Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 5 september 2007 om 13:26
quote:lilian02 schreef op 05 september 2007 @ 13:14:
O meisje... Armen om je heen en zachtjes wiegen. Lieve lieve Mims, blijven ademhalen, ooit wordt het beter maar nu is het zo rauw... Ik wou dat we meer voor je konden doen meid. Dikste knuffel.
Ik wil me hier zo heel graag bij aansluiten. Meisje toch..
(f)
O meisje... Armen om je heen en zachtjes wiegen. Lieve lieve Mims, blijven ademhalen, ooit wordt het beter maar nu is het zo rauw... Ik wou dat we meer voor je konden doen meid. Dikste knuffel.
Ik wil me hier zo heel graag bij aansluiten. Meisje toch..
(f)
Ik prefereer machineleesbare ontologie.
woensdag 5 september 2007 om 15:40
Ook hier nog een keer een berichtje van iemand die met je mee leeft Mimsey. Ik kan niets toevoegen aan alles wat de anderen al gezegd hebben, behalve dat ik me zo goed voor kan stellen dat alles pijn doet nu, en dat je je niet voor kunt stellen dat dat ooit over gaat. Pijn zal het altijd blijven doen, maar er komt een dag dat je voorzichtig weer kunt lachen. Maar nu is het nog niet zover, en dat hoeft ook nog lang niet! Nu mag je je ongeloofelijk kut voelen, nu mag je huilen en je iedereen 'lastig vallen' die je maar wilt. Wat ik al eerder schreef; als je hierom van jezelf al niet verdrietig 'mag' zijn en anderen 'mag' lastig vallen, waarom dan wel? dikke knuffel, Lika
woensdag 5 september 2007 om 22:58
Oh lieve lieve lieve Mims... wat verschrikkelijk dat je je zo voelt, zoveel pijn, zo'n gemis. Ik wilde zooo graag dat ik iets van je over kon nemen, dat ik iets voor je kon doen dat het minder heftig zou maken. Maar dat kan ik niet...
Oh meis, ik heb zo verschrikkelijk met je te doen, zit hier te janken.
Ik doe maar mee met wiegen.
Oh meis, ik heb zo verschrikkelijk met je te doen, zit hier te janken.
Ik doe maar mee met wiegen.
woensdag 5 september 2007 om 23:28
Ik weet niet of het helpt, maar al die herinneringen, flarden en beelden waar je nu zo verdrietig van wordt, zullen in de toekomst dezelfde herinneringen, flarden en beelden zijn die een glimlach op je gezicht geven. Het maakt het verdriet nu niet minder, maar het wordt beter...
En verder kan ik me alleen maar aansluiten bij de knuffels, het wiegen en zou ik willen dat ik iets voor je kon doen.
p.s. mijn bewondering voor al die meiden hier, die Mimsey blijkbaar al langer kennen en haar ook IRL steunen. Super, dat er zulke meiden hier zijn. Heb zelf (voor het eerst in 6 jaar forum) ook aangeboden te helpen, maar ik begrijp dat er al veel hulp is van mensen die ze al langer kent. Toch, mocht het nodig zijn...
En verder kan ik me alleen maar aansluiten bij de knuffels, het wiegen en zou ik willen dat ik iets voor je kon doen.
p.s. mijn bewondering voor al die meiden hier, die Mimsey blijkbaar al langer kennen en haar ook IRL steunen. Super, dat er zulke meiden hier zijn. Heb zelf (voor het eerst in 6 jaar forum) ook aangeboden te helpen, maar ik begrijp dat er al veel hulp is van mensen die ze al langer kent. Toch, mocht het nodig zijn...
donderdag 6 september 2007 om 02:11
quote:mimsey schreef op 05 september 2007 @ 12:28:
Mijn Hero.
Hoe ga ik het zonder hem in vredesnaam redden?
Op dit moment gewoon door te blijven ademen, lieve Mims. Meer kun je niet doen en meer is ook niet nodig. De rest komt later wel.
Voor nu zit er niets anders op dan te huilen om het enorme gat dat in je hart geslagen is, onder de dekens te kruipen, je held te zoeken en heel hard te huilen als je merkt dat je hem niet kan vinden. Dat mag allemaal gewoon, sterker nog: dóe dat alsjeblieft.
Jouw Hero is niet minder waard dan dat: dan een groot gapend gat dat in je hart geslagen. Dan gebroken verslagenheid. De diepte van je rouw geeft aan hoe diep jullie liefde zat. Misschien dat die gedachte je in opperste ontreddering wat troost kan bieden: dat je dat verdriet maar even moet koesteren, omdat de grootsheid ervan iets zegt over hoe bijzonder hij was. Over hoe bijzonder jullie liefde was.
Hoe jij het redt is op dit moment heel simpel: door te blijven ademen. Voor al het andere is het nu nog veel te vroeg. Hoe jij het redt is door je verdriet de ruimte te geven die het verdient. Jouw Hero was groots, dus jouw verdriet om hem is dat ook. Gun jezelf dat verdriet in zijn volledige omvang, lieve Mims. Dan beloof ik je dat je de kracht hebt om het te dragen.
(f)
Mijn Hero.
Hoe ga ik het zonder hem in vredesnaam redden?
Op dit moment gewoon door te blijven ademen, lieve Mims. Meer kun je niet doen en meer is ook niet nodig. De rest komt later wel.
Voor nu zit er niets anders op dan te huilen om het enorme gat dat in je hart geslagen is, onder de dekens te kruipen, je held te zoeken en heel hard te huilen als je merkt dat je hem niet kan vinden. Dat mag allemaal gewoon, sterker nog: dóe dat alsjeblieft.
Jouw Hero is niet minder waard dan dat: dan een groot gapend gat dat in je hart geslagen. Dan gebroken verslagenheid. De diepte van je rouw geeft aan hoe diep jullie liefde zat. Misschien dat die gedachte je in opperste ontreddering wat troost kan bieden: dat je dat verdriet maar even moet koesteren, omdat de grootsheid ervan iets zegt over hoe bijzonder hij was. Over hoe bijzonder jullie liefde was.
Hoe jij het redt is op dit moment heel simpel: door te blijven ademen. Voor al het andere is het nu nog veel te vroeg. Hoe jij het redt is door je verdriet de ruimte te geven die het verdient. Jouw Hero was groots, dus jouw verdriet om hem is dat ook. Gun jezelf dat verdriet in zijn volledige omvang, lieve Mims. Dan beloof ik je dat je de kracht hebt om het te dragen.
(f)
donderdag 6 september 2007 om 09:17
Lieve Mimsey,
Ik reageer niet dagelijks, omdat ik geen woorden gevonden krijg. Ook ik zou zo veel voor je willen doen, maar jij wilt "gewoon" Hero terug en dat kan niemand voor je regelen.
En wat je doet, dat doe je goed, er zijn geen regels of standaardprocedures voor rouwen. Ieder doet dat op een eigen manier, en elke manier is de goede.
Ik wil je eigenlijk alleen maar even laten weten dat ik aan je denk. En aan Mopsey. En ook aan Hero.....
Ik reageer niet dagelijks, omdat ik geen woorden gevonden krijg. Ook ik zou zo veel voor je willen doen, maar jij wilt "gewoon" Hero terug en dat kan niemand voor je regelen.
En wat je doet, dat doe je goed, er zijn geen regels of standaardprocedures voor rouwen. Ieder doet dat op een eigen manier, en elke manier is de goede.
Ik wil je eigenlijk alleen maar even laten weten dat ik aan je denk. En aan Mopsey. En ook aan Hero.....