Relaties
alle pijlers
Vriend met asperger
zondag 17 januari 2010 om 16:30
Hallo,
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
zondag 17 januari 2010 om 17:01
Tja, de keuze om er niet aan te beginnen heb je niet, je zit er al midden in.
Het is een vorm van autisme, en autisme is voor iemand zonder autisme niet te bevatten. Wat het heel lastig maakt, is dat het net gediagnostiseerd is. Het betekent dat je vriend tot nu toe zijn hele leven heeft moeten leven met een wereld die heel anders 'binnenkomt' dan bij een gemiddeld persoon. Als autisme in de vroege jeugd geconstateerd, kun je iemand met Asperger de skills leren om ermee om te gaan. Daar moet je vriend nu nog aan beginnen en dat is een lastig iets. Daar zou jij hem bij kunnen helpen. Ik heb geen idee hoe jullie relatie tot nu toe is verlopen, maar anderzijds kun je misschien ook constateren dat het eigenlijk, ondanks die late diagnostisering, wel goed gaat met je vriend. Dat hij, ondanks die Asperger, wel functioneert, hetzij met veel moeite. Dat biedt veel hoop voor de toekomst. Bovendien zijn mensen met Asperger vaak bovengemiddeld intelligent en is hij waarschijnlijk wel in staat te leren met zijn beperking om te gaan.
Je vraagt of je als emotioneel mens gelukkig kan worden met iemand met Asperger. Je zegt dat alsof mensen met autisme uberhaupt niet emotioneel zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Het is wel zo dat mensen met Asperger uitgaan van logica en de ratio. Emoties zijn niet per definitie logisch, laat staan rationeel, dus daar hebben ze vaak moeite mee. Het heeft ook veel met de verstoorde informatieverwerking te maken. Die emoties komen dus ook op een verstoorde manier bij je vriend binnen, en nog moeilijker om mee om te gaan.
Ik kan je alleen maar aanraden er zoveel mogelijk achter te komen hoe je vriend in het leven staat. Hoe je vriend zijn wereld beleeft. Dan kan jij hem beter begrijpen en zo ook beter rekening houden met zijn behoeften.
Het Leo Kannerhuis heeft een soort ruimte waar je als 'normaal' functionerend mens naar binnen kan gaan en kan ervaren hoe de wereld bij iemand met autisme binnen komt. Het heet het Hoofdkwartier. Even googelen en je bent er zo achter waar het staat, het verhuist nl. regelmatig van plaats. Verder kan ik je aanraden het boek: "Op een blauwe dag geboren" te lezen. Het is geschreven door iemand met Asperger en is heel verhelderend. De auteur weet ik zo even niet meer.
Het is een vorm van autisme, en autisme is voor iemand zonder autisme niet te bevatten. Wat het heel lastig maakt, is dat het net gediagnostiseerd is. Het betekent dat je vriend tot nu toe zijn hele leven heeft moeten leven met een wereld die heel anders 'binnenkomt' dan bij een gemiddeld persoon. Als autisme in de vroege jeugd geconstateerd, kun je iemand met Asperger de skills leren om ermee om te gaan. Daar moet je vriend nu nog aan beginnen en dat is een lastig iets. Daar zou jij hem bij kunnen helpen. Ik heb geen idee hoe jullie relatie tot nu toe is verlopen, maar anderzijds kun je misschien ook constateren dat het eigenlijk, ondanks die late diagnostisering, wel goed gaat met je vriend. Dat hij, ondanks die Asperger, wel functioneert, hetzij met veel moeite. Dat biedt veel hoop voor de toekomst. Bovendien zijn mensen met Asperger vaak bovengemiddeld intelligent en is hij waarschijnlijk wel in staat te leren met zijn beperking om te gaan.
Je vraagt of je als emotioneel mens gelukkig kan worden met iemand met Asperger. Je zegt dat alsof mensen met autisme uberhaupt niet emotioneel zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Het is wel zo dat mensen met Asperger uitgaan van logica en de ratio. Emoties zijn niet per definitie logisch, laat staan rationeel, dus daar hebben ze vaak moeite mee. Het heeft ook veel met de verstoorde informatieverwerking te maken. Die emoties komen dus ook op een verstoorde manier bij je vriend binnen, en nog moeilijker om mee om te gaan.
Ik kan je alleen maar aanraden er zoveel mogelijk achter te komen hoe je vriend in het leven staat. Hoe je vriend zijn wereld beleeft. Dan kan jij hem beter begrijpen en zo ook beter rekening houden met zijn behoeften.
Het Leo Kannerhuis heeft een soort ruimte waar je als 'normaal' functionerend mens naar binnen kan gaan en kan ervaren hoe de wereld bij iemand met autisme binnen komt. Het heet het Hoofdkwartier. Even googelen en je bent er zo achter waar het staat, het verhuist nl. regelmatig van plaats. Verder kan ik je aanraden het boek: "Op een blauwe dag geboren" te lezen. Het is geschreven door iemand met Asperger en is heel verhelderend. De auteur weet ik zo even niet meer.
zondag 17 januari 2010 om 17:02
Mijn broer heeft ook asperger.
Hij heeft wel een relatie van een paar jaar gehad, welke met ups en downs ging...Zij was juist heel erg van het met de dag leven, en vandaag beslissen dat je morgen op vakantie gaat bijv, en hij dus juist helemaaaaal niet!! Het positieve was dat zij hem wel wat 'losser' maakte, en hij remde haar juist weer wat af!
Alleen na een paar jaar bleek het toch iets teveel van het goede te zijn voor beide partijen.
Goed dat je je wel wat wilt verdiepen in het onderwerp. Ik denk dat als je weet wat het syndroom van asperger inhoudt, je ook beter begrip op kan brengen voor het gedrag van de ander.
Sterkte!
Hij heeft wel een relatie van een paar jaar gehad, welke met ups en downs ging...Zij was juist heel erg van het met de dag leven, en vandaag beslissen dat je morgen op vakantie gaat bijv, en hij dus juist helemaaaaal niet!! Het positieve was dat zij hem wel wat 'losser' maakte, en hij remde haar juist weer wat af!
Alleen na een paar jaar bleek het toch iets teveel van het goede te zijn voor beide partijen.
Goed dat je je wel wat wilt verdiepen in het onderwerp. Ik denk dat als je weet wat het syndroom van asperger inhoudt, je ook beter begrip op kan brengen voor het gedrag van de ander.
Sterkte!
'Tell people there's an invisible man in the sky who created the universe, and the vast majority will believe you. Tell them the paint is wet, and they have to touch it to be sure.' -George Carlin
zondag 17 januari 2010 om 17:06
zondag 17 januari 2010 om 17:09
Dank jullie wel! Raspberry, wat een volledig verhaal, daar kan ik echt wat mee, dank je wel. En de rest, ja, ik besef ergens dat het heel moeilijk kan worden, maar hoe moeilijk kan ik gewoon nog niet bevatten. En hoe erg het bij hem is, weet ik ook nog niet, dus ik kan of wil nog niet opgeven, eerst bekijken wat er allemaal komen gaat. Maar het is goed ervaringen van anderen te horen en er meer over te lezen. Bedankt
zondag 17 januari 2010 om 17:13
quote:Fleur_Me schreef op 17 januari 2010 @ 17:06:
hoelang ben je nu bij hem? Tot nu toe ben je ook nog bij hem gebleven maar toen had hij de stempel asperger nog niet.
Wil je zo door gaan of wil je dat niet?
de vraag lijkt simpel en dat is het dan ook. Ik zeg niet dat het niet moeilijk zal zijn want wat je ook beslist het is moeilijk.Al met al vier jaar, alleen zijn we een aantal kaar uit elkaar gegaan, achteraf gezien omdat hij zich erg terugtrok als zich moeilijkheden voordeden en dat een van de twee het uit wanhoop of onmacht maar weer uitmaakte, en dan kwamen we elkaar na een tijd wel weer tegen en dan kwamen we weer samen, omdat we toch veel voor elkaar blijven voelen. Gaat dan goed tot er samen een toekomst gepland moet worden, of de relatie meer diepgang zou moeten krijgen.
hoelang ben je nu bij hem? Tot nu toe ben je ook nog bij hem gebleven maar toen had hij de stempel asperger nog niet.
Wil je zo door gaan of wil je dat niet?
de vraag lijkt simpel en dat is het dan ook. Ik zeg niet dat het niet moeilijk zal zijn want wat je ook beslist het is moeilijk.Al met al vier jaar, alleen zijn we een aantal kaar uit elkaar gegaan, achteraf gezien omdat hij zich erg terugtrok als zich moeilijkheden voordeden en dat een van de twee het uit wanhoop of onmacht maar weer uitmaakte, en dan kwamen we elkaar na een tijd wel weer tegen en dan kwamen we weer samen, omdat we toch veel voor elkaar blijven voelen. Gaat dan goed tot er samen een toekomst gepland moet worden, of de relatie meer diepgang zou moeten krijgen.
zondag 17 januari 2010 om 17:21
Daniel Tammet is de schrijver van 'op een blauwe dag geboren'.
Inderdaad een heel mooi boek.
Of je met je vriend verder kunt lijkt me afhangen van de dingen waar je tegenaan loopt. Op zich lijkt het me niet onmogelijk om aan de hand van info je in te leven in een andere manier van de wereld of mensen beleven, maar goed, alleen jij kunt bepalen of je hierin jezelf voorbij schiet of niet.
Als het erkennen van jouw emoties je grootste struikelpunt is, zou je met hem kunnen overleggen over hoe jullie dit aan gaan pakken? Wellicht kan hij er op dat moment dat het jou overkomt niets mee, maar later wel, of op een rationeel niveau wel? Of kun je met hem bespreken op welke manier je je gehoord zou voelen (bijvoorbeeld arm om je heen of naast je zitten) als inleven geen optie is.
Tegen hem gerichte emoties zijn hoe dan ook moeilijk, lijkt me. Ook neurotypische mannen hebben dan nogal de neiging om deze te ontwijken.
Inderdaad een heel mooi boek.
Of je met je vriend verder kunt lijkt me afhangen van de dingen waar je tegenaan loopt. Op zich lijkt het me niet onmogelijk om aan de hand van info je in te leven in een andere manier van de wereld of mensen beleven, maar goed, alleen jij kunt bepalen of je hierin jezelf voorbij schiet of niet.
Als het erkennen van jouw emoties je grootste struikelpunt is, zou je met hem kunnen overleggen over hoe jullie dit aan gaan pakken? Wellicht kan hij er op dat moment dat het jou overkomt niets mee, maar later wel, of op een rationeel niveau wel? Of kun je met hem bespreken op welke manier je je gehoord zou voelen (bijvoorbeeld arm om je heen of naast je zitten) als inleven geen optie is.
Tegen hem gerichte emoties zijn hoe dan ook moeilijk, lijkt me. Ook neurotypische mannen hebben dan nogal de neiging om deze te ontwijken.
zondag 17 januari 2010 om 20:37
Ik herken veel in jouw verhaal, want ik heb zelf ook jarenlang een relatie gehad met een man met Asperger, waarbij het vaak uitging en ook weer aan omdat we toch veel van elkaar hielden.
Uiteindelijk heb ik deze relatie toch verbroken, omdat ik emotioneel erg tekort kwam. Het is niet onmogelijk om een relatie te hebben met iemand met Asperger, maar het is vaak wel een stuk lastiger dan een "gewone" relatie.
Uiteindelijk heb ik deze relatie toch verbroken, omdat ik emotioneel erg tekort kwam. Het is niet onmogelijk om een relatie te hebben met iemand met Asperger, maar het is vaak wel een stuk lastiger dan een "gewone" relatie.
zondag 17 januari 2010 om 21:17
Ik heb een tijdje meegeschreven op het topic 'Syndroom van Asperger' op de Psyche pijler. Hopelijk heb je wat aan de berichten die daar zijn gepost.
Mijn ex vriend (36) had geen Asperger maar pdd nos en sterke stemmingswisselingen. Bij hem was pdd nos op z'n 16e gediagnostiseerd maar hij had het in al die jaren niet leren accepteren of er mee om leren gaan ondanks jarenlange hulpverlening. Het was heel wisselend wat hij aankon. Ik ging me een hulpverlener voelen ipv partner. Na 4 mnd ben ik afgehaakt.
Wij zijn niet aan diepgang toegekomen.
Ik hoop dat je je vriend kunt steunen zonder dat je jezelf erin verliest. Hij heeft een hoop te verwerken en het is logisch dat je een hoop vragen hebt. Zoek hulp als je er niet uit komt.
Ik hoop dat hij je genoeg te bieden heeft waardoor de relatie in balans blijft.
Mijn ex vriend (36) had geen Asperger maar pdd nos en sterke stemmingswisselingen. Bij hem was pdd nos op z'n 16e gediagnostiseerd maar hij had het in al die jaren niet leren accepteren of er mee om leren gaan ondanks jarenlange hulpverlening. Het was heel wisselend wat hij aankon. Ik ging me een hulpverlener voelen ipv partner. Na 4 mnd ben ik afgehaakt.
Wij zijn niet aan diepgang toegekomen.
Ik hoop dat je je vriend kunt steunen zonder dat je jezelf erin verliest. Hij heeft een hoop te verwerken en het is logisch dat je een hoop vragen hebt. Zoek hulp als je er niet uit komt.
Ik hoop dat hij je genoeg te bieden heeft waardoor de relatie in balans blijft.
zondag 17 januari 2010 om 21:38
Het valt me op dat mensen anders gaan reageren als iemand gelabeld is.
Een asperger denkt op een andere manier, veel rationeler. Een asperger heeft ook moeite met praatjes die nergens over gaan,een asperger wil bijvoorbeeld graag specifieke onderwerpen. Nu is het helaas wel zo dat in het leven er héél veel gesprekken zijn die nergens over gaan. Maar what's the issue?
Je kan je afvragen welke mensen normaal en welke mensen niet normaal zijn. Aan iedereen mankeert wat. Alleen heeft niet iedereen er last van, wordt het gewoon niet herkend,of in de bepaalde sociale omgeving juist makkelijk geaccepteerd.
In de praktijk is het zo dat iemand niet normaal zou zijn als hij afwijkt van hoe de massa is.
Maar als je 10 "normale" mensen tussen 1000 "gekken" zet wie wijken er dan af.
Normaal bestaat gewoon niet. Mensen zijn allemaal verschillend en hebben allemaal hun eigenaardigheden.
Vergeet gewoon even dat label. Veel praten met je partner geeft je wijsheid.
Of moeten we iedere partner in de steek laten die iets mankeert, depressiviteit,bipolaire stoornissen, adhd enz enz.
Aspergers kunnen heel goed met emotionele mensen samenleven. Sterker nog,ze vullen elkaar aan en aspergers zijn zeer goed in staat om bepaalde zaken te leren. Als beide partijen maar respect voor elkaar hebben.
Zoals altijd met "karakters" heb je verschillende gradaties dus ik kan niet voor de topicstarter oordelen. Zie het maar zo, hij vult je in de ratio aan en jij vult hem in de emo aan.Het is alleen belangrijk dat er veel gecommuniceerd wordt om elkaars gedachtengang te begrijpen.
Persoonlijk geloof ik niet in toeval......er zal een reden zijn dat jullie bij elkaar zijn.
En om af te sluiten......mijn vriendin is heel gelukkig met haar asperger
Een asperger denkt op een andere manier, veel rationeler. Een asperger heeft ook moeite met praatjes die nergens over gaan,een asperger wil bijvoorbeeld graag specifieke onderwerpen. Nu is het helaas wel zo dat in het leven er héél veel gesprekken zijn die nergens over gaan. Maar what's the issue?
Je kan je afvragen welke mensen normaal en welke mensen niet normaal zijn. Aan iedereen mankeert wat. Alleen heeft niet iedereen er last van, wordt het gewoon niet herkend,of in de bepaalde sociale omgeving juist makkelijk geaccepteerd.
In de praktijk is het zo dat iemand niet normaal zou zijn als hij afwijkt van hoe de massa is.
Maar als je 10 "normale" mensen tussen 1000 "gekken" zet wie wijken er dan af.
Normaal bestaat gewoon niet. Mensen zijn allemaal verschillend en hebben allemaal hun eigenaardigheden.
Vergeet gewoon even dat label. Veel praten met je partner geeft je wijsheid.
Of moeten we iedere partner in de steek laten die iets mankeert, depressiviteit,bipolaire stoornissen, adhd enz enz.
Aspergers kunnen heel goed met emotionele mensen samenleven. Sterker nog,ze vullen elkaar aan en aspergers zijn zeer goed in staat om bepaalde zaken te leren. Als beide partijen maar respect voor elkaar hebben.
Zoals altijd met "karakters" heb je verschillende gradaties dus ik kan niet voor de topicstarter oordelen. Zie het maar zo, hij vult je in de ratio aan en jij vult hem in de emo aan.Het is alleen belangrijk dat er veel gecommuniceerd wordt om elkaars gedachtengang te begrijpen.
Persoonlijk geloof ik niet in toeval......er zal een reden zijn dat jullie bij elkaar zijn.
En om af te sluiten......mijn vriendin is heel gelukkig met haar asperger
zondag 17 januari 2010 om 21:46
[quote]darkman schreef op 17 januari 2010 @ 21:38:
Of moeten we iedere partner in de steek laten die iets mankeert, depressiviteit,bipolaire stoornissen, adhd enz enz.
En om af te sluiten......mijn vriendin is heel gelukkig met haar asperger
[/quote]
Ik heb twee relaties achter de rug waarbij mijn exen nogal wat beperkingen en problemen hadden van div. aard. Met als gevolg een ongelijkwaardige relatie waarin steeds minder ruimte was voor mij en de ex steeds meer aandacht opeiste. Ik wil dat niet meer.
Mijn ex vriend was doodongelukkig door zijn pdd nos. Maar dat bleek pas na een tijdje, want toen ik hem leerde kennen had hij blijkbaar een goede periode. Ik had hem nooit uit het dal kunnen krijgen denk ik.
Zelfs als je al jaren bij elkaar bent kan de situatie voor de partner te zwaar worden.
Of moeten we iedere partner in de steek laten die iets mankeert, depressiviteit,bipolaire stoornissen, adhd enz enz.
En om af te sluiten......mijn vriendin is heel gelukkig met haar asperger
[/quote]Ik heb twee relaties achter de rug waarbij mijn exen nogal wat beperkingen en problemen hadden van div. aard. Met als gevolg een ongelijkwaardige relatie waarin steeds minder ruimte was voor mij en de ex steeds meer aandacht opeiste. Ik wil dat niet meer.
Mijn ex vriend was doodongelukkig door zijn pdd nos. Maar dat bleek pas na een tijdje, want toen ik hem leerde kennen had hij blijkbaar een goede periode. Ik had hem nooit uit het dal kunnen krijgen denk ik.
Zelfs als je al jaren bij elkaar bent kan de situatie voor de partner te zwaar worden.
zondag 17 januari 2010 om 21:57
zondag 17 januari 2010 om 22:02
Dank voor jullie reacties. Ik weet nog niet hoe het gaat lopen, feit is dat we altijd tegen dezelfde problemen aanliepen in de relatie: onbegrip voor elkaars handelen, het niet snappen van emoties, moeite hebben met het bijna gedwongen moeten volgen van zijn 'pad'. Ik snap dat dat zaken zijn die blijven, maar kan moeilijk inschatten of het makkelijker wordt wanneer er wederzijds besef en hopelijk begrip is (komt).
Het wordt me vaak afgeraden door te gaan met hem, en ik snap dat het een moeilijke weg kan zijn, maar misschien komen we er makkelijk uit? De liefde is er wel en ook heel sterk. Ja behalve dan zijn onhebbelijke eigenschap het steeds uit te maken .
Dan voor de links iris, ga ik naar kijken!
Het wordt me vaak afgeraden door te gaan met hem, en ik snap dat het een moeilijke weg kan zijn, maar misschien komen we er makkelijk uit? De liefde is er wel en ook heel sterk. Ja behalve dan zijn onhebbelijke eigenschap het steeds uit te maken .
Dan voor de links iris, ga ik naar kijken!
zondag 17 januari 2010 om 22:29
zondag 17 januari 2010 om 22:35
Het moeilijkste lijkt mij wanneer hij (of zij) het niet erkent dit te hebben. Dat is een gevecht op zich, maar ook weer iets wat het syndroom met zich meebrengt. Je zou in een bepaalde richting hulp moeten gaan zoeken bij mensen die hetzelfde meemaken en een relatie tot stand (hebben) weten te houden.
zondag 17 januari 2010 om 22:41
quote:darkman schreef op 17 januari 2010 @ 21:38:
Het valt me op dat mensen anders gaan reageren als iemand gelabeld is.
Een asperger denkt op een andere manier, veel rationeler. Een asperger heeft ook moeite met praatjes die nergens over gaan,een asperger wil bijvoorbeeld graag specifieke onderwerpen. Nu is het helaas wel zo dat in het leven er héél veel gesprekken zijn die nergens over gaan. Maar what's the issue?
Je kan je afvragen welke mensen normaal en welke mensen niet normaal zijn. Aan iedereen mankeert wat. Alleen heeft niet iedereen er last van, wordt het gewoon niet herkend,of in de bepaalde sociale omgeving juist makkelijk geaccepteerd.
In de praktijk is het zo dat iemand niet normaal zou zijn als hij afwijkt van hoe de massa is.
Maar als je 10 "normale" mensen tussen 1000 "gekken" zet wie wijken er dan af.
Normaal bestaat gewoon niet. Mensen zijn allemaal verschillend en hebben allemaal hun eigenaardigheden.
Dat mensen allemaal verschillend zijn, daar heb je gelijk in. Ook met je stelling over 10 "normale mensen" tussen 1000 "gekken" ben ik het eens.
Grote punt is denk ik niet zozeer het labeltje, maar het feit dat de partner met het labeltje dermate anders is als TO dat er over en weer onbegrip en misverstanden ontstaan. De manier waarop de partner anders is dan TO is ook nog eens een manier die niet vaak voorkomt en daarom heeft TO in het normale maatschappelijk verkeer niet geleerd om te gaan met die vorm van "anders".
Er zijn ontelbaar veel vormen van "anders" en met de meesten kun je omgaan door je ervaringen met andere mensen. Dan blijft er nog een best wel grote groep van vormen van "anders" over waar je nog niet hebt geleerd hoe er mee om te gaan.
En net als er heel veel vormen van "anders" zijn, zijn er heel veel vormen om er mee om te gaan. Dan kun je zelf het wiel uit gaan vinden in een poging de manier te vinden om te gaan met de vorm van "anders" die jouw partner is, je kunt ook gebruik maken van het labeltje dat een aantal vormen van er mee omgaan al laat afvallen omdat dat vaak bij dat labeltje niet werkt.
Je kunt er inderdaad voor kiezen het labeltje van een partner te negeren, misschien wordt je hartstikke gelukkig samen en misschien moet je jaren zoeken naar een manier om met elkaar om te gaan waar jullie allebei gelukkig mee zijn. Ik zie het gebruik maken van het labeltje om constructief aan je relatie te werken niet als iets negatiefs ten opzichte van degene met het labeltje.
Het valt me op dat mensen anders gaan reageren als iemand gelabeld is.
Een asperger denkt op een andere manier, veel rationeler. Een asperger heeft ook moeite met praatjes die nergens over gaan,een asperger wil bijvoorbeeld graag specifieke onderwerpen. Nu is het helaas wel zo dat in het leven er héél veel gesprekken zijn die nergens over gaan. Maar what's the issue?
Je kan je afvragen welke mensen normaal en welke mensen niet normaal zijn. Aan iedereen mankeert wat. Alleen heeft niet iedereen er last van, wordt het gewoon niet herkend,of in de bepaalde sociale omgeving juist makkelijk geaccepteerd.
In de praktijk is het zo dat iemand niet normaal zou zijn als hij afwijkt van hoe de massa is.
Maar als je 10 "normale" mensen tussen 1000 "gekken" zet wie wijken er dan af.
Normaal bestaat gewoon niet. Mensen zijn allemaal verschillend en hebben allemaal hun eigenaardigheden.
Dat mensen allemaal verschillend zijn, daar heb je gelijk in. Ook met je stelling over 10 "normale mensen" tussen 1000 "gekken" ben ik het eens.
Grote punt is denk ik niet zozeer het labeltje, maar het feit dat de partner met het labeltje dermate anders is als TO dat er over en weer onbegrip en misverstanden ontstaan. De manier waarop de partner anders is dan TO is ook nog eens een manier die niet vaak voorkomt en daarom heeft TO in het normale maatschappelijk verkeer niet geleerd om te gaan met die vorm van "anders".
Er zijn ontelbaar veel vormen van "anders" en met de meesten kun je omgaan door je ervaringen met andere mensen. Dan blijft er nog een best wel grote groep van vormen van "anders" over waar je nog niet hebt geleerd hoe er mee om te gaan.
En net als er heel veel vormen van "anders" zijn, zijn er heel veel vormen om er mee om te gaan. Dan kun je zelf het wiel uit gaan vinden in een poging de manier te vinden om te gaan met de vorm van "anders" die jouw partner is, je kunt ook gebruik maken van het labeltje dat een aantal vormen van er mee omgaan al laat afvallen omdat dat vaak bij dat labeltje niet werkt.
Je kunt er inderdaad voor kiezen het labeltje van een partner te negeren, misschien wordt je hartstikke gelukkig samen en misschien moet je jaren zoeken naar een manier om met elkaar om te gaan waar jullie allebei gelukkig mee zijn. Ik zie het gebruik maken van het labeltje om constructief aan je relatie te werken niet als iets negatiefs ten opzichte van degene met het labeltje.
Iets anders