Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 3 februari 2010 om 00:58
quote:marion10 schreef op 02 februari 2010 @ 20:49:
De afslag op de grote weg naar dorp van mijn ouders: tsja inmiddels kan ik er makkelijker langs rijden. Maar ik kijk wel opzij, alsof ze er met de hond zou kunnen lopen. MarionGek is dat he, ik kijk ook altijd opzij alsof ze er met de hond lopen. In gedachten zie ik dat ook wel soms.
De afslag op de grote weg naar dorp van mijn ouders: tsja inmiddels kan ik er makkelijker langs rijden. Maar ik kijk wel opzij, alsof ze er met de hond zou kunnen lopen. MarionGek is dat he, ik kijk ook altijd opzij alsof ze er met de hond lopen. In gedachten zie ik dat ook wel soms.
woensdag 3 februari 2010 om 01:00
quote:yasmijn schreef op 02 februari 2010 @ 21:57:
Ik heb mijn mailbox nog vol mailtjes van mijn moeder. Hoe kan ik die ooit weggooien.
Nooit.
Ooit zal het moeten.
En het staat zo bizar, haar naam als afzender, haar teksten.Mijn moeder staat nog steeds in m'n telefoon. Laat het gewoon staan, voelt echt als deleten als ik het weg haal.
Ik heb mijn mailbox nog vol mailtjes van mijn moeder. Hoe kan ik die ooit weggooien.
Nooit.
Ooit zal het moeten.
En het staat zo bizar, haar naam als afzender, haar teksten.Mijn moeder staat nog steeds in m'n telefoon. Laat het gewoon staan, voelt echt als deleten als ik het weg haal.
woensdag 3 februari 2010 om 08:47
Je kunt je mailtjes toch ook uitprinten? Zeker handig als ooit je pc crasht. Stop je alles in een mooie doos, kun je ze altijd nog eens nalezen. Ik heb gelukkig altijd al alle kaarten en brieven van mijn ouders bewaard. Nu ben ik daar blij mee. Van de week vond ik nog een oude kerstkaart die mijn vader ooit aan mijn oudste dochter heeft verstuurd. Die heb ik in haar "bewaardoos" gestopt en haar gezegd daar heel zuinig op te zijn. Ik heb voor de kids ook de rouwbrieven en bidprentjes van mijn ouders bewaard, zodat ze later nog eens kunnen lezen hoe mijn ouders waren. Gelukkig merk ik dat mijn kinderen, hoe jong ze ook zijn, voor mijn ouders een heel speciaal plekje hebben.
woensdag 3 februari 2010 om 08:55
woensdag 3 februari 2010 om 21:54
telefoon: Belde van de week per ongeluk naar moeders nummer toen ik mijn nichtje wilde bellen. (ze staan na elkaar in telefoon) Kwam er op tijd achter. Nummer is nu vast van iemand anders.
Mails, Yas, waarom zou je die weggooien. Wel even backuppen zou ik zeggen.
In mijn moeders inboedel vond ik een uitdraai van een mailcorrespondentie tussen ons die startte nadat ik gebeld had om te vertellen dat ik zwanger was. Dat had ze geprint en bewaard. Dat was janken toen ik dat vond.
marion
Mails, Yas, waarom zou je die weggooien. Wel even backuppen zou ik zeggen.
In mijn moeders inboedel vond ik een uitdraai van een mailcorrespondentie tussen ons die startte nadat ik gebeld had om te vertellen dat ik zwanger was. Dat had ze geprint en bewaard. Dat was janken toen ik dat vond.
marion
woensdag 3 februari 2010 om 22:00
O jee ja, das janken!
Ik maak idd een backup.
Heb net met een glas rode (nou, oke, 3 dan Bourgogne dit hele prachtige, ontroerende, verdrietige en toch mooie topic doorgelezen.
Je ziet je eigen gemoedstoestand veranderen. Na de eerste dagen van ongeloof en onbegrip, boosheid en verdriet, naar berusting en acceptatie. Met ups and downs en nog steeds verdriet.
Maar je verandert. Eigenlijk zoals in de boeken staat en waarvan ik dacht: zover kom ik nooit.
Toch wel.
*zucht*
Ik maak idd een backup.
Heb net met een glas rode (nou, oke, 3 dan Bourgogne dit hele prachtige, ontroerende, verdrietige en toch mooie topic doorgelezen.
Je ziet je eigen gemoedstoestand veranderen. Na de eerste dagen van ongeloof en onbegrip, boosheid en verdriet, naar berusting en acceptatie. Met ups and downs en nog steeds verdriet.
Maar je verandert. Eigenlijk zoals in de boeken staat en waarvan ik dacht: zover kom ik nooit.
Toch wel.
*zucht*
woensdag 3 februari 2010 om 22:42
Yas, ik heb altijd gehoord dat bij dit soort grote verdrieten er eerst alle seizoenen een keer overheen moeten gaan voor je aan de volgende stap bent.
Dus volgens mij ga je een beetje te hard.
Niet dat ik je wil ontmoedigen maar toch.
Wel goed dat je lekker aan de bourgogne zit.
Nog twee nachtjes meid!
Wat zal het een emotionele dag worden.
Dus volgens mij ga je een beetje te hard.
Niet dat ik je wil ontmoedigen maar toch.
Wel goed dat je lekker aan de bourgogne zit.
Nog twee nachtjes meid!
Wat zal het een emotionele dag worden.
woensdag 3 februari 2010 om 23:04
Ik weet het niet, Neele, ik ga gewoon met de flow, geloof ik.
Of ik ben onwijs ongevoelig, kan ook nog.
Nee, toch niet.
Ik weet het niet, het gaat gewoon wel. Als ik op mijn werk ingespannen bezig ben, dan denk ik soms: hee, ik heb het laatste uur niet aan mijn moeder gedacht.
En dat is raar, want thuis heb ik dat wel.
Ik ga vrijdag een combi aan doen van haar kleding en de mijne, haar sieraden en de mijne.
Of ik ben onwijs ongevoelig, kan ook nog.
Nee, toch niet.
Ik weet het niet, het gaat gewoon wel. Als ik op mijn werk ingespannen bezig ben, dan denk ik soms: hee, ik heb het laatste uur niet aan mijn moeder gedacht.
En dat is raar, want thuis heb ik dat wel.
Ik ga vrijdag een combi aan doen van haar kleding en de mijne, haar sieraden en de mijne.
donderdag 4 februari 2010 om 00:19
quote:loomii schreef op 03 februari 2010 @ 08:55:
[...]
Mijn moeder ook en zij is een jaar of 6 geleden overleden. Ik vind het gewoon leuk om zo nu en dan haar naam weer voorbij te zien komen, dus ik laat 'm er mooi in staan. Die van mij al ruim 3 jaar en laat het ook staan, net alsof ze er toch nog (een beetje) is.
[...]
Mijn moeder ook en zij is een jaar of 6 geleden overleden. Ik vind het gewoon leuk om zo nu en dan haar naam weer voorbij te zien komen, dus ik laat 'm er mooi in staan. Die van mij al ruim 3 jaar en laat het ook staan, net alsof ze er toch nog (een beetje) is.
donderdag 4 februari 2010 om 00:21
quote:neele schreef op 03 februari 2010 @ 22:42:
Yas, ik heb altijd gehoord dat bij dit soort grote verdrieten er eerst alle seizoenen een keer overheen moeten gaan voor je aan de volgende stap bent.
Dus volgens mij ga je een beetje te hard.
Niet dat ik je wil ontmoedigen maar toch.
Wel goed dat je lekker aan de bourgogne zit.
Nog twee nachtjes meid!
Wat zal het een emotionele dag worden.Denk ik ook hoor, juich nog maar niet te vroeg. Inderdaad moet er eerst een jaar om. Alle verjaardagen, feestdagen etc. zonder je moeder voor de eerste keer.
Yas, ik heb altijd gehoord dat bij dit soort grote verdrieten er eerst alle seizoenen een keer overheen moeten gaan voor je aan de volgende stap bent.
Dus volgens mij ga je een beetje te hard.
Niet dat ik je wil ontmoedigen maar toch.
Wel goed dat je lekker aan de bourgogne zit.
Nog twee nachtjes meid!
Wat zal het een emotionele dag worden.Denk ik ook hoor, juich nog maar niet te vroeg. Inderdaad moet er eerst een jaar om. Alle verjaardagen, feestdagen etc. zonder je moeder voor de eerste keer.
donderdag 4 februari 2010 om 08:47
Had een hele tekst gemaakt maar ivm eventuele herkenbaarheid voor schoonfam toch maar weer weggehaald,.
Het is me heel smerig tegengevallen. Vriendlief moest me op het laatst echt vasthouden ( toen we bij de kist stonden) om te voorkomen dat ik door mijn knieën zou zakken.
Het is alsof ik met een grote klap teruggegooid werd naar toen. Toen, toen mijn leven ineens niet meer als mijn leven voelde, toen ik een stukje van mijzelf kwijtraakte.
Het was loodzwaar. Het was een mooie dag hoor, voor opoetje maar het was een dag die bij mij veel heeft losgemaakt. Teveel naar mijn zin maar ja, wat moet je dan.....
Het is me heel smerig tegengevallen. Vriendlief moest me op het laatst echt vasthouden ( toen we bij de kist stonden) om te voorkomen dat ik door mijn knieën zou zakken.
Het is alsof ik met een grote klap teruggegooid werd naar toen. Toen, toen mijn leven ineens niet meer als mijn leven voelde, toen ik een stukje van mijzelf kwijtraakte.
Het was loodzwaar. Het was een mooie dag hoor, voor opoetje maar het was een dag die bij mij veel heeft losgemaakt. Teveel naar mijn zin maar ja, wat moet je dan.....
donderdag 4 februari 2010 om 09:33
Ik denk lieve Yas, dat je daar heel goed aan gedaan hebt. Ik had stiekum gehoopt dat het gaan naar de crematie misschien helend zou kunnen werken, dat ik nu een normale crematie mee zou maken in plaats van een totaal onrechtvaardige zoals bij mijn vader het geval was, maar niets is minder waar.
Ik heb zoals ik al eerder zei geen verdriet om opoetje, ze heeft een lang en meestal gelukkig leven gehad. Ze was ontzettend geliefd door haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en de koek was voor haar gewoon op, zoals het hoort als je echt oud bent.
Ik heb voor mijn gevoel gewoon de crematie van mijn vader herbeleefd, en werd juist nog harder met mijn neus op de feiten gedrukt dat er tijdens mijn vaders crematie geen ruimte was voor het verdriet van mijn zusjes en ik. Het was mijn moeders feestje ( heeft ze ook letterlijk zo gezegd). Zij was met hem getrouwd, zij heeft de muziek gekozen, de tekst op de kaart, de entourage en ga zo maar door. Ik had wel willen spreken maar dat was onzin, wilde ze niet hebben.
Ach, by-gones.
Ik heb zoals ik al eerder zei geen verdriet om opoetje, ze heeft een lang en meestal gelukkig leven gehad. Ze was ontzettend geliefd door haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en de koek was voor haar gewoon op, zoals het hoort als je echt oud bent.
Ik heb voor mijn gevoel gewoon de crematie van mijn vader herbeleefd, en werd juist nog harder met mijn neus op de feiten gedrukt dat er tijdens mijn vaders crematie geen ruimte was voor het verdriet van mijn zusjes en ik. Het was mijn moeders feestje ( heeft ze ook letterlijk zo gezegd). Zij was met hem getrouwd, zij heeft de muziek gekozen, de tekst op de kaart, de entourage en ga zo maar door. Ik had wel willen spreken maar dat was onzin, wilde ze niet hebben.
Ach, by-gones.
donderdag 4 februari 2010 om 12:20
Jezus Suus, wat zwaar!
En wat egoistisch van je moeder.
Ik hoor het wel vaker.
Bij mijn oma was het andersom.
Mijn vader was zo ongelukkig dat hij zijn vader en mij een beetje vergat. Het was echt zijn verdriet.
Hij bepaalde.
Nu was het bij ons gelukkig zo dat niemand hem dat kwalijk nam maar als jij schrijft dat je moeder het ook letterlijk benoemde vind ik dat heel erg.
Je mag natuurlijk nooit dingen met elkaar vergelijken in heftigheid van verdriet maar ik denk dat een ouder verliezen misschien wel heftiger is dan je partner.
Kijk simpel maar naar het feit dat heel veel mensen die hun partner verliezen na een tijd weer overeind krabbelen en zelfs weer nieuwe liefde in hun leven vinden.
Wees blijf je echter altijd..... Een tweede vader of moeder krijg je nooit.
En wat egoistisch van je moeder.
Ik hoor het wel vaker.
Bij mijn oma was het andersom.
Mijn vader was zo ongelukkig dat hij zijn vader en mij een beetje vergat. Het was echt zijn verdriet.
Hij bepaalde.
Nu was het bij ons gelukkig zo dat niemand hem dat kwalijk nam maar als jij schrijft dat je moeder het ook letterlijk benoemde vind ik dat heel erg.
Je mag natuurlijk nooit dingen met elkaar vergelijken in heftigheid van verdriet maar ik denk dat een ouder verliezen misschien wel heftiger is dan je partner.
Kijk simpel maar naar het feit dat heel veel mensen die hun partner verliezen na een tijd weer overeind krabbelen en zelfs weer nieuwe liefde in hun leven vinden.
Wees blijf je echter altijd..... Een tweede vader of moeder krijg je nooit.
donderdag 4 februari 2010 om 16:38
suus, wat heftig dat je de crematie van je eigen vader zo langs de zijlijn hebt moeten zitten. En je moeder had moeten beseffen dat het bij jullie ook pijn doet en je steentje hadden willen bijdragen, maar wat gebeurd is kan je nu niet terug draaien.
Vind het wel heel knap dat je naar de crematie van opoetje bent geweest, respect.
Mijn vader is afgelopen juni overleden en wij hebben met zijn allen afscheid genomen door alles met zijn 4en te doen(moeder en 2 zusjes).
Veel sterkte, het gemis zal blijven maar gaat een plekje krijgen
knuffel francina
Vind het wel heel knap dat je naar de crematie van opoetje bent geweest, respect.
Mijn vader is afgelopen juni overleden en wij hebben met zijn allen afscheid genomen door alles met zijn 4en te doen(moeder en 2 zusjes).
Veel sterkte, het gemis zal blijven maar gaat een plekje krijgen
knuffel francina
donderdag 4 februari 2010 om 17:17
Yas, Ik wil je alvast morgen een hele mooie dag toewensen. Voordat je het niet meer leest.
Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn om te trouwen terwijl je moeder net een maand geleden overleden is. Het lukt me niet. Het lijkt me zo moeilijk. Hebben jullie de plannen veranderd omdat je moeder overleden is? Ik meen me te herinneren dat jullie eigenlijk later in het jaar zouden trouwen?
Ik hoop dat het ondanks alle verdriet toch een hele mooie dag wordt. Met de symboliek zit het wel goed: je moeder zal erbij zijn! Hoe dan ook.
Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn om te trouwen terwijl je moeder net een maand geleden overleden is. Het lukt me niet. Het lijkt me zo moeilijk. Hebben jullie de plannen veranderd omdat je moeder overleden is? Ik meen me te herinneren dat jullie eigenlijk later in het jaar zouden trouwen?
Ik hoop dat het ondanks alle verdriet toch een hele mooie dag wordt. Met de symboliek zit het wel goed: je moeder zal erbij zijn! Hoe dan ook.
donderdag 4 februari 2010 om 18:25
Lieve lieve Yas,
We "kennen" elkaar al jaren, af en aan via het forum hier. Morgen is je grote dag, en alhoewel je dag morgen niet compleet zal zijn hoop ik dat je er toch een bijzondere dag van kunt maken.
Je zult hier morgen waarschijnlijk niet zijn , vandaar mijn wens voor jullie hier. Ik wens jullie saampjes heel veel liefde, warmte, geluk en gezondheid toe. Yasman mag in zijn handen knijpen met een lieverd als jij *smak*
In gedachten zal ik morgen even bij je zijn, en ik hoop dat je moeder vanuit waar ze ook moge zijn op dit moment met je meekijkt
*smaksmaksmak*
We "kennen" elkaar al jaren, af en aan via het forum hier. Morgen is je grote dag, en alhoewel je dag morgen niet compleet zal zijn hoop ik dat je er toch een bijzondere dag van kunt maken.
Je zult hier morgen waarschijnlijk niet zijn , vandaar mijn wens voor jullie hier. Ik wens jullie saampjes heel veel liefde, warmte, geluk en gezondheid toe. Yasman mag in zijn handen knijpen met een lieverd als jij *smak*
In gedachten zal ik morgen even bij je zijn, en ik hoop dat je moeder vanuit waar ze ook moge zijn op dit moment met je meekijkt
*smaksmaksmak*
