Relaties
alle pijlers
Vriend met asperger
zondag 17 januari 2010 om 16:30
Hallo,
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
zaterdag 23 januari 2010 om 15:53
quote:wereldmeid schreef op 23 januari 2010 @ 13:01:
Tjoepertje, zijn begeleiders denken dus dat het voor hem wel haalbaar is om voor kinderen te zorgen, maar eig heb je daar maar tot op zekere hoogte iets aan.
Begeleiders kunnen soms de plank misslaan, vind ik. Een tijd geleden was een nicht van mij overleden, en toen stelde de begeleiders van een verstandelijk gehandicapte neef en nicht, aan mijn vader voor dat hij ze ging ophalen en dan naar de crematie zou brengen een dikke 120 kilometer verderop. De twee verwanten zijn nog al druk en zouden heen en weer rennen op de crematie, terwijl we graag wilden dat dat een beetje rustig verliep. Mijn vader zag dat niet zo zitten. Uiteindelijk werd het dan toch geregeld dat zij in een aparte auto (andere auto dan waar mijn vader, mijn moeder, ikzelf en twee andere verwanten inzaten) daarnaartoe werden gebracht. Het liep goed. Ik wist niet wie van de aanwezigen de begeleiders waren, maar dat laatste is niet zo relevant. Het verliep rustig.
Dus, nogmaals, de begeleiders bedoelen het goed, maar zien niet altijd de realiteit van de situatie, vind ik.
Tjoepertje, zijn begeleiders denken dus dat het voor hem wel haalbaar is om voor kinderen te zorgen, maar eig heb je daar maar tot op zekere hoogte iets aan.
Begeleiders kunnen soms de plank misslaan, vind ik. Een tijd geleden was een nicht van mij overleden, en toen stelde de begeleiders van een verstandelijk gehandicapte neef en nicht, aan mijn vader voor dat hij ze ging ophalen en dan naar de crematie zou brengen een dikke 120 kilometer verderop. De twee verwanten zijn nog al druk en zouden heen en weer rennen op de crematie, terwijl we graag wilden dat dat een beetje rustig verliep. Mijn vader zag dat niet zo zitten. Uiteindelijk werd het dan toch geregeld dat zij in een aparte auto (andere auto dan waar mijn vader, mijn moeder, ikzelf en twee andere verwanten inzaten) daarnaartoe werden gebracht. Het liep goed. Ik wist niet wie van de aanwezigen de begeleiders waren, maar dat laatste is niet zo relevant. Het verliep rustig.
Dus, nogmaals, de begeleiders bedoelen het goed, maar zien niet altijd de realiteit van de situatie, vind ik.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 23 januari 2010 om 16:13
quote:Tjoepertje schreef op 23 januari 2010 @ 12:18:
De sex is bij ons trouwens wel ook echt knudde. Het gaat voornamelijk om hem, en zijn genot, en wat ik lekker vind, daar is hij niet echt mee bezig. Als hij klaar is, houdt het ook op zeg maar. Samen met de twijfels over de relatie die ik heb zorgt dit ervoor dat mijn zin nogal is afgenomen.
Is het misschien gebrek aan inlevingsvermogen dat hij niet weet wat jij lekker vindt? Mij zou het overigens wel interesseren (en ik vind het wel belangrijk), als ik het ooit voor elkaar krijg, om (onbetaalde) seks met een vrouw te hebben.
Als het hem niet duidelijk is, wat jij prettig vindt, vertel je dat aan hem: "Ik zou graag willen, dat jij..." of "Ik vind het lekker, als jij..."? Veel dingen worden duidelijker, als ze verbaal worden gemaakt, dan als je met lichaamstaal en non-verbale signalen die gedachten over willen brengen.
De sex is bij ons trouwens wel ook echt knudde. Het gaat voornamelijk om hem, en zijn genot, en wat ik lekker vind, daar is hij niet echt mee bezig. Als hij klaar is, houdt het ook op zeg maar. Samen met de twijfels over de relatie die ik heb zorgt dit ervoor dat mijn zin nogal is afgenomen.
Is het misschien gebrek aan inlevingsvermogen dat hij niet weet wat jij lekker vindt? Mij zou het overigens wel interesseren (en ik vind het wel belangrijk), als ik het ooit voor elkaar krijg, om (onbetaalde) seks met een vrouw te hebben.
Als het hem niet duidelijk is, wat jij prettig vindt, vertel je dat aan hem: "Ik zou graag willen, dat jij..." of "Ik vind het lekker, als jij..."? Veel dingen worden duidelijker, als ze verbaal worden gemaakt, dan als je met lichaamstaal en non-verbale signalen die gedachten over willen brengen.
World of Warcraft: Legion
zondag 24 januari 2010 om 09:52
quote:hans66 schreef op 23 januari 2010 @ 16:13:
[...]
Is het misschien gebrek aan inlevingsvermogen dat hij niet weet wat jij lekker vindt? Mij zou het overigens wel interesseren (en ik vind het wel belangrijk), als ik het ooit voor elkaar krijg, om (onbetaalde) seks met een vrouw te hebben.
Als het hem niet duidelijk is, wat jij prettig vindt, vertel je dat aan hem: "Ik zou graag willen, dat jij..." of "Ik vind het lekker, als jij..."? Veel dingen worden duidelijker, als ze verbaal worden gemaakt, dan als je met lichaamstaal en non-verbale signalen die gedachten over willen brengen.Ik heb met mijn man sinds bijna 17 jaar gesprekken waarin ik aangeef wat ik lekker vind etc. maar toch veranderd er weinig. Hij vraagt mij bijna iedere keer om aan te geven wat ik lekker vind. In het begin dacht ik nog dat het een soort onzekerheid was. Een paar maanden geleden waren wij in gesprek bij de GGz (ivm onze zoon) toen mijn man zich min of meer beklaagde dat hij bij onze zoon elke dag opnieuw alles moest vertellen en dat er niets bleef hangen c.q. dat hij niets vanzelf deed. Ik keek hem aan en dacht 'krek, dat heb jij nu ook op intiem vlak'. Wij hebben er sindsdien er veel over gesproken maar veranderd is er niets.
[...]
Is het misschien gebrek aan inlevingsvermogen dat hij niet weet wat jij lekker vindt? Mij zou het overigens wel interesseren (en ik vind het wel belangrijk), als ik het ooit voor elkaar krijg, om (onbetaalde) seks met een vrouw te hebben.
Als het hem niet duidelijk is, wat jij prettig vindt, vertel je dat aan hem: "Ik zou graag willen, dat jij..." of "Ik vind het lekker, als jij..."? Veel dingen worden duidelijker, als ze verbaal worden gemaakt, dan als je met lichaamstaal en non-verbale signalen die gedachten over willen brengen.Ik heb met mijn man sinds bijna 17 jaar gesprekken waarin ik aangeef wat ik lekker vind etc. maar toch veranderd er weinig. Hij vraagt mij bijna iedere keer om aan te geven wat ik lekker vind. In het begin dacht ik nog dat het een soort onzekerheid was. Een paar maanden geleden waren wij in gesprek bij de GGz (ivm onze zoon) toen mijn man zich min of meer beklaagde dat hij bij onze zoon elke dag opnieuw alles moest vertellen en dat er niets bleef hangen c.q. dat hij niets vanzelf deed. Ik keek hem aan en dacht 'krek, dat heb jij nu ook op intiem vlak'. Wij hebben er sindsdien er veel over gesproken maar veranderd is er niets.
zondag 24 januari 2010 om 11:01
Krokus, wat vervelend dat je man in dat opzicht niet verandert. Met mijn ex had ik een ander probleem. Zijn libido was erg beïnvloed werd door de vele medicatie, met erectieproblemen als gevolg. Hij werd daardoor nog onzekerder dan hij al was en vervolgens lukte het bijna helemaal niet meer.
Heel frustrerend, voor ons beiden.
Kan medicatie in jullie geval ook een rol spelen, vraag ik me af.
Heel frustrerend, voor ons beiden.
Kan medicatie in jullie geval ook een rol spelen, vraag ik me af.
zondag 24 januari 2010 om 12:14
Krokus,
Zou het zijn gebrekkige anatomische kennis zijn. Ik zie namelijk een relatie tussen seksualiteit en hoe de vrouwelijke geslachtsorganen en de erogene zones in elkaar zitten (vroeger meende ik dat alle vrouwen hetzelfde lekker vinden, maar later vernam ik dat dat niet zo hoeft te zijn. Zoveel mensen, zoveel smaken, zegt men weleens, maar dat geldt ook voor de seks). Ik ben erg leergierig op diverse vlakken; ik leer graag nieuwe dingen bij. Ik denk dus zelf: Als ik voldoende weet van erogene zones, weet ik ook wat een vrouw mogelijk lekker vindt... Ik hoef maar te kijken op de Seks-pijler om te weten wat die voorkeuren precies zijn.
Probleem bij mij is, dat ik het niet kan toepassen. Ten eerste is een relatie steeds onwaarschijnlijker, hoewel ik sommige problemen niet heb, die jullie partners soms wel hebben. Ten tweede is er zelden een klik die een relatie of een one-night-stand mogelijk maakt.
Wereldmeid,
Ik heb geen medicatie m.b.t. autisme. Ik heb astma en hooikoorts, en ik heb alleen daarvoor medicatie. De astma stelt bij mij niet zoveel voor.
Zou het zijn gebrekkige anatomische kennis zijn. Ik zie namelijk een relatie tussen seksualiteit en hoe de vrouwelijke geslachtsorganen en de erogene zones in elkaar zitten (vroeger meende ik dat alle vrouwen hetzelfde lekker vinden, maar later vernam ik dat dat niet zo hoeft te zijn. Zoveel mensen, zoveel smaken, zegt men weleens, maar dat geldt ook voor de seks). Ik ben erg leergierig op diverse vlakken; ik leer graag nieuwe dingen bij. Ik denk dus zelf: Als ik voldoende weet van erogene zones, weet ik ook wat een vrouw mogelijk lekker vindt... Ik hoef maar te kijken op de Seks-pijler om te weten wat die voorkeuren precies zijn.
Probleem bij mij is, dat ik het niet kan toepassen. Ten eerste is een relatie steeds onwaarschijnlijker, hoewel ik sommige problemen niet heb, die jullie partners soms wel hebben. Ten tweede is er zelden een klik die een relatie of een one-night-stand mogelijk maakt.
Wereldmeid,
Ik heb geen medicatie m.b.t. autisme. Ik heb astma en hooikoorts, en ik heb alleen daarvoor medicatie. De astma stelt bij mij niet zoveel voor.
World of Warcraft: Legion
zondag 24 januari 2010 om 14:47
@ wereldmeid: mijn man krijgt geen medicatie dus daaraan kan het niet liggen. Hij is een rastechneut en in zijn puberjaren ook nooit met seksualiteit etc. bezig geweest. Als hij ergens hoort hoevel bouten en moeren de Eifeltoren heeft dan zal hij dat onthouden. Onlangs heb ik hem iets verteld op intiem niveau en dat was hij dagen later weer vergeten. Heel vaak heb ik hem uitgelegd, door zijn hand mee te bewegen, hoe en wat ik lekker vind maar na bijna 17 jaar zal hij mij niet zachtjes of teder strelen maar lijkt het er nog steeds op alsof hij onze kat ruw aait/borstelt. Voor mijn gevoel zit het er gewoon niet in.
@ Hans: heb mijn man ook al vaak tips & adviezen gegeven hoe en waar hij informatie vandaan kan krijgen. Op het moment zit hij in de keuken en leest hij het polytechnisch weekblad
@ Hans: heb mijn man ook al vaak tips & adviezen gegeven hoe en waar hij informatie vandaan kan krijgen. Op het moment zit hij in de keuken en leest hij het polytechnisch weekblad
zondag 24 januari 2010 om 15:06
Ik begin me dan af te vragen, of hij weet (of of het hem interesseert) wat een intieme relatie inhoudt. De Eiffeltoren en onderwerpen die ik me kan voorstellen bij een polytechnisch weekblad, heeft volgens mij niets te maken met intimiteit en seksualiteit.
Waarschijnlijk ziet hij de relatie als een oppervlakkige vriendschap... dat is de indruk die ik heb bij het lezen van jouw posts, Krokus.
Waarschijnlijk ziet hij de relatie als een oppervlakkige vriendschap... dat is de indruk die ik heb bij het lezen van jouw posts, Krokus.
World of Warcraft: Legion
zondag 24 januari 2010 om 15:12
Het 'altijd gelijk willen hebben' is nogal terug blijven komen in deze discussie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel erg graag gelijk heb 
Maar kan me ook enorm storen als (bepaalde hulpverleners, neurotypici) zo overtuigd zijn van hun eigen visie, dat ze met geen mogelijkheid hier vanaf te brengen zijn. Ja, als iemand keer op keer dezelfde visie herhaalt, waar ik keer op keer al op heb geantwoord dat dat een misinterpretatie is, word ik daar best kribbig van.
Iedereen kan verkeerde interpretaties maken. En als je daar dan iemand op wijst, onderbouwd, dan ben je zo'n rigide, altijd gelijk willen hebbende autist. Zo voelt het bij mij in elk geval. En als ik dat zeg krijg ik weer terug dat mijn gevoel niet klopt.
Pfff, communicatie is gewoon heel moeilijk als je alleen maar woorden hebt en als zo'n beetje iedereen het liefste zichzelf hoort. Niet typisch autistisch.
Maar kan me ook enorm storen als (bepaalde hulpverleners, neurotypici) zo overtuigd zijn van hun eigen visie, dat ze met geen mogelijkheid hier vanaf te brengen zijn. Ja, als iemand keer op keer dezelfde visie herhaalt, waar ik keer op keer al op heb geantwoord dat dat een misinterpretatie is, word ik daar best kribbig van.
Iedereen kan verkeerde interpretaties maken. En als je daar dan iemand op wijst, onderbouwd, dan ben je zo'n rigide, altijd gelijk willen hebbende autist. Zo voelt het bij mij in elk geval. En als ik dat zeg krijg ik weer terug dat mijn gevoel niet klopt.
Pfff, communicatie is gewoon heel moeilijk als je alleen maar woorden hebt en als zo'n beetje iedereen het liefste zichzelf hoort. Niet typisch autistisch.
zondag 24 januari 2010 om 15:18
zondag 24 januari 2010 om 16:21
quote:mamzelle schreef op 24 januari 2010 @ 15:12:
Iedereen kan verkeerde interpretaties maken. En als je daar dan iemand op wijst, onderbouwd, dan ben je zo'n rigide, altijd gelijk willen hebbende autist.Af en toe zijn er situaties, waarbij ik het juist inschat en dat anderen een verkeerde interpretatie maken. Maar ik denk vaak genoeg: Schat ik het echt wel juist in, en is het niet toch een misvatting van mij, en niet van een ander? Autisme maakt me daarin soms onzeker. En dan hoor ik van een ander dat mijn intuïtie toch klopt. Het komt trouwens zelden voor. Vaak houdt ik mijn mening over sociale situaties voor me. Het is nu eenmaal een feit, dat NT-ers deze situaties vaker juist inschatten, dan ik dat doe.
Iedereen kan verkeerde interpretaties maken. En als je daar dan iemand op wijst, onderbouwd, dan ben je zo'n rigide, altijd gelijk willen hebbende autist.Af en toe zijn er situaties, waarbij ik het juist inschat en dat anderen een verkeerde interpretatie maken. Maar ik denk vaak genoeg: Schat ik het echt wel juist in, en is het niet toch een misvatting van mij, en niet van een ander? Autisme maakt me daarin soms onzeker. En dan hoor ik van een ander dat mijn intuïtie toch klopt. Het komt trouwens zelden voor. Vaak houdt ik mijn mening over sociale situaties voor me. Het is nu eenmaal een feit, dat NT-ers deze situaties vaker juist inschatten, dan ik dat doe.
hans66 wijzigde dit bericht op 24-01-2010 18:11
Reden: Ik bedoel: Autisme maakt me daarin soms onzeker
Reden: Ik bedoel: Autisme maakt me daarin soms onzeker
% gewijzigd
World of Warcraft: Legion
zondag 24 januari 2010 om 17:02
Inhoudelijk zou het me heel onzeker maken, als ik hierin niet kan vertrouwen op mijn intuitie. Het gaat dan bijvoorbeeld over de overtuiging dat mijn zoon een trauma zou hebben opgelopen (is inmiddels vastgesteld dat hij zich van zulks in elk geval zelf niet bewust is).
Maar ook: ik herhaal meermaals dat ik niet onwillig ben om een bepaald formulier in te vullen omdat ik de daarmee samenhangende hulp niet wens, maar ik ben onwillig omdat ik dat al eerder heb gedaan, en voor die hulp ben afgewezen. De interpretatie 'wil de hulp niet' klopt niet, maar nog geen duizend woorden van mij zetten dat vast in het hart van degene die het over mij heeft.
Dat vind ik raar. Lijkt wel autistisch *knipoog*
Maar ook: ik herhaal meermaals dat ik niet onwillig ben om een bepaald formulier in te vullen omdat ik de daarmee samenhangende hulp niet wens, maar ik ben onwillig omdat ik dat al eerder heb gedaan, en voor die hulp ben afgewezen. De interpretatie 'wil de hulp niet' klopt niet, maar nog geen duizend woorden van mij zetten dat vast in het hart van degene die het over mij heeft.
Dat vind ik raar. Lijkt wel autistisch *knipoog*
zondag 24 januari 2010 om 21:49
quote:Krokus69 schreef op 24 januari 2010 @ 15:18:
[...]
Ik heb ook al vaak aangegeven dat het voor mij voelt alsof ik met mijn beste vriend c.q. broer getrouwd ben.....
Met alle respect, dat wilde ik dus niet, een soort moeder-zoon relatie. Ik heb meerdere malen het gevoel gehad dat ik met een soort 'groot kind' op stap was, bijv. toen we gingen winkelen. Hij werd op een gegeven moment zo gestrest en achterdochtig, hij dacht dat iedereen op hem lette en dat de verkoopster van een kledingwinkel hem uitlachte omdat hij een grotere maat broek nodig had.
Dat was een van de dingen die ik absoluut niet kon begrijpen: dat hij dacht dat iedereen naar hem keek en dat de wereld om hem draaide. En ik bleef maar proberen hem gerust te stellen, ook voorafgaand aan verjaardagen enz.
[...]
Ik heb ook al vaak aangegeven dat het voor mij voelt alsof ik met mijn beste vriend c.q. broer getrouwd ben.....
Met alle respect, dat wilde ik dus niet, een soort moeder-zoon relatie. Ik heb meerdere malen het gevoel gehad dat ik met een soort 'groot kind' op stap was, bijv. toen we gingen winkelen. Hij werd op een gegeven moment zo gestrest en achterdochtig, hij dacht dat iedereen op hem lette en dat de verkoopster van een kledingwinkel hem uitlachte omdat hij een grotere maat broek nodig had.
Dat was een van de dingen die ik absoluut niet kon begrijpen: dat hij dacht dat iedereen naar hem keek en dat de wereld om hem draaide. En ik bleef maar proberen hem gerust te stellen, ook voorafgaand aan verjaardagen enz.
maandag 25 januari 2010 om 07:10
quote:wereldmeid schreef op 24 januari 2010 @ 21:49:
Met alle respect, dat wilde ik dus niet, een soort moeder-zoon relatie. Ik heb meerdere malen het gevoel gehad dat ik met een soort 'groot kind' op stap was, bijv. toen we gingen winkelen. Hij werd op een gegeven moment zo gestrest en achterdochtig, hij dacht dat iedereen op hem lette en dat de verkoopster van een kledingwinkel hem uitlachte omdat hij een grotere maat broek nodig had.
Waarschijnlijk vanwege de vele indrukken die hij kreeg. Maar je schreef volgens mij al eerder dat hij ook andere problemen had. Achterdocht ken ik namelijk ook alleen van vroeger. Dat ben ik nu niet. Zelfs in een wereldstad als Berlijn en Parijs heb ik daar geen last van. Alleen in New York was ik vrij snel overprikkeld (soms was ik blij dat ik in het hotel in mijn bed lag), maar aan de andere kant was dat ook een week van mijn leven. Tot op zekere hoogte vind ik winkelen ook leuk. Je ziet dan allerlei andere mensen rondlopen in verschillende soorten en maten.
quote:Dat was een van de dingen die ik absoluut niet kon begrijpen: dat hij dacht dat iedereen naar hem keek en dat de wereld om hem draaide. En ik bleef maar proberen hem gerust te stellen, ook voorafgaand aan verjaardagen enz. Dat lijkt me dan ook knap vermoeiend. Vroeger had ik daar meer last van, maar ik heb ook een vervelend pestverleden. Dat ligt nu verder achter me; dat heeft een positieve uitwerking in mijn gedrag en gevoelens.
Met alle respect, dat wilde ik dus niet, een soort moeder-zoon relatie. Ik heb meerdere malen het gevoel gehad dat ik met een soort 'groot kind' op stap was, bijv. toen we gingen winkelen. Hij werd op een gegeven moment zo gestrest en achterdochtig, hij dacht dat iedereen op hem lette en dat de verkoopster van een kledingwinkel hem uitlachte omdat hij een grotere maat broek nodig had.
Waarschijnlijk vanwege de vele indrukken die hij kreeg. Maar je schreef volgens mij al eerder dat hij ook andere problemen had. Achterdocht ken ik namelijk ook alleen van vroeger. Dat ben ik nu niet. Zelfs in een wereldstad als Berlijn en Parijs heb ik daar geen last van. Alleen in New York was ik vrij snel overprikkeld (soms was ik blij dat ik in het hotel in mijn bed lag), maar aan de andere kant was dat ook een week van mijn leven. Tot op zekere hoogte vind ik winkelen ook leuk. Je ziet dan allerlei andere mensen rondlopen in verschillende soorten en maten.
quote:Dat was een van de dingen die ik absoluut niet kon begrijpen: dat hij dacht dat iedereen naar hem keek en dat de wereld om hem draaide. En ik bleef maar proberen hem gerust te stellen, ook voorafgaand aan verjaardagen enz. Dat lijkt me dan ook knap vermoeiend. Vroeger had ik daar meer last van, maar ik heb ook een vervelend pestverleden. Dat ligt nu verder achter me; dat heeft een positieve uitwerking in mijn gedrag en gevoelens.
World of Warcraft: Legion
woensdag 20 september 2017 om 22:16
Als semi-"Autist" heb ik wel gevoelens, zoals begrepen te worden, te levellen, te lachen.. Waar anderen mensen ook om lachen.
Ooit toen ik op school zat, en later wou ik heel graag "erbij" horen. Bij de popie-jopie jongens. Ik ontdekte algauw.. ik past nergens in. (werd ook vaak gepest).
Tijdens studententijd en erna ging ik (geforceerd) naar clubs. Met zijn drieën: Me, myself & I. Gesprekken beginnen kon ik wel, maar ze aan de gang te houden was een uitdaging. Het koste mij enorm veel emotioneel energie. Meesterversierders op Youtube dacht ik was de uitkomst. Vrouwen had het algauw door. De dates die ik hadden lieten niet meer van zich horen.
In de bedrijven waar ik als technisch ICT'er freelancte was Communicatie-medewerker types verschil met mijn beperking net een paal boven water. Uiteraard zou ik heeeeeeeel erg graag Communicatie talent had willen... want daar zijn vaak de meest (mijns inziens..) beetje trendy fitness vrouwen.. (ik doe soortgelijk, maar ontbreek die 'vlotte babbel'). Helaas was de communicatietalent mij niet toebedeeld. Een praatje maken aldaar lopen algauw op niks uit. Dates, al helemaal niet.
Ik heb al 2x samengewoond, en heb kinderen.
Onlangs was ik naar Bali, backpacken, Gili-eilanden, scooter huren enz.. zag er veel stellen lopen, lachen, eten.. en dacht. fuckkit.. en moeste maar op mijn lip bijten om niet jaloers te zijn.. Zomaar op iemand aflopen en introduceren.. dat gaat dus niet.. want ik heb echt zo enorme behoefte om te delen en ervaren over wat er allemaal te ervaren is, je ogen aan uit te kijken, te proeven, te horen.. mensen schrikken ervan, en vrouwen al helemaal..
Mijn diepste verlangen is.. begrepen worden, bedrijf, vakanties en ervaringen delen. Samen opbouwen.
Qua leven.. ben ik circa 6x10 uren per dag aan mijn (startup) Gamified ICT bezig. Sinds kort mijn eerste betaalde klant
. Toch blijft er een leemte.. de dag te delen, ervaringen te delen, met elkaar mee te leven, en "kliek" hebben.
Ben ik autist? misschien. Asperger? helemaal niet. Solist? Ja. Het gaat zoals het gaat. Forceren heeft geen zin.
Ooit toen ik op school zat, en later wou ik heel graag "erbij" horen. Bij de popie-jopie jongens. Ik ontdekte algauw.. ik past nergens in. (werd ook vaak gepest).
Tijdens studententijd en erna ging ik (geforceerd) naar clubs. Met zijn drieën: Me, myself & I. Gesprekken beginnen kon ik wel, maar ze aan de gang te houden was een uitdaging. Het koste mij enorm veel emotioneel energie. Meesterversierders op Youtube dacht ik was de uitkomst. Vrouwen had het algauw door. De dates die ik hadden lieten niet meer van zich horen.
In de bedrijven waar ik als technisch ICT'er freelancte was Communicatie-medewerker types verschil met mijn beperking net een paal boven water. Uiteraard zou ik heeeeeeeel erg graag Communicatie talent had willen... want daar zijn vaak de meest (mijns inziens..) beetje trendy fitness vrouwen.. (ik doe soortgelijk, maar ontbreek die 'vlotte babbel'). Helaas was de communicatietalent mij niet toebedeeld. Een praatje maken aldaar lopen algauw op niks uit. Dates, al helemaal niet.
Ik heb al 2x samengewoond, en heb kinderen.
Onlangs was ik naar Bali, backpacken, Gili-eilanden, scooter huren enz.. zag er veel stellen lopen, lachen, eten.. en dacht. fuckkit.. en moeste maar op mijn lip bijten om niet jaloers te zijn.. Zomaar op iemand aflopen en introduceren.. dat gaat dus niet.. want ik heb echt zo enorme behoefte om te delen en ervaren over wat er allemaal te ervaren is, je ogen aan uit te kijken, te proeven, te horen.. mensen schrikken ervan, en vrouwen al helemaal..
Mijn diepste verlangen is.. begrepen worden, bedrijf, vakanties en ervaringen delen. Samen opbouwen.
Qua leven.. ben ik circa 6x10 uren per dag aan mijn (startup) Gamified ICT bezig. Sinds kort mijn eerste betaalde klant
. Toch blijft er een leemte.. de dag te delen, ervaringen te delen, met elkaar mee te leven, en "kliek" hebben. Ben ik autist? misschien. Asperger? helemaal niet. Solist? Ja. Het gaat zoals het gaat. Forceren heeft geen zin.
Initieer, creeer, ontdek, verken, ervaar, deel, en geef door
donderdag 21 september 2017 om 05:00
Ik denk dat het probleem erin zit dat wij vanuit vanzelfsprekendheid verwachten hoe iemand handelt en omgaat met bepaalde situaties. Als iemand met bijvoorbeeld asperger anders reageert dan gewoonlijk linken we daar slecht of ongewoon gedrag aan. Terwijl het gedrag vanuit zijn intentie vaak helemaal niet slecht of onverklaarbaar is. Ik denk dat je vooral je verwachting moet los laten en hem moet vragen hoe het in zijn beleving werkt en vertel hem dat van jou. Als jullie aan iets willen werken samen zeg dan tegen elkaar "waarom" je iets zo wil en leg dat op verschillende manieren uit als de ander het niet meteen begrijpt. Pas vanaf daar kun je werken aan "hoe" je iets wil, je kan pas iets veranderen als beide partijen begrijpen waarvoor zij het doen.