Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 6 september 2007 om 09:34
Inderdaad Q, mijn liefde voor hem was/is zo groot.
Het enige groter dan mijn verdriet is mijn trots, zei ik de afgelopen weken. Hero heeft zo hard gevochten zijn laatste dagen, was zo dapper en heldhaftig. Zo sterk, fysiek en mentaal. En toen hij overleden was, was ik nog rotser dan verdrietig.
Maar het verdriet groeit. Groeit en groeit. Kennen jullie dat liedje van Jannes; "ik wil je elke dag een beetje beetje meer". Heel fout. Dat zong Hero wel eens in een melige bui voor me, keihard en vals. Nu zing ik het ook, maar met een heel andere lading. Ik wil hem elke dag een beetje meer terughebben. Het gemis stijgt met de dag. En het gaat niet "echter" voelen. Gisteravond liet een buurman zijn sleutels vallen op de galerij, recht voor mijn voordeur. En gelijk schiet er dan door me heen "Fijn, Hero komt thuis", om daarna een pijnsteek in mijn maag te krijgen.
Ooit zal ik genieten van onze liefde, van onze vele mooie herinneringen, maar nu kan ik dat nog niet. Er zit teveel verdriet voor...
Vanmiddag breng ik Mopsey naar haar vader. Gewoonlijk was Hero dan 's morgens al bezorgd vanwege de lange autorit. Smste me de files door. Hield contact tot ik terug was, en stond dan klaar, midden in de woonkamer, om me een dikke knuffel te geven. Nu moet ik het alleen doen. En ik zie er als een berg tegenop....
Het enige groter dan mijn verdriet is mijn trots, zei ik de afgelopen weken. Hero heeft zo hard gevochten zijn laatste dagen, was zo dapper en heldhaftig. Zo sterk, fysiek en mentaal. En toen hij overleden was, was ik nog rotser dan verdrietig.
Maar het verdriet groeit. Groeit en groeit. Kennen jullie dat liedje van Jannes; "ik wil je elke dag een beetje beetje meer". Heel fout. Dat zong Hero wel eens in een melige bui voor me, keihard en vals. Nu zing ik het ook, maar met een heel andere lading. Ik wil hem elke dag een beetje meer terughebben. Het gemis stijgt met de dag. En het gaat niet "echter" voelen. Gisteravond liet een buurman zijn sleutels vallen op de galerij, recht voor mijn voordeur. En gelijk schiet er dan door me heen "Fijn, Hero komt thuis", om daarna een pijnsteek in mijn maag te krijgen.
Ooit zal ik genieten van onze liefde, van onze vele mooie herinneringen, maar nu kan ik dat nog niet. Er zit teveel verdriet voor...
Vanmiddag breng ik Mopsey naar haar vader. Gewoonlijk was Hero dan 's morgens al bezorgd vanwege de lange autorit. Smste me de files door. Hield contact tot ik terug was, en stond dan klaar, midden in de woonkamer, om me een dikke knuffel te geven. Nu moet ik het alleen doen. En ik zie er als een berg tegenop....
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 6 september 2007 om 09:52
donderdag 6 september 2007 om 09:58
Lieve Mims.
Gisteren was de Kutste dag vertelde je me.
Ooit komt een dag dat het net ietsje beter gaat dan gisteren zei ik je toen.
Je hoopte dat dat dan vandaag zou zijn.
Ik hoop het met je mee.
Mocht het nog kutter zijn dan gisteren
want dat kan helaas
dan hoop ik dat morgen die dag zal zijn.
Alles goed gegaan met de rit naar Mops' vader? HUG!!!!!!!!!!!
Gisteren was de Kutste dag vertelde je me.
Ooit komt een dag dat het net ietsje beter gaat dan gisteren zei ik je toen.
Je hoopte dat dat dan vandaag zou zijn.
Ik hoop het met je mee.
Mocht het nog kutter zijn dan gisteren
want dat kan helaas
dan hoop ik dat morgen die dag zal zijn.
Alles goed gegaan met de rit naar Mops' vader? HUG!!!!!!!!!!!
donderdag 6 september 2007 om 11:12
Mims, ik ben vanmiddag en vanavond to half acht huis. Als je behoefte hebt aan een tussenstopadres, bel of sms me dan even... Ik geloof dat ik redelijk op de route woon, maar weet het niet zeker (ik ben een topografische ramp).
Blijven ademen is zoals Qwertu zegt, alles wat je hoeft te doen nu. Moet je echt zelf Mops wegbrengen? Kan niemand dat van je overnemen? Kan haar vader haar niet komen halen?
donderdag 6 september 2007 om 12:21
Mimsey, wat verschrikkelijk wat ik nu lees. Ik ben een tijdje niet op het forum geweest, vakantie, overlijden familielid en ziekte van schoonvader en nu lees ik op mijn werk in 1 ruk je topic door en lees het vreselijke nieuws. Het laatste wat ik gelezen had was dat de oncoloog weg ging. Nu heb ik het vreselijke nieuws gelezen. Wat is dit moeilijk voor je. Mensen die zoveel van elkaar houden, uit elkaar gerukt. Zomaar, door een …ziekte.
Ik heb gehuild.
Ik las dat je wilde dat mensen weten hoe mooi Hero is/was, van binnen en buiten. Gelukkig stonden de foto’s er nog op. Wat een mooie man is Hero. Jij staat er met Hero? En echt, wat een gelukkig stel. Wat een scheetje, Mops…
Ik weet zeker dat er zoveel mensen zijn die niet de liefde kennen die jullie hebben. Dit zal eeuwig duren. Weet dat je elkaar, als het jouw tijd zal zijn, jullie elkaar weer aan zullen treffen. Hij zal over jullie waken, daar ben ik heilig van overtuigd. Hij wil dat je sterk bent en doorgaat.
Ik heb er geen woorden voor en kan niets anders zeggen dan je alle sterkte toe te wensen die je nodig hebt. En ook voor Mops, wat een lieve meisje. Ik ken haar niet maar door je verhalen heb ik een goed beeld van haar en zie ik haar zo voor me.
Je hoopt dat mensen hier iets van leren. Ik heb direct toen ik dat las en moest huilen, mijn vriend gemaild dat ik zoveel van hem hou.
Jullie zullen altijd aan elkaar verbonden blijven.
Probeer toch hulp aan te nemen, zeg wat je wilt. Het zal je alleen maar helpen en niet tegenwerken. Neem de tijd voor alles en deel je liefde met je meisje.
Jullie redden het wel, alle wonden zullen helen, maar de liefde zal blijven bestaan.
Sterkte voor deze moeilijke tijd...X
Ik heb gehuild.
Ik las dat je wilde dat mensen weten hoe mooi Hero is/was, van binnen en buiten. Gelukkig stonden de foto’s er nog op. Wat een mooie man is Hero. Jij staat er met Hero? En echt, wat een gelukkig stel. Wat een scheetje, Mops…
Ik weet zeker dat er zoveel mensen zijn die niet de liefde kennen die jullie hebben. Dit zal eeuwig duren. Weet dat je elkaar, als het jouw tijd zal zijn, jullie elkaar weer aan zullen treffen. Hij zal over jullie waken, daar ben ik heilig van overtuigd. Hij wil dat je sterk bent en doorgaat.
Ik heb er geen woorden voor en kan niets anders zeggen dan je alle sterkte toe te wensen die je nodig hebt. En ook voor Mops, wat een lieve meisje. Ik ken haar niet maar door je verhalen heb ik een goed beeld van haar en zie ik haar zo voor me.
Je hoopt dat mensen hier iets van leren. Ik heb direct toen ik dat las en moest huilen, mijn vriend gemaild dat ik zoveel van hem hou.
Jullie zullen altijd aan elkaar verbonden blijven.
Probeer toch hulp aan te nemen, zeg wat je wilt. Het zal je alleen maar helpen en niet tegenwerken. Neem de tijd voor alles en deel je liefde met je meisje.
Jullie redden het wel, alle wonden zullen helen, maar de liefde zal blijven bestaan.
Sterkte voor deze moeilijke tijd...X
donderdag 6 september 2007 om 14:01
Lieve Mimsey,
Het is precies zoals Q zegt, denk ik: je kunt nu nog helemaal niets anders doen dan blijven ademen en het enorme verdriet over je heen laten komen... En dan, ooit, wordt het beter. Onderstaande verhaal (voor de goede orde: tekst is niet van mij!) mailde ik ooit naar een vriend wiens 10-jarige zoon plotsklaps overleed. Later vertelde hij me dat hij aan de beeldspraak veel had gehad. Ik weet niet of dat voor jou ook geldt, maar wilde het je toch laten lezen
Liefs, Marie
Gisteren was ik in het bos. Op zoek naar drie bomen die ik gekend had. Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren. Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren. Gisteren. Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien: "Dat kan ik niet, want ik mis een tak." De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn. Had intens gerouwd om zijn verlies. En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd: "Dit jaar niet." Maar de zon kwam het jaar erop terug. Nu zei de boom: "Ja, zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen. Ziet u, mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij bij mij hoort." En het derde jaar dat de zon terugkwam, sprak de boom: "Ja, zon, laat mij groeien want er IS nog zo veel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee. De eerste boom was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom. De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. De plek van de wond moest ik zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem. De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de bijna dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
(Evert Landwaard, 1999)
Het is precies zoals Q zegt, denk ik: je kunt nu nog helemaal niets anders doen dan blijven ademen en het enorme verdriet over je heen laten komen... En dan, ooit, wordt het beter. Onderstaande verhaal (voor de goede orde: tekst is niet van mij!) mailde ik ooit naar een vriend wiens 10-jarige zoon plotsklaps overleed. Later vertelde hij me dat hij aan de beeldspraak veel had gehad. Ik weet niet of dat voor jou ook geldt, maar wilde het je toch laten lezen
Liefs, Marie
Gisteren was ik in het bos. Op zoek naar drie bomen die ik gekend had. Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren. Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren. Gisteren. Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien: "Dat kan ik niet, want ik mis een tak." De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn. Had intens gerouwd om zijn verlies. En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd: "Dit jaar niet." Maar de zon kwam het jaar erop terug. Nu zei de boom: "Ja, zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen. Ziet u, mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij bij mij hoort." En het derde jaar dat de zon terugkwam, sprak de boom: "Ja, zon, laat mij groeien want er IS nog zo veel te groeien".
Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee. De eerste boom was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom. De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. De plek van de wond moest ik zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem. De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de bijna dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.
(Evert Landwaard, 1999)
.
donderdag 6 september 2007 om 23:21
Mimsey, ik heb net een stukje zitten lezen op de site van Bol.com in het boek van Jos Brink, Rouw op je dak. Mijn moeder belde me vanavond en vertelde me dat ze dat boek had besteld (mijn vader is vorig jaar overleden, vandaar). Misschien is het nog te vroeg voor je om het te lezen maar mij deed het wel wat.
vrijdag 7 september 2007 om 00:52
Ben benieuwd ook, hoe je reis ging. De heenreis, maar vooral ook de terugreis... (Extra) sterkte het weekend zonder Mops. Ik hoop dat het je misschien wat ruimte geeft om uit te razen. Ook hoop ik dat je de kracht en energie kunt vinden wat te doen voor de a.s. verhuizing.
anoniem_48196 wijzigde dit bericht op 07-09-2007 00:53
Reden: tikfoutje
Reden: tikfoutje
% gewijzigd
vrijdag 7 september 2007 om 08:34
Pfff, dat viel gisteren helemaal niet mee.
Ik deed er tweeëneenhalf uur over vanwege de files, files waarvan "vroeger toen alles nog goed was" Hero me vanaf het thuisfront op de hoogte zou hebben gehouden. Gewoonlijk zouden we elkaar in die periode wel een aantal keer hebben gesproken, over rare medeweggebruikers, prietpraat, plotselinge invallen, en andere liefkozingen.
Mopsey concreet wegbrengen ging goed, haar vader gedroeg zich prima en geen gekkigheid gebeurd.
Maar dan stap je weer in de auto. Geen berichtje van "schat, het is gelukt", maar gewoon, wegrijden.
Gelukkig had ik een eetafspraak bij twee vriendjes (Sorry Meave, ik zag je aanbod vanmorgen pas staan, maar het zou tijdtechnisch toch niet gelukt zijn...andere keer?). Was een prima avond, hoe vreemd dat ook klinkt. Gepraat over Hero, over mij, en over de verrotheid van het leven, gelachen en geproost. Het werd veel te laat. Half twaalf zat ik weer in de auto, voor een autorit van nog anderhalf uur.
En toen...
Toen geen "schat, het was goed en ik kom naar huis".
Geen "Doe voorzichtig, ik wacht op je".
Geen "Blij dat je een fijne avond had, mag ik je zo kussen?".
Geen "ik ben er bijna"
Geen "fijn!"
Geen man die bij thuiskomst al bij de deur staat.
Geen man die me knuffelt en even diep in mijn ogen kijkt om te kijken hoe het gaat.
Geen dag napraten.
Geen ontspanning/ontlading bij het thuiskomen.
Geen warmte.
Alleen leegte.
Gelukkig had ik een klein lampje aangelaten zodat ik niet in het donker thuiskwam, maar ben gelijk doorgelopen naar mijn bed, en heb daar, in het holst van de nacht, huilend de wereld liggen vervloeken.
Vanmorgen werd ik, net als alle voorgaande dagen, ondanks de korte nacht op 7.50 wakker. Tijdstip van overlijden. En besefte ik me "het is nogsteeds waar!".
Ik deed er tweeëneenhalf uur over vanwege de files, files waarvan "vroeger toen alles nog goed was" Hero me vanaf het thuisfront op de hoogte zou hebben gehouden. Gewoonlijk zouden we elkaar in die periode wel een aantal keer hebben gesproken, over rare medeweggebruikers, prietpraat, plotselinge invallen, en andere liefkozingen.
Mopsey concreet wegbrengen ging goed, haar vader gedroeg zich prima en geen gekkigheid gebeurd.
Maar dan stap je weer in de auto. Geen berichtje van "schat, het is gelukt", maar gewoon, wegrijden.
Gelukkig had ik een eetafspraak bij twee vriendjes (Sorry Meave, ik zag je aanbod vanmorgen pas staan, maar het zou tijdtechnisch toch niet gelukt zijn...andere keer?). Was een prima avond, hoe vreemd dat ook klinkt. Gepraat over Hero, over mij, en over de verrotheid van het leven, gelachen en geproost. Het werd veel te laat. Half twaalf zat ik weer in de auto, voor een autorit van nog anderhalf uur.
En toen...
Toen geen "schat, het was goed en ik kom naar huis".
Geen "Doe voorzichtig, ik wacht op je".
Geen "Blij dat je een fijne avond had, mag ik je zo kussen?".
Geen "ik ben er bijna"
Geen "fijn!"
Geen man die bij thuiskomst al bij de deur staat.
Geen man die me knuffelt en even diep in mijn ogen kijkt om te kijken hoe het gaat.
Geen dag napraten.
Geen ontspanning/ontlading bij het thuiskomen.
Geen warmte.
Alleen leegte.
Gelukkig had ik een klein lampje aangelaten zodat ik niet in het donker thuiskwam, maar ben gelijk doorgelopen naar mijn bed, en heb daar, in het holst van de nacht, huilend de wereld liggen vervloeken.
Vanmorgen werd ik, net als alle voorgaande dagen, ondanks de korte nacht op 7.50 wakker. Tijdstip van overlijden. En besefte ik me "het is nogsteeds waar!".
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 7 september 2007 om 08:55
vrijdag 7 september 2007 om 09:20
vrijdag 7 september 2007 om 09:44
Mooie beeldspraak trouwens, Marie.
Dit weekend staat in het teken van Het Nieuwe Huis. Hoeveel pijn dat ook moge doen. Ik wil helemaal niet verhuizen. Ik wil niet, ik wil niet. Maar ik weet dat ik me er uiteindelijk beter door zal voelen.
Mopsey zal zondagavond weer thuis zijn. Nog drie dagen zonder mijn lachebekkie. Een lachebekkie die gisteren enigzins beteuterd vroeg, toen ik afscheid van haar nam; "ga jij nu naar Hejoo toe?". Alsof ik stiekem even op bezoek zou gaan bij onze held, zonder haar. Alsof hij zich voor haar verstopt had, en nu even tevoorschijn zou piepen als zij er niet was. Kon het maar.... Maar nee, ik heb haar geknuffeld, en gezegd dat mamma ging klussen aan Mopseys eigenste nieuwe, roze kamer. "Met uhn hobbelpaard!", was haar enthousiaste reactie en ze ging weer spelen. Wat gaan kinderen toch benijdenswaardig met hun verdriet om.
Andere lieverds hier; dank en
Dit weekend staat in het teken van Het Nieuwe Huis. Hoeveel pijn dat ook moge doen. Ik wil helemaal niet verhuizen. Ik wil niet, ik wil niet. Maar ik weet dat ik me er uiteindelijk beter door zal voelen.
Mopsey zal zondagavond weer thuis zijn. Nog drie dagen zonder mijn lachebekkie. Een lachebekkie die gisteren enigzins beteuterd vroeg, toen ik afscheid van haar nam; "ga jij nu naar Hejoo toe?". Alsof ik stiekem even op bezoek zou gaan bij onze held, zonder haar. Alsof hij zich voor haar verstopt had, en nu even tevoorschijn zou piepen als zij er niet was. Kon het maar.... Maar nee, ik heb haar geknuffeld, en gezegd dat mamma ging klussen aan Mopseys eigenste nieuwe, roze kamer. "Met uhn hobbelpaard!", was haar enthousiaste reactie en ze ging weer spelen. Wat gaan kinderen toch benijdenswaardig met hun verdriet om.
Andere lieverds hier; dank en
Wat wilde ik nou toch typen?