Relaties
alle pijlers
Twee liefdes..... deel 2
maandag 11 januari 2010 om 19:12
De prijs voor de eerste moraalriddergillert gaat deze keer naar Antilliaantje!
Welgemeend gefeliciteerd. Fantastisch hoor, hoe kom je er op, zo origineel. Wist je nou echt niks anders te zeggen?
Dus van echte liehiehiehiefde word men ook nog eens saai, voorspelbaar, afgestompt. Je mot het er maar voor over hebben, voor echte liehiehiefde.
Welgemeend gefeliciteerd. Fantastisch hoor, hoe kom je er op, zo origineel. Wist je nou echt niks anders te zeggen?
Dus van echte liehiehiehiefde word men ook nog eens saai, voorspelbaar, afgestompt. Je mot het er maar voor over hebben, voor echte liehiehiefde.
maandag 11 januari 2010 om 23:00
Voor leef je passie,meid lees het stukje van Bosz goed door!
Zet het hele boeltje stil met al je wilskracht en ga goed nadenken hoe en wat je nou precies wilt.
Zoals het je nu vergaat is niet te doen,ik heb al een zwaar hoofd van die ene enkele keer dat ik mijn nr2 zie.(begrijp me niet verkeerd..als ik bij hem ben ben ik in de wolken maar ondanks dat kost het me bergen energie)
Geukkig slokt het me niet helemaal op,ik wil genieten van mijn kinderen en van de rest wat deze wereld te bieden heeft.
Ik weet ook dat ik keuzes moet gaan maken.
Ik heb al eerder gezegd Twee liefdes dat kan ik niet!
Zet het hele boeltje stil met al je wilskracht en ga goed nadenken hoe en wat je nou precies wilt.
Zoals het je nu vergaat is niet te doen,ik heb al een zwaar hoofd van die ene enkele keer dat ik mijn nr2 zie.(begrijp me niet verkeerd..als ik bij hem ben ben ik in de wolken maar ondanks dat kost het me bergen energie)
Geukkig slokt het me niet helemaal op,ik wil genieten van mijn kinderen en van de rest wat deze wereld te bieden heeft.
Ik weet ook dat ik keuzes moet gaan maken.
Ik heb al eerder gezegd Twee liefdes dat kan ik niet!
dinsdag 19 januari 2010 om 11:02
Ook ik kom maar weer eens langs om een bericht te posten, al lees ik vaak genoeg mee.
Aan alle moraalridders:
Verliefd worden is geen keuze, maar wat je er vervolgens mee doet wel!!
Nu is het overgrote deel van de meiden/vrouwen de fout in gegaan om aan die verliefdheid toe te geven(ook ik ja), waardoor er een grote kans is dat zij verschilllende levens op hun kop zetten/voor veel ellende, narigheid en verdriet zorgen & (waar sommige wel heel ver in denken) verhoging v belastingen vanwege subsidie e.d.
Ook ik heb altijd gedacht dat mensen die vreemdgaan geen gevoel hebben, egoistisch zijn en niet nadenken over alle gevolgen. Ik vind het dan ook niet raar dat jullie op dit forum jullie mening geven.
Dat ik nu ook in een situatie terecht ben gekomen waarin ik verliefd ben geworden op een ander en vervolgens mijn egoistische verlangens om bij hem te zijn niet kon bedwingen, betekent echt niet dat ik trots ben op mezelf/ mezelf zielig vind en niet aan de anderen denk die ik hier heel veel pijn mee doe.
Sterker nog mn schuldgevoel is toren hoog, walg geregeld van mezelf en vraag me af hoe ik dit ooit heb kunnen doen.
Maar als je verliefd bent zitten je gevoelens en je verstand niet altijd op een lijn, makkelijk om dan te zeggen je moet je verzetten en je verlangens bedwingen. Nou zo werkt het jammer genoeg niet. Zelf niet gehad dat je smoorverliefd was en het enige wat je wilde was bij hem/haar zijn.
Kort door de bocht hebben wij allemaal 2 keuzes, of bij onze huidige partner blijven en daar ook voor vechten of bij hem weg gaan en zien hoe het leven verder gaat lopen.
Zo makkelijk als deze keuzes bedacht worden, zo gemakkelijk kunnen ze niet genomen worden. Waarom niet? Word voor keuze 1 gegaan, dan moet die verliefdheid uitgezet worden zodat gevoelens en verstand weer op 1 lijn komen en zoals ik al eerder zei: Verliefdheid is geen keus. Word voor keuze 2 gegaan dan ben je wel eerlijk, maar weet je dat je mensen/kinderen heel erg pijn gaat doen.
Ik vraag echt niet jullie begrip voor ons hier op dit forum, ik kan zelfs begrijpen dat jullie ons een stelletje egoistische trutten vinden.
Daarom bied ik bij deze mijn excuses aan voor het feit dat ik verliefd ben geworden op een ander en jullie opzadel met het gevoel dat jullie mij moeten aanspreken op mijn zonde en onverantwoordelijke gedrag. Het zal voor jullie ook niet makkelijk zijn om jullie kostbare tijd op dit forum te benutten.
Aan alle moraalridders:
Verliefd worden is geen keuze, maar wat je er vervolgens mee doet wel!!
Nu is het overgrote deel van de meiden/vrouwen de fout in gegaan om aan die verliefdheid toe te geven(ook ik ja), waardoor er een grote kans is dat zij verschilllende levens op hun kop zetten/voor veel ellende, narigheid en verdriet zorgen & (waar sommige wel heel ver in denken) verhoging v belastingen vanwege subsidie e.d.
Ook ik heb altijd gedacht dat mensen die vreemdgaan geen gevoel hebben, egoistisch zijn en niet nadenken over alle gevolgen. Ik vind het dan ook niet raar dat jullie op dit forum jullie mening geven.
Dat ik nu ook in een situatie terecht ben gekomen waarin ik verliefd ben geworden op een ander en vervolgens mijn egoistische verlangens om bij hem te zijn niet kon bedwingen, betekent echt niet dat ik trots ben op mezelf/ mezelf zielig vind en niet aan de anderen denk die ik hier heel veel pijn mee doe.
Sterker nog mn schuldgevoel is toren hoog, walg geregeld van mezelf en vraag me af hoe ik dit ooit heb kunnen doen.
Maar als je verliefd bent zitten je gevoelens en je verstand niet altijd op een lijn, makkelijk om dan te zeggen je moet je verzetten en je verlangens bedwingen. Nou zo werkt het jammer genoeg niet. Zelf niet gehad dat je smoorverliefd was en het enige wat je wilde was bij hem/haar zijn.
Kort door de bocht hebben wij allemaal 2 keuzes, of bij onze huidige partner blijven en daar ook voor vechten of bij hem weg gaan en zien hoe het leven verder gaat lopen.
Zo makkelijk als deze keuzes bedacht worden, zo gemakkelijk kunnen ze niet genomen worden. Waarom niet? Word voor keuze 1 gegaan, dan moet die verliefdheid uitgezet worden zodat gevoelens en verstand weer op 1 lijn komen en zoals ik al eerder zei: Verliefdheid is geen keus. Word voor keuze 2 gegaan dan ben je wel eerlijk, maar weet je dat je mensen/kinderen heel erg pijn gaat doen.
Ik vraag echt niet jullie begrip voor ons hier op dit forum, ik kan zelfs begrijpen dat jullie ons een stelletje egoistische trutten vinden.
Daarom bied ik bij deze mijn excuses aan voor het feit dat ik verliefd ben geworden op een ander en jullie opzadel met het gevoel dat jullie mij moeten aanspreken op mijn zonde en onverantwoordelijke gedrag. Het zal voor jullie ook niet makkelijk zijn om jullie kostbare tijd op dit forum te benutten.
dinsdag 19 januari 2010 om 15:48
lees al een hele tijd mee over dit onderwerp.
Zelf zit ik ook in zo een situatie van getrouwd, kinderen en verliefd op een ander.
Voel me erg schuldig naar mijn nr 1 maar die gevoelens voor nr 2 zijn zo heerlijk, zweven op een roze wolk lijkt het wel. Die vlinders etc......En nu het niet zo lekker loopt met nr1 komen deze gevoelens weer boven.
Nr 2 is al jaren in mijn hoofd. Of het wederzijds is.......wie weet.
Maar wil het aan de andere kant niet weten, daar ik hoop stevig genoeg in mijn schoenen kan staan om niet vr......... tegaan.
Dit wil ik mijn man niet aandoen.
Maar nr 2 maakt gevoelens in mij wakker die heb ik nog nooit gevoeld. Alleen al de gesprekken die we hebben vind ik heerlijk.
Misschien wel verliefd op het idee om verliefd te zijn. Weten hoe het ook alweer voelde.............
Zelf zit ik ook in zo een situatie van getrouwd, kinderen en verliefd op een ander.
Voel me erg schuldig naar mijn nr 1 maar die gevoelens voor nr 2 zijn zo heerlijk, zweven op een roze wolk lijkt het wel. Die vlinders etc......En nu het niet zo lekker loopt met nr1 komen deze gevoelens weer boven.
Nr 2 is al jaren in mijn hoofd. Of het wederzijds is.......wie weet.
Maar wil het aan de andere kant niet weten, daar ik hoop stevig genoeg in mijn schoenen kan staan om niet vr......... tegaan.
Dit wil ik mijn man niet aandoen.
Maar nr 2 maakt gevoelens in mij wakker die heb ik nog nooit gevoeld. Alleen al de gesprekken die we hebben vind ik heerlijk.
Misschien wel verliefd op het idee om verliefd te zijn. Weten hoe het ook alweer voelde.............
woensdag 20 januari 2010 om 10:33
Hoi Olga,
Het is hier momenteel erg rustig..misschien een winterstop?
Of iedereen is wakker geschud door de bezoekjes van de moraalridders?
UIt jou verhaal begrijp ik dat je nog niet net dat ene stapje te ver bent geaan met je nr 2?
Weet dat als je dat doet de weg terug vreselijk moeilijk is,je komt in een soort van achtbaan terecht met allemaal gevoelens die je alle kanten op slingeren,je hoofd kan aan niks anders meer denken.
Ik hoop dat het je lukt om inderdaad sterk in je schoenen te staan en de verleiding te weer staan.
Sterkte meid!!!
Het is hier momenteel erg rustig..misschien een winterstop?
Of iedereen is wakker geschud door de bezoekjes van de moraalridders?
UIt jou verhaal begrijp ik dat je nog niet net dat ene stapje te ver bent geaan met je nr 2?
Weet dat als je dat doet de weg terug vreselijk moeilijk is,je komt in een soort van achtbaan terecht met allemaal gevoelens die je alle kanten op slingeren,je hoofd kan aan niks anders meer denken.
Ik hoop dat het je lukt om inderdaad sterk in je schoenen te staan en de verleiding te weer staan.
Sterkte meid!!!
woensdag 20 januari 2010 om 16:18
Klopt dat ene stapje heb ik niet gezet.
Hoop ook dat ik sterk genoeg blijf.
Wat betreft die achtbaan, soms heb ik het gevoel dat ik in een achtbaan van gevoelens zit. (Wil die andere achtbaan ook niet meemaken.)Dan ben ik helemaal vol van nr 2 en dan besef ik dat ik het toch goed heb bij nr1.
Tja zo gaat het al heel lang,en het zal toch ooit eens slijten hoop ik dan maar.
Hoe je hier mee om moet gaan, ik weet het niet meer wat ik moet doen. Nr2 niet meer zien is geen optie daar ik hem vaker zal zien.(werk.) Met nr1 praten hierover ook niet, sta niet in voor wat hij zou doen.
Dus we blijven stevig in de schoenen staan en zoeken ook niets op.
Verliefd op het idee om verliefd te zijn. Weten hoe het ook alweer voelt. Jammer dat het alleen niet bij nr1 is.
Ben blij dat ik het eens van me kan afschrijven.
Hoop ook dat ik sterk genoeg blijf.
Wat betreft die achtbaan, soms heb ik het gevoel dat ik in een achtbaan van gevoelens zit. (Wil die andere achtbaan ook niet meemaken.)Dan ben ik helemaal vol van nr 2 en dan besef ik dat ik het toch goed heb bij nr1.
Tja zo gaat het al heel lang,en het zal toch ooit eens slijten hoop ik dan maar.
Hoe je hier mee om moet gaan, ik weet het niet meer wat ik moet doen. Nr2 niet meer zien is geen optie daar ik hem vaker zal zien.(werk.) Met nr1 praten hierover ook niet, sta niet in voor wat hij zou doen.
Dus we blijven stevig in de schoenen staan en zoeken ook niets op.
Verliefd op het idee om verliefd te zijn. Weten hoe het ook alweer voelt. Jammer dat het alleen niet bij nr1 is.
Ben blij dat ik het eens van me kan afschrijven.
woensdag 20 januari 2010 om 20:47
Welkom Olga. Het is hier inderdaad een beetje stil. Weet je, op een gegeven moment heb je er alles ook wel over gezegd misschien. De achtbaan herkennen we allemaal, helaas. (Of gelukkig.)
Het hebben van een nr2 is niet altijd makkelijk. Het vinden van het evenwicht tussen nr. 1 en nr. 2 ook niet. Iedereen heeft haar eigen redenen om er toch aan te beginnen.
Zo af en toe roept een bedrogen vrouw iets, of een bozige man. Soms hebben ze gelijk. Soms ook niet, of willen wij het niet horen, of kunnen wij er niets mee.
Net als Katara hoop ik dat je de verleiding kan weerstaan. Ik zou proberen om in ieder geval de kat niet op het spek te binden. Sterkte!
Het hebben van een nr2 is niet altijd makkelijk. Het vinden van het evenwicht tussen nr. 1 en nr. 2 ook niet. Iedereen heeft haar eigen redenen om er toch aan te beginnen.
Zo af en toe roept een bedrogen vrouw iets, of een bozige man. Soms hebben ze gelijk. Soms ook niet, of willen wij het niet horen, of kunnen wij er niets mee.
Net als Katara hoop ik dat je de verleiding kan weerstaan. Ik zou proberen om in ieder geval de kat niet op het spek te binden. Sterkte!
vrijdag 22 januari 2010 om 16:37
Die achtbaan houd je wel bezig, voor mij helpt het wel dat ik erover kan praten en dat ik echt niet de enige ben.
Mijn nr 2 maakt gevoelens in mij wakker die ik nog nooit gevoeld heb. Waarom voel ik dit niet voor mijn nr1? Zo heb ik me ook niet gevoeld toen ik verliefd werd op hem.
herkent dit iemand, dat je bij nr2 je heel anders voelt?
Mijn nr 2 maakt gevoelens in mij wakker die ik nog nooit gevoeld heb. Waarom voel ik dit niet voor mijn nr1? Zo heb ik me ook niet gevoeld toen ik verliefd werd op hem.
herkent dit iemand, dat je bij nr2 je heel anders voelt?
zaterdag 23 januari 2010 om 09:39
Olga, natuurlijk voel je voor nr 2 andere dingen dan voor nr 1. Je bent nu ook ouder, wijzer en ervarener dan toen je je nr 1 ontmoette. Daarbij zie je van je nr 2 niet de negatieve aspecten, omdat je hem gewoon niet goed genoeg kent. Je leven met iemand delen is nogal iets anders dan hem 'ernaast' hebben.
Ik heb altijd gedacht dat het best kon, twee liefdes. Zoals ik het nu zie heeft het me erg veel energie gekost die ik ook in leukere dingen had kunnen steken. Ik heb me ooit met veel moeite los gescheurd van mijn nr 2. Helaas was ik zo stom om hem weer toe te laten, met als gevolg dat ik terug was bij af.
Het voelde zo goed en zo fijn. Ik wilde hem nooit meer los laten.
Ik kan je alleen maar adviseren om er niet aan te beginnen. Doe het niet. Zoek de verbinding met je eigen man.
Vanaf de aller onderste lus van de achtbaan wens ik je daarbij veel sterkte.
Ik heb altijd gedacht dat het best kon, twee liefdes. Zoals ik het nu zie heeft het me erg veel energie gekost die ik ook in leukere dingen had kunnen steken. Ik heb me ooit met veel moeite los gescheurd van mijn nr 2. Helaas was ik zo stom om hem weer toe te laten, met als gevolg dat ik terug was bij af.
Het voelde zo goed en zo fijn. Ik wilde hem nooit meer los laten.
Ik kan je alleen maar adviseren om er niet aan te beginnen. Doe het niet. Zoek de verbinding met je eigen man.
Vanaf de aller onderste lus van de achtbaan wens ik je daarbij veel sterkte.
zaterdag 23 januari 2010 om 14:44
Hoi ladies,
Ik zocht eigenlijk naar het minaressentopic, maar dat bestaat niet meer ? Ik wilde eigenlijk mijn verhaal even kwijt en misschien wat tips van jullie horen vanuit jullie ervaring. Ik ben zelf vrijgezel maar heb 2,5 jaar een relatie met een bezette man. We zien of spreken elkaar regelmatig en mailen of smsen bijna dagelijks. Hij is naast mijn minnaar ook mijn allerbeste vriend. Ik kan alles bij hem kwijt, hij is er voor mij, steunt mij in alles en ik ben er ook voor hem. En ik dacht, het is leuk, de intimiteit, zolang ik vrijgezel ben. Zodra ik iemand ontmoet en een relatie krijg dan stop ik met hem, want ik ben monogaam. Hij heeft altijd aangegeven niet weg te gaan bij zijn vriendin omdat ze jonge kinderen hebben en zij een buitenlandse is. Nu is zijn relatie steeds slechter geworden, sinds een paar maanden praat hij daar ook over met mij en staat zelfs op knappen. Waar hij dan bang voor was, gaat dan toch gebeuren. Zijn kinderen vertrekken met de moeder naar dat andere land (wel in Europa). Vorige week heeft hij de knuppel in hoenderhok gegooid en nu zijn ze aan het praten. Ik vind het ontzettend moeilijk, want het gevoel dat hij straks wel voor mij kan gaan en een nieuw leven kan opbouwen stemt mij hoopgevend, anderszijds ben ik ook bang voor het verdriet als blijkt dat ze het toch nog weer gaan proberen samen. Ook wil ik er nu nog steeds voor hem zijn, hem steunen hiermee, maar zit ik ook met mijn eigen (angst) gevoelens. Echt een lastige situatie. Is afstand nemen het beste ? Ik wil anderszijds het lijntje met hem ook niet laten knappen, maar hier relaxt mee omgaan is echt moeilijk.....hebben jullie advies voor mij ?
Ik zocht eigenlijk naar het minaressentopic, maar dat bestaat niet meer ? Ik wilde eigenlijk mijn verhaal even kwijt en misschien wat tips van jullie horen vanuit jullie ervaring. Ik ben zelf vrijgezel maar heb 2,5 jaar een relatie met een bezette man. We zien of spreken elkaar regelmatig en mailen of smsen bijna dagelijks. Hij is naast mijn minnaar ook mijn allerbeste vriend. Ik kan alles bij hem kwijt, hij is er voor mij, steunt mij in alles en ik ben er ook voor hem. En ik dacht, het is leuk, de intimiteit, zolang ik vrijgezel ben. Zodra ik iemand ontmoet en een relatie krijg dan stop ik met hem, want ik ben monogaam. Hij heeft altijd aangegeven niet weg te gaan bij zijn vriendin omdat ze jonge kinderen hebben en zij een buitenlandse is. Nu is zijn relatie steeds slechter geworden, sinds een paar maanden praat hij daar ook over met mij en staat zelfs op knappen. Waar hij dan bang voor was, gaat dan toch gebeuren. Zijn kinderen vertrekken met de moeder naar dat andere land (wel in Europa). Vorige week heeft hij de knuppel in hoenderhok gegooid en nu zijn ze aan het praten. Ik vind het ontzettend moeilijk, want het gevoel dat hij straks wel voor mij kan gaan en een nieuw leven kan opbouwen stemt mij hoopgevend, anderszijds ben ik ook bang voor het verdriet als blijkt dat ze het toch nog weer gaan proberen samen. Ook wil ik er nu nog steeds voor hem zijn, hem steunen hiermee, maar zit ik ook met mijn eigen (angst) gevoelens. Echt een lastige situatie. Is afstand nemen het beste ? Ik wil anderszijds het lijntje met hem ook niet laten knappen, maar hier relaxt mee omgaan is echt moeilijk.....hebben jullie advies voor mij ?
zondag 24 januari 2010 om 15:19
Ik heb hier al vaak gepost, mijn manier van verwerken.
Ik bescherm mezelf door hier niet te vaak te lezen en te schrijven omdat het veel bij mij losmaakt, maar soms kan ik het niet laten.
4,5 jaar geleden heb ik toegegeven aan mijn verliefdheid, ik heb ook alles meegemaakt, van het euforische gevoel dat verliefdheid bij je losmaakt, tot die enorme achtbaan, en ook tot de diepe ondergang.
Er is veel stuk gemaakt, vriendschappen, wederzijds vertrouwen en een hele flinke deuk in ons huwelijk.
Ik heb voor mijn man gekozen, na een lange innerlijke strijd.
Ik sta achter mijn keuze, ik houd van mijn man, ik wil voor mijn kinderen het allerbeste en het gaat goed.
Mijn man en ik horen bij elkaar, ik ken hem vanaf mijn 16e, we zijn inmiddels weer een goed en hecht team, er is genoeg houden van.
Ik heb er hard voor geknokt, en nog knok ik.
Maar ondanks alles zijn na 4,5 jaar mijn gevoelens voor mijn nr 2 nog steeds erg aanwezig.
Ik mis hem.
Ik had gedacht dat dit wel zou slijten, maar niets is minder waar.
Ik krijg hem niet uit mijn gedachten, en dat is een hele worsteling elke dag weer opnieuw.
Daar voel ik me heel schuldig over naar mijn man toe.
Mijn liefde voor nr 2 is anders, nr 1 en nr 2 zijn ook zo anders.
Ik besef me heel goed dat de tijd waarin ik heb toegegeven aan deze (al lang sluimerende gevoelens), heel erg te maken heeft met die fase in mijn leven.
Maar het verward me nog steeds tot op de dag van vandaag dat ik zulke diepe gevoelens voor iemand naast mijn man koester.
Het zijn andere gevoelens dan die voor mijn man en daar kom ik niet klaar mee voor mezelf.
Ik heb de liefde op een andere manier ervaren en dat krijg ik niet uit mijn gedachten, uit mijn hart.
Als ik sterk ben prijs ik mij gelukkig dat ik het heb mogen ervaren, en zie ik het als een zeer waardevolle herinnering maar meestal voel ik toch het gemis, de verwarring in mijn gevoel.Het verlangen om weer even bij hem te kunnen zijn.
Twee liefdes maakt mijn leven ingewikkeld, ik kom er hoe dan ook nooit los van.Verstandelijk schakel je iets uit, maar gevoelsmatig blijft die liefde er voor altijd.
Hoezeer ik ook blij ben met mijn huwelijk, die liefde voor mijn nr 2 volgt mij als een schaduw.
Iedereen veel sterkte in de strijd rondom die gevoelens.
(Moraalridders, de beste stuurlui staan aan wal.
Goed dat jullie ons willen wakker schudden, willen laten inzien hoe fout alles is.
Prijs jezelf gelukkig dat jullie zo sterk zijn dat jullie dit nooit zouden doen, dat jullie zo eerlijk en oprecht zijn. Toch een goed gevoel dat jullie je zo nuttig maken in deze maatschappij,door ons de les te lezen, toch? )
Ik bescherm mezelf door hier niet te vaak te lezen en te schrijven omdat het veel bij mij losmaakt, maar soms kan ik het niet laten.
4,5 jaar geleden heb ik toegegeven aan mijn verliefdheid, ik heb ook alles meegemaakt, van het euforische gevoel dat verliefdheid bij je losmaakt, tot die enorme achtbaan, en ook tot de diepe ondergang.
Er is veel stuk gemaakt, vriendschappen, wederzijds vertrouwen en een hele flinke deuk in ons huwelijk.
Ik heb voor mijn man gekozen, na een lange innerlijke strijd.
Ik sta achter mijn keuze, ik houd van mijn man, ik wil voor mijn kinderen het allerbeste en het gaat goed.
Mijn man en ik horen bij elkaar, ik ken hem vanaf mijn 16e, we zijn inmiddels weer een goed en hecht team, er is genoeg houden van.
Ik heb er hard voor geknokt, en nog knok ik.
Maar ondanks alles zijn na 4,5 jaar mijn gevoelens voor mijn nr 2 nog steeds erg aanwezig.
Ik mis hem.
Ik had gedacht dat dit wel zou slijten, maar niets is minder waar.
Ik krijg hem niet uit mijn gedachten, en dat is een hele worsteling elke dag weer opnieuw.
Daar voel ik me heel schuldig over naar mijn man toe.
Mijn liefde voor nr 2 is anders, nr 1 en nr 2 zijn ook zo anders.
Ik besef me heel goed dat de tijd waarin ik heb toegegeven aan deze (al lang sluimerende gevoelens), heel erg te maken heeft met die fase in mijn leven.
Maar het verward me nog steeds tot op de dag van vandaag dat ik zulke diepe gevoelens voor iemand naast mijn man koester.
Het zijn andere gevoelens dan die voor mijn man en daar kom ik niet klaar mee voor mezelf.
Ik heb de liefde op een andere manier ervaren en dat krijg ik niet uit mijn gedachten, uit mijn hart.
Als ik sterk ben prijs ik mij gelukkig dat ik het heb mogen ervaren, en zie ik het als een zeer waardevolle herinnering maar meestal voel ik toch het gemis, de verwarring in mijn gevoel.Het verlangen om weer even bij hem te kunnen zijn.
Twee liefdes maakt mijn leven ingewikkeld, ik kom er hoe dan ook nooit los van.Verstandelijk schakel je iets uit, maar gevoelsmatig blijft die liefde er voor altijd.
Hoezeer ik ook blij ben met mijn huwelijk, die liefde voor mijn nr 2 volgt mij als een schaduw.
Iedereen veel sterkte in de strijd rondom die gevoelens.
(Moraalridders, de beste stuurlui staan aan wal.
Goed dat jullie ons willen wakker schudden, willen laten inzien hoe fout alles is.
Prijs jezelf gelukkig dat jullie zo sterk zijn dat jullie dit nooit zouden doen, dat jullie zo eerlijk en oprecht zijn. Toch een goed gevoel dat jullie je zo nuttig maken in deze maatschappij,door ons de les te lezen, toch? )
zondag 24 januari 2010 om 15:53
Hallo, ik ben niet helemaal nieuw hier. Ik heb in een ver verleden wel eens geschreven. Nu ben ik als sinds een maand of 8 minnares af, door eigen keuze. Na 3 jaar. Zocht hier naar antwoorden. Ex minnaar zoekt nog steeds kontakt, soms veel, soms weinig. Dat verbaasd me eigenlijk zeer. Het is toch heel duidelijk. En het kontakt is dan ook eenzijdig. Wat me ook een beetje verbaasde was te lezen dat de vrouwen van.... ook schrijft hier en leest. Dat is nog niet zo gek, maar wel dat ze dan reageren, boos en niet echt netjes. De berichten hier zijn toch niet echt een verrassing, denk ik zo.
Maar misschien dat een van de vrouwen van... wel een antwoord heeft. Waarom kan die man niet gewoon stoppen met kontakt zoeken en zich concentreren op zijn relatie? Dat was toch wat hij wilde? Na een 3 jaar durende relatie ernaast te hebben, kon en wilde hij nog steeds niet kiezen. Ik wel! Einde, dag, en een prettig leven. Heel kort. Ondertussen ben ik gewoon door gegaan met leven en heb een hele fijne relatie, met een vrije man. De ex minnaar is blijkbaar ergens blijven hangen. Dat spreekt dan ook meteen tegen dat wij alleen het (ver)leidende deel zijn in een verborgen relatie. Het is niet mogelijk om alleen erin te zitten namelijk. En eruit stappen kan blijkbaar ook niet alleen. Omdat de gebonden man dat niet zo zitten. En toch moet dat wel vind ik. Iemand dit al ooit aan de hand gehad? Ik heb in een alles zeggend berichtje aangegeven dat ik hem echt helemaal niet meer zie zitten, en dat hij van mij gerust bij zijn vrouw mag en kan blijven. Ook dat ik heb ingezien dat hij eigenlijk helemaal niet de man was/is die ik wilde. Dat er werkelijk niets over is van eerdere gevoelens.Dat er een nieuwe partner in mijn leven is en dat ik eigenlijk niet meer aan hem denk. Alleen als er weer eens post komt. Ik weiger om mijn adressen voor hem te wijzigen. Heb het wel in ongewenst gezet. Maar dan vind hij wel een ander manier om iets te laten weten. Niet zo vaak hoor, eens in de maand of zo. Ik weet niet of zijn partner op de hoogte is ondertussen. Het is altijd een heel goed verborgen geheim gebleven. En daar ben ik blij mee. Zijn partner erover inlichten vind ik wel heel erg kort door de bocht. Wat zou dat opleveren? Een hoop gedonder. Mijn relatie is overigens wel op de hoogte van die relatie. Ik heb al gezocht op openbare forums, maar dit is een niet zo vaak voorkomend gebeuren?? Weet het niet, of wordt er gewoon niet over geschreven. Einde is einde. Ik hoop toch op een enkel bericht, hoe dit echt te stoppen, of gewoon een lange adem hebben? groet, thelma.
Maar misschien dat een van de vrouwen van... wel een antwoord heeft. Waarom kan die man niet gewoon stoppen met kontakt zoeken en zich concentreren op zijn relatie? Dat was toch wat hij wilde? Na een 3 jaar durende relatie ernaast te hebben, kon en wilde hij nog steeds niet kiezen. Ik wel! Einde, dag, en een prettig leven. Heel kort. Ondertussen ben ik gewoon door gegaan met leven en heb een hele fijne relatie, met een vrije man. De ex minnaar is blijkbaar ergens blijven hangen. Dat spreekt dan ook meteen tegen dat wij alleen het (ver)leidende deel zijn in een verborgen relatie. Het is niet mogelijk om alleen erin te zitten namelijk. En eruit stappen kan blijkbaar ook niet alleen. Omdat de gebonden man dat niet zo zitten. En toch moet dat wel vind ik. Iemand dit al ooit aan de hand gehad? Ik heb in een alles zeggend berichtje aangegeven dat ik hem echt helemaal niet meer zie zitten, en dat hij van mij gerust bij zijn vrouw mag en kan blijven. Ook dat ik heb ingezien dat hij eigenlijk helemaal niet de man was/is die ik wilde. Dat er werkelijk niets over is van eerdere gevoelens.Dat er een nieuwe partner in mijn leven is en dat ik eigenlijk niet meer aan hem denk. Alleen als er weer eens post komt. Ik weiger om mijn adressen voor hem te wijzigen. Heb het wel in ongewenst gezet. Maar dan vind hij wel een ander manier om iets te laten weten. Niet zo vaak hoor, eens in de maand of zo. Ik weet niet of zijn partner op de hoogte is ondertussen. Het is altijd een heel goed verborgen geheim gebleven. En daar ben ik blij mee. Zijn partner erover inlichten vind ik wel heel erg kort door de bocht. Wat zou dat opleveren? Een hoop gedonder. Mijn relatie is overigens wel op de hoogte van die relatie. Ik heb al gezocht op openbare forums, maar dit is een niet zo vaak voorkomend gebeuren?? Weet het niet, of wordt er gewoon niet over geschreven. Einde is einde. Ik hoop toch op een enkel bericht, hoe dit echt te stoppen, of gewoon een lange adem hebben? groet, thelma.
wie nooit dwaalt, zal nooit verstandig worden.
zondag 24 januari 2010 om 16:07
Dat is ook wat mij zo bezig houdt, ik kan nr 2 niet uit mijn hoofd krijgen. Dit speelt al zo lang, en ik heb van alles geprobeerd.
Ontlopen, met nr 1 me bezig houden noem maar op, dit werkt voor een paar dagen en dan..........
Gelukkig weten mijn nr 1 en nr 2 niet hoe ik me voel. Met nr 1 gaat het na een lange en moeilijke tijd nu weer goed, maar nr 2 spookt nog altijd door mijn hoofd. En hier voel ik me wel schuldig om.
Het zijn 2 zo verschillende mannen, als ik naar mijn eigen gevoel en hoe ik in het leven sta kijk, dan heb ik met nr 1 eigenlijk weinig. We zijn heel erg verschillend en toch....... Met nr 2 zit ik echt op de zelfde golflengte, daarom klikt het ook zo goed.Misschien toch maar eens ander werk zoeken.
Gelukkig blijf ik met 2 benen op de grond, en ga niet dat ene stapje te ver.
En mijn kinderen wil ik niet de ellende van een scheiding laten meemaken. weet hoe dat voelt.
Ontlopen, met nr 1 me bezig houden noem maar op, dit werkt voor een paar dagen en dan..........
Gelukkig weten mijn nr 1 en nr 2 niet hoe ik me voel. Met nr 1 gaat het na een lange en moeilijke tijd nu weer goed, maar nr 2 spookt nog altijd door mijn hoofd. En hier voel ik me wel schuldig om.
Het zijn 2 zo verschillende mannen, als ik naar mijn eigen gevoel en hoe ik in het leven sta kijk, dan heb ik met nr 1 eigenlijk weinig. We zijn heel erg verschillend en toch....... Met nr 2 zit ik echt op de zelfde golflengte, daarom klikt het ook zo goed.Misschien toch maar eens ander werk zoeken.
Gelukkig blijf ik met 2 benen op de grond, en ga niet dat ene stapje te ver.
En mijn kinderen wil ik niet de ellende van een scheiding laten meemaken. weet hoe dat voelt.
zondag 24 januari 2010 om 16:19
sorry, ik reageerde op marla.
Voor Thelma. Ik denk dat het volhouden is. Eens zal hij het wel snappen dat je niets meer wilt. Gewoon nergens op reageren.
En gelukkig zijn met je nieuwe partner.
Voor Marla. Meid je omschrijft precies zo hoe ook ik me voel.
Gelukkig ben ik niet de enige met deze gevoelens.
Ben jij wel dat ene stapje te ver geweest met je nr2? Dit haal ik niet uit je verhaal.
Voor Thelma. Ik denk dat het volhouden is. Eens zal hij het wel snappen dat je niets meer wilt. Gewoon nergens op reageren.
En gelukkig zijn met je nieuwe partner.
Voor Marla. Meid je omschrijft precies zo hoe ook ik me voel.
Gelukkig ben ik niet de enige met deze gevoelens.
Ben jij wel dat ene stapje te ver geweest met je nr2? Dit haal ik niet uit je verhaal.
dinsdag 26 januari 2010 om 14:26
quote:marla schreef op 24 januari 2010 @ 15:19:
Ik mis hem.
Ik had gedacht dat dit wel zou slijten, maar niets is minder waar.
Ik krijg hem niet uit mijn gedachten, en dat is een hele worsteling elke dag weer opnieuw.
Daar voel ik me heel schuldig over naar mijn man toe.
Weet je man dat je nog steeds verliefd bent op nr.2? Ben je eerlijk tegen je man over je gevoelens? Dat je elke dag worstelt met deze gevoelens?
Ik ben echt geen moraalridder en iedereen moet zelf weten wat hij doet maar verplaats je eens in je man. Als jij nou gewoon trouw aan je man was en druk met de aandacht verdelen tussen werk, huishouden en gezin en je man zocht de aandacht ergens anders. Hoe zou je dat vinden?
Natuurlijk ieder mens vindt het heerlijk om aandacht te krijgen en bij een minnaar/minnares krijg je die volop. Als je met elkaar afspreekt heb je alle aandacht voor elkaar. Maar het is niet eerlijk naar je partner toe, die ben je aan het bedriegen. Dus ik vind dat je het eerlijk tegen je man moet zeggen dat je nog gevoelens hebt voor je 2e liefde en dan kunnen jullie samen de keuze maken om samen door te gaan, je man weet dan dat hij jou moet delen of jullie kunnen uit elkaar gaan en beide op zoek gaan naar een liefde die jullie trouw is zowel lichamelijk als geestelijk.
Wat mij stoort is dat jullie niet eerlijk zijn over jullie gevoelens tegen jullie partners. Maar ja, als je eerlijk bent, dan ga je ook niet stiekum vreemd. Ik had een vriendin die ook verliefd werd op een ander en dat had ze gezegd tegen haar partner en die reageerde daarop van: Oh, dat gaat wel weer over. De spanning was er toen gelijk al af, niks stiekums meer aan en de verliefdheid was ook gelijk over. Nu jaren later snapt ze niet dat ze verliefd kon worden op die 2e man, het was de aandacht die ze miste thuis. En toen ze dat uitsprak thuis kon haar man daar op ingaan.
Dus ik snap best dat jullie verliefd kunnen worden op een andere man, maar vertel dat dan wel eerlijk aan je partner.
Ik mis hem.
Ik had gedacht dat dit wel zou slijten, maar niets is minder waar.
Ik krijg hem niet uit mijn gedachten, en dat is een hele worsteling elke dag weer opnieuw.
Daar voel ik me heel schuldig over naar mijn man toe.
Weet je man dat je nog steeds verliefd bent op nr.2? Ben je eerlijk tegen je man over je gevoelens? Dat je elke dag worstelt met deze gevoelens?
Ik ben echt geen moraalridder en iedereen moet zelf weten wat hij doet maar verplaats je eens in je man. Als jij nou gewoon trouw aan je man was en druk met de aandacht verdelen tussen werk, huishouden en gezin en je man zocht de aandacht ergens anders. Hoe zou je dat vinden?
Natuurlijk ieder mens vindt het heerlijk om aandacht te krijgen en bij een minnaar/minnares krijg je die volop. Als je met elkaar afspreekt heb je alle aandacht voor elkaar. Maar het is niet eerlijk naar je partner toe, die ben je aan het bedriegen. Dus ik vind dat je het eerlijk tegen je man moet zeggen dat je nog gevoelens hebt voor je 2e liefde en dan kunnen jullie samen de keuze maken om samen door te gaan, je man weet dan dat hij jou moet delen of jullie kunnen uit elkaar gaan en beide op zoek gaan naar een liefde die jullie trouw is zowel lichamelijk als geestelijk.
Wat mij stoort is dat jullie niet eerlijk zijn over jullie gevoelens tegen jullie partners. Maar ja, als je eerlijk bent, dan ga je ook niet stiekum vreemd. Ik had een vriendin die ook verliefd werd op een ander en dat had ze gezegd tegen haar partner en die reageerde daarop van: Oh, dat gaat wel weer over. De spanning was er toen gelijk al af, niks stiekums meer aan en de verliefdheid was ook gelijk over. Nu jaren later snapt ze niet dat ze verliefd kon worden op die 2e man, het was de aandacht die ze miste thuis. En toen ze dat uitsprak thuis kon haar man daar op ingaan.
Dus ik snap best dat jullie verliefd kunnen worden op een andere man, maar vertel dat dan wel eerlijk aan je partner.
dinsdag 26 januari 2010 om 15:42
Toch ligt dat niet zo gemakkelijk als je denkt.
Mijn nr 1 zou dat nooit begrijpen en ik weet ook niet wat hij zou doen. Het vertellen doe ik dus niet. Ik ben op mijn manier gelukkig met nr 1, alleen mijn droom man is hij niet. natuurlijk aan elke man zitten ook vervelende dingen, die hebben we allemaal. Dus ook nr2, alleen heeft hij net dat wat ik altijd heb gewild in een man.
En het lost voor mij niets op, om het te vertellen. Nr1 zou alleen maar boos worden. ik zit al zo lang met deze gevoelens, dat elke dag een strijd is met mijn eigen achtbaan aan gevoelens.En ik hoop dat het ooit zal slijten, al ben ik daar bang voor dat dat niet gebeurt .
Mijn nr 1 zou dat nooit begrijpen en ik weet ook niet wat hij zou doen. Het vertellen doe ik dus niet. Ik ben op mijn manier gelukkig met nr 1, alleen mijn droom man is hij niet. natuurlijk aan elke man zitten ook vervelende dingen, die hebben we allemaal. Dus ook nr2, alleen heeft hij net dat wat ik altijd heb gewild in een man.
En het lost voor mij niets op, om het te vertellen. Nr1 zou alleen maar boos worden. ik zit al zo lang met deze gevoelens, dat elke dag een strijd is met mijn eigen achtbaan aan gevoelens.En ik hoop dat het ooit zal slijten, al ben ik daar bang voor dat dat niet gebeurt .
dinsdag 26 januari 2010 om 16:32
Mijn nr 2 heeft net als ik een gezin, wat het er niet makkelijker op maakt.
Assepoesterrr, some things are better left unsaid. Wat niet wegneemt dat het moeilijk is om voor je partner te bepalen wat hij wel of niet zou moeten weten. Waarom zou je iemand kwetsen met gevoelens waar je verder toch nooit meer iets mee doet? (Bijvoorbeeld omdat je nr. 2 uit beeld is, of omdat je er helemaal niet aan begonnen bent.)
Aan de andere kant: hoe relevant is het voor je partner om dit te weten, aangezien het wel invloed kan hebben op je relatie?
Zelf hoef ik ook niet alles te weten wat er in het hoofd van mijn partner rondspookt, en of hij wel of niet vlinders in zijn buik krijgt van een ander. Maar als hij zou overwegen om zijn gezin ervoor te verlaten, of als het van grote invloed is op zijn gedrag en stemming, wordt het een ander verhaal.
Assepoesterrr, some things are better left unsaid. Wat niet wegneemt dat het moeilijk is om voor je partner te bepalen wat hij wel of niet zou moeten weten. Waarom zou je iemand kwetsen met gevoelens waar je verder toch nooit meer iets mee doet? (Bijvoorbeeld omdat je nr. 2 uit beeld is, of omdat je er helemaal niet aan begonnen bent.)
Aan de andere kant: hoe relevant is het voor je partner om dit te weten, aangezien het wel invloed kan hebben op je relatie?
Zelf hoef ik ook niet alles te weten wat er in het hoofd van mijn partner rondspookt, en of hij wel of niet vlinders in zijn buik krijgt van een ander. Maar als hij zou overwegen om zijn gezin ervoor te verlaten, of als het van grote invloed is op zijn gedrag en stemming, wordt het een ander verhaal.
dinsdag 26 januari 2010 om 17:30
Mijn nr 2 heeft ook een gezin ....
Tja, vertellen aan nr 1 dat je verliefd bent is 1, maar bij mij is het niet zomaar een verliefdheid, het speelt al bijna 15 (!) jaar en is echt houden-van. Ik heb nr 2 een aantal jaren niet gezien of gesproken, maar toen we elkaar weer zagen vorig jaar was het weer gewoon goed! En eerlijk: al die jaren van radiostilte is nr 2 geen moment uit mijn gedachten geweest. Hoewel we er beiden, in goed overleg, voor gekozen hadden bij onze nrs 1 te blijven zijn we beiden ontzettend blij elkaar weer te zien en te spreken. Aan beide kanten is het houden-van, maar is het te laat gekomen (we hadden beiden onze nrs 1). Het is geen verheerlijking, we kennen elkaar erg goed (en ook de lasten), en ook is het geen verliefd zijn op de extra aandacht.
Maar mede door onze wederzijdse beslissing bij onze nr 1 te blijven, wil ik het mijn nr 1 niet aandoen te vertellen dat er nog iemand is waar ik van houd. We hebben gekozen, wat kan nr 1 met die informatie?
Tja, vertellen aan nr 1 dat je verliefd bent is 1, maar bij mij is het niet zomaar een verliefdheid, het speelt al bijna 15 (!) jaar en is echt houden-van. Ik heb nr 2 een aantal jaren niet gezien of gesproken, maar toen we elkaar weer zagen vorig jaar was het weer gewoon goed! En eerlijk: al die jaren van radiostilte is nr 2 geen moment uit mijn gedachten geweest. Hoewel we er beiden, in goed overleg, voor gekozen hadden bij onze nrs 1 te blijven zijn we beiden ontzettend blij elkaar weer te zien en te spreken. Aan beide kanten is het houden-van, maar is het te laat gekomen (we hadden beiden onze nrs 1). Het is geen verheerlijking, we kennen elkaar erg goed (en ook de lasten), en ook is het geen verliefd zijn op de extra aandacht.
Maar mede door onze wederzijdse beslissing bij onze nr 1 te blijven, wil ik het mijn nr 1 niet aandoen te vertellen dat er nog iemand is waar ik van houd. We hebben gekozen, wat kan nr 1 met die informatie?
dinsdag 26 januari 2010 om 18:20
mijn nr 2 is vrijgezel.
Deze gevoelens voor hem heb ik al heel erg lang. (echt lang)Zoals ik al eens heb geschreven.
Bij mij weet ik ook zeker dat ik van hem hou, ik ken ook zijn minpuntjes. En daardoor is mijn gevoel echt niet minder.
Mijn nr 1 is goed voor me, nu na al die jaren en 2 kinderen wil en kan ik niet weg bij hem.
Deze gevoelens voor hem heb ik al heel erg lang. (echt lang)Zoals ik al eens heb geschreven.
Bij mij weet ik ook zeker dat ik van hem hou, ik ken ook zijn minpuntjes. En daardoor is mijn gevoel echt niet minder.
Mijn nr 1 is goed voor me, nu na al die jaren en 2 kinderen wil en kan ik niet weg bij hem.