Kinderen
alle pijlers
Twijfels
zondag 7 februari 2010 om 19:41
Jarenlang was ik (nu 33) ervan overtuigd dat kinderen niet aan mij besteed waren. De belangrijkste reden: ik ben geen kinderfan en kan niet zo goed tegen gejengel en gedrein. Maar echt erover nagedacht had ik eigenlijk nooit, ondanks dat er in mijn omgeving steeds meer mensen zwanger raakte.
Vorige maand kwam de ommekeer. Mijn nichtje en beste vriendin, met wie ik al vanaf baby heel erg close ben, vertelde dat ze zwanger is. Hoewel ik heel blij voor haar ben, was dit bericht ook een behoorlijke schok. De weken daarna was ik behoorlijk depri en bleef ik erover aan het malen. En dat doe ik eigenlijk nog steeds...Ik ben plotseling echt gaan nadenken over wel of geen kinderen. Ik ben dan wel niet zo'n kinderfan, maar ik kan me voorstellen dat dit heel anders is wanneer je een kleintje van jezelf hebt. En als ik kijk wat voor een goede band ik met mijn ouders heb, lijkt het me heel mooi om dit ook met een eigen kind mee te maken.
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee. Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Dit zijn allemaal redenen waarom ik nu toch twijfel. En mijn vriend heeft ook altijd wel gezegd dat hij geen kinderen wilde, maar ik merk dat ook hij twijfelt.
Desondanks wil ik niet over een nacht ijs gaan, ik heb immers zo lang gezegd dat ik geen kinderen wilde. Daarbij zie ik ook nog steeds de nadelen: kinderen vreten tijd, je eigen leven komt op een laag pitje te staan en is het wel te combineren met mijn eigen zaak? En ben ik wel geduldig en aardig genoeg om een goede moeder te zijn?
In ieder geval wil ik geen overhaaste beslissing nemen. Ik wil minimaal een jaar de tijd nemen om hier goed over na te denken. Ik weet dat ik niet meer heel erg jong ben, maar wil in ieder geval wel achter mijn uiteindelijke keuze staan.
Zijn er mensen die zich hierin herkennen of wellicht advies kunnen geven?
Vorige maand kwam de ommekeer. Mijn nichtje en beste vriendin, met wie ik al vanaf baby heel erg close ben, vertelde dat ze zwanger is. Hoewel ik heel blij voor haar ben, was dit bericht ook een behoorlijke schok. De weken daarna was ik behoorlijk depri en bleef ik erover aan het malen. En dat doe ik eigenlijk nog steeds...Ik ben plotseling echt gaan nadenken over wel of geen kinderen. Ik ben dan wel niet zo'n kinderfan, maar ik kan me voorstellen dat dit heel anders is wanneer je een kleintje van jezelf hebt. En als ik kijk wat voor een goede band ik met mijn ouders heb, lijkt het me heel mooi om dit ook met een eigen kind mee te maken.
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee. Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Dit zijn allemaal redenen waarom ik nu toch twijfel. En mijn vriend heeft ook altijd wel gezegd dat hij geen kinderen wilde, maar ik merk dat ook hij twijfelt.
Desondanks wil ik niet over een nacht ijs gaan, ik heb immers zo lang gezegd dat ik geen kinderen wilde. Daarbij zie ik ook nog steeds de nadelen: kinderen vreten tijd, je eigen leven komt op een laag pitje te staan en is het wel te combineren met mijn eigen zaak? En ben ik wel geduldig en aardig genoeg om een goede moeder te zijn?
In ieder geval wil ik geen overhaaste beslissing nemen. Ik wil minimaal een jaar de tijd nemen om hier goed over na te denken. Ik weet dat ik niet meer heel erg jong ben, maar wil in ieder geval wel achter mijn uiteindelijke keuze staan.
Zijn er mensen die zich hierin herkennen of wellicht advies kunnen geven?
zondag 7 februari 2010 om 19:47
quote:Teenie schreef op 07 februari 2010 @ 19:41:
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee.
Waarom? Er krijgen toch genoeg andere mensen kinderen? Dus 'het leven' gaat gewoon door hoor.
Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Je hebt toch ook nog wel andere contacten dan je familie? En als je broers en zussen hun gezin hebben, heb je toch ook nog contact?
En ook al héb je kinderen, dan kán het ook zo zijn dat je alleen in het bejaardenhuis komt te zitten, omdat je kinderen in het buitenland wonen, paps en mams maar lastig vinden, of geen tijd of zin hebben om langs te gaan.
Het hebben van kinderen is dus zeker niet zaligmakend voor je levensgeluk, nu of later.
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee.
Waarom? Er krijgen toch genoeg andere mensen kinderen? Dus 'het leven' gaat gewoon door hoor.
Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Je hebt toch ook nog wel andere contacten dan je familie? En als je broers en zussen hun gezin hebben, heb je toch ook nog contact?
En ook al héb je kinderen, dan kán het ook zo zijn dat je alleen in het bejaardenhuis komt te zitten, omdat je kinderen in het buitenland wonen, paps en mams maar lastig vinden, of geen tijd of zin hebben om langs te gaan.
Het hebben van kinderen is dus zeker niet zaligmakend voor je levensgeluk, nu of later.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 7 februari 2010 om 19:58
Ik ben jonger em heb wel altijd een hele sterke kinderwens gehad, maar ben absoluut geen fan van kinderen!
Toen mijn oudste net geboren was liep ik een door een winkel waar een kind aan t dreinen was en dacht; j*zus, kan dat kind zijn kop niet houden! maar t had net zo goed mijn baby kunnen zijn die geen zin had in winkelen...
Je hoeft dus niet van kinderen te houden om zelf een kinder wens te hebben.
Verder is een kind met heel veel combineerbaar, afhankelijk van wat je wel en niet wil en hoe creatief je bent
Dat je altijd hebt gezegd geen kinderen te willen zegd ook weinig; mensen veranderen en daarmee je wensen ook.
Toen mijn oudste net geboren was liep ik een door een winkel waar een kind aan t dreinen was en dacht; j*zus, kan dat kind zijn kop niet houden! maar t had net zo goed mijn baby kunnen zijn die geen zin had in winkelen...
Je hoeft dus niet van kinderen te houden om zelf een kinder wens te hebben.
Verder is een kind met heel veel combineerbaar, afhankelijk van wat je wel en niet wil en hoe creatief je bent
Dat je altijd hebt gezegd geen kinderen te willen zegd ook weinig; mensen veranderen en daarmee je wensen ook.
zondag 7 februari 2010 om 19:59
je bent erg rationeel bezig en voert allerlei argumenten aan, maar voor mij zegt het genoeg wat je reactie was na het bericht van je zwangere nichtje.
ik had hetzelfde. wilde wel graag kinderen, maar ach, wanneer dat was nog zo vaag. om me heen werd iedereen zwanger, het deed me weinig. tot mijn beste vriendin vertelde dat ze zwanger was en opeens was ik naast blij ook jaloers!
dat zei me voldoende en zonder allerlei argumenten te bedenken wist ik gewoon dat dit gevoel me zei dat ik er klaar voor was. al kon ik verstandelijk echt nog wel 100 redenen bedenken waarom ik een beetje zou kunnen twijfelen.
meid, volg je gevoel en laat die argumenten voor wat ze zijn. ik denk dat je e rhelemaal klaar voor bent!
ik had hetzelfde. wilde wel graag kinderen, maar ach, wanneer dat was nog zo vaag. om me heen werd iedereen zwanger, het deed me weinig. tot mijn beste vriendin vertelde dat ze zwanger was en opeens was ik naast blij ook jaloers!
dat zei me voldoende en zonder allerlei argumenten te bedenken wist ik gewoon dat dit gevoel me zei dat ik er klaar voor was. al kon ik verstandelijk echt nog wel 100 redenen bedenken waarom ik een beetje zou kunnen twijfelen.
meid, volg je gevoel en laat die argumenten voor wat ze zijn. ik denk dat je e rhelemaal klaar voor bent!
zondag 7 februari 2010 om 20:00
zondag 7 februari 2010 om 20:02
"Twijfel is nee" is in dit geval denk ik geen reden om er niet over na te denken. Als je altijd nee hebt gezegd en nu twijfelt zou ik toch heel erg goed gaan nadenken over wat je wilt, maar niet te lang! Je bent idd al 33, straks heb je geen keuze meer.
En dat je twijfelt is logisch, je bent net 33 jaar gewend aan het idee dat je geen kinderen wilt hebben. Je gaat niet van de een op andere dag van niet naar wel.
Kijk eens mee met de zwangerschap van je nichtje/beste vriendin en heb het erover met je directe omgeving (mams, vriend). Denk je in dat jij misschien volgend jaar ook zo rondloopt en dan wat dat idee met je doet.
Ik denk dat je twijfel al genoeg zegt.
En dat je twijfelt is logisch, je bent net 33 jaar gewend aan het idee dat je geen kinderen wilt hebben. Je gaat niet van de een op andere dag van niet naar wel.
Kijk eens mee met de zwangerschap van je nichtje/beste vriendin en heb het erover met je directe omgeving (mams, vriend). Denk je in dat jij misschien volgend jaar ook zo rondloopt en dan wat dat idee met je doet.
Ik denk dat je twijfel al genoeg zegt.
zondag 7 februari 2010 om 20:04
Bij twijfel, niet doen.
Haha...jah;
Ze twijfelt of ze zonder kinderen zal willen, (ga ervoor!)
Ze twijfelt of ze met kinderen zal willen, (niet doen!)
Je kan er idd alle kanten mee op
Nu on topic; nog maar even de tijd geven en goed over nadenken, praten enzo, sterkte!
ps...ik heb er 3, ben d'r erg blij mee, maar ja, dat ben ik...
Haha...jah;
Ze twijfelt of ze zonder kinderen zal willen, (ga ervoor!)
Ze twijfelt of ze met kinderen zal willen, (niet doen!)
Je kan er idd alle kanten mee op
Nu on topic; nog maar even de tijd geven en goed over nadenken, praten enzo, sterkte!
ps...ik heb er 3, ben d'r erg blij mee, maar ja, dat ben ik...
zondag 7 februari 2010 om 20:50
Wat al werd gezegd: bij twijfel niet doen! Ik vind de redenen die je noemt géén goede redenen om een kind te willen. Een kind op de wereld zetten omdat je anders later misschien alleen bent, omdat het leven na jullie ophoudt.... echt, dat zijn geen goede redenen. Natuurlijk is het altijd wel enigszins egoïstisch om een kind te willen, maar de redenen die jij noemt vind ik puur egoïstisch. Het feit dat je het voortijdig overlijden van je vriend noemt als reden om een kind te willen, laat zien dat je alleen aan jezelf denkt. Want als je vriend eerder komt te overlijden dan jij, ben je alleen, maar als je kinderen hebt en je vriend komt eerder te overlijden, dan hebben je kinderen geen vader meer. Daar denk je voor het gemak maar even niet aan. Dit, plus het feit dat je kinderen toch al niet zo leuk vindt, zegt mij dat je het niet moet doen.
maandag 8 februari 2010 om 11:21
ik vind het raar om te zeggen; bij twijfel niet doen.
ik denk dat ongelofelijk veel mensen twijfelen; willen ze dit echt, kunnen ze het aan, verantwoordelijkheid, etc etc. bij de meesten komt het helemaal goed zodra ze zwanger worden of bevallen.
en ik vind dat ieder recht heeft op zijn eigen redenen om kinderen te willen. Vaak is dat gewoon rationeel bedacht allemaal, straks als zon hummel er is, vallen al die redenen vaak weg en is het alleen nog maar leuk.
ik denk dat ongelofelijk veel mensen twijfelen; willen ze dit echt, kunnen ze het aan, verantwoordelijkheid, etc etc. bij de meesten komt het helemaal goed zodra ze zwanger worden of bevallen.
en ik vind dat ieder recht heeft op zijn eigen redenen om kinderen te willen. Vaak is dat gewoon rationeel bedacht allemaal, straks als zon hummel er is, vallen al die redenen vaak weg en is het alleen nog maar leuk.
maandag 8 februari 2010 om 11:43
BIj twijfel, wél doen!
Dat heeft net zoveel waarheid in zicht als de uitspraak: bij twijfel, niet doen.
Ik denk dat veel stellen twijfelen, aan veel dingen: wil ik dit wel, hoe verandert het mijn en ons leven, kan ik het wel, etc.
Ik heb twee kinderen. Zou ze voor geen goud willen missen, maar ja, ook ik denk nog steeds wel eens; hoe zou het zijn ZONDER kinderen?
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
Veel sterkte met de beslissing.
Dat heeft net zoveel waarheid in zicht als de uitspraak: bij twijfel, niet doen.
Ik denk dat veel stellen twijfelen, aan veel dingen: wil ik dit wel, hoe verandert het mijn en ons leven, kan ik het wel, etc.
Ik heb twee kinderen. Zou ze voor geen goud willen missen, maar ja, ook ik denk nog steeds wel eens; hoe zou het zijn ZONDER kinderen?
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
Veel sterkte met de beslissing.
maandag 8 februari 2010 om 11:45
met alle respect; het krijgen van een eerste kind is simpelweg een egoistische keuze. Jij en je man willen een kind. Om op te voeden, om liefde te geven en te ontvangen(!) om een eigen gezin te creeren.
Dat kind vraagt er niet om.
Een tweede kind kan nog komen omdat je een broertje of zusje wilt voor de eerste. Maar een egoistiche keuze blijft het.Altijd.
Dat kind vraagt er niet om.
Een tweede kind kan nog komen omdat je een broertje of zusje wilt voor de eerste. Maar een egoistiche keuze blijft het.Altijd.
maandag 8 februari 2010 om 11:48
maandag 8 februari 2010 om 11:52
quote:njb schreef op 08 februari 2010 @ 11:43:
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen. Juist die mensen die hun hele hoop op hun kinderen hebben ingezet komen van de koude kermis thuis als blijkt dat die kinderen niet zoveel tijd in hun ouders willen steken. Mensen kunnen beter zorgen dat ze zelf invulling aan hun vrije tijd kunnen geven ipv te grote verwachtingen te koesteren. Als bewust kindvrije heb ik geen verwachtingen dat andere mensen mij later zouden moeten entertainen. Zonder verwachtingen ook geen teleurstellingen. Die mensjes die zielig in 't bejaardenhuis zitten te wachten tot eindelijk hun (klein)kind weer 'ns een keer tijd maakt voor 'n bezoekje zijn pas erg te betreuren.
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen. Juist die mensen die hun hele hoop op hun kinderen hebben ingezet komen van de koude kermis thuis als blijkt dat die kinderen niet zoveel tijd in hun ouders willen steken. Mensen kunnen beter zorgen dat ze zelf invulling aan hun vrije tijd kunnen geven ipv te grote verwachtingen te koesteren. Als bewust kindvrije heb ik geen verwachtingen dat andere mensen mij later zouden moeten entertainen. Zonder verwachtingen ook geen teleurstellingen. Die mensjes die zielig in 't bejaardenhuis zitten te wachten tot eindelijk hun (klein)kind weer 'ns een keer tijd maakt voor 'n bezoekje zijn pas erg te betreuren.
maandag 8 februari 2010 om 12:04
Ik bedoelde ook niet dat kinderen er mij voor moeten behoeden dat ik later alleen ben. Ze kunnen inderdaad ook aan de andere kant van de wereld gaan wonen. Ik bedoel meer dat ik besef dat je heel veel warmte en liefde kunt halen uit een band met kinderen, kijken naar hoe ik dat bij mijn eigen ouders voel. Al realiseer ik me ook dat deze band natuurlijk niet altijd en bij iedereen even goed is....
maandag 8 februari 2010 om 13:14
Wat voor gevoel had je trouwens toen je vriendin vertelde dat ze zwanger was? Waar kwam het depri gevoel vandaan? Het gevoel dat je relatie met haar gaat veranderen? Het gevoel dat je iets zou moeten willen terwijl je dat eigenlijk niet wilt, de confrontatie met het feit dat je nu in een bepaalde leeftijdsfase zit waarbij niets meer is wat het lijkt, het gevoel dat...?
Ik denk dat je vooral moet luisteren naar je gevoel en niet naar de halfslachtige argumenten die je aanvoert. Als je een kind wil grootbrengen omdat je later in het bejaardenhuis niet eenzaam bent, zul je het nog wel eens heeeeeel zwaar kunnen krijgen met een kind.
WIL je een kind?
Ik denk dat je vooral moet luisteren naar je gevoel en niet naar de halfslachtige argumenten die je aanvoert. Als je een kind wil grootbrengen omdat je later in het bejaardenhuis niet eenzaam bent, zul je het nog wel eens heeeeeel zwaar kunnen krijgen met een kind.
WIL je een kind?
maandag 8 februari 2010 om 13:19
NJB schreef:
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
----------------------------------------------------------------
Ik vind dit toch wel een van de meest domme argumenten om aan kinderen te beginnen (sorry njb).
Je vraagt to om zich te verplaatsen in een toekomstig heel verdrietig en eenzaam plaatje (man overleden) en om vanuit dat gevoel te bepalen of ze kinderen wil. Ook als to wel kinderen heeft blijft het net zo verdrietig om je man te verliezen. Ook als to wel kinderen heeft, komen die kinderen hun moeder niet de hele tijd entertainen om het verlies van haar man te compenseren (tegen die tijd hebben de kinderen waarschijnlijk zelf drukke gezinnen/carrieres, als ze uberhaupt al om de hoek wonen).
TO, kinderen krijg je vanuit het gevoel van nu en de min of meer iets nabijere toekomst. Niet om allerlei fantasietjes die misschien wel/misschien niet werkelijkheid worden over 20 jaar.
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
----------------------------------------------------------------
Ik vind dit toch wel een van de meest domme argumenten om aan kinderen te beginnen (sorry njb).
Je vraagt to om zich te verplaatsen in een toekomstig heel verdrietig en eenzaam plaatje (man overleden) en om vanuit dat gevoel te bepalen of ze kinderen wil. Ook als to wel kinderen heeft blijft het net zo verdrietig om je man te verliezen. Ook als to wel kinderen heeft, komen die kinderen hun moeder niet de hele tijd entertainen om het verlies van haar man te compenseren (tegen die tijd hebben de kinderen waarschijnlijk zelf drukke gezinnen/carrieres, als ze uberhaupt al om de hoek wonen).
TO, kinderen krijg je vanuit het gevoel van nu en de min of meer iets nabijere toekomst. Niet om allerlei fantasietjes die misschien wel/misschien niet werkelijkheid worden over 20 jaar.
maandag 8 februari 2010 om 17:40
quote:njb schreef op 08 februari 2010 @ 11:52:
Nee, misschien geen fysieke aanwezigheid, maar een kind verrijkt je leven wél! Ook een kind dat aan de andere kant van de wereld woont.
Ga je dat ook even vertellen aan mensen die om wat voor redenen hun kinderen niet meer zien?
Aan de opa's en oma's in het bejaardenhuis, die nooit meer visite krijgen 'want de (klein)kinderen hebben geen tijd/zin/gelegenheid/animo'? Wat een verrijking..
Nee, misschien geen fysieke aanwezigheid, maar een kind verrijkt je leven wél! Ook een kind dat aan de andere kant van de wereld woont.
Ga je dat ook even vertellen aan mensen die om wat voor redenen hun kinderen niet meer zien?
Aan de opa's en oma's in het bejaardenhuis, die nooit meer visite krijgen 'want de (klein)kinderen hebben geen tijd/zin/gelegenheid/animo'? Wat een verrijking..
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
