Kinderen
alle pijlers
Openbaring?
zondag 17 januari 2010 om 23:58
Ik ben nu bijna 29, dus de leeftijd heb ik wel, maar een echt gevoel van "ik wil kinderen" heb ik niet. Ik wil wel kinderen, ooit. Maar het blijft steeds bij dat ooit, later.
Nu ben ik redelijk realistisch ingesteld dus ik besef wel dat ik als ik 'ooit' kinderen wil binnen nu en een jaar of 3 de knoop moet doorhakken. Maar ik weet het gewoon niet 100% zeker. Het lijkt wel alsof ik op een openbaring wacht. Want het schijnt dat een vrouw die kinderen wil een soort oer-gevoel krijgt. Iets instinctiefs?
Bestaat dat gevoel? Hoe voelt het?
Kortom; wordt het op den duur duidelijk dat het 'later' is?
Nu ben ik redelijk realistisch ingesteld dus ik besef wel dat ik als ik 'ooit' kinderen wil binnen nu en een jaar of 3 de knoop moet doorhakken. Maar ik weet het gewoon niet 100% zeker. Het lijkt wel alsof ik op een openbaring wacht. Want het schijnt dat een vrouw die kinderen wil een soort oer-gevoel krijgt. Iets instinctiefs?
Bestaat dat gevoel? Hoe voelt het?
Kortom; wordt het op den duur duidelijk dat het 'later' is?
maandag 18 januari 2010 om 10:02
Zolang als ik het mij kan herinneren heb ik een hele grote kinderwens gehad. Iedereen om mij heen kreeg en krijgt kinderen, maar ik niet.
Vooral ook omdat de partner ontbreekt (kwamen en gingen) om die kinderen te kunnen bewerkstelligen. Wat ik naast het kinderen-willen-hebben-gevoel ook heel goed voel, is dat ik het niet alleen wil doen.
Nu ben ik bijna 40 en ben ik in een soort afscheids/rouwproces terecht gekomen omdat het gevoelsmatig (ook weer een gevoel) niet meer gaat gebeuren. Mede door het ontbreken van een partner.
Het is een wake-up call van jewelste, want ik merk nu pas dat ik er altijd deep-down-inside vanuit ben gegaan dat het nog wèl zou gaan gebeuren. Dus niet. En dat doet pijn. Veel pijn.
Vooral ook omdat de partner ontbreekt (kwamen en gingen) om die kinderen te kunnen bewerkstelligen. Wat ik naast het kinderen-willen-hebben-gevoel ook heel goed voel, is dat ik het niet alleen wil doen.
Nu ben ik bijna 40 en ben ik in een soort afscheids/rouwproces terecht gekomen omdat het gevoelsmatig (ook weer een gevoel) niet meer gaat gebeuren. Mede door het ontbreken van een partner.
Het is een wake-up call van jewelste, want ik merk nu pas dat ik er altijd deep-down-inside vanuit ben gegaan dat het nog wèl zou gaan gebeuren. Dus niet. En dat doet pijn. Veel pijn.
maandag 18 januari 2010 om 10:08
Ik wilde ook, ooit, kinderen. Ik had wel bedacht dat het leuk zou zijn om rond mijn 25e zwanger te worden, tot ik 25 was, haha. Mijn vriend kwam er op een gegeven moment mee dat hij nu toch wel kinderen wilde, ik kreeg de kriebels omdat het wel heel dichtbij kwam. Maar ik wilde wel 'ooit' kinderen dus waarom niet nu, en heb ja gezegd. En toen begon het rammelen.
Dus eerst de beslissing, en toen kwamen de hormonen erbij.
Ik mis alleen een partner in je verhaal?
Dus eerst de beslissing, en toen kwamen de hormonen erbij.
Ik mis alleen een partner in je verhaal?
maandag 18 januari 2010 om 10:11
Voor de eerste nooit een oergevoel gehad. We wisten dat we ooit kinderen wilden, en ineens bedacht ik me toen ik 27 was en mijn vriend 36 dat we als we dat wisten misschien maar gewoon moesten beginnen. Mijn ouders deden er 3 jaar over om mij te krijgen, dat speelde wel mee. Ik dacht: het kan nog wel jaren duren voor ik zwanger ben.
Maar....meteen in 1 keer zwanger.
Voor de 2e kreeg ik wel een oergevoel, een allesoverheersende drang van binnenuit om nog een kind te krijgen. Maar dat kende ik dus niet van mijn 1e keer.
Maar....meteen in 1 keer zwanger.
Voor de 2e kreeg ik wel een oergevoel, een allesoverheersende drang van binnenuit om nog een kind te krijgen. Maar dat kende ik dus niet van mijn 1e keer.
maandag 18 januari 2010 om 19:09
@ eleonora
Jeetje, dat lijkt me helemaal heftig. Wel een moment dat je er opeens heel erg mee geconfronteerd wordt waarschijnlijk en na gaat denken ‘wat als dit kindje wel geboren zou zijn’.
Als ik zo vrij mag zijn, is dat ook de reden dat je niet veel later weer zwanger was? Een bewuste keuze?
@ koko67
Wat mijn gevoel zegt is ‘ooit, maar niet nu’, en dat is al heel wat meer dan een aantal jaar geleden. Toen was het antwoord op de vraag of ik kinderen wilde gewoon nee. Misschien is die verschuiving de openbaring? Maar dan nog steeds is het een gevoel van ‘nu nog niet’.
@ Yella41
Ontzettend bedankt voor je verhaal, ik denk dat voor mij ook wel hetzelfde geldt. Ik heb niet zoveel met baby’s. Ik vind ze vooral klein, hulpeloos en als ik een baby in mijn handen geduwd krijg (kraamvisite) voel ik me vooral onbeholpen en ben ik bang dat ik iets verkeerd doe of het kind laat vallen ofzo. Heel krampachtig… Met peuters ben ik heeeeeeeeel anders. Geweldig om verhaaltjes voor te lezen, spelen, dingen uitleggen, dingen leren. Zou ik misschien bang zijn voor die baby periode?
@ Franje
Normaal neem ik grote beslissingen alsof het niets is, maar wat kinderen betreft zie ik echt leeuwen en beren.
@ Sarah Scott
LOL! Nee, dan is het wel een beetje te laat voor bedenkingen!
@ Quinty
Dat kan ik me heel goed voorstellen, dat het besef dat het nu misschien niet meer gaat gebeuren heel veel pijn doet. Ik vond ook altijd dat ik alle tijd had maar nu de 30 in zicht komt besef ik dat tijd een rol gaat spelen.
Misschien een vervelende vraag, maar is het geen optie voor je om het alsnog te doen, alleen?
@ wen
Het zou ook kunnen dat dat het is! Dat het gevoel pas komt als het KAN. Want ookal zou ik het willen, mijn vriend (ja, die is er) is er nog niet klaar voor. En misschien wordt hij dat ook wel nooit? Het beangstigd hem ook dat ik hiermee bezig ben, dat ik erover nadenk. Hij is erg gesteld op zijn ‘vrijheid’ en wil de dingen kunnen doen die hij graag doet, geld uitgeven aan de dingen die hij graag wil. Het is al een hele stap dat we binnenkort gaan samenwonen. Ook dat is een heel proces. Al is het dat ook voor mij, in mindere mate. We hebben beiden een eigen huis en we hebben besloten dat ik bij Hem ga wonen. Ik zal dus mijn plekje op moeten geven en dat valt me zwaar.
We zijn beiden mensen die tijd, ruimte en geld voor zichzelf nodig hebben. Me-time. En ook dat zal een stuk lastiger worden met kinderen. Ik ben wel op een punt aanbeland dat ik dat er voor over zou hebben, omdat ik denk dat ik heel veel van mezelf en mijn me-time kan investeren in een kind. Maar hij weet het echt allemaal nog niet.
Misschien gaan mijn eierstokken pas rammelen als hij er klaar voor is en eerder naar ja neigt dan naar nee? Of misschien komt het in een stroomversnelling als we straks samenwonen? Zoveel vraagtekens weer!
Dames, nogmaals bedankt voor al jullie reacties, ze geven me wel een duwtje in de rug als ik heel eerlijk ben.
Jeetje, dat lijkt me helemaal heftig. Wel een moment dat je er opeens heel erg mee geconfronteerd wordt waarschijnlijk en na gaat denken ‘wat als dit kindje wel geboren zou zijn’.
Als ik zo vrij mag zijn, is dat ook de reden dat je niet veel later weer zwanger was? Een bewuste keuze?
@ koko67
Wat mijn gevoel zegt is ‘ooit, maar niet nu’, en dat is al heel wat meer dan een aantal jaar geleden. Toen was het antwoord op de vraag of ik kinderen wilde gewoon nee. Misschien is die verschuiving de openbaring? Maar dan nog steeds is het een gevoel van ‘nu nog niet’.
@ Yella41
Ontzettend bedankt voor je verhaal, ik denk dat voor mij ook wel hetzelfde geldt. Ik heb niet zoveel met baby’s. Ik vind ze vooral klein, hulpeloos en als ik een baby in mijn handen geduwd krijg (kraamvisite) voel ik me vooral onbeholpen en ben ik bang dat ik iets verkeerd doe of het kind laat vallen ofzo. Heel krampachtig… Met peuters ben ik heeeeeeeeel anders. Geweldig om verhaaltjes voor te lezen, spelen, dingen uitleggen, dingen leren. Zou ik misschien bang zijn voor die baby periode?
@ Franje
Normaal neem ik grote beslissingen alsof het niets is, maar wat kinderen betreft zie ik echt leeuwen en beren.
@ Sarah Scott
LOL! Nee, dan is het wel een beetje te laat voor bedenkingen!
@ Quinty
Dat kan ik me heel goed voorstellen, dat het besef dat het nu misschien niet meer gaat gebeuren heel veel pijn doet. Ik vond ook altijd dat ik alle tijd had maar nu de 30 in zicht komt besef ik dat tijd een rol gaat spelen.
Misschien een vervelende vraag, maar is het geen optie voor je om het alsnog te doen, alleen?
@ wen
Het zou ook kunnen dat dat het is! Dat het gevoel pas komt als het KAN. Want ookal zou ik het willen, mijn vriend (ja, die is er) is er nog niet klaar voor. En misschien wordt hij dat ook wel nooit? Het beangstigd hem ook dat ik hiermee bezig ben, dat ik erover nadenk. Hij is erg gesteld op zijn ‘vrijheid’ en wil de dingen kunnen doen die hij graag doet, geld uitgeven aan de dingen die hij graag wil. Het is al een hele stap dat we binnenkort gaan samenwonen. Ook dat is een heel proces. Al is het dat ook voor mij, in mindere mate. We hebben beiden een eigen huis en we hebben besloten dat ik bij Hem ga wonen. Ik zal dus mijn plekje op moeten geven en dat valt me zwaar.
We zijn beiden mensen die tijd, ruimte en geld voor zichzelf nodig hebben. Me-time. En ook dat zal een stuk lastiger worden met kinderen. Ik ben wel op een punt aanbeland dat ik dat er voor over zou hebben, omdat ik denk dat ik heel veel van mezelf en mijn me-time kan investeren in een kind. Maar hij weet het echt allemaal nog niet.
Misschien gaan mijn eierstokken pas rammelen als hij er klaar voor is en eerder naar ja neigt dan naar nee? Of misschien komt het in een stroomversnelling als we straks samenwonen? Zoveel vraagtekens weer!
Dames, nogmaals bedankt voor al jullie reacties, ze geven me wel een duwtje in de rug als ik heel eerlijk ben.
dinsdag 19 januari 2010 om 01:01
Mijn keuze om aan kinderen te beginnen, kwam voort uit een volledig rationele beredenering. Ik had geen oergevoel.
Maar naar mate een zwangerschap langer op zich liet wachten, groeide er ook een verlangensgevoel. Toen ik eenmaal zwanger was van de eerste, werd dat verlangensgevoel zo sterk dat ik zelfs tijdens mijn eerste zwangerschap al verlangde naar een twééde kind.
Maar al deze gevoelens waren er niet geweest als ik niet eerst die rationele beslissing had genomen om met anticonceptie te stoppen.
Maar naar mate een zwangerschap langer op zich liet wachten, groeide er ook een verlangensgevoel. Toen ik eenmaal zwanger was van de eerste, werd dat verlangensgevoel zo sterk dat ik zelfs tijdens mijn eerste zwangerschap al verlangde naar een twééde kind.
Maar al deze gevoelens waren er niet geweest als ik niet eerst die rationele beslissing had genomen om met anticonceptie te stoppen.
dinsdag 19 januari 2010 om 12:58
Waarschuwing voor Vl43inder: niet lezen, anders krijg je jeuk.
Ik weet niet waarom je jeuk krijgt trouwens...die hebben van oergevoelens zijn heus niet 'klef' bedoeld ofzo, het is gewoon de natuur, toch?
Je wilt weten over oergevoelens...
Ik wist (serieus) al toen ik 4 was dat ik kinderen wilde. Tegen iedereen met een baby vertelde ik dat ik later een jongen nam (zo zei ik het ook echt, volgens mijn moeder).
Toen ik 16 was had ik al rammelende eierstokken, maar ik vond mijn (eerste) relatie (twee jaar durende 'kalverliefde') nou niet echt dé basis, en ik vond mezelf nog wel wat jong, dus moest nog even wachten. Daarna volgden heel wat jaren met relaties waarvan ik dacht 'dit wordt 'm niet'. Ik heb in totaal 14 jaar(!) moeten wachten totdat ik dacht, dit zit goed! En in die 14 jaar zijn die rammelende eierstokken behoorlijk hard gaan schudden, in plaats van rammelen.
Even serieus; omdat het verlangen naar een kind steeds sterker en sterker werd, ging het letterlijk pijn doen. Pijn van verdriet omdat ik er zó aan toe was, maar mijn huidige vriend nog niet. De hormonen gierden letterlijk door mijn lijf, als een constante trein die door mijn lijf raasde. Ik vloog voor mijn gevoel tegen de muren op, bij iedere Pampersreclame zat ik te huilen, omdat ik nog geen gevolg kon geven aan dat heftige verlangen. Toen mijn vriend zover was, was ik ook direct zwanger en toen was die ontzettende onrust in mijn lijf ook direct weg. Volgens mijn vriend veranderde ik ook helemaal, omdat ik, zolang ik hem kende, al die ontzettende onrust in mijn lijf had, en die ineens verdween.
Ik denk dat Vl43inder inmiddels geen huid meer over heeft om weg te krabben, maar ik overdrijf het echt niet. Ik kon op het laatst niet eens meer iemand fatsoenlijk feliciteren met een zwangerschap zonder brok in mijn keel en tranen in mijn ogen, terwijl ik het hen heus wel gunde, dat was het echt niet.
Ik besef wel dat het bij mij misschien wel extra heftige oerverlangens waren omdat ik er zo lang mee rond heb gelopen.
Inmiddels heb ik twee heerlijke knullen, 1 van net 3 en 1 van bijna 8 maanden, en hoe zwaar het soms ook is (ook voor zo'n oermama als ik), ik vind het (heel cliche) echt het mooiste geschenk. Er is niets op de hele wereld waar je zoveel warme gevoelens van kunt krijgen dan van je eigen kids.
Veel succes met het doorhakken van je knoop!
Ik weet niet waarom je jeuk krijgt trouwens...die hebben van oergevoelens zijn heus niet 'klef' bedoeld ofzo, het is gewoon de natuur, toch?
Je wilt weten over oergevoelens...
Ik wist (serieus) al toen ik 4 was dat ik kinderen wilde. Tegen iedereen met een baby vertelde ik dat ik later een jongen nam (zo zei ik het ook echt, volgens mijn moeder).
Toen ik 16 was had ik al rammelende eierstokken, maar ik vond mijn (eerste) relatie (twee jaar durende 'kalverliefde') nou niet echt dé basis, en ik vond mezelf nog wel wat jong, dus moest nog even wachten. Daarna volgden heel wat jaren met relaties waarvan ik dacht 'dit wordt 'm niet'. Ik heb in totaal 14 jaar(!) moeten wachten totdat ik dacht, dit zit goed! En in die 14 jaar zijn die rammelende eierstokken behoorlijk hard gaan schudden, in plaats van rammelen.
Even serieus; omdat het verlangen naar een kind steeds sterker en sterker werd, ging het letterlijk pijn doen. Pijn van verdriet omdat ik er zó aan toe was, maar mijn huidige vriend nog niet. De hormonen gierden letterlijk door mijn lijf, als een constante trein die door mijn lijf raasde. Ik vloog voor mijn gevoel tegen de muren op, bij iedere Pampersreclame zat ik te huilen, omdat ik nog geen gevolg kon geven aan dat heftige verlangen. Toen mijn vriend zover was, was ik ook direct zwanger en toen was die ontzettende onrust in mijn lijf ook direct weg. Volgens mijn vriend veranderde ik ook helemaal, omdat ik, zolang ik hem kende, al die ontzettende onrust in mijn lijf had, en die ineens verdween.
Ik denk dat Vl43inder inmiddels geen huid meer over heeft om weg te krabben, maar ik overdrijf het echt niet. Ik kon op het laatst niet eens meer iemand fatsoenlijk feliciteren met een zwangerschap zonder brok in mijn keel en tranen in mijn ogen, terwijl ik het hen heus wel gunde, dat was het echt niet.
Ik besef wel dat het bij mij misschien wel extra heftige oerverlangens waren omdat ik er zo lang mee rond heb gelopen.
Inmiddels heb ik twee heerlijke knullen, 1 van net 3 en 1 van bijna 8 maanden, en hoe zwaar het soms ook is (ook voor zo'n oermama als ik), ik vind het (heel cliche) echt het mooiste geschenk. Er is niets op de hele wereld waar je zoveel warme gevoelens van kunt krijgen dan van je eigen kids.
Veel succes met het doorhakken van je knoop!
dinsdag 19 januari 2010 om 13:13
Hahaha mama_re het gaat nog heel goed met mij hoor jeuktechnisch.
De posts die ik bedoel zijn meestal heel anders van toon. Jij vertelt gewoon hoe je je voelde met normale woorden en zinnen. Heb ik totaal geen problemen mee, integendeel zelfs, mooie post.
De posts waar ik jeuk van krijg zijn de posts die gelardeerd worden met babybrabbelgeneuzel. Waarin voornamelijk verkleinwoordjes worden gebruikt, kinderlijk aandoende zinnen staan en idiote synoniemen voor de toekomstige vader, seks, eisprongen en al dat soort dingen worden gebruikt. Alsof ze eindelijk die babyborn voor hun verjaardag gaan krijgen.
De posts die ik bedoel zijn meestal heel anders van toon. Jij vertelt gewoon hoe je je voelde met normale woorden en zinnen. Heb ik totaal geen problemen mee, integendeel zelfs, mooie post.
De posts waar ik jeuk van krijg zijn de posts die gelardeerd worden met babybrabbelgeneuzel. Waarin voornamelijk verkleinwoordjes worden gebruikt, kinderlijk aandoende zinnen staan en idiote synoniemen voor de toekomstige vader, seks, eisprongen en al dat soort dingen worden gebruikt. Alsof ze eindelijk die babyborn voor hun verjaardag gaan krijgen.
dinsdag 19 januari 2010 om 13:19
Ik wist ook al m'n hele leven dat ik heel graag kinderen wilde later. Telt dat ook als oergevoel?
Rond m'n 25e was ik al 6 jaar samen met m'n partner. Ik was er al eerder klaar voor, maar toen was hij en de situatie er klaar voor. En ik heb 3 kinderen voor m'n 30e gekregen.
Soms behoorlijk zwaar, maar vooral genieten.
Ik kan me dus een leven zonder kinderen niet voorstellen.
Maar sinds ik kinderen heb, begrijp ik des te beter waarom sommige mensen niet voor kinderen kiezen. Ik was destijds ook behoorlijk naief; geen vrienden of familie met een baby dus ik verwachtte echt een roze wolk. Die was echter ook heel vaak best grijs.
Je moet je leven echt willen aanpassen voor kinderen. Met 1 kind ben je nog redelijk flexibel, maar met meerdere dan draait je leven vooral nog om je gezin.
Ik vind het overigens wel een bevrijding soms. Niet jijzelf, maar je kind is het belangrijkste in het leven. Dat kan enorm relativeren en geeft je ook een heel belangrijke levenstaak, een gevoel van nodig zijn. En ook naast kinderen gaan heel veel dingen nog wel door; contact met vrienden, werk etc. Alleen je moet wel bereid zijn om keuzes te maken en soms in te leveren.
Rond m'n 25e was ik al 6 jaar samen met m'n partner. Ik was er al eerder klaar voor, maar toen was hij en de situatie er klaar voor. En ik heb 3 kinderen voor m'n 30e gekregen.
Soms behoorlijk zwaar, maar vooral genieten.
Ik kan me dus een leven zonder kinderen niet voorstellen.
Maar sinds ik kinderen heb, begrijp ik des te beter waarom sommige mensen niet voor kinderen kiezen. Ik was destijds ook behoorlijk naief; geen vrienden of familie met een baby dus ik verwachtte echt een roze wolk. Die was echter ook heel vaak best grijs.
Je moet je leven echt willen aanpassen voor kinderen. Met 1 kind ben je nog redelijk flexibel, maar met meerdere dan draait je leven vooral nog om je gezin.
Ik vind het overigens wel een bevrijding soms. Niet jijzelf, maar je kind is het belangrijkste in het leven. Dat kan enorm relativeren en geeft je ook een heel belangrijke levenstaak, een gevoel van nodig zijn. En ook naast kinderen gaan heel veel dingen nog wel door; contact met vrienden, werk etc. Alleen je moet wel bereid zijn om keuzes te maken en soms in te leveren.
dinsdag 19 januari 2010 om 13:53
Ik wilde ook altijd al kinderen. Eerst op mijn 28e zoals mij moeder. (Toen was ik denk ik 10 ofzo). Mijn nicht werd jong moeder (23) en dat was daarna mijn voorbeeld Anyhow ik was aan het studeren tussendoor en mijn vriend wilde nog niet dus ik kon altijd heeeel hard roepen dat ik jong kinderen wilde. Er zou namelijk niet zo veel veranderen, met een niet willende vriend. Later aan het eind van mijn studie wist ik het niet meer. Wanneer moet je nu zwanger worden kun je dat maken als je net begint in een baan etc etc. En toen was ik zwanger op mijn 25e nog redelijk jong. Achteraf was dat hele 'ik wil moeder worden- gevoel' een grote farce. Het was een soort romantische bubbel. Ik vind het leuk om moeder te zijn, maar het is helemaaal niet zoals ik het altijd voorgesteld had. In die zin zul je nooit weten waarvoor je kiest en heeft imo gevoel er bar weinig mee te maken.
Overigen herken ik wel wat mama-re schrijft. Ik werd rustiger in mijn zwangerschap en ben nu ook rustiger. Maar voelt het zoals ik dacht dat het zou voelen.. nou nee
Overigen herken ik wel wat mama-re schrijft. Ik werd rustiger in mijn zwangerschap en ben nu ook rustiger. Maar voelt het zoals ik dacht dat het zou voelen.. nou nee
dinsdag 19 januari 2010 om 14:08
dinsdag 19 januari 2010 om 14:49
Bij mij ging het hetzelfde als bij Java (alleen was het bij mij niet de eerste maar de tweede zwangerschap die op zich liet wachten). De beslissing was heel rationeel, maar toen de beslissing eenmaal genomen was, wilde ik wel direct zwanger zijn. Oergevoelens kwamen pas na de bevalling: toen ben ik wel flink onder de indruk geweest van hoe hormonen mijn gemoedstoestand beïnvloedden. Ik was compleet extatisch.
Ik ging van nooit, want...(en dan een heel lijstje redenen) naar misschien, maar... en ooit, want..., en uiteindelijk werd het vooruit, dan maar nu.
Achteraf kan ik zeggen dat ik wel redelijk ingeschat had wat ik zou missen aan mijn leven voor de geboorte van mijn zoon, maar ik heb ontzettend onderschat hoe leuk ik het zien opgroeien van mijn zoon vind.
Geen door hormonale oergevoelens gestuurde beslissing dus, en zeker geen spijt.
Ik ging van nooit, want...(en dan een heel lijstje redenen) naar misschien, maar... en ooit, want..., en uiteindelijk werd het vooruit, dan maar nu.
Achteraf kan ik zeggen dat ik wel redelijk ingeschat had wat ik zou missen aan mijn leven voor de geboorte van mijn zoon, maar ik heb ontzettend onderschat hoe leuk ik het zien opgroeien van mijn zoon vind.
Geen door hormonale oergevoelens gestuurde beslissing dus, en zeker geen spijt.
dinsdag 19 januari 2010 om 18:41
@ mama_re
Dat alles overheersende gevoel van kinderen MOETEN hebben had mijn beste vriendinnetje ook. Heeeel erg sterk. Ze werd er bijna een ander mens van (ik ken haar al sinds de brugklas) en ook bij haar kreeg ik de indruk dat ze ontzettend jumpy was. Toen haar vriend er klaar voor was en ze zwanger probeerde te worden lukte dat niet meteen. Ik kreeg de indruk dat voor haar gevoel de wereld elke keer als ze ongesteld werd verging. Zo diep zat het verlangen. Ze kon geen zwangere buik meer zien! Eigenlijk een beetje zoals jij het verteld.
Totdat ze zwanger werd. Toen werd ze weer rustig.
Dat gevoel bedoel ik denk ik, dat je echt van verlangen naar een kind niet meer weet waar je het moet zoeken zolang je er geen hebt. Maar uit het gros van de reacties begrijp ik dat niet iedereen dat gevoel heeft, de meesten zelfs niet!
Dat stelt mij eigenlijk wel een beetje gerust, want ik begon me echt al af te vragen of er instinct-technisch () iets mis was met me.
Dat alles overheersende gevoel van kinderen MOETEN hebben had mijn beste vriendinnetje ook. Heeeel erg sterk. Ze werd er bijna een ander mens van (ik ken haar al sinds de brugklas) en ook bij haar kreeg ik de indruk dat ze ontzettend jumpy was. Toen haar vriend er klaar voor was en ze zwanger probeerde te worden lukte dat niet meteen. Ik kreeg de indruk dat voor haar gevoel de wereld elke keer als ze ongesteld werd verging. Zo diep zat het verlangen. Ze kon geen zwangere buik meer zien! Eigenlijk een beetje zoals jij het verteld.
Totdat ze zwanger werd. Toen werd ze weer rustig.
Dat gevoel bedoel ik denk ik, dat je echt van verlangen naar een kind niet meer weet waar je het moet zoeken zolang je er geen hebt. Maar uit het gros van de reacties begrijp ik dat niet iedereen dat gevoel heeft, de meesten zelfs niet!
Dat stelt mij eigenlijk wel een beetje gerust, want ik begon me echt al af te vragen of er instinct-technisch () iets mis was met me.
donderdag 28 januari 2010 om 21:30
Volgens mij heb ik hem gehad, de openbaring.
Was bij de AH waar een klein jongentje, jaartje of 5-6 denk ik, huilend zijn moeder liep te zoeken. Kreeg er helemaal een brok van in mijn keel.
Sta ik daar bijna mee te janken met dat kind!
Snel een AH-ert aangepeld zodat ze kon laten omroepen dat de mama van Pietje zich moest melden en toen vlug uit de voeten gemaakt zodat niemand zag dat ik ook bijna stond te grienen.
Ik lijkend wel gek!
Maar goed, ik beschouw het als "de Openbaring"; the ovaries have entered the building!
Was bij de AH waar een klein jongentje, jaartje of 5-6 denk ik, huilend zijn moeder liep te zoeken. Kreeg er helemaal een brok van in mijn keel.
Sta ik daar bijna mee te janken met dat kind!
Snel een AH-ert aangepeld zodat ze kon laten omroepen dat de mama van Pietje zich moest melden en toen vlug uit de voeten gemaakt zodat niemand zag dat ik ook bijna stond te grienen.
Ik lijkend wel gek!
Maar goed, ik beschouw het als "de Openbaring"; the ovaries have entered the building!
