Kinderen
alle pijlers
(schoon)moeder ik heb er schoon genoeg van!
dinsdag 11 september 2007 om 08:32
Hallo allemaal,
Ik vraag mij af of er meer (nieuwe) moeders zijn die met hetzelfde probleem rondlopen.
Mijn zoon is nu 9 weken oud en het is mijn eerste, dus het is voor mij zoeken naar wat mijn mannetje nu bedoelt met het ene dan wel het andere huiltje. Maar ik vind zelf dat ik het er goed van af breng gezien de lachjes die ik krijg.
Maar dan...
De bezoekjes naar de oma's van mijn zoon begin ik erg vervelend te vinden. Ik wordt onzeker en doe dingen die tegen mijn gevoel ingaan en daar wordt ik dan later boos en gefrustreerd over. Zo had een oma een bedje klaargemaakt zodat mijn kleine boven kon slapen. Lief bedoelt echt waar maar het is een onbekende omgeving voor hem en hij zette het op het huilen. Ik wil naar boven lopen om hem te troosten Krijg ik commentaar in de vorm van: "gewoon laten huilen, gaat vanzelf over". Zit ik daar op de bank mijzelf te verbijten, want ik WIL naar boven. Uiteindelijk ben ik gegaan en heb mijn zoon naar beneden gehaalt want hij begon toch te krijsen. Dus ik troost hem en hij valt in mijn armen in slaap. Krijg ik het volgende commentaar"Ja, nu heeft hij toch zijn zin". Ik merk ook dat er niet naar mij geluisterd wordt. De andere oma mompelt tegen de kleine "zo wil jij op je buik liggen"net nadat ik de fles heb gegeven en ik weet dat hij gaat overgeven. Ik zeg tegen haar "nee dat wil hij niet". Ik draai mij om en jawel hoor de oma heeft hem op zijn buik gelegt en heel het boxkleed is onder gespuwd. En dan vraagt ze zich verbaast af waarom hij overgeeft. Dit zijn maar kleine voorbeelden. ik zou er nog meer kunnen geven, maar al deze zaken dragen bij dat ik niet meer met mijn zoon op bezoek wil bij de oma's. Ze geven mij het gevoel dat ik een slechte moeder ben/ ik niks goed doe. Ik ben 24 uur met mijn kereltje bezig en voel aardig aan wat hij op dat moment nodig heeft van mij, maar zodra er een oma in de buurt komt gaat het helemaal mis. Ik weet dat zij qua jaren veel verder vooruit zijn in het moederschap, maar dit is zo frustrerend. Hebben jullie tips hoe hier mee om te gaan?
Ik vraag mij af of er meer (nieuwe) moeders zijn die met hetzelfde probleem rondlopen.
Mijn zoon is nu 9 weken oud en het is mijn eerste, dus het is voor mij zoeken naar wat mijn mannetje nu bedoelt met het ene dan wel het andere huiltje. Maar ik vind zelf dat ik het er goed van af breng gezien de lachjes die ik krijg.
Maar dan...
De bezoekjes naar de oma's van mijn zoon begin ik erg vervelend te vinden. Ik wordt onzeker en doe dingen die tegen mijn gevoel ingaan en daar wordt ik dan later boos en gefrustreerd over. Zo had een oma een bedje klaargemaakt zodat mijn kleine boven kon slapen. Lief bedoelt echt waar maar het is een onbekende omgeving voor hem en hij zette het op het huilen. Ik wil naar boven lopen om hem te troosten Krijg ik commentaar in de vorm van: "gewoon laten huilen, gaat vanzelf over". Zit ik daar op de bank mijzelf te verbijten, want ik WIL naar boven. Uiteindelijk ben ik gegaan en heb mijn zoon naar beneden gehaalt want hij begon toch te krijsen. Dus ik troost hem en hij valt in mijn armen in slaap. Krijg ik het volgende commentaar"Ja, nu heeft hij toch zijn zin". Ik merk ook dat er niet naar mij geluisterd wordt. De andere oma mompelt tegen de kleine "zo wil jij op je buik liggen"net nadat ik de fles heb gegeven en ik weet dat hij gaat overgeven. Ik zeg tegen haar "nee dat wil hij niet". Ik draai mij om en jawel hoor de oma heeft hem op zijn buik gelegt en heel het boxkleed is onder gespuwd. En dan vraagt ze zich verbaast af waarom hij overgeeft. Dit zijn maar kleine voorbeelden. ik zou er nog meer kunnen geven, maar al deze zaken dragen bij dat ik niet meer met mijn zoon op bezoek wil bij de oma's. Ze geven mij het gevoel dat ik een slechte moeder ben/ ik niks goed doe. Ik ben 24 uur met mijn kereltje bezig en voel aardig aan wat hij op dat moment nodig heeft van mij, maar zodra er een oma in de buurt komt gaat het helemaal mis. Ik weet dat zij qua jaren veel verder vooruit zijn in het moederschap, maar dit is zo frustrerend. Hebben jullie tips hoe hier mee om te gaan?
dinsdag 11 september 2007 om 08:58
VOLG JE GEVOEL!!! Ik herken het helemaal. Bij mij was/is het met name schoonmama die me helemaal gek krijgt. Vooral het laten huilen is blijkbaar helemaal van hun generatie, terwijl onze kleine man zichzelf ook helemaal over de zeik ligt te huilen. Nee daar heb je wat aan!! Ik ben 1 keer volledig uit m'n slof geschoten en heb gevraagd wie nu de moeder van het joch was, zij of ik?
Mijn tante zei ooit tegen mij: je moet dat ukje gewoon knuffelen en pakken als jij daar zin in hebt. Als ie met 18 jaar nog steeds bij je op schoot zit heb je iets fout gedaan, maar nu heeft ie het nodig! Dat houd ik gewoon de hele tijd in m'n achterhoofd en dat werkt al 7 maanden prima! Echt waar met 9 weken kun je hem echt nog niet verwennen!
Al die lachjes zijn inderdaad gewoon een teken dat ie lekker in z'n hum zit: je doet het prima!!!
Mijn tante zei ooit tegen mij: je moet dat ukje gewoon knuffelen en pakken als jij daar zin in hebt. Als ie met 18 jaar nog steeds bij je op schoot zit heb je iets fout gedaan, maar nu heeft ie het nodig! Dat houd ik gewoon de hele tijd in m'n achterhoofd en dat werkt al 7 maanden prima! Echt waar met 9 weken kun je hem echt nog niet verwennen!
Al die lachjes zijn inderdaad gewoon een teken dat ie lekker in z'n hum zit: je doet het prima!!!
dinsdag 11 september 2007 om 09:09
Ik snap heel goed dat jij je onzeker voelt.
Dat had ik de eerste keer ook en het duurde een paar maandjes voordat ik voormezelf en de kleine durfde op te komen.
Nu ik zwanger ben van de 2e (10-10-2007) ben ik vanplan meteen duidelijk te maken wat ik/wij willen voor ons kind en dat wij bepalen hoe en wat.
Nu ben ik dus al wijzer geworden door de vorige keer maar wil je wel meegeven echt op je strepen te staan.
Er zijn een heleboel dingen veranderd tussen toen en nu en dat moeten de omas accepteren.
Het lijkt soms wel of ze hun kans zien (onbewust) om het nog eens over te doen maar dan met jouw kind.
Ben gewoon streng voor ze, echt waar het helpt.
Eerst zullen ze wat beledigt zijn misschien maar later zullen ze inzien dat het jouw/jullie kind is en dat zij oma zijn en geen moeder van jullie baby.
Dat heeft vaak wat tijd nodig vooral bij de omas.
Jij bent een volwassen vrouw met gezond verstand en inzicht.
En buiten dat heeft iedereen het recht op het maken van eigen fouten.
Het zal even vermoeiend zijn om elke keer op je strepen te staan (en misschien ook ff minder gezellig) maar daarna valt het kwartje echt wel en kun je de vruchten er van plukken.
Heel veel succes!
Dat had ik de eerste keer ook en het duurde een paar maandjes voordat ik voormezelf en de kleine durfde op te komen.
Nu ik zwanger ben van de 2e (10-10-2007) ben ik vanplan meteen duidelijk te maken wat ik/wij willen voor ons kind en dat wij bepalen hoe en wat.
Nu ben ik dus al wijzer geworden door de vorige keer maar wil je wel meegeven echt op je strepen te staan.
Er zijn een heleboel dingen veranderd tussen toen en nu en dat moeten de omas accepteren.
Het lijkt soms wel of ze hun kans zien (onbewust) om het nog eens over te doen maar dan met jouw kind.
Ben gewoon streng voor ze, echt waar het helpt.
Eerst zullen ze wat beledigt zijn misschien maar later zullen ze inzien dat het jouw/jullie kind is en dat zij oma zijn en geen moeder van jullie baby.
Dat heeft vaak wat tijd nodig vooral bij de omas.
Jij bent een volwassen vrouw met gezond verstand en inzicht.
En buiten dat heeft iedereen het recht op het maken van eigen fouten.
Het zal even vermoeiend zijn om elke keer op je strepen te staan (en misschien ook ff minder gezellig) maar daarna valt het kwartje echt wel en kun je de vruchten er van plukken.
Heel veel succes!
dinsdag 11 september 2007 om 09:10
Tuurlijk doe je het hardstikke goed, jij bent degene die 24 uur per dag met hem door brengt en weet wat hij wel en niet wil!
Altijd maar dat beeld dat je zo`n kleine baby zou kunnen verwennen, zo jammer vind ik dat.
Probeer zelfvertrouwen uit te stralen, zodat ze niet zo snel de kans `voelen` om jou opzij te schuiven. Het is natuurlijk allemaal heel goed bedoeld want zij houden ook van hem, maar jij blijft degene die bepaald wat er gebeurd.
Zowieos zou je het op een heel normale manier bespreekbaar moeten maken, gewoon zo van `ik weet dat u het heel lief bedoeld maar ik doe het liever op de manier hoe hij het gewend is`
Het is zonde dat je om zulke redenen liever niet naar de oma`s gaat!
Altijd maar dat beeld dat je zo`n kleine baby zou kunnen verwennen, zo jammer vind ik dat.
Probeer zelfvertrouwen uit te stralen, zodat ze niet zo snel de kans `voelen` om jou opzij te schuiven. Het is natuurlijk allemaal heel goed bedoeld want zij houden ook van hem, maar jij blijft degene die bepaald wat er gebeurd.
Zowieos zou je het op een heel normale manier bespreekbaar moeten maken, gewoon zo van `ik weet dat u het heel lief bedoeld maar ik doe het liever op de manier hoe hij het gewend is`
Het is zonde dat je om zulke redenen liever niet naar de oma`s gaat!
dinsdag 11 september 2007 om 09:16
AMEN! 
Ik sluit me daar helemaal bij aan! Vreselijk, dat gebemoei!! Je bent als pas moeder-zijnde toch soms al onzeker omdat het je eerste is, in de trant van 'wat zou er zijn' of 'doe ik het goed', 'waarom zou hij nou weer huilen, hij heeft net gedronken?"
Volg inderdaad je gevoel meid. Jij bent zijn moeder. Die oma's bedoelen het goed maar kunnen strontvervelend zijn! Net alsof zij het beter weten (misschien soms wel), maar dan nog, al zou je iets verkeerd doen, daar krijgt jou baby toch niets van? En bovendien, er is zoveel veranderd sinds die oma's hun baby hadden...Vroeger, in hun tijd dus, moest je een baby:
> laten huilen (goed voor de longetjes)
> niet teveel knuffelen (dan raken ze verwend)
> niet meer flesvoeding geven dan voorschreven was (anders werden ze te dik)
> zodra ze konden zitten: in hun blote billen op een stoel met potje vastbinden net zolang tot ze geplast/gepoept hebben, al duurt het een uur (dan worden ze snel zindelijk) .....
En denk je dat die moeders van toen alles precies volgens het boekje deden? Echt niet! Mijn oma (nu 86) zei zelf dat ze soms knettergek werd van die ongevraagde adviezen (zij woonde nog in bij haar ouders toen haar 1e kind geboren werd) . Zij volgde ook haar eigen gevoel en luisterde ook niet altijd naar haar (schoon)moeders; dat was in die tijd helemaal ongehoord natuurlijk, maar goed, dat terzijde.
Jouw kleine mannetje lacht al met 9 weken, dat is zo schattig en lief (krijg je zeker ook te horen: oh maar dat zijn geen echte lachjes hoor, alleen maar stuipjes...GRRRRRR! ); echt hoor, dat zijn echte lachjes omdat hij zich zo fijn voelt bij jou! Lekker laten lullen die (schoon)moeders, jij en je man/vriend zijn de 'baas' en jullie weten het beste hoe je zoontje zich het lekkerst voelt! Succes!!
Ik sluit me daar helemaal bij aan! Vreselijk, dat gebemoei!! Je bent als pas moeder-zijnde toch soms al onzeker omdat het je eerste is, in de trant van 'wat zou er zijn' of 'doe ik het goed', 'waarom zou hij nou weer huilen, hij heeft net gedronken?"
Volg inderdaad je gevoel meid. Jij bent zijn moeder. Die oma's bedoelen het goed maar kunnen strontvervelend zijn! Net alsof zij het beter weten (misschien soms wel), maar dan nog, al zou je iets verkeerd doen, daar krijgt jou baby toch niets van? En bovendien, er is zoveel veranderd sinds die oma's hun baby hadden...Vroeger, in hun tijd dus, moest je een baby:
> laten huilen (goed voor de longetjes)
> niet teveel knuffelen (dan raken ze verwend)
> niet meer flesvoeding geven dan voorschreven was (anders werden ze te dik)
> zodra ze konden zitten: in hun blote billen op een stoel met potje vastbinden net zolang tot ze geplast/gepoept hebben, al duurt het een uur (dan worden ze snel zindelijk) .....
En denk je dat die moeders van toen alles precies volgens het boekje deden? Echt niet! Mijn oma (nu 86) zei zelf dat ze soms knettergek werd van die ongevraagde adviezen (zij woonde nog in bij haar ouders toen haar 1e kind geboren werd) . Zij volgde ook haar eigen gevoel en luisterde ook niet altijd naar haar (schoon)moeders; dat was in die tijd helemaal ongehoord natuurlijk, maar goed, dat terzijde.
Jouw kleine mannetje lacht al met 9 weken, dat is zo schattig en lief (krijg je zeker ook te horen: oh maar dat zijn geen echte lachjes hoor, alleen maar stuipjes...GRRRRRR! ); echt hoor, dat zijn echte lachjes omdat hij zich zo fijn voelt bij jou! Lekker laten lullen die (schoon)moeders, jij en je man/vriend zijn de 'baas' en jullie weten het beste hoe je zoontje zich het lekkerst voelt! Succes!!
dinsdag 11 september 2007 om 09:18
ik ken het ook helemaal.
ik kreeg na 6 weken borstvoeding zelfs het commentaar of het nu niet genoeg was!
en inderdaad dat je ze maar moest laten huilen etc...
en dat een lepeltje advocaat of koffie niet erg was. pfffffff
nu hebben ze een nieuwe baby van schoonzus waar ze alles mee mogen doen. wij waren er dus mooi vanaf
nu zien we mijn schoonouders neit meer en is het gelijk rustiger ook in het gezin. het zorgt toch voor een hoop stress ook.
maar ik zou er gewoon tegenin gaan hoor. het is jou kind.
ik kreeg na 6 weken borstvoeding zelfs het commentaar of het nu niet genoeg was!
en inderdaad dat je ze maar moest laten huilen etc...
en dat een lepeltje advocaat of koffie niet erg was. pfffffff
nu hebben ze een nieuwe baby van schoonzus waar ze alles mee mogen doen. wij waren er dus mooi vanaf
nu zien we mijn schoonouders neit meer en is het gelijk rustiger ook in het gezin. het zorgt toch voor een hoop stress ook.
maar ik zou er gewoon tegenin gaan hoor. het is jou kind.
dinsdag 11 september 2007 om 09:21
Dank jullie voor jullie reacties
Het is namelijk zo dat ik vandaag naar mijn moeder ga en die wil stipt elke week afspreken
Nu probeer ik daar wat afstand in te maken, maar ze houd precies bij hoeveel tijd hij bij de opa en mijn schoonfamilie is geweest en dan wil zij ook die tijd hebben. Ziekelijk jaloers. Ze heeft een keer gewaagt te zeggen tegen mijn vader ( haar ex ) "Vandaag even niet" op de vraag van mijn vader of hij mijn zoon mocht vasthouden.
Boos dat ik en mijn man was. Ze controleert mijn man als hij op de kleine past. Hij heeft namelijk een papadag. Hangt ze aan de telefoon met de vraag of ze dan langs kan komen, terwijl ze weet dat ik er niet ben. Dan krijg ik echt het idee dat mijn man niet goed genoeg onze kleine is/ dat zij vind dat ze het beter kan. Dat vind ze ook van mijn schoonouders/ mijn vader en zijn vriendin. Erg vervelend allemaal.
Het is namelijk zo dat ik vandaag naar mijn moeder ga en die wil stipt elke week afspreken
Nu probeer ik daar wat afstand in te maken, maar ze houd precies bij hoeveel tijd hij bij de opa en mijn schoonfamilie is geweest en dan wil zij ook die tijd hebben. Ziekelijk jaloers. Ze heeft een keer gewaagt te zeggen tegen mijn vader ( haar ex ) "Vandaag even niet" op de vraag van mijn vader of hij mijn zoon mocht vasthouden.
Boos dat ik en mijn man was. Ze controleert mijn man als hij op de kleine past. Hij heeft namelijk een papadag. Hangt ze aan de telefoon met de vraag of ze dan langs kan komen, terwijl ze weet dat ik er niet ben. Dan krijg ik echt het idee dat mijn man niet goed genoeg onze kleine is/ dat zij vind dat ze het beter kan. Dat vind ze ook van mijn schoonouders/ mijn vader en zijn vriendin. Erg vervelend allemaal.
dinsdag 11 september 2007 om 10:46
Ik snap je frustratie wel. Wat ik zou doen is de volgende keer dat je ongevraagd advioes krijgt, of ze weer iets doen wat jij niet wilt, zeggen dat het jouw kind is. Dat jij aanvoelt wat hij nodig heeft en niet wilt dat anderen dat van je overnemen. En bij de ene oma voeg je er dan aan toe, als ik zeg dat hij neit op zijn buik mag omdat hij gaat spugen, en je legt hem toch op zijn buik, dan spuugt ie dus. Dat zei ik daarvoor al. En dat vind ik vervelend want dan kan ik het boxkleed weer gaan wassen, zoon verschonen. terwijl als iedereen gewoon anar mij, zijn moeder luistert, het allemaal best wel goedkomt.
Bij de andere oma, pak je eenzelfde willekeurig voorbeeld.
Het is zo vreselijk irritant, en mensen blijven het doen. Tot je er een keer goed wat van zegt, dan laten ze t wel. En dat hoeft heus niet boos of geirriteerd, dat kan je op een heel normale toon zeggen. Maar ik heb zelf wel ondervonden dat t beter tot dat hoofd doordringt als je er een voorbeeld bij geeft.
Bij de andere oma, pak je eenzelfde willekeurig voorbeeld.
Het is zo vreselijk irritant, en mensen blijven het doen. Tot je er een keer goed wat van zegt, dan laten ze t wel. En dat hoeft heus niet boos of geirriteerd, dat kan je op een heel normale toon zeggen. Maar ik heb zelf wel ondervonden dat t beter tot dat hoofd doordringt als je er een voorbeeld bij geeft.
dinsdag 11 september 2007 om 11:47
Ik heb één keer tegen mijn moeder gezegd dat het MIJN kind is en dat IK bepaal wat er met haar gebeurd en wat niet. Dat was afdoende Voor de eerste dan, bij mijn tweede begon ze wéér...
Bovendien zijn de inzichten hier en daar ook wel wat veranderd sinds jouw moeder haar eerste kreeg. En zeg anders gewoon dat je het heel vervelend vindt dat ze jou niet in je waarde laten als nieuwbakken mama. Zij wisten het ook allemaal niet hoor, met hun eerste. Jouw zoon is de beste indicatie dat je het wél goed doet, laat je dan niet zo van de wijs brengen door de oma's.
Bovendien zijn de inzichten hier en daar ook wel wat veranderd sinds jouw moeder haar eerste kreeg. En zeg anders gewoon dat je het heel vervelend vindt dat ze jou niet in je waarde laten als nieuwbakken mama. Zij wisten het ook allemaal niet hoor, met hun eerste. Jouw zoon is de beste indicatie dat je het wél goed doet, laat je dan niet zo van de wijs brengen door de oma's.
dinsdag 11 september 2007 om 11:52
Wat een herkenning. Ik ben nu al zovaak gebotst met mijn schoonouders.... ook constant maar die opmerkingen over "het stemmetje oefenen" als ze haar longen uit haar lijf lag te huilen enzo....
Ik heb nu een aantal keer duidelijk gezegt dat IK haar moeder ben en dat IK zelf ook het recht heb om uit te vinden wat wel en niet goed is voor mijn kinderen. Ik heb er ook bijgezegt dat ik ook recht heb om fouten te maken en daar zelf conclusies uit te trekken als dat nodig is.
Verder gewoon alle opmerkingen negeren en lekker je kindje gaan halen als je dat wilt. Je kunt ook nog aangeven dat je het wel aan ze vraagt als je advies nodig hebt mbt opvoedingszaken.
Ik heb nu een aantal keer duidelijk gezegt dat IK haar moeder ben en dat IK zelf ook het recht heb om uit te vinden wat wel en niet goed is voor mijn kinderen. Ik heb er ook bijgezegt dat ik ook recht heb om fouten te maken en daar zelf conclusies uit te trekken als dat nodig is.
Verder gewoon alle opmerkingen negeren en lekker je kindje gaan halen als je dat wilt. Je kunt ook nog aangeven dat je het wel aan ze vraagt als je advies nodig hebt mbt opvoedingszaken.
dinsdag 11 september 2007 om 12:17
Mijn eigen moeder begrijpt nog goed wat zij vervelend vond toen ze net moeder was. Ze laat ons lekker onze gang gaan en vraagt eerst aan ons voordat ze iets doet. Heerlijk!
Mijn schoonmoeder (stiefmoeder van mijn lief) pakt het iets anders aan. Ze heeft zelf geen kinderen gekregen maar werd dus de stiefmoeder toen mijn man een jaar of 6 was. Alhoewel ze het allemaal heel goed bedoelt, heb ik bij haar ook bepaalde irritaties. Ze pakt hem van me af om hem te laten boeren tussen het wisselen van borsten door, ze pakt hem af als we aankomen en we net bezig zijn de boel uit de auto te halen, ze luistert niet naar instructies tav bedrituelen maar doet het op haar manier want 'oma's mogen kleinkinderen verwennen'.
Heel vervelend maar het is niet anders, dit is haar manier om liefde te geven. Stel je er op in, heb het er met je man over en klaag lekker bij hem uit. Maar laat zulke dingen geen redenen zijn om er niet meer naar toe te gaan. Als ik zie hoe gek mijn zoon op beide oma's is, kan ik hem alleen al dat niet aandoen en hij is nog maar 7 maanden. Je kind wordt heus niet verpest door die paar uurtjes dat ze bij hem in de buurt zijn!!! Volg je gevoel, jij bent de mama! Laat die oma's maar kletsen!!!!
Maar lastig is het wel en daarom is het lekker om wat stoom af te blazen!!! Succes!!!
Mijn schoonmoeder (stiefmoeder van mijn lief) pakt het iets anders aan. Ze heeft zelf geen kinderen gekregen maar werd dus de stiefmoeder toen mijn man een jaar of 6 was. Alhoewel ze het allemaal heel goed bedoelt, heb ik bij haar ook bepaalde irritaties. Ze pakt hem van me af om hem te laten boeren tussen het wisselen van borsten door, ze pakt hem af als we aankomen en we net bezig zijn de boel uit de auto te halen, ze luistert niet naar instructies tav bedrituelen maar doet het op haar manier want 'oma's mogen kleinkinderen verwennen'.
Heel vervelend maar het is niet anders, dit is haar manier om liefde te geven. Stel je er op in, heb het er met je man over en klaag lekker bij hem uit. Maar laat zulke dingen geen redenen zijn om er niet meer naar toe te gaan. Als ik zie hoe gek mijn zoon op beide oma's is, kan ik hem alleen al dat niet aandoen en hij is nog maar 7 maanden. Je kind wordt heus niet verpest door die paar uurtjes dat ze bij hem in de buurt zijn!!! Volg je gevoel, jij bent de mama! Laat die oma's maar kletsen!!!!
Maar lastig is het wel en daarom is het lekker om wat stoom af te blazen!!! Succes!!!
dinsdag 11 september 2007 om 15:33
Wat bij mijn schoonmoeder erg goed hielp was de vraag of al haar kinderen (ze heeft er 4) allemaal hetzelfde waren als kind. Haar antwoord hierop was uiteraard nee. Toen ik daarna vroeg waarom ze dan dacht dat mijn kind wel te vergelijken was met het neefje van de buren, snapte ze wel wat ik bedoelde. Ik ben het gesprek dus op die manier aangegaan. Dat ieder kind anders is, en dat alleen degenen die het kind 24 uur per dag zien, degenen zijn die echt weten wat wel en niet goed is voor dit kind. Want immers, elk kind is anders.
Helaas heeft mijn eigen moeder maar 1 kind, dus daar ging dit argument niet op. Haar heb ik dus uitgelegd dat elk kind anders is en dat er dus anders mee wordt omgegaan. En dat vroeger niet altijd beter was. Immers, vroeger mocht een baby los op de achterbank, dat haal je je nu ook niet meer in het hoofd. En daar ging ze in mee. Maar pas nu ik twee kinderen heb en ze echt ziet hoe verschillend ze zijn, gelooft ze me pas en geeft ze geen adviezen meer.
Ga op je strepen staan. En ik zou zeker op mijn strepen gaan staan wat betreft het verdelen van aandacht tussen de ene oma en de andere oma. Dat je je bij kleine kinderen nog wel begrijpt dat ze boos worden als het limonadeglas van de 1 voller is dan van de ander, maar dat je van volwassenen toch echt verwacht dat ze snappen dat dan de 1 en dan de ander eens wat meer krijgt. Net het echte leven zeg maar. Want van die verplichting zou ik dus echt nog veel gekker worden dan adviezen. Want die laatste kan je nog even lekker van je af laten glijden of pareren met 'ik doe het anders, leer er maar mee leven'.
Helaas heeft mijn eigen moeder maar 1 kind, dus daar ging dit argument niet op. Haar heb ik dus uitgelegd dat elk kind anders is en dat er dus anders mee wordt omgegaan. En dat vroeger niet altijd beter was. Immers, vroeger mocht een baby los op de achterbank, dat haal je je nu ook niet meer in het hoofd. En daar ging ze in mee. Maar pas nu ik twee kinderen heb en ze echt ziet hoe verschillend ze zijn, gelooft ze me pas en geeft ze geen adviezen meer.
Ga op je strepen staan. En ik zou zeker op mijn strepen gaan staan wat betreft het verdelen van aandacht tussen de ene oma en de andere oma. Dat je je bij kleine kinderen nog wel begrijpt dat ze boos worden als het limonadeglas van de 1 voller is dan van de ander, maar dat je van volwassenen toch echt verwacht dat ze snappen dat dan de 1 en dan de ander eens wat meer krijgt. Net het echte leven zeg maar. Want van die verplichting zou ik dus echt nog veel gekker worden dan adviezen. Want die laatste kan je nog even lekker van je af laten glijden of pareren met 'ik doe het anders, leer er maar mee leven'.
dinsdag 11 september 2007 om 15:49
Hoi Annekijn,
Mijn advies: Probeer niet op alle slakken zout te leggen... Je irriteert je (terecht hoor!) aan het gedrag van de oma's. Doordat je je zo irriteert zie je ook alles. Probeer kleine dingen te negeren maar wanneer jouw grenzen echt overtreden worden zou ik het bespreken. Ik heb een keer gezegd dat ik de spelregels maak in mijn huis en dat ik weet wat mijn kind wil. Dat was duidelijk genoeg. Als iemand hem zo uit de wagen pakt, pak ik hem zonder er veel woorden aan vuil te maken gewoon weer terug.
Probeer het je niet zo aan te trekken, neem de adviezen met een korreltje zout!! Succes ermee!
Mijn advies: Probeer niet op alle slakken zout te leggen... Je irriteert je (terecht hoor!) aan het gedrag van de oma's. Doordat je je zo irriteert zie je ook alles. Probeer kleine dingen te negeren maar wanneer jouw grenzen echt overtreden worden zou ik het bespreken. Ik heb een keer gezegd dat ik de spelregels maak in mijn huis en dat ik weet wat mijn kind wil. Dat was duidelijk genoeg. Als iemand hem zo uit de wagen pakt, pak ik hem zonder er veel woorden aan vuil te maken gewoon weer terug.
Probeer het je niet zo aan te trekken, neem de adviezen met een korreltje zout!! Succes ermee!
dinsdag 11 september 2007 om 15:52
echt heel snel een keer het gesprek aangaan en misschien zelfs goed boos worden (als je dat kan) dit wordt van kwaad tot erger en is totaal niet goed voor jou en jullie relatie. Dat gebemoei en dat jaloerse vergelijk, meteen de kop indrukken, echt verschrikkelijk gedrag.
sterkte, want het is niet makkelijk! maar je moet er wel echt wat mee doen.
sterkte, want het is niet makkelijk! maar je moet er wel echt wat mee doen.
dinsdag 11 september 2007 om 16:00
Mijn exschoonmoeder was er ook zo eentje... bleeehhhh...
Ze wonen in Zuid Frankrijk (zijn wel Nederlands) dus als we ze op gingen zoeken zat je er gelijk twee weken aan vast. En dan al die goedbedoelde opmerkingen, pfff, de mooiste was wel:
Zou je geen katoenen luiers gebruiken, want bij mij waren de kinderen al voor de eerste verjaardag al zindelijk! (Tja, wie zal er zindelijk geweest zijn? De moeder die de hele dag het kind op het potje zette of het kind dat uit zichzelf aangaf dat het 'iets' moest?)
Voet bij stuk houden en het op je eigen manier doen, dat is belangrijk. Succes!
Groetjes,
Carrrie.
Ze wonen in Zuid Frankrijk (zijn wel Nederlands) dus als we ze op gingen zoeken zat je er gelijk twee weken aan vast. En dan al die goedbedoelde opmerkingen, pfff, de mooiste was wel:
Zou je geen katoenen luiers gebruiken, want bij mij waren de kinderen al voor de eerste verjaardag al zindelijk! (Tja, wie zal er zindelijk geweest zijn? De moeder die de hele dag het kind op het potje zette of het kind dat uit zichzelf aangaf dat het 'iets' moest?)
Voet bij stuk houden en het op je eigen manier doen, dat is belangrijk. Succes!
Groetjes,
Carrrie.
dinsdag 11 september 2007 om 18:25
Gewoon beleefd blijven, maar zeg het wel. Per geval aangeven waarom je iets op een bepaalde manier doet. JIJ bent de moeder en ongetwijfeld weten je moeder en schoonmoeder het prima te vertellen, maar de ideeen van vroeger waren wel heel anders dan die van nu (mijns inziens ook minder goed, hoezo je kind van 2 maanden overstuur laten huilen).
Zelf heb ik met mijn moeder geen enkel probleem (zij deed vroeger al haar eigen ding en haar ideeen strookte erg met de ideeen van nu). Mijn schoonmoeder was ook van om de zoveel uren voeden, laten huilen, fabeltjes over borstvoeding vertellen terwijl ze het zelf maar een week gegeven heeft. Nu had zij redelijk snel door dat het tegenwoordig anders gaat dan vroeger. Ze zegt nog weleens: vroeger deden we het zo en zo, met een ondertoon van, vroeger was het ook beter. Maar ze legt haar mening niet op verder.
Ik vind dat die adviezen je alleen maar onzeker maken. Veel adviezen van grootmoeders tijd zijn nu zelfs uit den boze: molenaars kindermeel geven aan je pasgeboren kind, stipt om de 3 uur voeden ook als je kind maar een half flesje/halve borst op heeft, 2 uur laten huilen omdat ze daar hard van worden, bij 3 maanden fruithap geven, met 9 maanden zindelijk proberen te maken...
Nogmaals niet boos (proberen te) worden, maar zeg er wel wat van.
Zelf heb ik met mijn moeder geen enkel probleem (zij deed vroeger al haar eigen ding en haar ideeen strookte erg met de ideeen van nu). Mijn schoonmoeder was ook van om de zoveel uren voeden, laten huilen, fabeltjes over borstvoeding vertellen terwijl ze het zelf maar een week gegeven heeft. Nu had zij redelijk snel door dat het tegenwoordig anders gaat dan vroeger. Ze zegt nog weleens: vroeger deden we het zo en zo, met een ondertoon van, vroeger was het ook beter. Maar ze legt haar mening niet op verder.
Ik vind dat die adviezen je alleen maar onzeker maken. Veel adviezen van grootmoeders tijd zijn nu zelfs uit den boze: molenaars kindermeel geven aan je pasgeboren kind, stipt om de 3 uur voeden ook als je kind maar een half flesje/halve borst op heeft, 2 uur laten huilen omdat ze daar hard van worden, bij 3 maanden fruithap geven, met 9 maanden zindelijk proberen te maken...
Nogmaals niet boos (proberen te) worden, maar zeg er wel wat van.
dinsdag 11 september 2007 om 19:13
als een baby huilt huilt t om een reden...want een baby kan geen verdriet hebben een baby kan gen stress hebben...
knuffel t lekker en luister niet naar anderen en zeker niet naar de oma's!
tis jou kind en als ze iets te zeggen hebben,zeg dan maar dat jij t kind opvoed en dat jij bepaald wat er gebeurd!
zo niet,neem lekker afstand.
knuffel t lekker en luister niet naar anderen en zeker niet naar de oma's!
tis jou kind en als ze iets te zeggen hebben,zeg dan maar dat jij t kind opvoed en dat jij bepaald wat er gebeurd!
zo niet,neem lekker afstand.
dinsdag 11 september 2007 om 21:21
Wij verwachten in januari onze eerste en ik ben hier dus ook zoooo bang voor! Dat ze direct na de bevalling op de stoep staan en niet meer weg te slaan zijn (schoonouders wonen ver weg en komen niet voor een half uurtje langs, maar direct een dagdeel)
En dan al die goed bedoelde adviezen of dat gezeur.
Het is nu al aan de gang: "Wij krijgen nooit een band met het kind, omdat we zo ver weg wonen" boehboeh!
Ik kan veel spullen overnemen van mijn familie. Dat vindt ze (schoonmoeder) dus ook niet leuk. We "krijgen" dan wel een kinderwagen van hun, maar als we dan laten zien wat we willen of mooi vinden, dan is of de kleur niet goed(terwijl het onze lievelingskleur is) of hij is veeel te duur (we willen écht geen bugaboo en hebben een goedkope smaak)
Zo ff lekker geklaagd!!! Thnx en sterkte met alle (schoon)moeders!
Liefs,
Mango
En dan al die goed bedoelde adviezen of dat gezeur.
Het is nu al aan de gang: "Wij krijgen nooit een band met het kind, omdat we zo ver weg wonen" boehboeh!
Ik kan veel spullen overnemen van mijn familie. Dat vindt ze (schoonmoeder) dus ook niet leuk. We "krijgen" dan wel een kinderwagen van hun, maar als we dan laten zien wat we willen of mooi vinden, dan is of de kleur niet goed(terwijl het onze lievelingskleur is) of hij is veeel te duur (we willen écht geen bugaboo en hebben een goedkope smaak)
Zo ff lekker geklaagd!!! Thnx en sterkte met alle (schoon)moeders!
Liefs,
Mango
dinsdag 11 september 2007 om 23:09
Hoi Annekijn.
Ook hier heel veel herkenning.
Mijn schoonmoeder (bemoeit zich verder eigenlijk nooit ergens mee) kon het niet laten om er steeds wat van te zeggen als wij onze dochter niet lieten huilen. En dat begon al toen ons meisje nog geen week oud was.
Ik heb haar 5 x netjes gezegd dat wij bikkiemeisje niet lieten huilen. Ik heb zelfs nog 3 x keer uitgelegd waarom wij onze dochter niet lieten huilen.
Toen ze voor de zesde keer in drie maanden tijd weer zei dat ik mijn dochtertje gewoon moest laten huilen, ben ik enorm tegen haar uitgevallen.
Uiteindelijk is het opgelost door mijn man. Hij moest de volgende dag toch bij zijn moeder zijn en heeft haar heel duidelijk gezegd dat zij gewoon oma moest zijn en dat wij ons dochtertje graag zelf op wilden voeden.
Ze was daar overigens niet zo blij mee. Maar het is daarna wel gestopt. Zo heel af en toe probeert ze het nog wel hoor
Ik denk dus dat je het best heel duidelijk kan zeggen hoe je erover denkt.
Ik had dus geluk dat mijn man er net zo over dacht als ik.
Succes !!
Ook hier heel veel herkenning.
Mijn schoonmoeder (bemoeit zich verder eigenlijk nooit ergens mee) kon het niet laten om er steeds wat van te zeggen als wij onze dochter niet lieten huilen. En dat begon al toen ons meisje nog geen week oud was.
Ik heb haar 5 x netjes gezegd dat wij bikkiemeisje niet lieten huilen. Ik heb zelfs nog 3 x keer uitgelegd waarom wij onze dochter niet lieten huilen.
Toen ze voor de zesde keer in drie maanden tijd weer zei dat ik mijn dochtertje gewoon moest laten huilen, ben ik enorm tegen haar uitgevallen.
Uiteindelijk is het opgelost door mijn man. Hij moest de volgende dag toch bij zijn moeder zijn en heeft haar heel duidelijk gezegd dat zij gewoon oma moest zijn en dat wij ons dochtertje graag zelf op wilden voeden.
Ze was daar overigens niet zo blij mee. Maar het is daarna wel gestopt. Zo heel af en toe probeert ze het nog wel hoor
Ik denk dus dat je het best heel duidelijk kan zeggen hoe je erover denkt.
Ik had dus geluk dat mijn man er net zo over dacht als ik.
Succes !!
dinsdag 11 september 2007 om 23:47
In alles wat jullie schrijven herken ik mijn eigen moeder. De kinderen zijn inmiddels vier, maar ze weet het nog steeds beter dan ik (althans, dat denkt ze). Mijn broertje en ik waren vast wonderkinderen vroeger, en zij was een wondermoeder. Ik was al met 16 maanden zindelijk en nooit ziek, at altijd mijn bord leeg, kwam nooit 's avonds na het naar bed gaan naar beneden en blaaaablaaaaablaaaaaa. 'Ma, ik doe het op mijn eigen manier' was soms genoeg voor een adempauze van een paar weken, maar het zit gewoon in haar systeem om te vergelijken. Je krijgt het er niet uit bij haar. En steken onder water, inderdaad het beruchte 'jullie wonen 55 km ver weg, wij kunnen geen band krijgen met de kinderen', moet ik ook regelmatig horen, of 'gelukkig heb ik mijn zoon dichtbij wonen, dan is hij er tenminste snel als er wat met ons is' (by the way, mijn moeder is pas 60). Ze is een superoma en doet heel veel voor ons, maar ze moet haar ideaalbeeld van een familie'commune' in mijn geboorteplaats met haar uiteraard als mater familias uit haar hoofd zetten, dan wordt het een stuk gezelliger.
woensdag 12 september 2007 om 09:26
zo had mijn schoonmoeder er nog een. Ze vond namelijk dat ik de spenen niet vaak genoeg uitkookte. ik kreeg een lezig over een kind met spruw die ze had gezien bij het cb. en dat vond ze zoooo erg. vervolgens stopt ze haar prachtige gelakte en gemanicuurde met glittertjes voorziene lange nepnagel in het mondje van mijn zoon, want ach die arme zou je hem niet eens voeden...kijk maar hij heeft honger...plop daar ging die vinger.
woensdag 12 september 2007 om 10:04
misschien gewoon even wat minder naar de (schoon) familie?
Als die kleine pas 9 weken is, je op bezoek moet bij schoonouders, vader apart en moeder ook nog, en ondertussen ook nog zelf een beetje moet oefenen met gezinnetje spelen, en ik ook even de vrijheid neem om uit het feit dat je man/vriend een papadag heeft, op te maken dat je ook nog werkt, dan zou ik het wel al aardig vol vinden.
En jullie komen op de eerste plaats!!
Je kunt het toch nooit goed doen, dus ik zou me gewoon afvragen wat je liever doet met je tijd. Je baby is pas 9 weken, die merkt nog niet zo veel van z'n opa's/oma's, maar geloof me, die baby merkt wel heel veel van een gestresste moeder! Dus kijk gewoon goed hoe jij het wel wilt, en zeg het maar gewoon tegen je (schoon) ouders, je kunt het altijd achteraf nog wijten aan de zwangerschapshormonen, gooi het op die toer en niemand neemt je meer iets kwalijk.
Als die kleine pas 9 weken is, je op bezoek moet bij schoonouders, vader apart en moeder ook nog, en ondertussen ook nog zelf een beetje moet oefenen met gezinnetje spelen, en ik ook even de vrijheid neem om uit het feit dat je man/vriend een papadag heeft, op te maken dat je ook nog werkt, dan zou ik het wel al aardig vol vinden.
En jullie komen op de eerste plaats!!
Je kunt het toch nooit goed doen, dus ik zou me gewoon afvragen wat je liever doet met je tijd. Je baby is pas 9 weken, die merkt nog niet zo veel van z'n opa's/oma's, maar geloof me, die baby merkt wel heel veel van een gestresste moeder! Dus kijk gewoon goed hoe jij het wel wilt, en zeg het maar gewoon tegen je (schoon) ouders, je kunt het altijd achteraf nog wijten aan de zwangerschapshormonen, gooi het op die toer en niemand neemt je meer iets kwalijk.
woensdag 12 september 2007 om 11:13
Ik lees nergens dat je het gesprek met je (schoon)moeder bent aangegaan.
Ik snap je frustratie helemaal, het is ook irritant, zulke bemoeienis.
Maar als jij niet zegt dat je het vervelend vindt, kun je ook niet verwachten dat ze er uit zichzelf mee stoppen.
Je houdt hun gedrag zelf in stand.
Doe volwassen en ga het gesprek aan. En nee, dat is niet makkelijk.
Maar dat is de situatie zoals hij nu is ook niet.
Succes ermee!
En nog gefeliciteerd met het moederschap!
Ik snap je frustratie helemaal, het is ook irritant, zulke bemoeienis.
Maar als jij niet zegt dat je het vervelend vindt, kun je ook niet verwachten dat ze er uit zichzelf mee stoppen.
Je houdt hun gedrag zelf in stand.
Doe volwassen en ga het gesprek aan. En nee, dat is niet makkelijk.
Maar dat is de situatie zoals hij nu is ook niet.
Succes ermee!
En nog gefeliciteerd met het moederschap!
