Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 9 februari 2010 om 20:36
dinsdag 9 februari 2010 om 20:56
TJil meid, ik hoop dat je een beetje aan de beterende hand bent. Ik denk dat alle ellende er toch een keertje uit moet en dat dit deels op deze manier gebeurd. Onze huisarts vertelde mijn moeder gisteren nog een apart weetje.
Het schijnt dat wanneer men een partner of ouder verliest men de eerste drie jaar vatbaarder is voor virussen etc, dus op zich is het helemaal niet gek dat je even uit de running raakt. Je hebt nogal niet wat op je dak gekregen meid
Het schijnt dat wanneer men een partner of ouder verliest men de eerste drie jaar vatbaarder is voor virussen etc, dus op zich is het helemaal niet gek dat je even uit de running raakt. Je hebt nogal niet wat op je dak gekregen meid
dinsdag 9 februari 2010 om 21:05
quote:yasmijn schreef op 08 februari 2010 @ 15:47:
Suus, er komt toch geen elfstedentocht, en als wel, dan gaan we de boel saboteren.
Druifje, een veld vol zomerbloemen, wat heerlijk.
En het was ook mooi, het moment van stilte.
Hoe gaat het met de rest van de mensen hier?
Ik merk dat ik het snelst ga hier in de familie.
Mijn stiefpaps is erg boos op het moment, mijn broertje nog heel verdrietig en mijn stiefbroer zit het diepst.
Hij denk dat ie zelf doodgaat, voelt van alles en zit erg slecht in zijn vel.
Ik heb hem mijn rouwboek geleend, ik heb een paar stukken gelezen (oa over de rouwkou) wat heel herkenbaar is en wat erbij hoort, ook de lichamelijke reacties, als in hoofdpijn, angsten enz. Ik heb het boek verder niet nodig.
Denk dat stiefbroer dat ook heeft, lichamelijke reacties op stresss. Misschien is ie wat gerustgesteld als ie het leest.
Zijn man zegt dat er thuis werkelijk geen land met hem te bezeilen is, zwaar depressief en bang.
Dus als het binnenkort niet beter gaat, ga ik eens flink met hem praten. Hij werkt ook nog niet, dus dat schiet allemaal niet op, hij blijft er echt in hangen.
Dat moet niet de bedoeling zijn.
Ik vind de term rouwkou zo mooi. En zo frappant dat iedereen hier rouwkou heeft gehad. Ik weet nog goed dat ik de ochtend nadat mijn pa 's nachts was overleden, bij mij zus thuis wakker werd. Ik woonde zelf te ver van het ziekenhuis en bivakkeerde daarom noodgedwongen bij hun. Ik ging beneden op de bank zitten en het zoontje van mijn zus kwam nog in zijn pyama met zijn nintendo naast me zitten. Kijk, tante duet, hier is dit en daar gebeurt dat. Oh, mijn god, dacht ik, hij weet misschien nog helemaal niet wat er gebeurd is vannacht. Moet ik hem dat nu vertellen? Moet dit kind mij nu zien huilen? Ik had het toen zo koud dat ik vervolgens een uur lang in een gloeiendheet bad ben gaan liggen (het was op dat moment notabene hoogzomer en heel warm). Ik heb de volgende dagen met hele dikke kleren gelopen omdat ik het gewoon niet meer warm kreeg. Nu weet ik dus dat dat rouwkou heet.
Verder ook vele fysieke reacties gehad. Bij mijn moeder heb ik eerst een jaar door gebikkeld en ben toen na een buikgriep en een spitaanval volledig gevloerd geraakt. En zelfs toen wilde ik nog niet toegeven dat het niet meer ging. Mijn man heeft mijn werkgever gebeld met de mededeling dat ik voorlopig niet meer kwam en ik heb, geloof ik, een week huilend op de bank gelegen en vervolgens nog drie maanden thuis gezeten. Volledig gesloopt door niet verwerkt verdriet. Bij mijn vader verliep de verwerking van het verdriet wat soepeler, maar ik heb wel erg veel klachten gehad in de tijd dat het huis leeggehaald moest worden. Dan komt het verdriet er middels spierpijn, hoofdpijn en andere kwaaltjes toch wel uit. Pas toen het huis verkocht was en we alle administratieve rompslomp achter ons konden laten, ging het beter met mij (dat is dus sinds een maand of drie).
Suus, er komt toch geen elfstedentocht, en als wel, dan gaan we de boel saboteren.
Druifje, een veld vol zomerbloemen, wat heerlijk.
En het was ook mooi, het moment van stilte.
Hoe gaat het met de rest van de mensen hier?
Ik merk dat ik het snelst ga hier in de familie.
Mijn stiefpaps is erg boos op het moment, mijn broertje nog heel verdrietig en mijn stiefbroer zit het diepst.
Hij denk dat ie zelf doodgaat, voelt van alles en zit erg slecht in zijn vel.
Ik heb hem mijn rouwboek geleend, ik heb een paar stukken gelezen (oa over de rouwkou) wat heel herkenbaar is en wat erbij hoort, ook de lichamelijke reacties, als in hoofdpijn, angsten enz. Ik heb het boek verder niet nodig.
Denk dat stiefbroer dat ook heeft, lichamelijke reacties op stresss. Misschien is ie wat gerustgesteld als ie het leest.
Zijn man zegt dat er thuis werkelijk geen land met hem te bezeilen is, zwaar depressief en bang.
Dus als het binnenkort niet beter gaat, ga ik eens flink met hem praten. Hij werkt ook nog niet, dus dat schiet allemaal niet op, hij blijft er echt in hangen.
Dat moet niet de bedoeling zijn.
Ik vind de term rouwkou zo mooi. En zo frappant dat iedereen hier rouwkou heeft gehad. Ik weet nog goed dat ik de ochtend nadat mijn pa 's nachts was overleden, bij mij zus thuis wakker werd. Ik woonde zelf te ver van het ziekenhuis en bivakkeerde daarom noodgedwongen bij hun. Ik ging beneden op de bank zitten en het zoontje van mijn zus kwam nog in zijn pyama met zijn nintendo naast me zitten. Kijk, tante duet, hier is dit en daar gebeurt dat. Oh, mijn god, dacht ik, hij weet misschien nog helemaal niet wat er gebeurd is vannacht. Moet ik hem dat nu vertellen? Moet dit kind mij nu zien huilen? Ik had het toen zo koud dat ik vervolgens een uur lang in een gloeiendheet bad ben gaan liggen (het was op dat moment notabene hoogzomer en heel warm). Ik heb de volgende dagen met hele dikke kleren gelopen omdat ik het gewoon niet meer warm kreeg. Nu weet ik dus dat dat rouwkou heet.
Verder ook vele fysieke reacties gehad. Bij mijn moeder heb ik eerst een jaar door gebikkeld en ben toen na een buikgriep en een spitaanval volledig gevloerd geraakt. En zelfs toen wilde ik nog niet toegeven dat het niet meer ging. Mijn man heeft mijn werkgever gebeld met de mededeling dat ik voorlopig niet meer kwam en ik heb, geloof ik, een week huilend op de bank gelegen en vervolgens nog drie maanden thuis gezeten. Volledig gesloopt door niet verwerkt verdriet. Bij mijn vader verliep de verwerking van het verdriet wat soepeler, maar ik heb wel erg veel klachten gehad in de tijd dat het huis leeggehaald moest worden. Dan komt het verdriet er middels spierpijn, hoofdpijn en andere kwaaltjes toch wel uit. Pas toen het huis verkocht was en we alle administratieve rompslomp achter ons konden laten, ging het beter met mij (dat is dus sinds een maand of drie).
dinsdag 9 februari 2010 om 22:13
suus dan zit ik nog 1 jaar in gevarenzone qua virussen. Maar ach in 2009 heb ik me nooit ziek gemeld dus het zal wel meevallen.
Ben nu wel gesloopt, er is zoveel gedoe op het werk zowel inhoudelijk als qua lief maar vooral leed. Zou zo graag 1 nachtje gewoon doorslapen ipv wakker te worden om 3 uur en zo heftig te dromen.
Tjil meid hoe is het?? moeten we langskomen met fruit en boodschappen????
Francina, zo'n eerste keer is rot. Het wordt beter maar het blijft altijd confronterend. Was het weekend bij jarige zwager van mijn vriend. Alle ouders leven daar nog, allemaal krikkemikkig en met ziektes(of ziektegeschiedenissen). De mijne hadden nooit wat maar zijn toch dood. Zeker je eigen verjaardag wordt nooit meer wat het was. Om maar niet te spreken over de verjaardag van mijn zoontje. Snik. Kortom dat slikken blijft.
Yasmijn dat van je stiefbroer, dat bang om dood te gaan heb ik ook. Je bent immers de volgende in de lijn. En jullie en wij hier hebben gemerkt hoe abrupt het allemaal kan komen. Dat is schrikken.
ga maar weer naar bed en hoop op vrolijker dagen
sorry voor het zeuren
Ben nu wel gesloopt, er is zoveel gedoe op het werk zowel inhoudelijk als qua lief maar vooral leed. Zou zo graag 1 nachtje gewoon doorslapen ipv wakker te worden om 3 uur en zo heftig te dromen.
Tjil meid hoe is het?? moeten we langskomen met fruit en boodschappen????
Francina, zo'n eerste keer is rot. Het wordt beter maar het blijft altijd confronterend. Was het weekend bij jarige zwager van mijn vriend. Alle ouders leven daar nog, allemaal krikkemikkig en met ziektes(of ziektegeschiedenissen). De mijne hadden nooit wat maar zijn toch dood. Zeker je eigen verjaardag wordt nooit meer wat het was. Om maar niet te spreken over de verjaardag van mijn zoontje. Snik. Kortom dat slikken blijft.
Yasmijn dat van je stiefbroer, dat bang om dood te gaan heb ik ook. Je bent immers de volgende in de lijn. En jullie en wij hier hebben gemerkt hoe abrupt het allemaal kan komen. Dat is schrikken.
ga maar weer naar bed en hoop op vrolijker dagen
sorry voor het zeuren
woensdag 10 februari 2010 om 07:36
@Tjil, heb je iemand die af en toe even bij je komt kijken of wat boodschapjes brengt? Vitamine C nemen, grote hoeveelheden, en heel veel drinken. Cranberrysap van Ocean Spray, liefst zo veel mogelijk. Ik heb destijds amoxycycline gekregen en dit hielp voor geen ene meter ( kreeg er wel schubben van, mag het dus nooit meer hebben)
Heb toen een ander kuurtje gekregen en het was toen met 3 dagen over.
Heb toen een ander kuurtje gekregen en het was toen met 3 dagen over.
woensdag 10 februari 2010 om 09:06
quote:dangeensuus schreef op 10 februari 2010 @ 07:36:
@Tjil, heb je iemand die af en toe even bij je komt kijken of wat boodschapjes brengt? Vitamine C nemen, grote hoeveelheden, en heel veel drinken. Cranberrysap van Ocean Spray, liefst zo veel mogelijk. Ik heb destijds amoxycycline gekregen en dit hielp voor geen ene meter ( kreeg er wel schubben van, mag het dus nooit meer hebben)
Heb toen een ander kuurtje gekregen en het was toen met 3 dagen over.Haha, amoxycicline! Daar werd ik een tomatenrood michelin-mannetje van. Mag het ook nooit meer hebben!
@Tjil, heb je iemand die af en toe even bij je komt kijken of wat boodschapjes brengt? Vitamine C nemen, grote hoeveelheden, en heel veel drinken. Cranberrysap van Ocean Spray, liefst zo veel mogelijk. Ik heb destijds amoxycycline gekregen en dit hielp voor geen ene meter ( kreeg er wel schubben van, mag het dus nooit meer hebben)
Heb toen een ander kuurtje gekregen en het was toen met 3 dagen over.Haha, amoxycicline! Daar werd ik een tomatenrood michelin-mannetje van. Mag het ook nooit meer hebben!
woensdag 10 februari 2010 om 09:12
quote:tjilla schreef op 10 februari 2010 @ 05:22:
Hoi lieve meisjes,
Ik kom even knuffelen en dan weer weg. Ben zo ziek. En pijn. Echt heel akelig. Lig de hele dag op bed met koorts en geen fut om achter pc of wat dan ook te zitten. Wil alleen even laten weten dat ik aan jullie denk! Hopelijk tot heel gauw!
Hee Tjil,
Ben blij wat van je te horen. Maakte me toch wel een beetje zorgen, dat je te ziek was om te reageren. Ziek goed uit, he meid. Heb je iemand die voor je kan zorgen en met je hondje kan lopen?
Beterschap!!!!!
virtueel bosje bloemen voor op je nachtkastje.
Hoi lieve meisjes,
Ik kom even knuffelen en dan weer weg. Ben zo ziek. En pijn. Echt heel akelig. Lig de hele dag op bed met koorts en geen fut om achter pc of wat dan ook te zitten. Wil alleen even laten weten dat ik aan jullie denk! Hopelijk tot heel gauw!
Hee Tjil,
Ben blij wat van je te horen. Maakte me toch wel een beetje zorgen, dat je te ziek was om te reageren. Ziek goed uit, he meid. Heb je iemand die voor je kan zorgen en met je hondje kan lopen?
Beterschap!!!!!
virtueel bosje bloemen voor op je nachtkastje.
woensdag 10 februari 2010 om 10:52
Wat akelig, die eerste verjaardag. Das bij ons pas in augustus.
Tjil, beterschap!
Diaantje, ik heb vorige week teruggelezen. Jouw vader, mijn man en ik hebben/hadden dezelfde werkgever.
Was ie nog actief voor zijn dood?
Je mag me daar ook over mailen. yasmijndewinter@hotmail.com
Tjil, beterschap!
Diaantje, ik heb vorige week teruggelezen. Jouw vader, mijn man en ik hebben/hadden dezelfde werkgever.
Was ie nog actief voor zijn dood?
Je mag me daar ook over mailen. yasmijndewinter@hotmail.com
donderdag 11 februari 2010 om 00:04
quote:tjilla schreef op 10 februari 2010 @ 05:22:
Hoi lieve meisjes,
Ik kom even knuffelen en dan weer weg. Ben zo ziek. En pijn. Echt heel akelig. Lig de hele dag op bed met koorts en geen fut om achter pc of wat dan ook te zitten. Wil alleen even laten weten dat ik aan jullie denk! Hopelijk tot heel gauw!
De anbtibiotica zou nu wel aan moeten slaan. Zo niet, dan terug naar de huisarts voor een ander soort. Paracetamol werkt koortsverlagend en dan voel je je vaak al wat beter. Bovendien werkt het uiteraard pijnstillend.
Hoi lieve meisjes,
Ik kom even knuffelen en dan weer weg. Ben zo ziek. En pijn. Echt heel akelig. Lig de hele dag op bed met koorts en geen fut om achter pc of wat dan ook te zitten. Wil alleen even laten weten dat ik aan jullie denk! Hopelijk tot heel gauw!
De anbtibiotica zou nu wel aan moeten slaan. Zo niet, dan terug naar de huisarts voor een ander soort. Paracetamol werkt koortsverlagend en dan voel je je vaak al wat beter. Bovendien werkt het uiteraard pijnstillend.
