Relaties
alle pijlers
Punt erachter
donderdag 21 januari 2010 om 00:01
De kogel is door de kerk: het is over en uit.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
vrijdag 29 januari 2010 om 00:09
Misschien is het wel heel fout wat ik ga zeggen. Maar bekijk je haar niet door een te roze bril? Dat je als het ware een niet helemaal realistisch beeld van haar hebt? Ik bedoel dit niet lullig hoor maar als iemand verliefd is zie je eigenlijk alleen maar de positieve dingen van iemand. Wat heel goed is natuurlijk, maar om je ex los te laten moet je misschien toch je roze bril iets vaker af zetten misschien?
vrijdag 29 januari 2010 om 00:17
quote:bicycle schreef op 28 januari 2010 @ 23:30:
Begrijpelijk dat je nog vrienden wil blijven, maar stel dat het meer wordt tussen haar en haar collega. Wil je al die informatie wel over hoe het tussen hun gaat etc. Zou dat misschien niet juist pijn doen als je dat allemaal mee krijgt? Is een radiostilte van een aantal maanden misschien niet een oplossing?
Het idiote is dat ik mezelf in de buurt van haar wil houden - "Uit het oog, uit het hart". Daar ben ik bang voor. Ik wil zorgen dat ik niet nog meer concurrentie krijg dan ik al heb. Zeg maar er zeker van zijn dat ze mij niet is vergeten, tegen de tijd dat zij en Collega crashen - vooropgesteld dat dat zou gebeuren.
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
Begrijpelijk dat je nog vrienden wil blijven, maar stel dat het meer wordt tussen haar en haar collega. Wil je al die informatie wel over hoe het tussen hun gaat etc. Zou dat misschien niet juist pijn doen als je dat allemaal mee krijgt? Is een radiostilte van een aantal maanden misschien niet een oplossing?
Het idiote is dat ik mezelf in de buurt van haar wil houden - "Uit het oog, uit het hart". Daar ben ik bang voor. Ik wil zorgen dat ik niet nog meer concurrentie krijg dan ik al heb. Zeg maar er zeker van zijn dat ze mij niet is vergeten, tegen de tijd dat zij en Collega crashen - vooropgesteld dat dat zou gebeuren.
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
vrijdag 29 januari 2010 om 00:31
quote:jamesblond schreef op 29 januari 2010 @ 00:17:
[...]
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
Klopt. Maar ik denk als je echt nog een leuk contact met haar wil blijven houden, dat je dan eerst qua gevoel er overheen moet zijn.
Het kan best dat jou dit goed af gaat (nu wel contact houden) maar het tegendeel kan ook zo zijn bijvoorbeeld dat het pijn doet om dingen te horen die je liever niet hoort en daar komt dan misschien juist drama van. En ik denk dat het contact er dan juist kapot door gaat.
[...]
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
Klopt. Maar ik denk als je echt nog een leuk contact met haar wil blijven houden, dat je dan eerst qua gevoel er overheen moet zijn.
Het kan best dat jou dit goed af gaat (nu wel contact houden) maar het tegendeel kan ook zo zijn bijvoorbeeld dat het pijn doet om dingen te horen die je liever niet hoort en daar komt dan misschien juist drama van. En ik denk dat het contact er dan juist kapot door gaat.
vrijdag 29 januari 2010 om 02:12
JB,
Natuurlijk is het ontzettend beroerd om zo aan de kant te worden gezet en om te moeten ervaren dat de spullen die samen gedeeld hebben ondertussen uit 'jullie' huis worden gehaald. Ja, dat doet pijn.
Maar laat dit je leven niet beheersen en aanvaard 'je nederlaag' en ga door met je leven. Je kunt blijven proberen om tegen de windmolens te vechten, maar volgens mij is dat een verloen strijd. Zij heeft blijkbaar haar keuze gemaakt en gaat voor het avontuur..... Een redelijk grote kans dat dit niet goed zal aflopen. Maar uh..... wil jij er dan weer zijn om haar op te vangen? Wil jij je zo laten gebruiken? Of heb je de ballen om te kunnen zeggen van 'nee, ik wilde dit niet en zit jij nu maar eens op de blaren'.
Agree, liefde maakt blind, maar mag nooit iemand to waanzin drijven.......
Natuurlijk is het ontzettend beroerd om zo aan de kant te worden gezet en om te moeten ervaren dat de spullen die samen gedeeld hebben ondertussen uit 'jullie' huis worden gehaald. Ja, dat doet pijn.
Maar laat dit je leven niet beheersen en aanvaard 'je nederlaag' en ga door met je leven. Je kunt blijven proberen om tegen de windmolens te vechten, maar volgens mij is dat een verloen strijd. Zij heeft blijkbaar haar keuze gemaakt en gaat voor het avontuur..... Een redelijk grote kans dat dit niet goed zal aflopen. Maar uh..... wil jij er dan weer zijn om haar op te vangen? Wil jij je zo laten gebruiken? Of heb je de ballen om te kunnen zeggen van 'nee, ik wilde dit niet en zit jij nu maar eens op de blaren'.
Agree, liefde maakt blind, maar mag nooit iemand to waanzin drijven.......
vrijdag 29 januari 2010 om 08:16
quote:jamesblond schreef op 29 januari 2010 @ 00:17:
[...]
Het idiote is dat ik mezelf in de buurt van haar wil houden - "Uit het oog, uit het hart". Daar ben ik bang voor. Ik wil zorgen dat ik niet nog meer concurrentie krijg dan ik al heb. Zeg maar er zeker van zijn dat ze mij niet is vergeten, tegen de tijd dat zij en Collega crashen - vooropgesteld dat dat zou gebeuren.
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
Goeie morgen JB.
Weet je wat het is met liefde?
Uit het oog uit het hart bestaat daarin niet!
Als je echt van elkaar houdt, als je echt de anders ware bent, dan kunnen er twee werelddelen tussen zitten...maar dan heb je echt geen oog voor een ander.
Op het moment dat je concurrentie hebt in je liefdesleven klopt je relatie niet
Hard, maar waar..
als zij op een ochtend wakker wordt en denk....shit, heb ik even een fout genaakt door JB in de steek te laten zal ze je echt wel weten te vinden hoor, OOK als je niet in de buurt bent.
Dan hoef je jezelf niet in de kijker te spelen
Je ratio en gevoel kunnen het best met elkaar eens worden hoor
Zaken realistisch bekijken
Puntjes maken
ZIJ heeft een ander...
Als je dat realistisch bekijkt zegt OOK je gevoel dat je moet stoppen met hopen.
want echt, je wilt toch iemand die voor jou gaat, en niet voor een ander?
[...]
Het idiote is dat ik mezelf in de buurt van haar wil houden - "Uit het oog, uit het hart". Daar ben ik bang voor. Ik wil zorgen dat ik niet nog meer concurrentie krijg dan ik al heb. Zeg maar er zeker van zijn dat ze mij niet is vergeten, tegen de tijd dat zij en Collega crashen - vooropgesteld dat dat zou gebeuren.
Rationeel weet ik dat dat nergens op slaat. Verder gaan met je leven, betekent niet rondjes draaien om een ex die een ander leven is begonnen. Maar emotie en ratio zijn nou eenmaal knap onverenigbaar...
Goeie morgen JB.
Weet je wat het is met liefde?
Uit het oog uit het hart bestaat daarin niet!
Als je echt van elkaar houdt, als je echt de anders ware bent, dan kunnen er twee werelddelen tussen zitten...maar dan heb je echt geen oog voor een ander.
Op het moment dat je concurrentie hebt in je liefdesleven klopt je relatie niet
Hard, maar waar..
als zij op een ochtend wakker wordt en denk....shit, heb ik even een fout genaakt door JB in de steek te laten zal ze je echt wel weten te vinden hoor, OOK als je niet in de buurt bent.
Dan hoef je jezelf niet in de kijker te spelen
Je ratio en gevoel kunnen het best met elkaar eens worden hoor
Zaken realistisch bekijken
Puntjes maken
ZIJ heeft een ander...
Als je dat realistisch bekijkt zegt OOK je gevoel dat je moet stoppen met hopen.
want echt, je wilt toch iemand die voor jou gaat, en niet voor een ander?
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 29 januari 2010 om 08:34
Dat begin ik ook te denken. Ik hoop dat jij en ik het mis hebben, maar die mindset is misschien wel verstandig. Er maar vanuit gaan dat ze haar keus gemaakt heeft.
Los daarvan snap ik nog steeds niet hoe iemand zo'n prachtige geschiedenis met iemand (want dat was het, geeft ze zelf ook toe) op het spel kan zetten voor iets totaal onbekends, in de hoop dat het lukt. Ze moet de laatste weken wel erg ongelukkig geweest zijn in onze relatie. Maar waarom is ze daar dan niet duidelijker in geweest?
Vannacht heb ik geen oog dicht gedaan. Eén grote chaos in mijn hoofd. Allemaal tegenstrijdige gedachten, "waarom"-vragen, "had-ik-maar"-, etc. En allemaal even zinloos.
quote:tweeling53
Agree, liefde maakt blind, maar mag nooit iemand to waanzin drijven.......
Het is anders hard bezig dat wel te doen. Het "geruststellende" hierin is, dat het blijkbaar liefde is/was van zo'n soort dat ik er gek van lijk te worden. Alleen heb ik daar nu niks meer aan.
Los daarvan snap ik nog steeds niet hoe iemand zo'n prachtige geschiedenis met iemand (want dat was het, geeft ze zelf ook toe) op het spel kan zetten voor iets totaal onbekends, in de hoop dat het lukt. Ze moet de laatste weken wel erg ongelukkig geweest zijn in onze relatie. Maar waarom is ze daar dan niet duidelijker in geweest?
Vannacht heb ik geen oog dicht gedaan. Eén grote chaos in mijn hoofd. Allemaal tegenstrijdige gedachten, "waarom"-vragen, "had-ik-maar"-, etc. En allemaal even zinloos.
quote:tweeling53
Agree, liefde maakt blind, maar mag nooit iemand to waanzin drijven.......
Het is anders hard bezig dat wel te doen. Het "geruststellende" hierin is, dat het blijkbaar liefde is/was van zo'n soort dat ik er gek van lijk te worden. Alleen heb ik daar nu niks meer aan.
vrijdag 29 januari 2010 om 11:07
quote:jamesblond schreef op 29 januari 2010 @ 08:34:
Dat begin ik ook te denken. Ik hoop dat jij en ik het mis hebben, maar die mindset is misschien wel verstandig. Er maar vanuit gaan dat ze haar keus gemaakt heeft.
Los daarvan snap ik nog steeds niet hoe iemand zo'n prachtige geschiedenis met iemand (want dat was het, geeft ze zelf ook toe) op het spel kan zetten voor iets totaal onbekends, in de hoop dat het lukt. Ze moet de laatste weken wel erg ongelukkig geweest zijn in onze relatie. Maar waarom is ze daar dan niet duidelijker in geweest?
Vannacht heb ik geen oog dicht gedaan. Eén grote chaos in mijn hoofd. Allemaal tegenstrijdige gedachten, "waarom"-vragen, "had-ik-maar"-, etc. En allemaal even zinloos.
[...]
Het is anders hard bezig dat wel te doen. Het "geruststellende" hierin is, dat het blijkbaar liefde is/was van zo'n soort dat ik er gek van lijk te worden. Alleen heb ik daar nu niks meer aan.
Omdat hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt....liefde op kan houden
Wat niet wil zeggen dat wat jullie hadden niet echt was, niet intens en niet mooi...
Dat was het allemaal wel, dat verloochend ze ook niet
Het is alleen op....
Dat begin ik ook te denken. Ik hoop dat jij en ik het mis hebben, maar die mindset is misschien wel verstandig. Er maar vanuit gaan dat ze haar keus gemaakt heeft.
Los daarvan snap ik nog steeds niet hoe iemand zo'n prachtige geschiedenis met iemand (want dat was het, geeft ze zelf ook toe) op het spel kan zetten voor iets totaal onbekends, in de hoop dat het lukt. Ze moet de laatste weken wel erg ongelukkig geweest zijn in onze relatie. Maar waarom is ze daar dan niet duidelijker in geweest?
Vannacht heb ik geen oog dicht gedaan. Eén grote chaos in mijn hoofd. Allemaal tegenstrijdige gedachten, "waarom"-vragen, "had-ik-maar"-, etc. En allemaal even zinloos.
[...]
Het is anders hard bezig dat wel te doen. Het "geruststellende" hierin is, dat het blijkbaar liefde is/was van zo'n soort dat ik er gek van lijk te worden. Alleen heb ik daar nu niks meer aan.
Omdat hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt....liefde op kan houden
Wat niet wil zeggen dat wat jullie hadden niet echt was, niet intens en niet mooi...
Dat was het allemaal wel, dat verloochend ze ook niet
Het is alleen op....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 30 januari 2010 om 09:39
Maar daar is ze dus niet duidelijk over. Ze laat continue ruimte voor hoop en blijft zeggen dat ze nog steeds van me houdt. Of is dat dan afgezakt naar het niveau van gewoon vriendschappelijk? Waarom zegt ze dat dan niet gewoon?? Ze weet dat ik niks kan met vaagheden.
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij. Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden. En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij. Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden. En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.
zaterdag 30 januari 2010 om 10:04
Ze houdt misschien nog wel van je, maar niet op de manier waarop jij graag zou willen.
Ze is lang met je samen geweest en ze vindt het ongetwijfeld afschuwelijk om je hart te breken. Bij iemand weg gaan waar je nog veel om geeft maar waarmee je gewoon niet verder wil is ook gewoon iets heel naars om te doen. (Ik spreek uit ervaring.)
Misschien is haar verliefdheid op haar collega wat haar over het randje heeft geduwd. Dan zal ze zichzelf ook realiseren dat de kans groot is dat dat niets wordt. Maar het is wel waar ze zich aan vast kan klampen om dit door te zetten.
Het kan ook zijn dat ze echt verblind is door haar gevoelens. Maar ik vermoed dat ze zich dan met veel meer enthousiasme is zijn armen had gestort.
Ze is lang met je samen geweest en ze vindt het ongetwijfeld afschuwelijk om je hart te breken. Bij iemand weg gaan waar je nog veel om geeft maar waarmee je gewoon niet verder wil is ook gewoon iets heel naars om te doen. (Ik spreek uit ervaring.)
Misschien is haar verliefdheid op haar collega wat haar over het randje heeft geduwd. Dan zal ze zichzelf ook realiseren dat de kans groot is dat dat niets wordt. Maar het is wel waar ze zich aan vast kan klampen om dit door te zetten.
Het kan ook zijn dat ze echt verblind is door haar gevoelens. Maar ik vermoed dat ze zich dan met veel meer enthousiasme is zijn armen had gestort.
zaterdag 30 januari 2010 om 12:00
quote:jamesblond schreef op 30 januari 2010 @ 09:39:
Maar daar is ze dus niet duidelijk over. Ze laat continue ruimte voor hoop en blijft zeggen dat ze nog steeds van me houdt. Of is dat dan afgezakt naar het niveau van gewoon vriendschappelijk? Waarom zegt ze dat dan niet gewoon?? Ze weet dat ik niks kan met vaagheden.
mensen zeggen van alles als het uitgaat. Hecht er vooral niet te veel waarde aan, wat er allemaal beloofd wordt blijkt zo vaak niet te kloppen of het loopt gewoon toch anders. Ze weet waarschijnlijk ook niet precies hoe het zit met die gevoelens, dat zie je vaak pas achteraf helder. Maar ze kiest nu toch echt heel duidelijk en dat is waar je in mag geloven; ze gaat bij je weg.
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij. Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
dat zou later zeker kunnen blijken, alleen misschien ook wel niet. Denk dat ze niet per se alles helder ziet nu, maar dat zegt nog steeds niks over hoe het in de toekomst zal gaan. Mensen veranderen. In hun meningen, opvattingen, visies, in alles. Misschien is het een uitstapje, heeft ze dit nodig om te komen tot wat ze wil en wie ze is, misschien is het wel de liefde van haar leven. Zij is de enige die dit kan bepalen. En waarschijnlijk niet nu, maar zal later pas blijken waar het voor nodig was.
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden. En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
nee, ze beseft dit niet. Maar jij bent niet degene die het haar aan het verstand moet brengen. Ze maakt haar eigen keuzes en zal de consequenties ervan moeten dragen, wat die ook zijn. Jij intussen, kunt niet anders dan haar actie (weggaan) accepteren en je eigen leven weer op gaan bouwen. Heb het idee dat je hoopt dat ze haar fout gaat inzien, maar als ik het zo van een afstand bekijk strooit ze jou vooral zand in de ogen met verzachtende woorden en heeft ze met deze gozer voor zichzelf een goed excuus gevonden om te gaan.
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Jullie zouden het ook best kunnen redden samen... alleen niet als zij dat niet wil. En dat is hoe het er nu voor staat. Jij kunt niks, zij heeft besloten. Bovendien klinkt het ook als een 'verzachtend' excuus; ze had nog wel relatietherapie willen doen, maar ja nu is ze al verliefd op een ander dus heeft dat geen zin meer. Lekker makkelijk en een beetje laf eerlijk gezegd.
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.eens. Maar helaas niks waar jij wat mee kan. Jij moet zorgen dat je je eigen leven weer op orde krijgt. Haal je focus weg bij wat zij aan het doen is, maak het voor jezelf weer leuk. Op termijn, je frustraties mogen er in de tussentijd best uit natuurlijk. En je verdriet ook. Hou vol hoor, vind dat je er heel goed in staat. Je klinkt sterk en oprecht, dat neemt zij jou nooit af.
Maar daar is ze dus niet duidelijk over. Ze laat continue ruimte voor hoop en blijft zeggen dat ze nog steeds van me houdt. Of is dat dan afgezakt naar het niveau van gewoon vriendschappelijk? Waarom zegt ze dat dan niet gewoon?? Ze weet dat ik niks kan met vaagheden.
mensen zeggen van alles als het uitgaat. Hecht er vooral niet te veel waarde aan, wat er allemaal beloofd wordt blijkt zo vaak niet te kloppen of het loopt gewoon toch anders. Ze weet waarschijnlijk ook niet precies hoe het zit met die gevoelens, dat zie je vaak pas achteraf helder. Maar ze kiest nu toch echt heel duidelijk en dat is waar je in mag geloven; ze gaat bij je weg.
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij. Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
dat zou later zeker kunnen blijken, alleen misschien ook wel niet. Denk dat ze niet per se alles helder ziet nu, maar dat zegt nog steeds niks over hoe het in de toekomst zal gaan. Mensen veranderen. In hun meningen, opvattingen, visies, in alles. Misschien is het een uitstapje, heeft ze dit nodig om te komen tot wat ze wil en wie ze is, misschien is het wel de liefde van haar leven. Zij is de enige die dit kan bepalen. En waarschijnlijk niet nu, maar zal later pas blijken waar het voor nodig was.
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden. En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
nee, ze beseft dit niet. Maar jij bent niet degene die het haar aan het verstand moet brengen. Ze maakt haar eigen keuzes en zal de consequenties ervan moeten dragen, wat die ook zijn. Jij intussen, kunt niet anders dan haar actie (weggaan) accepteren en je eigen leven weer op gaan bouwen. Heb het idee dat je hoopt dat ze haar fout gaat inzien, maar als ik het zo van een afstand bekijk strooit ze jou vooral zand in de ogen met verzachtende woorden en heeft ze met deze gozer voor zichzelf een goed excuus gevonden om te gaan.
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Jullie zouden het ook best kunnen redden samen... alleen niet als zij dat niet wil. En dat is hoe het er nu voor staat. Jij kunt niks, zij heeft besloten. Bovendien klinkt het ook als een 'verzachtend' excuus; ze had nog wel relatietherapie willen doen, maar ja nu is ze al verliefd op een ander dus heeft dat geen zin meer. Lekker makkelijk en een beetje laf eerlijk gezegd.
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.eens. Maar helaas niks waar jij wat mee kan. Jij moet zorgen dat je je eigen leven weer op orde krijgt. Haal je focus weg bij wat zij aan het doen is, maak het voor jezelf weer leuk. Op termijn, je frustraties mogen er in de tussentijd best uit natuurlijk. En je verdriet ook. Hou vol hoor, vind dat je er heel goed in staat. Je klinkt sterk en oprecht, dat neemt zij jou nooit af.
zaterdag 30 januari 2010 om 13:14
quote:jamesblond schreef op 30 januari 2010 @ 09:39:
Maar daar is ze dus niet duidelijk over. Ze laat continue ruimte voor hoop en blijft zeggen dat ze nog steeds van me houdt. Of is dat dan afgezakt naar het niveau van gewoon vriendschappelijk?
Nee nee, dat is JOUW interpretatie van het hele gebeuren.
Zij gaat met die ander naar de bios en je zegt zelf al dat het daar waarschijnlijk niet bij gebleven is.
Als je namelijk echt van iemand houdt doe je dat soort dingen niet
Waarom zegt ze dat dan niet gewoon?? Ze weet dat ik niks kan met vaagheden.
Hoe duidelijk wil je het hebben dan?
Ze onderneemt nu van alles met die ander, en niets met jou
Das duidelijk toch?
Tuurlijk zegt ze dat ze van je houdt, dat zal ook best wel, maar niet meer op de manier die jij zo graag wilt
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij.
Dat hoeft er bij jou ook niet in te gaan, bij haar ging het er des te makkelijker in.
Dat zegt toch genoeg over hoe zij over jullie denkt, niet belangrijk genoeg om voor te vechten dus
Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
Dat zou kunnen, ik denk alleen dat JIJ je dan af moet vragen of jij met zo iemand verder wil gaan.
Mij lijkt het dat je geen rustig moment meer hebt, want er liggen continue andere gevaren (lees mannen) op de loer op wie ze ook zomaar ineens verliefd zou kunnen worden
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden.
Daar hoef jij niet bang voor te zijn, dat is niet jouw verantwoordelijkheid
En eigenlijk, HOEFT zij daar ook niet bang voor te zijn want als het misloopt met hem en ze wil niet alleen zijn kan ze zo weer terug naar jou want jij zal haar met open armen ontvangen ben ik bang
En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
Ik denk niet dat ze zich dat beseft omdat het waarschijnlijk ook niet zo is.
Als zij smekend terugkomt zal je haar terugnemen denk ik
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Zie je wel, jij blijft denken dat jullie het samen gaan redden, dus je wilt haar terug.
Das niet zo gek want alles is nog vers, maar zij weet dat, dus zij maakt zich nergens zorgen over, klapt het met die collega kan ze altijd terug naar jou.
Wat jij steeds doet is er je eigen interpretatie aan geven
Ik denk, ik meen,ik verwacht dat zij....dat kan je niet doen
je bent haar niet en geloof me nou maar dat dat soort gedachtes alleen maar op ontzettende teleurstellingen gaan uitlopen
Want misschien, misschien is die collega wel de liefde van haar leven, gaan ze volgend jaar een wereld reis maken, trouwen en kindjes maken.
Ik weet dat het hard is maar dat zou ook zomaar een realiteit kunnen zijn.
En ratio en emotie gaan prima samen, jij kiest er nu alleen bewust voor om alle ratio uit te schakelen en te leven op niet realistische emoties
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.
Jij voelt het als vluchtgedrag (waar vlucht ze voor dan vraag ik me ineens af zij ziet het duidelijk anders...een nieuwe liefde wellicht
Lieve JB, de post lijkt hard en die is ook wel een beetje zo bedoeld
Je doet jezelf echt heel erg tekort door te blijven zitten in de "wat als, ik denk, ik meen dat zij"fase
Je hebt geen invloed op haar denken, probeer dat dan ook niet
Een verbroken relatie is al moeilijk genoeg zonder het denken en voelen voor een ander
Maar daar is ze dus niet duidelijk over. Ze laat continue ruimte voor hoop en blijft zeggen dat ze nog steeds van me houdt. Of is dat dan afgezakt naar het niveau van gewoon vriendschappelijk?
Nee nee, dat is JOUW interpretatie van het hele gebeuren.
Zij gaat met die ander naar de bios en je zegt zelf al dat het daar waarschijnlijk niet bij gebleven is.
Als je namelijk echt van iemand houdt doe je dat soort dingen niet
Waarom zegt ze dat dan niet gewoon?? Ze weet dat ik niks kan met vaagheden.
Hoe duidelijk wil je het hebben dan?
Ze onderneemt nu van alles met die ander, en niets met jou
Das duidelijk toch?
Tuurlijk zegt ze dat ze van je houdt, dat zal ook best wel, maar niet meer op de manier die jij zo graag wilt
Het gaat er bij mij namelijk niet in dat ze de keus maakte met een ander verder te gaan, op het moment dat ze nog gevoelens had voor mij.
Dat hoeft er bij jou ook niet in te gaan, bij haar ging het er des te makkelijker in.
Dat zegt toch genoeg over hoe zij over jullie denkt, niet belangrijk genoeg om voor te vechten dus
Niet na wat ze die twee jaar heeft verkondigd over haar visie op relaties en omgang met mensen. Of is ze verblind door een geromantiseerd toekomstbeeld met een spannende, 7 jaar jongere avonturier (hij rijdt motor...) en blijkt later mogelijk dat ze zich vreselijk heeft vergist?
Dat zou kunnen, ik denk alleen dat JIJ je dan af moet vragen of jij met zo iemand verder wil gaan.
Mij lijkt het dat je geen rustig moment meer hebt, want er liggen continue andere gevaren (lees mannen) op de loer op wie ze ook zomaar ineens verliefd zou kunnen worden
Als ze, ondanks gevoelens voor mij, toch met hem in het diepe is gesprongen, ben ik er bang voor dat ze erg teleurgesteld gaat worden.
Daar hoef jij niet bang voor te zijn, dat is niet jouw verantwoordelijkheid
En eigenlijk, HOEFT zij daar ook niet bang voor te zijn want als het misloopt met hem en ze wil niet alleen zijn kan ze zo weer terug naar jou want jij zal haar met open armen ontvangen ben ik bang
En dan zijn de bruggen naar mij waarschijnlijk al lang en breed verbrand. Ik vraag me namelijk ergens af of ze zich dat wel goed beseft, of dat ze vrede heeft met de wetenschap dat ze mij voorgoed kwijt kan zijn, ondanks de geweldige tijd die we hebben gehad.
Ik denk niet dat ze zich dat beseft omdat het waarschijnlijk ook niet zo is.
Als zij smekend terugkomt zal je haar terugnemen denk ik
Ik heb het idee dat ze, door de lens die de gevoelens voor Collega zijn, een vertekend beeld heeft gekregen van de problemen die ze met mij had. Dat ze die groter en belangrijker laat lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Mede door de opmerking dat ze er nog wel voor zou willen vechten als ze Collega niet had gekend. En ze heeft me ook eens verteld, dat wanneer Collega zijn gevoelens niet had bekend, ze dan nog open had gestaan voor relatietherapie. Daarom blijf ik maar denken dat we het nog steeds kunnen redden, als zij in staat is die keuze te maken. Maar ja... ratio en emotie... gaan slecht samen.
Zie je wel, jij blijft denken dat jullie het samen gaan redden, dus je wilt haar terug.
Das niet zo gek want alles is nog vers, maar zij weet dat, dus zij maakt zich nergens zorgen over, klapt het met die collega kan ze altijd terug naar jou.
Wat jij steeds doet is er je eigen interpretatie aan geven
Ik denk, ik meen,ik verwacht dat zij....dat kan je niet doen
je bent haar niet en geloof me nou maar dat dat soort gedachtes alleen maar op ontzettende teleurstellingen gaan uitlopen
Want misschien, misschien is die collega wel de liefde van haar leven, gaan ze volgend jaar een wereld reis maken, trouwen en kindjes maken.
Ik weet dat het hard is maar dat zou ook zomaar een realiteit kunnen zijn.
En ratio en emotie gaan prima samen, jij kiest er nu alleen bewust voor om alle ratio uit te schakelen en te leven op niet realistische emoties
Wat ze nu aan het doen is, voelt voor mij als vluchtgedrag. De weg van de minste weerstand met een grote schouder om op uit te huilen in de vorm van Collega.
Jij voelt het als vluchtgedrag (waar vlucht ze voor dan vraag ik me ineens af zij ziet het duidelijk anders...een nieuwe liefde wellicht
Lieve JB, de post lijkt hard en die is ook wel een beetje zo bedoeld
Je doet jezelf echt heel erg tekort door te blijven zitten in de "wat als, ik denk, ik meen dat zij"fase
Je hebt geen invloed op haar denken, probeer dat dan ook niet
Een verbroken relatie is al moeilijk genoeg zonder het denken en voelen voor een ander
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 30 januari 2010 om 13:54
zaterdag 30 januari 2010 om 21:54
Lieve Meedemenschen,
Wederom dank voor al jullie reflectie en verheldering. Ik heb eerder vanavond een enorme reality-check gehad, na een lang telefoongesprek met familie. Eén waarvan ik heel erg schrok, en die meteen een heleboel meer duidelijk maakte voor mij. Ik zal het proberen kort samen te vatten.
Mijn ex wist vanaf ongeveer dag 1 dat ik een PDD-NOS'er ben. Ik heb het in een hele lichte vorm en heb sinds mijn vorige relatie vreselijk veel geleerd en functioneer inmiddels veel beter in de maatschappij door het aangeleerde. Maar een blinde vlek heb ik nog steeds. Ik mis ontzettend veel subtiliteiten en signalen. Mijn ex en ik waren in onze relatie onwijs gelukkig en het ging goed. Naar wat nu blijkt, zijn er diverse momenten geweest waarop ze waarschijnlijk iets (niet nader omschreven) van me wilde. Dat iets zal een bepaalde vorm van aandacht, intimiteit, cadeautje geweest zijn, of iets ondernemends. Ik herinner me (in retrospect) momenten waarvan ik ze nu herken als signalen. Maar op dat moment deed ik er niks mee, omdat ik ze niet zag. Zij slikte dat, omdat ze veel van me hield en "het wel begreep". Maar feit is dat daar een behoefte niet werd bevredigd...
Dat is een aantal malen voorgevallen en na verloop van tijd is de spreekwoordelijke kruik gebarsten. Ze wist op dat moment al lang van haar gevoelens voor Collega, maar omdat ze gelukkig was met mij, heeft ze er niets op ondernomen. Op het moment dat de kruik barstte, kregen de gevoelens voor Collega ineens de ruimte (de lens waar ik eerder over sprak, de lens die mijn "oneffenheden" bijzonder vergrootte). Op het moment dat Collega zijn gevoelens voor haar bekend maakte, liep bij haar de boel over, omdat ze toch al ambivalent in haar relatie met mij stond. Maar let wel: tot dat moment was ze, naar nu blijkt, nog wel bereid er voor te knokken. Alleen minder bereid als ik.
Eén van mijn naasten omschreef het bovenstaande als volgt: ze was een kostbaar en kwetsbaar plantje dat behoefte had aan water en ik heb die behoefte niet opgemerkt. Ze was nagenoeg verdord en haar Collega had wel voldoende water te bieden. Dus is ze daarnaar toe opgestapt. Hier schrok ik dus enorm van. Ik ben zelf verantwoordelijk geweest voor haar uitdrogen. En ik heb het niet in de gaten gehad. Dat vind ik bijzonder kwalijk, maar er is niets meer aan te doen. Het enige wat haar aan te merken zou kunnen zijn, is dat ze eerder en harder aan de bel had kunnen (moeten?) trekken. Dat neemt zij zichzelf vooral kwalijk. En ik haar eigenlijk ook wel.
Dit verhaal verklaart voor mij ongeveer alles. En bevestigd eens te meer dat ik dus nog lang niet genezen ben van mijn handicap (gaat ook niet gebeuren, want autisme geneest niet - het is geen ziekte). Wel zal ik moeten zorgen dat ik ergens iemand vind, die mij in de toekomst kan helpen een dergelijke situatie te voorkomen. Want dit wil ik nooit, maar dan ook NOOIT MEER!!! De prijs van het leergeld is me VEEL te hoog. Ik heb alles verloren wat me lief is.
Inmiddels snap ik hoe deze situatie heeft kunnen onstaan. Vrede heb ik er nog niet mee en ik mis haar nog steeds gigantisch. Dat moet slijten en gaat tijd kosten. Veel tijd. Maar intussen probeer ik me te richten op het herinrichten van mijn leven. Ik wil mijn carriere over een ander boeg gooien, een betere financiele toekomst voor mezelf creëren. Daar ben ik mee bezig en ondertussen werk ik gewoon. Ik ben net weer gebeld voor twee freelance klussen, dus ik vermaak me voorlopig wel. Nu maar hopen dat de man met de hamer niet al te hard mept als hij langskomt. Want langskomen gaat hij. Zeker weten...
Help me hopen dat ik vannacht beter slaap dan de rest van de afgelopen twee weken. Ik loop op mijn tandvlees en ben werkelijk gesloopt.
Welterusten en tot morgen.
Wederom dank voor al jullie reflectie en verheldering. Ik heb eerder vanavond een enorme reality-check gehad, na een lang telefoongesprek met familie. Eén waarvan ik heel erg schrok, en die meteen een heleboel meer duidelijk maakte voor mij. Ik zal het proberen kort samen te vatten.
Mijn ex wist vanaf ongeveer dag 1 dat ik een PDD-NOS'er ben. Ik heb het in een hele lichte vorm en heb sinds mijn vorige relatie vreselijk veel geleerd en functioneer inmiddels veel beter in de maatschappij door het aangeleerde. Maar een blinde vlek heb ik nog steeds. Ik mis ontzettend veel subtiliteiten en signalen. Mijn ex en ik waren in onze relatie onwijs gelukkig en het ging goed. Naar wat nu blijkt, zijn er diverse momenten geweest waarop ze waarschijnlijk iets (niet nader omschreven) van me wilde. Dat iets zal een bepaalde vorm van aandacht, intimiteit, cadeautje geweest zijn, of iets ondernemends. Ik herinner me (in retrospect) momenten waarvan ik ze nu herken als signalen. Maar op dat moment deed ik er niks mee, omdat ik ze niet zag. Zij slikte dat, omdat ze veel van me hield en "het wel begreep". Maar feit is dat daar een behoefte niet werd bevredigd...
Dat is een aantal malen voorgevallen en na verloop van tijd is de spreekwoordelijke kruik gebarsten. Ze wist op dat moment al lang van haar gevoelens voor Collega, maar omdat ze gelukkig was met mij, heeft ze er niets op ondernomen. Op het moment dat de kruik barstte, kregen de gevoelens voor Collega ineens de ruimte (de lens waar ik eerder over sprak, de lens die mijn "oneffenheden" bijzonder vergrootte). Op het moment dat Collega zijn gevoelens voor haar bekend maakte, liep bij haar de boel over, omdat ze toch al ambivalent in haar relatie met mij stond. Maar let wel: tot dat moment was ze, naar nu blijkt, nog wel bereid er voor te knokken. Alleen minder bereid als ik.
Eén van mijn naasten omschreef het bovenstaande als volgt: ze was een kostbaar en kwetsbaar plantje dat behoefte had aan water en ik heb die behoefte niet opgemerkt. Ze was nagenoeg verdord en haar Collega had wel voldoende water te bieden. Dus is ze daarnaar toe opgestapt. Hier schrok ik dus enorm van. Ik ben zelf verantwoordelijk geweest voor haar uitdrogen. En ik heb het niet in de gaten gehad. Dat vind ik bijzonder kwalijk, maar er is niets meer aan te doen. Het enige wat haar aan te merken zou kunnen zijn, is dat ze eerder en harder aan de bel had kunnen (moeten?) trekken. Dat neemt zij zichzelf vooral kwalijk. En ik haar eigenlijk ook wel.
Dit verhaal verklaart voor mij ongeveer alles. En bevestigd eens te meer dat ik dus nog lang niet genezen ben van mijn handicap (gaat ook niet gebeuren, want autisme geneest niet - het is geen ziekte). Wel zal ik moeten zorgen dat ik ergens iemand vind, die mij in de toekomst kan helpen een dergelijke situatie te voorkomen. Want dit wil ik nooit, maar dan ook NOOIT MEER!!! De prijs van het leergeld is me VEEL te hoog. Ik heb alles verloren wat me lief is.
Inmiddels snap ik hoe deze situatie heeft kunnen onstaan. Vrede heb ik er nog niet mee en ik mis haar nog steeds gigantisch. Dat moet slijten en gaat tijd kosten. Veel tijd. Maar intussen probeer ik me te richten op het herinrichten van mijn leven. Ik wil mijn carriere over een ander boeg gooien, een betere financiele toekomst voor mezelf creëren. Daar ben ik mee bezig en ondertussen werk ik gewoon. Ik ben net weer gebeld voor twee freelance klussen, dus ik vermaak me voorlopig wel. Nu maar hopen dat de man met de hamer niet al te hard mept als hij langskomt. Want langskomen gaat hij. Zeker weten...
Help me hopen dat ik vannacht beter slaap dan de rest van de afgelopen twee weken. Ik loop op mijn tandvlees en ben werkelijk gesloopt.
Welterusten en tot morgen.
zaterdag 30 januari 2010 om 22:04
JB, geef jezelf toch niet zo de schuld van alles. Ik weet dan wel niks van PDD-NOS, maar als zij er wel vannaf wist, had ze zelf ook kunnen kiezen om daar mee om te gaan. In de zin van duidelijk zijn in haar behoeftes naar jou. Maak jezelf nou niet gek met gedachts "Ik had zus, of ik had zo". Dat brengt je niet verder.
Ik denk dat je gewoon moet rouwen om het verlies. Dus janken en misschien wel boos zijn om de situatie, maar niet op jezelf. Je zegt zelf dat je al hebt geleerd om met je PDD-NOS om te gaan. Dat vind ik al heel knap. Misschien paste zij er inderdaad wel niet bij, ik zeg ook niet dat het haar schuld is natuurlijk. Maar wees toch niet zo boos op jezelf, dat helpt niet (want dan moet je het ook weer goed met jezelf maken).
Ik denk dat je gewoon moet rouwen om het verlies. Dus janken en misschien wel boos zijn om de situatie, maar niet op jezelf. Je zegt zelf dat je al hebt geleerd om met je PDD-NOS om te gaan. Dat vind ik al heel knap. Misschien paste zij er inderdaad wel niet bij, ik zeg ook niet dat het haar schuld is natuurlijk. Maar wees toch niet zo boos op jezelf, dat helpt niet (want dan moet je het ook weer goed met jezelf maken).
zaterdag 30 januari 2010 om 22:12
HH,
ik ben niet boos op mezelf en ik geef mezelf ook nergens de schuld van. Ik zou het mezelf kunnen verwijten, als ik wist dat ik de mist in gegaan was. Maar dat heb ik dus niet in de gaten gehad. Het zou anders geweest zijn als op het moment dat ik de signalen zag en herkende, er bewust niks mee zou doen. Dan had ik mezelf wat te verwijten gehad.
Dit is een HUGE-ASS leermoment. Eén die me verteld dat ik toch echt nog wel wat te leren heb! Werk aan de winkel. Ik heb immers nog niet genoeg te doen (sarcastisch).
ik ben niet boos op mezelf en ik geef mezelf ook nergens de schuld van. Ik zou het mezelf kunnen verwijten, als ik wist dat ik de mist in gegaan was. Maar dat heb ik dus niet in de gaten gehad. Het zou anders geweest zijn als op het moment dat ik de signalen zag en herkende, er bewust niks mee zou doen. Dan had ik mezelf wat te verwijten gehad.
Dit is een HUGE-ASS leermoment. Eén die me verteld dat ik toch echt nog wel wat te leren heb! Werk aan de winkel. Ik heb immers nog niet genoeg te doen (sarcastisch).
zaterdag 30 januari 2010 om 22:22
quote:jamesblond schreef op 30 januari 2010 @ 22:12:
HH,
ik ben niet boos op mezelf en ik geef mezelf ook nergens de schuld van. Ik zou het mezelf kunnen verwijten, als ik wist dat ik de mist in gegaan was. Maar dat heb ik dus niet in de gaten gehad. Het zou anders geweest zijn als op het moment dat ik de signalen zag en herkende, er bewust niks mee zou doen. Dan had ik mezelf wat te verwijten gehad.
Dit is een HUGE-ASS leermoment. Eén die me verteld dat ik toch echt nog wel wat te leren heb! Werk aan de winkel. Ik heb immers nog niet genoeg te doen (sarcastisch).
Gelukkig maar, ik dacht uit je post te lezen dat je het allemaal op jezelf schoof.
Ik las ook in een eerdere post dat de gedachte aan je ex en haar nieuwe man met kinderen je heel verdrietig maakte, dat het dan jouw kinderen hadden moeten zijn. Voor wat het waard is, met een goede vriend had ik twee jaar geleden een gesprek over zijn ex. Dat ze nu zwanger was van een of andere lul de behanger (mijn woorden, we spraken in het engels en daar bestaat die uitdrukking niet
) en dat dat het enige was dat hij kon denken: Dat had mijn kind moeten zijn. Nu, twee jaar verder is hij samen met een enorm leuke vrouw en ze zijn hartstikke gelukkig. Wat ik ermee bedoel is: ook dit soort dingen gaan over. Nu is het nog niet om daar over te denken, maar alles gaat voorbij. Ook dit rot gevoel.
HH,
ik ben niet boos op mezelf en ik geef mezelf ook nergens de schuld van. Ik zou het mezelf kunnen verwijten, als ik wist dat ik de mist in gegaan was. Maar dat heb ik dus niet in de gaten gehad. Het zou anders geweest zijn als op het moment dat ik de signalen zag en herkende, er bewust niks mee zou doen. Dan had ik mezelf wat te verwijten gehad.
Dit is een HUGE-ASS leermoment. Eén die me verteld dat ik toch echt nog wel wat te leren heb! Werk aan de winkel. Ik heb immers nog niet genoeg te doen (sarcastisch).
Gelukkig maar, ik dacht uit je post te lezen dat je het allemaal op jezelf schoof.
Ik las ook in een eerdere post dat de gedachte aan je ex en haar nieuwe man met kinderen je heel verdrietig maakte, dat het dan jouw kinderen hadden moeten zijn. Voor wat het waard is, met een goede vriend had ik twee jaar geleden een gesprek over zijn ex. Dat ze nu zwanger was van een of andere lul de behanger (mijn woorden, we spraken in het engels en daar bestaat die uitdrukking niet
) en dat dat het enige was dat hij kon denken: Dat had mijn kind moeten zijn. Nu, twee jaar verder is hij samen met een enorm leuke vrouw en ze zijn hartstikke gelukkig. Wat ik ermee bedoel is: ook dit soort dingen gaan over. Nu is het nog niet om daar over te denken, maar alles gaat voorbij. Ook dit rot gevoel.
zaterdag 30 januari 2010 om 22:26
Hmmm, wil je een eerlijke respons?
(als je hem niet wilt dan gewoon onderstaande NIET, ik herhaal NIET lezen!!!
Wat een onzin dat jij haar hebt laten verdrogen
Daar was ze toch verdorie zelf bij zeg!
Ze wist toch dat je PDD-NOS hebt, en dus weet ze ook dat vaagheden niet aankomen.
Ook in een volgende relatie kan JIJ daar niets aan veranderen
Leven metr een PDD-NOSser is onwijs moeilijk, maar niet onmogelijk, duidelijk en helder communiceren is het grote key woord.
Dus eigenlijk als er IEMAND schuld heeft is zij het zelf.
Als zij duidelijker was geweest dat ze meer aandacht, kadootjes of wat dan ook nodig had had jij daar op kunnen anticiperen.
(als je hem niet wilt dan gewoon onderstaande NIET, ik herhaal NIET lezen!!!
Wat een onzin dat jij haar hebt laten verdrogen
Daar was ze toch verdorie zelf bij zeg!
Ze wist toch dat je PDD-NOS hebt, en dus weet ze ook dat vaagheden niet aankomen.
Ook in een volgende relatie kan JIJ daar niets aan veranderen
Leven metr een PDD-NOSser is onwijs moeilijk, maar niet onmogelijk, duidelijk en helder communiceren is het grote key woord.
Dus eigenlijk als er IEMAND schuld heeft is zij het zelf.
Als zij duidelijker was geweest dat ze meer aandacht, kadootjes of wat dan ook nodig had had jij daar op kunnen anticiperen.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 30 januari 2010 om 22:29
zaterdag 30 januari 2010 om 22:42
quote:colalight schreef op 30 januari 2010 @ 22:29:
Jamesbond, ik heb er bewondering voor hoe jij aan jezelf werkt en op de situatie reflecteert. Daar kunnen velen nog van leren. Jij komt ooit een hele lieve vrouw tegen die helemaal bij je past, dat weet ik zeker.
Slaap lekker voor straks!
Een met colalight. Er zijn weinig mannen op dit forum langs gekomen die dit zo goed kunnen (reflecteren) en zo oprecht en gevoelig (vooral voor een man) overkomen. Dus n.a.v. je topic zou ik helemaal niet het idee hebben van goh die is licht autistisch. Eerder het tegenovergestelde van goh hier kunnen andere mannen nog iets van leren; die durft zich tenminste kwetsbaar op te stellen; zijn gevoelens te uiten. Ik denk dus dat je te negatief denkt over jezelf.
Natuurlijk is het altijd goed om aan jezelf te werken. Maar inderdaad geef jezelf niet zo de schuld.
Jamesbond, ik heb er bewondering voor hoe jij aan jezelf werkt en op de situatie reflecteert. Daar kunnen velen nog van leren. Jij komt ooit een hele lieve vrouw tegen die helemaal bij je past, dat weet ik zeker.
Slaap lekker voor straks!
Een met colalight. Er zijn weinig mannen op dit forum langs gekomen die dit zo goed kunnen (reflecteren) en zo oprecht en gevoelig (vooral voor een man) overkomen. Dus n.a.v. je topic zou ik helemaal niet het idee hebben van goh die is licht autistisch. Eerder het tegenovergestelde van goh hier kunnen andere mannen nog iets van leren; die durft zich tenminste kwetsbaar op te stellen; zijn gevoelens te uiten. Ik denk dus dat je te negatief denkt over jezelf.
Natuurlijk is het altijd goed om aan jezelf te werken. Maar inderdaad geef jezelf niet zo de schuld.
