrijf je dat mooi!

Hoi Hannaviva,

Volgens mij moet je gewoon stoppen met denken.

Rationeel is het wel of niet willen van kinderen volgens mij niet te behappen.

Luister naar je gevoel, ik denk dat die je allang verteld heeft wat je wil.

Als je ooit, later, kinderen wilt, zul je daar in elk geval binnen je vruchtbare periode aan moeten beginnen. Het is niet alsof je twijfelt.

Met je 29ste denk ik dat je rustig nog een paar jaar af kunt wachten of je eierstokken gaan rammelen. Als je rond je 32ste nog het gevoel van 'later' hebt lijkt het me slim om te gaan kiezen voor ja of mogelijk nee.

Voor mij was het eerste gevoel trouwens bij een relatie die ik had toen ik 22 was of zo. Met die man had ik wel kinderen gewild. Vanaf toen was het duveltje los, want kinderen heb ik met andere mannen gekregen. Voor die tijd waren kinderen een enorme ver-van-mijn-bed show voor me.

Als je weet dat je ooit kinderen wilt, ben je al een heel eind! En dat oergevoel... veel vrouwen herkennen het als zodanig, ik bij mezelf niet destijds. Ik merkte dat ik boos en opstandig was. Als er iemand hard door de straat reed, dacht ik: stel dat er nu net een kind oversteekt! Over allerlei dingen wond ik me sterker op dan voorheen. En ik dacht toch ook wel veel na over kinderen krijgen. Ik zag het wel zitten met de man die ik inmiddels ontmoet had; met mijn twee eerdere serieuze relaties had ik nooit de behoefte gevoeld om kinderen te krijgen. Ook was ik in de periode die ik nu schets inmiddels 34. De meeste wilde haren was ik kwijt, enzovoort. Ik voelde me wel opgejaagd. Als ik al ooit kinderen wilde, zou ik dat eigenlijk misschien toch liever ook bij 'ooit' houden?

Ik kwam er niet uit. Ik ben op een dag aan de pc gaan zitten en heb alles dat me te binnen schoot en dat maar ergens een link met het onderwerp had, gaan opschrijven. Daarna was de chaos uit mijn hoofd. Er kwam geen keihard 'ja' of 'nee' uit, maar de wijzer sloeg net iets meer door naar 'ja'. Vervolgens bedacht ik wanneer ik dan zwanger zou willen worden, mocht ik het volledig zelf voor het zeggen hebben. Dat zou ongeveer een jaar later zijn. Het liep anders; mijn man (toen nog vriend) werd kort daarna uitgezonden naar het buitenland voor bijna vier maanden (mede een reden voor mij om niet direct maar te beginnen met proberen zwanger te raken). Hij keerde echter na krap twee maanden onverwacht al terug. Ik had de kalender niet bijgehouden, omdat hij er toch niet zou zijn. Ik dacht vaag dat mijn eisprong al was geweest. Maar de herenigingsvrijpartij had direct consequenties! Dat is, achteraf gezien, voor mij heel goed geweest. Gewenst, maar toch onverwacht. Voor mij geen periode van wachten op wel of geen menstruatie etc. Geen mogelijke twijfels meer, want het was al zover.

Ik heb altijd geweten dat ik, als ik eraan zou beginnen, ook voor een tweede zou gaan. Tien maanden na de geboorte van de eerste kreeg ik ze wél: echte kriebels, de wens weer zwanger te worden. Subtiel, maar onmiskenbaar. Heel klassiek ook in de vruchtbare dagen. Gelijk het ijzer maar gesmeed toen het heet was en in een opwelling één keer onbeschermd gevreeën. Meteen raak. Dus wederom geen periode van verwachting, wachten op wel of niet, frustratie als die menstruatie toch komt. Ik besef dat ik me in de handen mag wrijven wat dat betreft.

Ik had overigens problemen verwacht, daar ik op mijn 25e een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had (bij een ongeplande en ongewenste zwangerschap). De kans is er toch dat het opnieuw gebeurt, of dat er iets niet in orde is waardoor dat destijds gebeurde. Maar die vrees bleek dus gelukkig ongegrond.

Wordt een lang verhaal zo.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik de 'oergevoelens' niet als zodanig geïnterpreteerd heb toen ik ze had. Ik was dus boos en voelde me opgejaagd omdat ik onder invloed van die tikkende klok keuzes moest maken. Achteraf weet ik dat toen toch die 'eierstokken aan het rammelen' waren.

Nu, bijna vijf jaar na de geboorte van onze tweede, vraag ik me regelmatig af of ik er goed aan heb gedaan de kinderen te krijgen. Vooral als ik de rampspoed van het klimaat op aarde en andere dreigingen niet goed van me af kan schudden. Dan kan ik soms echt niet snappen dat ik er tóch ingetrapt ben, ondanks mijn ratio tóch kinderen gekregen heb. Maar natuurlijk zou ik ze voor geen goud willen missen. En nu ze groter worden merk ik dat ik, zoals ik overigens ook had verwacht, meer een type ben voor wat oudere kinderen. De zorgen die ik over ze heb worden groter, maar al het andere, het positieve, ook.

Tot slot is het denk ik heel belangrijk om je te realiseren dat het krijgen van kinderen maar zeer beperkt een verstandelijk besluit kan zijn. Op grond van rationele argumenten zouden weinig mensen in deze tijd, in deze maatschappij voor kinderen kiezen, denk ik. Je gevoel zal op een gegeven moment toch de overhand krijgen. Dat moment komt, zeker als je er al zeker van bent 'ooit' kinderen te willen. Daar ben ik van overtuigd.

xYella.

hannaviva, je moet er niet van uit gaan dat je een kindje krijgt met down, een handicap of een huilbaby. Niks in het leven is zeker. Jij kan ook in een rolstoel komen en je vriend ook. En ook als je kind gezond geboren is, kan er iets gebeuren. Zo denk je toch ook niet?

quote:Vl43inder schreef op 18 januari 2010 @ 00:08:

Meestal krijg ik hartstikke jeuk van posts die veroorzaakt worden door zulke oergevoelens, dus ik denk dat ik sowieso niet goed ben in oergevoelens. Kortom, ik ga d'r niet op zitten wachten.



Toen mijn man en ik besloten voor een kind te gaan, toen was alleen het negatieve gevoel dat leidt tot de keuze voor geen kinderen weg, near enough wat mij betreft.Hier kan ik me helemaal bij aansluiten

quote:hannaviva schreef op 18 januari 2010 @ 09:30:

@ yette

Dat is nu juist wat ik wil weten; hoe voelt het als je hormonen het overnemen van je verstand?Dat was bij mij pas het geval tijdens de zwangerschap(pen) en tja dan kan je niet meer terug

Heb ook nooit dat 'oergevoel' gehad, eerder het tegendeel: als iemand een baby op mijn schoot duwde en daarbij riep "hoe leuk dat wel niet stond" wist ik niet hoe snel ik dat kind terug moest geven. Zogauw er een kleine peuter tegen me aan begon te brabbelen stond ik met mijn mond vol tanden en probeerde zsm weg te komen.

Tot ik onverwachts zwanger werd...en ineens is alles er! baby's zijn fijn en ik lul een eind weg in elke winkel met een willekeurig kind. Nu is nummer 2 zelfs onderweg! Blijkbaar zaten die moedergevoelens ergens goed opgeborgen te wachten. Maar als ik had moeten wachten op die zogenaamde biologische klok? Vraag het me af....