Kinderen
alle pijlers
Twijfels
zondag 7 februari 2010 om 19:41
Jarenlang was ik (nu 33) ervan overtuigd dat kinderen niet aan mij besteed waren. De belangrijkste reden: ik ben geen kinderfan en kan niet zo goed tegen gejengel en gedrein. Maar echt erover nagedacht had ik eigenlijk nooit, ondanks dat er in mijn omgeving steeds meer mensen zwanger raakte.
Vorige maand kwam de ommekeer. Mijn nichtje en beste vriendin, met wie ik al vanaf baby heel erg close ben, vertelde dat ze zwanger is. Hoewel ik heel blij voor haar ben, was dit bericht ook een behoorlijke schok. De weken daarna was ik behoorlijk depri en bleef ik erover aan het malen. En dat doe ik eigenlijk nog steeds...Ik ben plotseling echt gaan nadenken over wel of geen kinderen. Ik ben dan wel niet zo'n kinderfan, maar ik kan me voorstellen dat dit heel anders is wanneer je een kleintje van jezelf hebt. En als ik kijk wat voor een goede band ik met mijn ouders heb, lijkt het me heel mooi om dit ook met een eigen kind mee te maken.
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee. Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Dit zijn allemaal redenen waarom ik nu toch twijfel. En mijn vriend heeft ook altijd wel gezegd dat hij geen kinderen wilde, maar ik merk dat ook hij twijfelt.
Desondanks wil ik niet over een nacht ijs gaan, ik heb immers zo lang gezegd dat ik geen kinderen wilde. Daarbij zie ik ook nog steeds de nadelen: kinderen vreten tijd, je eigen leven komt op een laag pitje te staan en is het wel te combineren met mijn eigen zaak? En ben ik wel geduldig en aardig genoeg om een goede moeder te zijn?
In ieder geval wil ik geen overhaaste beslissing nemen. Ik wil minimaal een jaar de tijd nemen om hier goed over na te denken. Ik weet dat ik niet meer heel erg jong ben, maar wil in ieder geval wel achter mijn uiteindelijke keuze staan.
Zijn er mensen die zich hierin herkennen of wellicht advies kunnen geven?
Vorige maand kwam de ommekeer. Mijn nichtje en beste vriendin, met wie ik al vanaf baby heel erg close ben, vertelde dat ze zwanger is. Hoewel ik heel blij voor haar ben, was dit bericht ook een behoorlijke schok. De weken daarna was ik behoorlijk depri en bleef ik erover aan het malen. En dat doe ik eigenlijk nog steeds...Ik ben plotseling echt gaan nadenken over wel of geen kinderen. Ik ben dan wel niet zo'n kinderfan, maar ik kan me voorstellen dat dit heel anders is wanneer je een kleintje van jezelf hebt. En als ik kijk wat voor een goede band ik met mijn ouders heb, lijkt het me heel mooi om dit ook met een eigen kind mee te maken.
Er is echter nog meer. Ik besef nu dat, als mijn vriend en ik geen kinderen krijgen, het leven na ons ophoud. En dat vind ik een heel eng idee. Daarnaast hecht ik veel waarde aan het gezin waarin ik ben opgegroeid, mijn ouders en broers en zussen zijn mijn alles. Maar later, als mijn ouders er ooit niet meer zijn en mijn broers en zussen allemaal hun eigen gezin hebben, sta je als kinderlozen toch een soort van alleen. En stel dat mijn vriend plotseling eerder komt te overlijden dan ik? Ook dat vind ik een heel beangstigend idee.
Dit zijn allemaal redenen waarom ik nu toch twijfel. En mijn vriend heeft ook altijd wel gezegd dat hij geen kinderen wilde, maar ik merk dat ook hij twijfelt.
Desondanks wil ik niet over een nacht ijs gaan, ik heb immers zo lang gezegd dat ik geen kinderen wilde. Daarbij zie ik ook nog steeds de nadelen: kinderen vreten tijd, je eigen leven komt op een laag pitje te staan en is het wel te combineren met mijn eigen zaak? En ben ik wel geduldig en aardig genoeg om een goede moeder te zijn?
In ieder geval wil ik geen overhaaste beslissing nemen. Ik wil minimaal een jaar de tijd nemen om hier goed over na te denken. Ik weet dat ik niet meer heel erg jong ben, maar wil in ieder geval wel achter mijn uiteindelijke keuze staan.
Zijn er mensen die zich hierin herkennen of wellicht advies kunnen geven?
maandag 8 februari 2010 om 17:56
Tja, ik weet dat er tig mensen die zie een slechte band hebben met hun kind, om wat voor reden dan ook. Maar ik ben niet zo van het uitgaan van het slechte in een mens. Als je een kind wilt, investeer je natuurlijk in het krijgen van een goede band en hoop je uiteindelijk als ouder dat je een goede, volwassen, gelijkwardige relatie krijgt. (althans, ik wel) En dan verwacht ik niet van mn kinderen dat ze mijn entertainment moeten zijn. Maar ja, ik hoop dat mijn kinderen met plezier thuis zullen zijn, en blijven komen, ook als ze ouder zijn. En met wat voor regelmaat, dát bepalen ze zelf, want ze zijn volwassen.
Als je kinderen niet al verrijking van je leven ziet, dan moet je er maar niet aan beginnen.
Over dat voorbeeld van man overleden blabla, misschien was ik onvolledig. Ik probeerde TO meer te laten inzien, dat als er situaties zijn waarin je nu al een plaatje voor je ziet mét kinderen, dat ik denk dat er diep van binnen die wens is. Zo heb ik mezelf altijd gezien met 3 kids aan de keukentafel. En vakanties, met méér dan 2 kids. Ik kan me zo voorstellen dat je als plaatje hebt dat je later momenten voor je ziet, met zn allen, je eigen gezin, dat je daar conclusies uit kunt trekken. (dus ook als man niet door is, kun je een plaatje voor je zien als, actieve zestiger, gelukkig, vol en rijk leven en misschien ziet TO daar ook wel volwassen kinderen bij.)
Als je voor kinderen kiest, hoef je niet perse te kiezen voor een baby. Ik ken tig mensen die die baby fase niet zo leuk vonden. Maar een andere leeftijd van de kinderen voor ogen hadden als ze aan het krijgen van kinderen denken. En waarom zou dat plaatje niet zijn: als ik aan mezelf denk, zie ik uiteindelijk een gezin met volwassen kinderen. DAn toch maar beginnen met een baby, daar begint het mee!
Als je kinderen niet al verrijking van je leven ziet, dan moet je er maar niet aan beginnen.
Over dat voorbeeld van man overleden blabla, misschien was ik onvolledig. Ik probeerde TO meer te laten inzien, dat als er situaties zijn waarin je nu al een plaatje voor je ziet mét kinderen, dat ik denk dat er diep van binnen die wens is. Zo heb ik mezelf altijd gezien met 3 kids aan de keukentafel. En vakanties, met méér dan 2 kids. Ik kan me zo voorstellen dat je als plaatje hebt dat je later momenten voor je ziet, met zn allen, je eigen gezin, dat je daar conclusies uit kunt trekken. (dus ook als man niet door is, kun je een plaatje voor je zien als, actieve zestiger, gelukkig, vol en rijk leven en misschien ziet TO daar ook wel volwassen kinderen bij.)
Als je voor kinderen kiest, hoef je niet perse te kiezen voor een baby. Ik ken tig mensen die die baby fase niet zo leuk vonden. Maar een andere leeftijd van de kinderen voor ogen hadden als ze aan het krijgen van kinderen denken. En waarom zou dat plaatje niet zijn: als ik aan mezelf denk, zie ik uiteindelijk een gezin met volwassen kinderen. DAn toch maar beginnen met een baby, daar begint het mee!
maandag 8 februari 2010 om 17:57
[quote]schouderklopje schreef op 08 februari 2010 @ 13:19:
NJB schreef:
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
----------------------------------------------------------------
Ik vind dit toch wel een van de meest domme argumenten om aan kinderen te beginnen (sorry njb).
Je vraagt to om zich te verplaatsen in een toekomstig heel verdrietig en eenzaam plaatje (man overleden) en om vanuit dat gevoel te bepalen of ze kinderen wil. Ook als to wel kinderen heeft blijft het net zo verdrietig om je man te verliezen. Ook als to wel kinderen heeft, komen die kinderen hun moeder niet de hele tijd entertainen om het verlies van haar man te compenseren (tegen die tijd hebben de kinderen waarschijnlijk zelf drukke gezinnen/carrieres, als ze uberhaupt al om de hoek wonen).
TO, kinderen krijg je vanuit het gevoel van nu en de min of meer iets nabijere toekomst. Niet om allerlei fantasietjes die misschien wel/misschien niet werkelijkheid worden over 20 jaar.[/quote]
Misschien worden je fantasietjes van over een paar jaar ook wel geen werkelijkheid. Dat wéét je ook niet. Je weet namelijk niet hoe het is om een kind te hebben, tot je er één hebt.
Het krijgen van kinderen gaat niet zonder dat je daar een bepaald 'beeld' bij hebt. (verwachtingen, perceptie, hoe je het ook noemt. Je wilt kinderen omdat je denkt dat het zus en zo is en je zo geweldig/leuk/mooi whatever lijkt)
NJB schreef:
Mijn devies: als je twijfelt of je ze wilt en je leven nu niet wilt veranderen, moet je eens nadenken hoe je jezelf in het volgende plaastje ziet: een 60 jarige wiens man is overleden, je geen kinderen hebt en geen kleinkinderen.
Als je dan nog steeds denkt; dan heb ik een rijk en vol leven, vol vrienden en plezier, moet je misschien niet aan kinderen beginnen.
Als het een gevoel geeft van; he, nee, dat wil ik niet. Dan is denk ik je keuze in the end toch meer naar het krijgen van wél kinderen.
----------------------------------------------------------------
Ik vind dit toch wel een van de meest domme argumenten om aan kinderen te beginnen (sorry njb).
Je vraagt to om zich te verplaatsen in een toekomstig heel verdrietig en eenzaam plaatje (man overleden) en om vanuit dat gevoel te bepalen of ze kinderen wil. Ook als to wel kinderen heeft blijft het net zo verdrietig om je man te verliezen. Ook als to wel kinderen heeft, komen die kinderen hun moeder niet de hele tijd entertainen om het verlies van haar man te compenseren (tegen die tijd hebben de kinderen waarschijnlijk zelf drukke gezinnen/carrieres, als ze uberhaupt al om de hoek wonen).
TO, kinderen krijg je vanuit het gevoel van nu en de min of meer iets nabijere toekomst. Niet om allerlei fantasietjes die misschien wel/misschien niet werkelijkheid worden over 20 jaar.[/quote]
Misschien worden je fantasietjes van over een paar jaar ook wel geen werkelijkheid. Dat wéét je ook niet. Je weet namelijk niet hoe het is om een kind te hebben, tot je er één hebt.
Het krijgen van kinderen gaat niet zonder dat je daar een bepaald 'beeld' bij hebt. (verwachtingen, perceptie, hoe je het ook noemt. Je wilt kinderen omdat je denkt dat het zus en zo is en je zo geweldig/leuk/mooi whatever lijkt)
maandag 8 februari 2010 om 19:03
Het valt me op dat TO erg denkt vanuit een slachtoffer-rol. ALS ik alleen kom te staan, ALS mijn man overlijdt. ALS ik in een bejaardetehuis zit en er is niemand die mij komt opzoeken.
Misschien moet je ook eens bedenken: ALS ik nou eens niet zielig en alleen door het leven moet, maar er gewoon op vertrouw dat ik iemand ben die op ELKE leeftijd er wel in slaagt om een leuk sociaal leven op te bouwen, wil ik dan nog steeds kinderen? Is het antwoord ja, dan lijkt me de keuze duidelijk. Is het antwoord nee, dan ook!
Verder ben ik ook benieuwd waar die depri gevoelens vandaan komen. Zelf heb ik ze ook gehad nadat mijn beste vriendin zwanger was geworden. Dit kwam doordat ik instinctief aanvoelde dat onze relatie hierdoor enorm zou veranderen. Dat is inderdaad gebeurd. Gelukkig ben ik niet bij de pakken gaan neerzitten maar heb gewoon veel geinvesteerd in het zoeken van nieuwe contacten. Helemaal happy dus!
Misschien moet je ook eens bedenken: ALS ik nou eens niet zielig en alleen door het leven moet, maar er gewoon op vertrouw dat ik iemand ben die op ELKE leeftijd er wel in slaagt om een leuk sociaal leven op te bouwen, wil ik dan nog steeds kinderen? Is het antwoord ja, dan lijkt me de keuze duidelijk. Is het antwoord nee, dan ook!
Verder ben ik ook benieuwd waar die depri gevoelens vandaan komen. Zelf heb ik ze ook gehad nadat mijn beste vriendin zwanger was geworden. Dit kwam doordat ik instinctief aanvoelde dat onze relatie hierdoor enorm zou veranderen. Dat is inderdaad gebeurd. Gelukkig ben ik niet bij de pakken gaan neerzitten maar heb gewoon veel geinvesteerd in het zoeken van nieuwe contacten. Helemaal happy dus!
