Kinderen
alle pijlers
Waterwratjes
woensdag 3 februari 2010 om 11:36
woensdag 3 februari 2010 om 11:45
woensdag 3 februari 2010 om 11:52
woensdag 3 februari 2010 om 11:53
Ik had een stift waarmee je ze kunt aanstippen. Dat hielp geweldig. De arts van het CB waar we in die tijd toevallig heen moesten zei ook dat het wel een jaar kon duren, maar met een paar weken waren ze weg en nooit meer teruggezien. Volgens mij heette het merk Dr. Fix oid en dan de kinderversie.
..
woensdag 3 februari 2010 om 12:01
quote:reizigster2004 schreef op 03 februari 2010 @ 11:53:
Ik had een stift waarmee je ze kunt aanstippen. Dat hielp geweldig. De arts van het CB waar we in die tijd toevallig heen moesten zei ook dat het wel een jaar kon duren, maar met een paar weken waren ze weg en nooit meer teruggezien. Volgens mij heette het merk Dr. Fix oid en dan de kinderversie.
Ik zal eens kijken of dat hier in de buurt te krijgen is.
@ star: 2 jaar misschien zelfs! Gelukkig is het iets waar ze geen last van hebben. Laatst dacht ik dat ze er één open had gekrabd maar toen had ze er alleen maar met rode stift omheen gekleurd. Viel mee dus!
Ik had een stift waarmee je ze kunt aanstippen. Dat hielp geweldig. De arts van het CB waar we in die tijd toevallig heen moesten zei ook dat het wel een jaar kon duren, maar met een paar weken waren ze weg en nooit meer teruggezien. Volgens mij heette het merk Dr. Fix oid en dan de kinderversie.
Ik zal eens kijken of dat hier in de buurt te krijgen is.
@ star: 2 jaar misschien zelfs! Gelukkig is het iets waar ze geen last van hebben. Laatst dacht ik dat ze er één open had gekrabd maar toen had ze er alleen maar met rode stift omheen gekleurd. Viel mee dus!
woensdag 3 februari 2010 om 13:12
En dan kom ik met de oplossing waar ik denk ik voor aangeklaagd ga worden voor kindermishandeling....
Mijn dochter had ze ook. Het werden er steeds meer en het duurde al meer dan een jaar. Op haar buik en op haar arm.
Aanstippen, antiwratten spul, niets hielp.
Toen kwam mijn buurvrouw met de oplossing!
We noemen het thuis "opereren" en dochter vindt het pijnlijk maar reuze interessant.
Als er een wit stipje te zien is ontsmet je het wratje en maak je het met een ontstmette naald open.
Dan knijp je het een stukje uit. Dat doet pijn.
Als het witte worteltje een stukje omhoog komt trek je dat met een pincet eruit.
Nog een keer knijpen. Als er bloed uitkomt is alles schoon.
Wrat weg.
Er komt dan een klein littekentje maar dat is binnen een maand weg.
En ze heeft ze niet meer gehad.
Omdat zij er over de 100 had heb ik dit traject in fases aangepakt.
Mijn huisarts vond het een hele goede methode. Ze zij er wel bij dat niet alle kinderen dit zo blij zouden ondergaan als die van mij. Maar die is ook gek
Het op de keukentafel liggen met een lamp erop en het echt "opereren" noemen vindt ze dermate interessant dat ze nu al naar me toe komt rennen als ze denkt dat er weer eentje zit.
"ik moet weer geopereerd".
Gelukkig hoeft dat niet meer. Ze zijn weg en blijven dat hoop ik ook....
Mijn dochter had ze ook. Het werden er steeds meer en het duurde al meer dan een jaar. Op haar buik en op haar arm.
Aanstippen, antiwratten spul, niets hielp.
Toen kwam mijn buurvrouw met de oplossing!
We noemen het thuis "opereren" en dochter vindt het pijnlijk maar reuze interessant.
Als er een wit stipje te zien is ontsmet je het wratje en maak je het met een ontstmette naald open.
Dan knijp je het een stukje uit. Dat doet pijn.
Als het witte worteltje een stukje omhoog komt trek je dat met een pincet eruit.
Nog een keer knijpen. Als er bloed uitkomt is alles schoon.
Wrat weg.
Er komt dan een klein littekentje maar dat is binnen een maand weg.
En ze heeft ze niet meer gehad.
Omdat zij er over de 100 had heb ik dit traject in fases aangepakt.
Mijn huisarts vond het een hele goede methode. Ze zij er wel bij dat niet alle kinderen dit zo blij zouden ondergaan als die van mij. Maar die is ook gek
Het op de keukentafel liggen met een lamp erop en het echt "opereren" noemen vindt ze dermate interessant dat ze nu al naar me toe komt rennen als ze denkt dat er weer eentje zit.
"ik moet weer geopereerd".
Gelukkig hoeft dat niet meer. Ze zijn weg en blijven dat hoop ik ook....
woensdag 3 februari 2010 om 13:33
woensdag 3 februari 2010 om 13:35
Denk niet dat dochter me deze methode in dank af zal gaan nemen. Die wacht vast liever tot ze uit zichzelf verdwijnen. Afgelopen zomer had ze een teek die helaas voor haar toch echt verwijderd moest worden. Allemachtig wat heeft ze toen geschreeuwd. Laat staan als ik al die waterwratjes handmatig ga verwijderen.
