Relaties
alle pijlers
Punt erachter
donderdag 21 januari 2010 om 00:01
De kogel is door de kerk: het is over en uit.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
zondag 7 februari 2010 om 10:53
quote:Teen schreef op 03 februari 2010 @ 22:50:
Nee iemands motivatie zul je nooit helemaal kunnen begrijpen en dat moet je ook niet willen en alles vertellen doen ze je toch niet......
Sporten schijnt heel goed te zijn voor depressies.... misschien dat je morgenvroeg om zes uur 10 km kunt gaat hardlopen?
Om 10:00 hardlopen? Nee dank je. Da's niks voor mij. Ik ga vanmiddag wel fitnessen en ff de sauna in. Wellicht dat ik daardoor zo ontspan, dat ik eindelijk eens een keer wel goed kan slapen. Want vannacht heb ik weer onrustig en te kort geslapen. Dat wordt zo langzamerhand knap vervelend.
Anyway. De afgelopen week heb ik een paar goede dagen gehad, waarop ik weer redelijk goed gemutst was en niet de godganse dag aan haar moest denken. Gisteren was het weer mis... Ik miste haar weer erorm en moest weer de hele tijd denken aan wat zij en haar nieuwe vlam allemaal uitvreten. Ik had haar eigenlijk al wel weer eens op de stoep verwacht om spullen te komen halen, maar ze heeft het kennelijk te druk met andere dingen... Geen leuke gedachte. Ik weet ook wel dat ik daar niet aan moet denken. Maar heeft iemand ooit ervaren wat er gebeurt als je jezelf gebiedt NIET aan een paars olifantje te denken? Juist.
Iets waar ik aan herinnerd word zodra ik een stel met een kinderwagen zie: ze heeft dus een enorme kinderwens op het moment en ze liet niets aan de twijfel over dat dat één van de redenen was om mij af te wijzen: ze twijfelde aan mijn oprechtheid over dat ik met haar wel een gezin wilde, vooropgesteld dat we "ons" weer op de rit konden krijgen. Gezien haar kinderwens, denk ik dat ze haar nieuwe vlam acuut bespringt op het moment dat hij laat vallen dat hij kinderen leuk vindt en ook wel een gezinnetje wil. Dat ze dan dus gaan werken aan de kinderen die ik met haar wilde. Ik weet dat ik daar niet aan moet denken. Dit is weer zo'n paars olifantje.
Alles in ongenschouw nemende, denk ik nog steeds dat ze de op dat moment makkelijkste uitweg heeft gekozen, er maar niet over nadenkend wat ze allemaal op het spel zet. Alhoewel... voor haar voelt dat waarschijnlijk niet als "op het spel zetten", omdat de liefde over was. Maar stel nou dat Collega vreselijk tegenvalt en ze binnen aan paar maanden weer uit elkaar zijn, wat dan? Dan krijgt ze haar kids nog niet! Tuurlijk: niet mijn probleem. Maar ik maak me wel enigzins zorgen over haar, ook al is dat niet meer aan mij. Iemand waarmee je twee jaar lang heel intensief je gevoelsleven deelt, delete je niet zomaar uit je systeem.
Ook iets waarvan ik niet weet wat ik er mee moet: ik heb afgelopen week een korte, zakelijke emailwisseling met haar gehad over een paar spullen die ik kwijt was. In de week dat ik naar de VS was heeft zij opgeruimd, dus ze had ze wellicht gezien. Ik wilde weten of zij wist waar die dingen waren. Wist ze niet, maar ze bood me wel aan te helpen zoeken... Daar ben ik maar niet op ingegaan. Uiteindelijk heb ik die dingen na een paar dagen zelf teruggevonden, dus dat liet ik weten. Waarop zij reageerde met dat ze dat fijn vond. Afsluitend met de vraag hoe het nou met me gaat. Dat ze ook wel weet dat zij niet de persoon is om dat te vragen, maar dat ze het wel oprecht wil weten. Wat wil ze horen? Dat het prima met me gaat en dat ik me nooit beter heb gevoeld, zodat zij haar geweten kan sussen? Of zal ik maar eerlijk zijn en zeggen dat ik tegen een depressie aan hang en dat ik haar vreselijk mis? Dat ze verantwoodelijk is het feit dat ik mijn bedrijf niet meer kan runnen door tijdgebrek, omdat ik verplicht ben meer uren te maken mij mijn baas, omdat ik het anders finacieel niet trek? Terwijl ZIJ de gene was die me ondanks alles bleef steunen in mijn bedrijf, omdat dat alles voor me is?
Hoe dan ook, geen van beide antwoorden hebben enig praktisch nut. Als zij zich zorgen wil blijven maken over mij, omdat ze misschien toch nog wel wat voelt, had ze dat eerder moeten bedenken. Ik maak me ook zorgen over haar, maar ik begin er niet over. Ik wil zo min mogelijk contact! Ik ben er dan ook nog niet uit of ik wel of niet ga antwoorden, en zo ja - hoe. Ik neig naar een reactie in de trant van: "naar omstandigheden gaat het prima met mij, maar het zou beter gaan als je helemaal uit mijn leven verdween. Wanneer kom je de rest van je spullen halen?"
Maar dat is ook niet erg volwassen, dus ik hou me maar in. Ik zou dit allemaal het liefst zo snel mogelijk achter me laten. Het slijten van liefde en emotie duurt me te lang. Iemand suggestisch om het proces te versnellen?
Nee iemands motivatie zul je nooit helemaal kunnen begrijpen en dat moet je ook niet willen en alles vertellen doen ze je toch niet......
Sporten schijnt heel goed te zijn voor depressies.... misschien dat je morgenvroeg om zes uur 10 km kunt gaat hardlopen?
Om 10:00 hardlopen? Nee dank je. Da's niks voor mij. Ik ga vanmiddag wel fitnessen en ff de sauna in. Wellicht dat ik daardoor zo ontspan, dat ik eindelijk eens een keer wel goed kan slapen. Want vannacht heb ik weer onrustig en te kort geslapen. Dat wordt zo langzamerhand knap vervelend.
Anyway. De afgelopen week heb ik een paar goede dagen gehad, waarop ik weer redelijk goed gemutst was en niet de godganse dag aan haar moest denken. Gisteren was het weer mis... Ik miste haar weer erorm en moest weer de hele tijd denken aan wat zij en haar nieuwe vlam allemaal uitvreten. Ik had haar eigenlijk al wel weer eens op de stoep verwacht om spullen te komen halen, maar ze heeft het kennelijk te druk met andere dingen... Geen leuke gedachte. Ik weet ook wel dat ik daar niet aan moet denken. Maar heeft iemand ooit ervaren wat er gebeurt als je jezelf gebiedt NIET aan een paars olifantje te denken? Juist.
Iets waar ik aan herinnerd word zodra ik een stel met een kinderwagen zie: ze heeft dus een enorme kinderwens op het moment en ze liet niets aan de twijfel over dat dat één van de redenen was om mij af te wijzen: ze twijfelde aan mijn oprechtheid over dat ik met haar wel een gezin wilde, vooropgesteld dat we "ons" weer op de rit konden krijgen. Gezien haar kinderwens, denk ik dat ze haar nieuwe vlam acuut bespringt op het moment dat hij laat vallen dat hij kinderen leuk vindt en ook wel een gezinnetje wil. Dat ze dan dus gaan werken aan de kinderen die ik met haar wilde. Ik weet dat ik daar niet aan moet denken. Dit is weer zo'n paars olifantje.
Alles in ongenschouw nemende, denk ik nog steeds dat ze de op dat moment makkelijkste uitweg heeft gekozen, er maar niet over nadenkend wat ze allemaal op het spel zet. Alhoewel... voor haar voelt dat waarschijnlijk niet als "op het spel zetten", omdat de liefde over was. Maar stel nou dat Collega vreselijk tegenvalt en ze binnen aan paar maanden weer uit elkaar zijn, wat dan? Dan krijgt ze haar kids nog niet! Tuurlijk: niet mijn probleem. Maar ik maak me wel enigzins zorgen over haar, ook al is dat niet meer aan mij. Iemand waarmee je twee jaar lang heel intensief je gevoelsleven deelt, delete je niet zomaar uit je systeem.
Ook iets waarvan ik niet weet wat ik er mee moet: ik heb afgelopen week een korte, zakelijke emailwisseling met haar gehad over een paar spullen die ik kwijt was. In de week dat ik naar de VS was heeft zij opgeruimd, dus ze had ze wellicht gezien. Ik wilde weten of zij wist waar die dingen waren. Wist ze niet, maar ze bood me wel aan te helpen zoeken... Daar ben ik maar niet op ingegaan. Uiteindelijk heb ik die dingen na een paar dagen zelf teruggevonden, dus dat liet ik weten. Waarop zij reageerde met dat ze dat fijn vond. Afsluitend met de vraag hoe het nou met me gaat. Dat ze ook wel weet dat zij niet de persoon is om dat te vragen, maar dat ze het wel oprecht wil weten. Wat wil ze horen? Dat het prima met me gaat en dat ik me nooit beter heb gevoeld, zodat zij haar geweten kan sussen? Of zal ik maar eerlijk zijn en zeggen dat ik tegen een depressie aan hang en dat ik haar vreselijk mis? Dat ze verantwoodelijk is het feit dat ik mijn bedrijf niet meer kan runnen door tijdgebrek, omdat ik verplicht ben meer uren te maken mij mijn baas, omdat ik het anders finacieel niet trek? Terwijl ZIJ de gene was die me ondanks alles bleef steunen in mijn bedrijf, omdat dat alles voor me is?
Hoe dan ook, geen van beide antwoorden hebben enig praktisch nut. Als zij zich zorgen wil blijven maken over mij, omdat ze misschien toch nog wel wat voelt, had ze dat eerder moeten bedenken. Ik maak me ook zorgen over haar, maar ik begin er niet over. Ik wil zo min mogelijk contact! Ik ben er dan ook nog niet uit of ik wel of niet ga antwoorden, en zo ja - hoe. Ik neig naar een reactie in de trant van: "naar omstandigheden gaat het prima met mij, maar het zou beter gaan als je helemaal uit mijn leven verdween. Wanneer kom je de rest van je spullen halen?"
Maar dat is ook niet erg volwassen, dus ik hou me maar in. Ik zou dit allemaal het liefst zo snel mogelijk achter me laten. Het slijten van liefde en emotie duurt me te lang. Iemand suggestisch om het proces te versnellen?
zondag 7 februari 2010 om 11:05
Hoi JB,
Om te beginnen, laat zeker niet aan je ex merken dat je niet lekker in je vel zit. Dat versterkt haar alleen maar meer dat ze de goede keuze heeft gemaakt.
En dat je wil dat het sneller over is, de pijn, dat herken ik. OOk bij mij gaat het niet snel genoeg. Ik denk dat het enige is wat helpt; praten, praten en nog eens praten en veel tijd. Tijd heelt de wonden. En kijk ook wat je van deze relatie geleerd hebt, dan is het niet zinloos geweest.
Om te beginnen, laat zeker niet aan je ex merken dat je niet lekker in je vel zit. Dat versterkt haar alleen maar meer dat ze de goede keuze heeft gemaakt.
En dat je wil dat het sneller over is, de pijn, dat herken ik. OOk bij mij gaat het niet snel genoeg. Ik denk dat het enige is wat helpt; praten, praten en nog eens praten en veel tijd. Tijd heelt de wonden. En kijk ook wat je van deze relatie geleerd hebt, dan is het niet zinloos geweest.
zondag 7 februari 2010 om 11:08
JB, je bent nog steeds veel te veel bezig met wat zij denkt, en wat zij voelt
Het is veel beter om je op jezelf te concentreren.
Ik vind trouwens de mededeling, naar omstandigheden goed, wanneer kom je je spullen ophalen helemaal niet onvolwassen
Gewoon lekker duidelijk, voor haar,maar ook voor jezelf
Het is veel beter om je op jezelf te concentreren.
Ik vind trouwens de mededeling, naar omstandigheden goed, wanneer kom je je spullen ophalen helemaal niet onvolwassen
Gewoon lekker duidelijk, voor haar,maar ook voor jezelf
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 7 februari 2010 om 11:09
Thanks Colalight.
Ik ga ook zeker niet mijn hart uitstorten bij haar. Wel zou ik, op een later moment, als ik er wat sterker in sta, graag van haar willen horen op welk moment en waarom haar liefde voor mij ineens over waaide. Daar zou ik iets van kunnen leren. Op dit moment kan ik alleen maar constateren dat ik waarschijnlijk clues gemist heb. Daar schiet ik niet veel mee op.
Praten doe ik, maar ook niet eindeloos. Ook vrienden worden op een gegeven moment zat van al je ellende. Ze hebben immers ook hun eigen zorgen. Zoals een trouwlocatie zoeken...
Ik ga ook zeker niet mijn hart uitstorten bij haar. Wel zou ik, op een later moment, als ik er wat sterker in sta, graag van haar willen horen op welk moment en waarom haar liefde voor mij ineens over waaide. Daar zou ik iets van kunnen leren. Op dit moment kan ik alleen maar constateren dat ik waarschijnlijk clues gemist heb. Daar schiet ik niet veel mee op.
Praten doe ik, maar ook niet eindeloos. Ook vrienden worden op een gegeven moment zat van al je ellende. Ze hebben immers ook hun eigen zorgen. Zoals een trouwlocatie zoeken...
zondag 7 februari 2010 om 11:12
quote:Summerdance schreef op 07 februari 2010 @ 11:08:
JB, je bent nog steeds veel te veel bezig met wat zij denkt, en wat zij voelt
Het is veel beter om je op jezelf te concentreren.
Ik vind trouwens de mededeling, naar omstandigheden goed, wanneer kom je je spullen ophalen helemaal niet onvolwassen
Gewoon lekker duidelijk, voor haar,maar ook voor jezelfYup, dat doe ik ook. Op de één of andere manier moet ik dingen echt begrijpen voor ik ze een plekje kan geven. Dat heb ik mijn hele leven al gehad. Kreeg ik vroeger als kind de (retorische-) vraag of ik iets wilde doen, dan had ik twee antwoorden: "nee", of "waarom". Die antwoorden waren overigens in mijn beleving volstrekt legitiem: je vraagt of ik iets wil doen, dus kan ik "nee" zeggen. Autisme maakt het leven zoooo eenvoudig!
JB, je bent nog steeds veel te veel bezig met wat zij denkt, en wat zij voelt
Het is veel beter om je op jezelf te concentreren.
Ik vind trouwens de mededeling, naar omstandigheden goed, wanneer kom je je spullen ophalen helemaal niet onvolwassen
Gewoon lekker duidelijk, voor haar,maar ook voor jezelfYup, dat doe ik ook. Op de één of andere manier moet ik dingen echt begrijpen voor ik ze een plekje kan geven. Dat heb ik mijn hele leven al gehad. Kreeg ik vroeger als kind de (retorische-) vraag of ik iets wilde doen, dan had ik twee antwoorden: "nee", of "waarom". Die antwoorden waren overigens in mijn beleving volstrekt legitiem: je vraagt of ik iets wil doen, dus kan ik "nee" zeggen. Autisme maakt het leven zoooo eenvoudig!
zondag 7 februari 2010 om 11:22
JB, je laat je leermomenten van haar afhangen en dat moet je juist niet doen. Want wat voor haar minder leuk is, kan voor een ander juist leuk zijn.
Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat pleasen in een relatie helemaal geen zin heeft. Dat waneer je je eigen behoeften aan de kant zet, je jezelf dus eigenlijk aan de kant zet en dat dat niet goed is. Dit is iets wat iknu zelf inzie, en hoe mijn ex dat ziet zal mij werkelijk een worst wezen. Ik bepaal zelf wat mijn leerpunten zijn en niet hij.
Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat pleasen in een relatie helemaal geen zin heeft. Dat waneer je je eigen behoeften aan de kant zet, je jezelf dus eigenlijk aan de kant zet en dat dat niet goed is. Dit is iets wat iknu zelf inzie, en hoe mijn ex dat ziet zal mij werkelijk een worst wezen. Ik bepaal zelf wat mijn leerpunten zijn en niet hij.
zondag 7 februari 2010 om 11:34
Nee, dat soort dingen kun je jezelf niet aanrekenen. Iemand is verantwoordelijk voor zichzelf en als iemand iets niet leuk vindt, dan moet diegene er zelf over beginnen.
Soms lopen dingen nou eenmaal zo. Dat wil niet zeggen dat de een goed en de ander fout is, maar de combi is gewoon niet goed.
Ik vind appels lekker en ik vind pindakaas lekker, maar als ik appel met pindakaas zou eten, brr, die combi is gewoon niet goed, maar dat zegt niks over de twee producten apart.
Als je terug kijkt, zijn er dan al dingen die je in je volgende relatie anders zou doen?
Soms lopen dingen nou eenmaal zo. Dat wil niet zeggen dat de een goed en de ander fout is, maar de combi is gewoon niet goed.
Ik vind appels lekker en ik vind pindakaas lekker, maar als ik appel met pindakaas zou eten, brr, die combi is gewoon niet goed, maar dat zegt niks over de twee producten apart.
Als je terug kijkt, zijn er dan al dingen die je in je volgende relatie anders zou doen?
zondag 7 februari 2010 om 11:40
quote:colalight schreef op 07 februari 2010 @ 11:34:
[...]
Als je terug kijkt, zijn er dan al dingen die je in je volgende relatie anders zou doen?
Goeie. Ik denk het wel. Ik zou voorzichtiger zijn en me er niet zo halsoverkop instorten. Ook zou ik niet al zo snel gaan samenwonen (na ruim 8 mnd elkaar 5 dg per week zien), al voelt het nog zo goed. Klinkt misschien als onwikkelende bindingsangst, maar dat is het niet. Ik denk dat ik voorzichtiger met mezelf moet zijn, wat dat betreft.
Wat betreft een evt volgende partner: ik zou in ieder geval proberen beter mijn ogen open te houden en alerter te zijn op signalen. Ook zou ik duidelijker zijn over de consequenties van mijn handicap: dat ik relatief ongevoelig ben voor vage hints en clues, dat ze heel erg duidelijk moet zijn als ze iets van me verwacht en moet dubbelchecken of het wel goed is aangekomen. Is misschien veel werk en werkt misschien afschrikkend voor sommige vrouwen, maar wat krijgen ze er veel voor terug
Qua liefde en dat uiten: geen verandering: vol gas vooruit. Voor minder dan 500% commitment doe ik het niet, als het aan beide kanten goed voelt.
[...]
Als je terug kijkt, zijn er dan al dingen die je in je volgende relatie anders zou doen?
Goeie. Ik denk het wel. Ik zou voorzichtiger zijn en me er niet zo halsoverkop instorten. Ook zou ik niet al zo snel gaan samenwonen (na ruim 8 mnd elkaar 5 dg per week zien), al voelt het nog zo goed. Klinkt misschien als onwikkelende bindingsangst, maar dat is het niet. Ik denk dat ik voorzichtiger met mezelf moet zijn, wat dat betreft.
Wat betreft een evt volgende partner: ik zou in ieder geval proberen beter mijn ogen open te houden en alerter te zijn op signalen. Ook zou ik duidelijker zijn over de consequenties van mijn handicap: dat ik relatief ongevoelig ben voor vage hints en clues, dat ze heel erg duidelijk moet zijn als ze iets van me verwacht en moet dubbelchecken of het wel goed is aangekomen. Is misschien veel werk en werkt misschien afschrikkend voor sommige vrouwen, maar wat krijgen ze er veel voor terug
Qua liefde en dat uiten: geen verandering: vol gas vooruit. Voor minder dan 500% commitment doe ik het niet, als het aan beide kanten goed voelt.
zondag 7 februari 2010 om 12:06
Hey James... ga toch maar wat schrijven. Bedenkt dat echt elk individu anders is, elke situatie, elke relatie.. maar wellicht heb je er iets aan. Here goes.
Ik was die vrouw. Ik had een relatie van bijna 9 jaar. Vanaf ons 18e al samen. In het begin is alles nieuw en spannend, vonken vlogen door de kamer. Dan gaan de jaren verder... koophuis... maar toch langzamerhand meer als vrienden door het leven dan als stel. Wij bespraken dat niet. Je bent al lang samen, hebt het gezellig... maar ergens voel je: een relatie hoort meer te zijn dan dit (ook hij erkende dit later.. maar "we hadden het toch leuk samen"). Om het niet langer te maken dan nodig: het zat gewoon niet goed, wij hadden het ook over stappen en grote plannen.. maar ik zat niet goed in mijn vel en heb dit nooit bespreekbaar gemaakt. En ja, toen was daar opeens die ander.. iemand van heel lang geleden die opeens op mijn pad kwam: "right time"... "right moment".... Kortom: het was zo makkelijk voor hem om als het ware binnen te komen. Hij hoefde er niks aan te doen... ik werd naar hem toe gezogen: nieuw, spannend, anders. Ik werd letterlijk verblind. Binnen 2 maanden (2 maanden James... kan je nagaan) was ik vertrokken en woonde ik op mijzelf. Natuurlijk ook zeggend: even rust... maar niks van dat.... De eerste avond was de nieuwe man er al. Om weer kort te gaan: dit heeft een jaar geduurd en meer dan fysiek was het eigenlijk niet.
Ik kan het mij nu niet meer voorstellen, maar na zo veel jaar samen met de liefste man van de wereld, liet het mij koud dat hij zat te huilen op de bank toen ik weg ging, met in zijn hand onze eerste cadeautjes, brieven (ik krijg nog een brok in mijn keel).
Hij, mijn ex zeg maar, ging door... liet niet veel van zich horen. Wij hadden nog een koophuis samen, ergens denk ik dat ik daardoor heel dom dacht: er is nog een link ik kan nog terug. Ergens denk ik dat ik daardoor wel durfde... (hoe onterecht en gemeen). Maar goed: wij waren uit elkaar, dus ik ging niet vreemd oid. Maar, het huis was verkocht. Toen stortte ik opeens in... en ex was verder, vermaakte zich goed (go ex!)... maar, toen... oh my goodness: WAT had ik gedaan? Ik werd gek en stortte helemaal in... want mijn ex - zijn goed recht - was er klaar mee naar een jaar waarin ik mijn gang was gegaan zonder naar hem om te kijken.
Goed. James, ik wil je dus zeggen... toen ex verder ging en alle banden waren verbroken, kwam ik pas tot inzicht. Ik heb dus duidelijk tijd moeten hebben om te voelen wat ik voelde en ex heeft heel goed aangegeven zonder mij te kunnen. Juist als hij was blijven hangen en smeken... was ik echt klaar met hem geweest. Beetje onsamenhangend wellicht, maar mijn advies is dus: laat haar los, laat haar gaan.... al het andere werkt juist AVERECHTS... als je haar ooit wil laten realiseren wat ze voor je voelt, moet je haar dat in pure zin laten voelen, zonder jou te zien of te horen. Alles dat je zegt of doet is nu in haar optiek en ogen fout. Ja, het kan lang duren maar daarom adviseer ik je daarnaast: GA DOOR.. ga niet wachten want het kan ook zijn dat ze niet komt.
Als ze wel komt dan is de keus aan JOU!
Goed..... Na een half jaar, om het verhaal af te maken, ben ik helemaal door het stof gegaan... heb ik contact gezocht met ex. Al met al weer samen gekomen, als nieuw verliefde pubers... Onze relatie is niet vergelijkbaar met daarvoor. Inmiddels 5 jaar verder, getrouwd en zwanger van onze eerste.
Ik heb geleerd, maar net als mijn man: je moet werken aan een relatie, praten (!).... en genieten. Het gras is altijd groener en ja, elke nieuwe relatie is spannend, maar de vraag is of je na zo veel jaar met die nieuwe net zo'n mooi iets hebt als met je huidige partner.
Jouw ex is nu verblind. Zat (niet verkeerd bedoeld naar jou) in die sleur... alles wat jij deed en doet is in haar ogen fout. Je kan maar 1 ding doen... laten zien dat je zonder haar kan (ook al is het nu verdomd zwaar en ja, dat zal het nog een tijd zijn.. maar de tijd heelt ook...). Ze kan pas echt voelen wat ze voor je voelt door iets te missen.... te kunnen missen. Het is, mocht ze dus die nieuwe vent testen, aan jou wat je daar van vindt mocht ze ooit terug komen.
Ik ben het levende bewijs van hoe het ook kan gaan..
Lang verhaal... sorry, maar ik wilde het toch aan je vertellen. Mogelijk heb je er iets aan. Veel sterkte!
Ik was die vrouw. Ik had een relatie van bijna 9 jaar. Vanaf ons 18e al samen. In het begin is alles nieuw en spannend, vonken vlogen door de kamer. Dan gaan de jaren verder... koophuis... maar toch langzamerhand meer als vrienden door het leven dan als stel. Wij bespraken dat niet. Je bent al lang samen, hebt het gezellig... maar ergens voel je: een relatie hoort meer te zijn dan dit (ook hij erkende dit later.. maar "we hadden het toch leuk samen"). Om het niet langer te maken dan nodig: het zat gewoon niet goed, wij hadden het ook over stappen en grote plannen.. maar ik zat niet goed in mijn vel en heb dit nooit bespreekbaar gemaakt. En ja, toen was daar opeens die ander.. iemand van heel lang geleden die opeens op mijn pad kwam: "right time"... "right moment".... Kortom: het was zo makkelijk voor hem om als het ware binnen te komen. Hij hoefde er niks aan te doen... ik werd naar hem toe gezogen: nieuw, spannend, anders. Ik werd letterlijk verblind. Binnen 2 maanden (2 maanden James... kan je nagaan) was ik vertrokken en woonde ik op mijzelf. Natuurlijk ook zeggend: even rust... maar niks van dat.... De eerste avond was de nieuwe man er al. Om weer kort te gaan: dit heeft een jaar geduurd en meer dan fysiek was het eigenlijk niet.
Ik kan het mij nu niet meer voorstellen, maar na zo veel jaar samen met de liefste man van de wereld, liet het mij koud dat hij zat te huilen op de bank toen ik weg ging, met in zijn hand onze eerste cadeautjes, brieven (ik krijg nog een brok in mijn keel).
Hij, mijn ex zeg maar, ging door... liet niet veel van zich horen. Wij hadden nog een koophuis samen, ergens denk ik dat ik daardoor heel dom dacht: er is nog een link ik kan nog terug. Ergens denk ik dat ik daardoor wel durfde... (hoe onterecht en gemeen). Maar goed: wij waren uit elkaar, dus ik ging niet vreemd oid. Maar, het huis was verkocht. Toen stortte ik opeens in... en ex was verder, vermaakte zich goed (go ex!)... maar, toen... oh my goodness: WAT had ik gedaan? Ik werd gek en stortte helemaal in... want mijn ex - zijn goed recht - was er klaar mee naar een jaar waarin ik mijn gang was gegaan zonder naar hem om te kijken.
Goed. James, ik wil je dus zeggen... toen ex verder ging en alle banden waren verbroken, kwam ik pas tot inzicht. Ik heb dus duidelijk tijd moeten hebben om te voelen wat ik voelde en ex heeft heel goed aangegeven zonder mij te kunnen. Juist als hij was blijven hangen en smeken... was ik echt klaar met hem geweest. Beetje onsamenhangend wellicht, maar mijn advies is dus: laat haar los, laat haar gaan.... al het andere werkt juist AVERECHTS... als je haar ooit wil laten realiseren wat ze voor je voelt, moet je haar dat in pure zin laten voelen, zonder jou te zien of te horen. Alles dat je zegt of doet is nu in haar optiek en ogen fout. Ja, het kan lang duren maar daarom adviseer ik je daarnaast: GA DOOR.. ga niet wachten want het kan ook zijn dat ze niet komt.
Als ze wel komt dan is de keus aan JOU!
Goed..... Na een half jaar, om het verhaal af te maken, ben ik helemaal door het stof gegaan... heb ik contact gezocht met ex. Al met al weer samen gekomen, als nieuw verliefde pubers... Onze relatie is niet vergelijkbaar met daarvoor. Inmiddels 5 jaar verder, getrouwd en zwanger van onze eerste.
Ik heb geleerd, maar net als mijn man: je moet werken aan een relatie, praten (!).... en genieten. Het gras is altijd groener en ja, elke nieuwe relatie is spannend, maar de vraag is of je na zo veel jaar met die nieuwe net zo'n mooi iets hebt als met je huidige partner.
Jouw ex is nu verblind. Zat (niet verkeerd bedoeld naar jou) in die sleur... alles wat jij deed en doet is in haar ogen fout. Je kan maar 1 ding doen... laten zien dat je zonder haar kan (ook al is het nu verdomd zwaar en ja, dat zal het nog een tijd zijn.. maar de tijd heelt ook...). Ze kan pas echt voelen wat ze voor je voelt door iets te missen.... te kunnen missen. Het is, mocht ze dus die nieuwe vent testen, aan jou wat je daar van vindt mocht ze ooit terug komen.
Ik ben het levende bewijs van hoe het ook kan gaan..
Lang verhaal... sorry, maar ik wilde het toch aan je vertellen. Mogelijk heb je er iets aan. Veel sterkte!
zondag 7 februari 2010 om 12:38
Hey, Senna78.
Mooi verhaal met een sprankje hoop voor mij. Iets in mij hoopt op een dergelijk verhaal zoals jij dat beschrijft. Maar daar moet ik me overheen zetten en mijn eigen draad weer oppakken.
Daar ben ik druk mee bezig. Ik ben me aan het orienteren op een omscholing, 3 jaar werken en leren, met aan het eind van de rit praktisch 100% baangarantie, een prima salaris, goede secundaire voorwaarden en hele goede mogelijkheden tot doorontwikkeling. Als het werk me wat lijkt, is het right up my alley en 2.000% meer dan waar ik nu naar kan uitkijken in mijn huidige baan. Dat geeft de burger moed. Aan de schaduwzijde heb ik wel heel erg veel moeite met het verwerken van het verlies. Vanmiddag ga ik in de sportschool proberen de frustratie en verdriet van me af te trainen. Bezigheidstherapie, zeg maar. Na het sporten nog even met een vriend afspreken. Ook lang niet gezien. Nu maar hopen dat ik ook nog over wat anders kan lullen dan alleen maar dit onderwerp. Word er onderhand zelf ook wel een beetje moe van, eigenlijk. Maar waar het hart vol van is (was...)...
Mooi verhaal met een sprankje hoop voor mij. Iets in mij hoopt op een dergelijk verhaal zoals jij dat beschrijft. Maar daar moet ik me overheen zetten en mijn eigen draad weer oppakken.
Daar ben ik druk mee bezig. Ik ben me aan het orienteren op een omscholing, 3 jaar werken en leren, met aan het eind van de rit praktisch 100% baangarantie, een prima salaris, goede secundaire voorwaarden en hele goede mogelijkheden tot doorontwikkeling. Als het werk me wat lijkt, is het right up my alley en 2.000% meer dan waar ik nu naar kan uitkijken in mijn huidige baan. Dat geeft de burger moed. Aan de schaduwzijde heb ik wel heel erg veel moeite met het verwerken van het verlies. Vanmiddag ga ik in de sportschool proberen de frustratie en verdriet van me af te trainen. Bezigheidstherapie, zeg maar. Na het sporten nog even met een vriend afspreken. Ook lang niet gezien. Nu maar hopen dat ik ook nog over wat anders kan lullen dan alleen maar dit onderwerp. Word er onderhand zelf ook wel een beetje moe van, eigenlijk. Maar waar het hart vol van is (was...)...
zondag 7 februari 2010 om 12:47
Hey James, goed bezig. V.w.b. de baan: een prima mix toch? Werken aan je toekomst, puur zakelijk (slimme zet hoe je prive situatie ook is) en aan de andere kant afleiding tegelijk.
V.b. het verwerken: je staat ook pas aan het begin... kortom: je voelt nu alles nog in alle heftigheid. Ik kan alleen als vrouw zeggen (en gelukkig schijnt het zo te zijn dat mannen eerder de schouders er weer onder zetten en door gaan) dat het echt wel een aantal maanden duurt voordat de scherpe kantjes er vanaf zijn. Voor nu kan ik je alleen maar meegeven: zoek idd afleiding.. sport = goed. Ga idd niet wachten of hopen. Maar, ik als je dus al "iets" moet doen ri. haar is het wel laten zien dat jij door gaat. Haar ruimte geven, niks anders dan dat. Laat haar maar denken dat je het makkelijk hebt. Niet bang zijn dat je zou moeten zeggen of laten weten dat je kapot gaat, zeker in dit vroege stadium is dat juist niet goed. Dat zou je kunnen zeggen.... mocht het er tzt van komen, mocht ZIJ komen.
Sterkte voor nu, en succes vwb de baan. Je bent straks een totaal andere man
En.. ook al lijkt dat nu niet zo: er zijn meer vissen in de zee/sloot zoals ze altijd zeggen. Maar, het is ook echt zo. Die ga je vanzelf zien als je er klaar voor bent. Wacht maar... straks.. als jouw ogen ook open zijn, je alles weer op een rij hebt, het goed gaat met je carriere..... Dan kijk je terug op februari 2010... en dan, dan lach je... echt... geef het tijd!
V.b. het verwerken: je staat ook pas aan het begin... kortom: je voelt nu alles nog in alle heftigheid. Ik kan alleen als vrouw zeggen (en gelukkig schijnt het zo te zijn dat mannen eerder de schouders er weer onder zetten en door gaan) dat het echt wel een aantal maanden duurt voordat de scherpe kantjes er vanaf zijn. Voor nu kan ik je alleen maar meegeven: zoek idd afleiding.. sport = goed. Ga idd niet wachten of hopen. Maar, ik als je dus al "iets" moet doen ri. haar is het wel laten zien dat jij door gaat. Haar ruimte geven, niks anders dan dat. Laat haar maar denken dat je het makkelijk hebt. Niet bang zijn dat je zou moeten zeggen of laten weten dat je kapot gaat, zeker in dit vroege stadium is dat juist niet goed. Dat zou je kunnen zeggen.... mocht het er tzt van komen, mocht ZIJ komen.
Sterkte voor nu, en succes vwb de baan. Je bent straks een totaal andere man
En.. ook al lijkt dat nu niet zo: er zijn meer vissen in de zee/sloot zoals ze altijd zeggen. Maar, het is ook echt zo. Die ga je vanzelf zien als je er klaar voor bent. Wacht maar... straks.. als jouw ogen ook open zijn, je alles weer op een rij hebt, het goed gaat met je carriere..... Dan kijk je terug op februari 2010... en dan, dan lach je... echt... geef het tijd!
zondag 7 februari 2010 om 13:18
Hey Jamesblond,
Goed omschreven van dat gat in je hart. Het voelt hier een beetje alsof mn hart in 1000 stukjes ligt. Heb ze wel weer gevonden hoor, op een paar na, maar nu heb ik de boel weer in elkaar gelijmd maar volgens mij zit mn hart een beetje op zijn kop ofzo. Hij doet het wel, maar ik voel me beetje surrealistisch.
Ik zit nu in de fase van' ik-ben-27-en-iedereen-gaat-trouwen-en-kinderen-fokken-bij-het-leven-en-ik-kan-geen-verhuisdoos-meer-zien'. De irrationele gedachtenkronkels overheersen. Want in mijn brein zijn alle leuke kerels die met mijn 'gekheid op een stokje' kunnen omgaan allemaal net vader geworden. Of getrouwd. Of allebei. Toen ik begin 20 was was ik er niet echt mee bezig maar nu denk ik Stel dat dit me nog een keer gebeurd, je begint niet over kinderen tijdens de eerste date. Hell, ik weet zelf nieteens of ik zekersteweten kids wil. Maar stel van wel, en het gaat weer fout of ik kom er achter dat hij ze niet wil dan ben ik vast alweer over de 30 en als ik dan een kinderwens mocht hebben dan ga ik op zoek naar een potentiele vader van mn kinderen ipv zielemaatje en dan ga ik uiteindelijk voor zo'n sloom weekdier in plaats van voor een leuke kerel alleen maar door die rammelende eierstokken en dan ben ik straks een alleenstaande moeder die de beste kilometers erop heeft zitten en eenzaam achter de lexa.nl eindig. Dus ja nu overweeg ik dus om de verhuisdozen maar weer uit te pakken en te zeggen "weet je schat, we gaan het weer proberen" ofzo. Weetikveel.
Goed omschreven van dat gat in je hart. Het voelt hier een beetje alsof mn hart in 1000 stukjes ligt. Heb ze wel weer gevonden hoor, op een paar na, maar nu heb ik de boel weer in elkaar gelijmd maar volgens mij zit mn hart een beetje op zijn kop ofzo. Hij doet het wel, maar ik voel me beetje surrealistisch.
Ik zit nu in de fase van' ik-ben-27-en-iedereen-gaat-trouwen-en-kinderen-fokken-bij-het-leven-en-ik-kan-geen-verhuisdoos-meer-zien'. De irrationele gedachtenkronkels overheersen. Want in mijn brein zijn alle leuke kerels die met mijn 'gekheid op een stokje' kunnen omgaan allemaal net vader geworden. Of getrouwd. Of allebei. Toen ik begin 20 was was ik er niet echt mee bezig maar nu denk ik Stel dat dit me nog een keer gebeurd, je begint niet over kinderen tijdens de eerste date. Hell, ik weet zelf nieteens of ik zekersteweten kids wil. Maar stel van wel, en het gaat weer fout of ik kom er achter dat hij ze niet wil dan ben ik vast alweer over de 30 en als ik dan een kinderwens mocht hebben dan ga ik op zoek naar een potentiele vader van mn kinderen ipv zielemaatje en dan ga ik uiteindelijk voor zo'n sloom weekdier in plaats van voor een leuke kerel alleen maar door die rammelende eierstokken en dan ben ik straks een alleenstaande moeder die de beste kilometers erop heeft zitten en eenzaam achter de lexa.nl eindig. Dus ja nu overweeg ik dus om de verhuisdozen maar weer uit te pakken en te zeggen "weet je schat, we gaan het weer proberen" ofzo. Weetikveel.
zondag 7 februari 2010 om 18:56
zondag 7 februari 2010 om 19:07
Zij heeft misschien aangevoeld (dat kunnen wij vrouwen heel goed, ) dat jij geen kinderen wilde en heeft gedacht: 'ik wil ze wel dus ik kies voor mezelf" en ga.
Als een vrouw niet meer tevreden is of meer wilt gaat ze dat elders zoeken, bewust of onbewust dat laat ik even in het midden. En komt ze iemand tegen die haar begrijpt en waar ze zich prettig bij voelt is dan is het al gauw "gedaan"
Ik kan dat begrijpen, die keuze. Kun jij dat begrijpen?
Als een vrouw niet meer tevreden is of meer wilt gaat ze dat elders zoeken, bewust of onbewust dat laat ik even in het midden. En komt ze iemand tegen die haar begrijpt en waar ze zich prettig bij voelt is dan is het al gauw "gedaan"
Ik kan dat begrijpen, die keuze. Kun jij dat begrijpen?
zondag 7 februari 2010 om 20:08
Geen kinderen willen is niet correct. Ik heb er in het begin, toen ze het er over had ("ik wil binnen nu en een paar jaar toch wel aan kinderen beginnen") niet erg veel aandacht aan besteed. Ok, misschien niet handig, maar is er later ook niet (duidelijk genoeg voor mij) op terug gekomen. In onze (mijn) woonsituatie is een gezin stichten ook onmogelijk door ruimtegebrek en gebrek aan goede verwarming. Dat zou eerst getackled moeten worden em daar gaat tijd over heen. Daar hebben we het meerdere malen over gehad.
Zo tegen het eind van vorig jaar begon ze weer over kinderen, dit keer serieuzer. Ik stond er niet negatief tegenover, maar wel met een houding van "ik weet niet wat dat inhoudt en betekent voor de invulling van mijn leven". Oftewel: onzeker. Ik zou er mee bezig en er over nadenken. Toen ik terug kwam uit de VS heb ik de knoop doorgehakt en aangegeven met haar een gezin te willen opbouwen, zodra we uit dit huis weg konden. Dat zij dat dan nog steeds als een "nee" interpreteert, kan ik ook niet helpen.
Dus, nee. Ik snap je niet helemaal, Teen. Als zij voor zichzelf kiest en uiteindelijk toch alleen zou blijven, hoe wil ze dan aan kinderen beginnen? Donor? Lekker handig, als je ook aan je carriere hecht en zelfs bezig bent plannen te maken voor een eigen bedrijf...
Zo tegen het eind van vorig jaar begon ze weer over kinderen, dit keer serieuzer. Ik stond er niet negatief tegenover, maar wel met een houding van "ik weet niet wat dat inhoudt en betekent voor de invulling van mijn leven". Oftewel: onzeker. Ik zou er mee bezig en er over nadenken. Toen ik terug kwam uit de VS heb ik de knoop doorgehakt en aangegeven met haar een gezin te willen opbouwen, zodra we uit dit huis weg konden. Dat zij dat dan nog steeds als een "nee" interpreteert, kan ik ook niet helpen.
Dus, nee. Ik snap je niet helemaal, Teen. Als zij voor zichzelf kiest en uiteindelijk toch alleen zou blijven, hoe wil ze dan aan kinderen beginnen? Donor? Lekker handig, als je ook aan je carriere hecht en zelfs bezig bent plannen te maken voor een eigen bedrijf...
zondag 7 februari 2010 om 20:17
quote:jamesblond schreef op 07 februari 2010 @ 20:08:
Geen kinderen willen is niet correct. Ik heb er in het begin, toen ze het er over had ("ik wil binnen nu en een paar jaar toch wel aan kinderen beginnen") niet erg veel aandacht aan besteed. Ok, misschien niet handig, maar is er later ook niet (duidelijk genoeg voor mij) op terug gekomen. In onze (mijn) woonsituatie is een gezin stichten ook onmogelijk door ruimtegebrek en gebrek aan goede verwarming. Dat zou eerst getackled moeten worden em daar gaat tijd over heen. Daar hebben we het meerdere malen over gehad.
Zo tegen het eind van vorig jaar begon ze weer over kinderen, dit keer serieuzer. Ik stond er niet negatief tegenover, maar wel met een houding van "ik weet niet wat dat inhoudt en betekent voor de invulling van mijn leven". Oftewel: onzeker. Ik zou er mee bezig en er over nadenken. Toen ik terug kwam uit de VS heb ik de knoop doorgehakt en aangegeven met haar een gezin te willen opbouwen, zodra we uit dit huis weg konden. Dat zij dat dan nog steeds als een "nee" interpreteert, kan ik ook niet helpen.
Dus, nee. Ik snap je niet helemaal, Teen. Als zij voor zichzelf kiest en uiteindelijk toch alleen zou blijven, hoe wil ze dan aan kinderen beginnen? Donor? Lekker handig, als je ook aan je carriere hecht en zelfs bezig bent plannen te maken voor een eigen bedrijf...
Nu je het zo uitlegt begrijp ik je.
En denk ik dat het niet aan jou ligt....
Jij zegt dat ze het toch als een NEE heeft begrepen kan het zijn dat ze je nu onder druk wilt zetten?
Geen kinderen willen is niet correct. Ik heb er in het begin, toen ze het er over had ("ik wil binnen nu en een paar jaar toch wel aan kinderen beginnen") niet erg veel aandacht aan besteed. Ok, misschien niet handig, maar is er later ook niet (duidelijk genoeg voor mij) op terug gekomen. In onze (mijn) woonsituatie is een gezin stichten ook onmogelijk door ruimtegebrek en gebrek aan goede verwarming. Dat zou eerst getackled moeten worden em daar gaat tijd over heen. Daar hebben we het meerdere malen over gehad.
Zo tegen het eind van vorig jaar begon ze weer over kinderen, dit keer serieuzer. Ik stond er niet negatief tegenover, maar wel met een houding van "ik weet niet wat dat inhoudt en betekent voor de invulling van mijn leven". Oftewel: onzeker. Ik zou er mee bezig en er over nadenken. Toen ik terug kwam uit de VS heb ik de knoop doorgehakt en aangegeven met haar een gezin te willen opbouwen, zodra we uit dit huis weg konden. Dat zij dat dan nog steeds als een "nee" interpreteert, kan ik ook niet helpen.
Dus, nee. Ik snap je niet helemaal, Teen. Als zij voor zichzelf kiest en uiteindelijk toch alleen zou blijven, hoe wil ze dan aan kinderen beginnen? Donor? Lekker handig, als je ook aan je carriere hecht en zelfs bezig bent plannen te maken voor een eigen bedrijf...
Nu je het zo uitlegt begrijp ik je.
En denk ik dat het niet aan jou ligt....
Jij zegt dat ze het toch als een NEE heeft begrepen kan het zijn dat ze je nu onder druk wilt zetten?
anoniem_98279 wijzigde dit bericht op 07-02-2010 20:30
Reden: .
Reden: .
% gewijzigd
zondag 7 februari 2010 om 20:34
zondag 7 februari 2010 om 20:48
Sommigen vrouwen zijn zo Jamesblond.
Misschien hoopt ze dat jij het op tafel gooit.
Als ik met een man kinderen wil moet je er toch wel veel van houden of zie jij dit anders?
Maar wellicht zeg ik dingen die kant noch wal raken omdat ik je vriendin helemaal niet ken.
En als jij de indruk hebt dat het over is zal dat wel zo zijn.
En je weet het hè, het is een dooddoener maar geen hand vol maar een land vol, toch ??
Misschien hoopt ze dat jij het op tafel gooit.
Als ik met een man kinderen wil moet je er toch wel veel van houden of zie jij dit anders?
Maar wellicht zeg ik dingen die kant noch wal raken omdat ik je vriendin helemaal niet ken.
En als jij de indruk hebt dat het over is zal dat wel zo zijn.
En je weet het hè, het is een dooddoener maar geen hand vol maar een land vol, toch ??
anoniem_98279 wijzigde dit bericht op 07-02-2010 20:49
Reden: .
Reden: .
% gewijzigd
maandag 8 februari 2010 om 17:33
Hierbij wil ik je een hart onder de riem steken, na alles wat je meemaakt. Ik vind dat je je gevoel goed kan verwoorden. En ik snap zo goed hoe je wordt verscheurd tussen boosheid en verdriet. Ikzelf zit ook in een rotsituatie, ben nog van plan om een stuk op dit forum te schrijven. Maar wilde eerst even lezen wat hier zoal gebeurt en stuitte daarbij op jou verhaal.
Ik zocht namelijk een beetje verwante situaties, omdat ikzelf ook dreig verlaten te worden...terwijl ik het niet door had...
Sterkte in de strijd!
Ik zocht namelijk een beetje verwante situaties, omdat ikzelf ook dreig verlaten te worden...terwijl ik het niet door had...
Sterkte in de strijd!
maandag 8 februari 2010 om 19:17
quote:Teen schreef op 07 februari 2010 @ 20:48:
Sommigen vrouwen zijn zo Jamesblond.
Misschien hoopt ze dat jij het op tafel gooit.
Als ik met een man kinderen wil moet je er toch wel veel van houden of zie jij dit anders?
Maar wellicht zeg ik dingen die kant noch wal raken omdat ik je vriendin helemaal niet ken.
En als jij de indruk hebt dat het over is zal dat wel zo zijn.
En je weet het hè, het is een dooddoener maar geen hand vol maar een land vol, toch ??
Hi Teen,
Ik ben het helemaal met je eens dat een kind het product moet zijn van een gezonde, rijke, liefdevolle relatie. Niet een middel om een relatie te redden of te verantwoorden. Dus MOCHT ze ooit bij me terugkomen en nog steeds kids willen en MOCHT ik haar om alle goede redenen dan terugnemen (na flink smeken en bedelen van haar kant), dan zal er eerst flink aan het vertrouwen gewerkt moeten worden. Ik zal niet eerder opnieuw met haar over kinderen gaan nadenken, dan ik zeker weet dat het weer goed voelt.
Inderdaad is het geen hand vol, maar een land vol. Maarja... liefde maakt blind, he? Blind voor alle andere fantastische vrouwen. Op dit moment ben ik daar dan ook nog lang niet aan toe.
Sommigen vrouwen zijn zo Jamesblond.
Misschien hoopt ze dat jij het op tafel gooit.
Als ik met een man kinderen wil moet je er toch wel veel van houden of zie jij dit anders?
Maar wellicht zeg ik dingen die kant noch wal raken omdat ik je vriendin helemaal niet ken.
En als jij de indruk hebt dat het over is zal dat wel zo zijn.
En je weet het hè, het is een dooddoener maar geen hand vol maar een land vol, toch ??
Hi Teen,
Ik ben het helemaal met je eens dat een kind het product moet zijn van een gezonde, rijke, liefdevolle relatie. Niet een middel om een relatie te redden of te verantwoorden. Dus MOCHT ze ooit bij me terugkomen en nog steeds kids willen en MOCHT ik haar om alle goede redenen dan terugnemen (na flink smeken en bedelen van haar kant), dan zal er eerst flink aan het vertrouwen gewerkt moeten worden. Ik zal niet eerder opnieuw met haar over kinderen gaan nadenken, dan ik zeker weet dat het weer goed voelt.
Inderdaad is het geen hand vol, maar een land vol. Maarja... liefde maakt blind, he? Blind voor alle andere fantastische vrouwen. Op dit moment ben ik daar dan ook nog lang niet aan toe.
